Zhvillimet e fundit në Ukrainë me theks të veçantë sulmet ajrore ruse ndaj objekteve civile ishin tema kryesore e diskutimeve në Bruksel mes ministrave të mbrojtjes të NATO-s dhe vendeve të tjera aleate.

Sekretari amerikan i Mbrojtjes, Lloyd Austin tha se sulmet e fundit kanë nxjerrë në pah “ligësinë dhe mizorinë” e luftës së Rusisë, ndërsa u zotua se SHBA dhe aleatët do të ndihmojnë ukrainasit të mbrojnë vendin e tyre jo vetëm nga sulmet e fundit.

“Vendosmëria jonë për të mbështetur mbrojtësit e Ukrainës shtrihet në të gjitha stinët. Ne do të vazhdojmë të rrisim aftësitë mbrojtëse të Ukrainës për nevojat urgjente të sotme dhe të së ardhmes”, tha Sekretari amerikan i Mbrojtjes, Lloyd Austin.

Uashingtoni kishte miratuar më parë dërgimin në Ukrainë të tetë sistemeve të avancuara të raketave tokë-ajër (NASAMS). Dy sisteme pritet të dorëzohen së shpejti dhe gjashtë të tjera më pas.

Sipas zëdhënësit të Këshillit të Sigurisë Kombëtare të Shtëpisë së Bardhë, John Kirby, Shtetet e Bashkuara po e përshpejtojnë dërgimin e sistemeve ajrore NASAMS në Ukrainë.

Gjermania njoftoi sot se nga katër sistemet e mbrojtjes ajrore që ka vendosur t’i japë Kievit, njëri tani ka arritur në Ukrainë.

“Është e rëndësishme që Ukraina tani mund të mbrohet kundër këtyre sulmeve me këtë sistem të mbrojtjes ajrore. Një sistem është dorëzuar dhe vitin e ardhshëm do të dërgojmë edhe tre sisteme të tjera të mbrojtjes ajrore”, tha Ministrja gjermane e Mbrojtjes, Christine Lambrecht.

Në Kiev aeroplanët luftarakë kanë nisur patrullimin e hapësirës ajrore, ndërsa raportet e fundit nga fusha e betejës tregojnë se ushtria ukrainase ka vazhduar të çlirojë vendbanime të tjera në bregun perëndimor të lumit Dnipro, në rajonin e Khersonit.

Një ushtarak ukrainas nga radhët e Forcave të Mbrojtjes Territoriale publikoi një video në Facebook të martën që tregonte flamurin ukrainas duke u ngritur mbi një qytet të rimarrë në këtë rajon.

Ndërsa në Pragë vendet anëtare të BE-së po diskutojnë rreth mundësisë së vendosjes së një çmimi tavan për lëndët energjitike që importojnë,

presidenti rus, Vladimir Putin tha sot se nuk është Moska fajtore për rritjen e çmimeve të energjisë, por sanksionet e vëna ndaj Rusisë.

“Burimet e energjisë që po dërgohen në tregun evropian shiten me çmim të trefishtë. Rrjedhimisht inflacioni rritet në qiell. Çfarë lidhje ka Rusia me këtë?” tha presidenti rus gjatë një forumi për energjinë në Moskë.

Ndërkohë, gjithë linjat që furnizojnë me energji elektrike centralin më të madh bërthamor në Evropë, Zaporizhia kanë dalë jashtë funksionimit duke rrezikuar centralin. Drejtori i Përgjithshëm i Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike, Rafael Grossi e quajti këtë sot një “zhvillim thellësisht shqetësues”. Brenda pesë ditësh, kjo është hera e dytë që kjo gjë ka ndodhur. /VOA/

The post Aleatët dhe partnerët e NATO-s, ndihma Kievit për mbrojtjen ajrore appeared first on Albeu.com.

PD njofton se u diskutua për bashkëpunimin për zgjedhjet e ardhshme vendore dhe u ra dakord të dalin në zgjedhje me kandidat të përbashkët.

Njoftimi i PD:

Kryetari i Partisë Demokratike të Shqipërisë, Sali Berisha zhvilloi një takim me kryetarin e Partisë Republikane z. Fatmir Mediu, kryetarin e Partisë së të Drejtave të Njeriut z. Vangjel Dule, Kryetarin e Partisë Agrare – Ambientaliste z. Agron Duka dhe kryetarin e Lëvizjes për Zhvillim Kombëtar z. Dashamir Shehu.

Në këtë takim u diskutua për bashkëpunimin midis këtyre forcave politike në zgjedhjet e ardhshme vendore dhe u ra dakord që këto forcat politike të dalin në zgjedhje me kandidat të përbashkët.

Takimi u karakterizua nga fryma e mirëkuptimit të plotë.

The post Pas Metës, Berisha takon aleatët, zbardhet diskutimi appeared first on Albeu.com.

Një tentativë armëpushimi midis Armenisë dhe Azerbajxhanit u mbajt javën e kaluar, pas një prej shpërthimeve më vdekjeprurëse të luftimeve midis dy palëve më 12-14 shtator.

Por nuk ky armëpushim gjasa të arrihet; Forcat e Azerbajxhanit që marshuan në Armeni vazhdojnë të pushtojnë luftimet, në veçanti zonat përreth qytetit të Jermuk.

Një faktor kyç destabilizues është boshllëku i pushtetit në rajon, i cili e ka inkurajuar Azerbajxhanin të nxisë avantazhet e tij. Supremacia e saj ushtarake mbi Armeninë u shfaq pikërisht nga konflikti i tyre i mëparshëm, lufta e vitit 2020 mbi Nagorno-Karabakh, një enklavë etnike armene brenda kufijve të Azerbajxhanit, raporton abcnews.al.

Ofensiva e Azerbajxhanit në vitin 2020 – me mbështetjen kryesore nga Turqia dhe Izraeli u zgjidh vetëm me një armëpushim jo të lehtë të ndërmjetësuar nga Rusia, e cila ka një marrëdhënie të ngushtë me Armeninë.

Ndërsa rrethanat mbeten të diskutueshme, duket se Rusia kërcënoi të ndërhynte më me forcë nëse Baku nuk pranonte. Kjo shënoi rritjen e pranisë ushtarake në rajonin e Kaukazit Jugor në një shkallë të paprecedentë që nga kolapsi sovjetik.

Marrëveshja provokoi kundërshtimin masiv brenda Armenisë. Por kryeministri Nikol Pashinyan, i cili fillimisht kishte ardhur në pushtet tre vite më parë pas një revolucioni liberalizues antikleptokratik, nuk kishte kujt t’i drejtohej përveç Moskës, pasi Uashingtoni dhe Europa mungonin plotësisht në përpjekjet diplomatike për t’i dhënë fund luftimeve të vitit 2020.

Pashinyan përfundimisht e lejoi Rusinë të zgjeronte praninë e saj ushtarake brenda Armenisë, duke ndërtuar baza të reja në vend. Rusia tani është e paaftë për të mbajtur atë prani dhe Armenia po vuan tani pasojat, raporton abcnews.al.

Pyetja është nëse Perëndimi do ta njohë tani mundësinë për të zgjeruar ndikimin e vet në rajonin e Kaukazit Jugor. Ajo që nuk bëri marrëveshja e ndërmjetësuar nga Rusia ishte të zgjidhte ndonjë problem themelor në rajon.

Në vend të kësaj, ajo krijoi më shumë mosmarrëveshje territoriale pa zgjidhur atë të Nagorno-Karabakut. Diplomacia e mëvonshme rezultoi e paaftë për të trajtuar shqetësimin e të dyja palëve.

Ndërkohë, Kremlini – prej kohësh furnizuesi kryesor i armëve i të dyja palëve vazhdoi gjithashtu t’i ofronte Azerbajxhanit më shumë armatime të rënda. Në fund të këtij gushti, Azerbajxhani i paraqiti Armenisë një fakt të kryer, duke dërguar forcat e tij për të marrë vetë qytetin e Lachin (i njohur si Berdzor në armenisht), duke zbuluar pafuqinë e Rusisë.

Në atë kohë ishte gjithnjë e më e dukshme se Kremlini e kishte tepruar me luftën e tij në Ukrainë, të cilën e nisi në shkurt, duke u detyruar të merrte personel dhe pajisje ushtarake nga e gjithë Rusia, si dhe dislokimet e tij të tjera jashtë shtetit deri në Taxhikistan dhe Siria.

Kievi pretendon se Moska ka ridislokuar ushtarë nga baza e saj e 102-të ushtarake në qytetin armen të Gyumri, një nga bazat e saj më të mëdha të huaja, gjithashtu në Ukrainë.

Jerevani filloi të shqyrtonte opsione të tjera, por interesi i Perëndimit ishte i kufizuar. Uashingtoni tha se ishte i hapur ndaj rrugëve të reja diplomatike, por mori pak përpjekje për t’i ndjekur ato.

Diplomatët europianë i kishin duart e lidhura gjithashtu mes mungesës së karburantit për shkak të luftës së Rusisë, me Presidenten e Komisionit Europian Ursula von der Leyen që vizitoi Bakun në korrik, duke u zotuar për një partneritet të ri bazuar në dyfishimin e furnizimeve me gaz të Azerbajxhanit.

Plani mund të mos jetë i realizueshëm, por Europa ka nevojë të dëshpëruar për aleatë të energjisë alternative. Brukseli duket se beson se nuk mund të rrezikojë një konflikt me Bakun si rezultat.

Jo befasisht, Jerevani kërkoi alternativa të tjera, duke përfshirë Iranin fqinj. Jerevani dhe Teherani kanë lidhje ekonomike, dhe Irani gjithashtu ka një popullsi të madhe armene etnike. Irani gjithashtu ka tensione të shpeshta me Azerbajxhanin, kryesisht për çështjen e irredentizmit azerbajxhanas, raporton abcnews.al.

Në gusht, Armenia ra dakord që Irani të krijojë një konsullatë në fshatin kufitar Kapan, në rrethin Syunik të Armenisë, me shpresën për të penguar Azerbajxhanin. I njohur si Zangezur në Azerbajxhan, Syunik është territori përmes të cilit Baku synon të krijojë korridorin e saj tokësor për në Nakhchivan. Por ka shumë pak gjasa që Irani të ndërhyjë drejtpërdrejt dhe Teherani vështirë se ka qenë një garantues efektiv i sigurisë diku tjetër.

Pas luftimeve të 12-14 shtatorit, Armenia iu drejtua Organizatës së Traktatit të Sigurisë Kolektive të udhëhequr nga Rusia (CSTO) dhe kërkoi një ndërhyrje të drejtpërdrejtë për ta mbrojtur atë.

Megjithatë, organizata nuk ka qëndrim të pavarur nga Rusia. Mes përkeqësimit të situatës për ushtrinë ruse në Ukrainë, presidenti rus Vladimir Putin nuk tregoi interes për të devijuar përpjekjet.

CSTO refuzoi siç duhet të përfshihej, ashtu siç bëri në vitin 2020, kur e justifikoi mungesën e saj duke deklaruar se luftimet nuk ishin në Armeni. Uashingtoni, megjithatë, ndërmjetësoi një armëpushim më 14 shtator. Kjo shkaktoi një përshkallëzim të vonuar të përpjekjeve të SHBA-së për të adresuar konfliktin Armeni-Azerbajxhan.

Më 18 shtator, Nancy Pelosi, kryetarja e Dhomës së Përfaqësuesve të SHBA, ishte në Jerevan dhe i shpalli sulmet e Bakut të paligjshme sipas ligjit ndërkombëtar.

Edhe pse Azerbajxhani reagoi negativisht, të nesërmen Sekretari i Shtetit i SHBA-së Antony Blinken ndërmjetësoi një diskutim midis ministrave të jashtëm të dy vendeve përpara takimit të Asamblesë së Përgjithshme të Organizatës së Kombeve të Bashkuara në Nju Jork. Megjithatë, nuk u njoftua asnjë përparim.

Pavarësisht rritjes së diplomacisë, Shtetet e Bashkuara nuk kanë kërkuar drejtpërdrejt tërheqjen e Azerbajxhanit, të paktën publikisht. As nuk ka sinjalizuar se çfarë veprimesh mund të ndërmarrë nëse Azerbajxhani sulmon përsëri. Dhe ndërsa Armenia ka aleatë efektivë në Kongres, po ashtu ka edhe Azerbajxhani.

Është e vështirë të imagjinohet që Uashingtoni të ndërhyjë drejtpërdrejt, e lëre më t’i sigurojë Jerevanit ndonjë ndihmë të rëndësishme mbrojtëse. Veçanërisht, Azerbajxhani gjithashtu duket i gatshëm të veprojë pavarësisht nga pozicionet e partnerëve të tij. Ofensiva e fundit u nis pa mbështetjen e qartë turke që shoqëroi luftën e vitit 2020, raporton abcnews.al.

Në fakt, Armenia dhe Turqia në muajt e mëparshëm kishin bërë përparim të rrallë diplomatik në lidhje me tensionet e tyre të mëparshme, me rifillimin e fluturimeve direkte në shkurt dhe bisedimet për kufirin e tyre të mbyllur prej kohësh që po përparonin deri në korrik.

Megjithatë, Ankaraja nuk i ka kundërshtuar publikisht veprimet e Bakut dhe Turqia gjithashtu ka një interes që Azerbajxhani të sigurojë një korridor tokësor për në Nakhchivan, i cili do të rezultonte në akses të drejtpërdrejtë tokësor midis Azerbajxhanit kontinent dhe Turqisë gjithashtu.

Baku duket i guximshëm, i sigurt në supremacinë e dukshme ushtarake mbi Armeninë. Boshllëku i pushtetit në rajon, që rezulton nga problemet e shkaktuara nga vetë Rusia dhe politika e jashtme e interesave vetjake, rrezikon të kthehet në një vrimë të zezë, tërheqja gravitacionale e së cilës është aq e fortë sa që shtyp gjithçka që bie në të.

Regjimi i presidentit të Azerbajxhanit, Ilham Aliyev, e ka bërë të qartë se diçka e tillë do të ishte e përshtatshme. Shtetet e Bashkuara, BE dhe Turqia mund të punojnë së bashku për të dekurajuar Azerbajxhanin, ndërsa perspektiva për Armeninë është e zymtë.

The post Rusia nuk mund t’i mbrojë më aleatët e saj appeared first on Albeu.com.

Sipas tyre, keqinformimi është një nga mjetet kryesore që Kremlini përdor për destabilizimin e rajonit, duke synuar të minojë demokracitë, Bashkimin Evropian dhe NATO-n. Ivana Stradner nga Fondacioni për Mbrojtjen e Demokracive thotë se arma kryesore për të luftuar zgjerimin e ndikimit të Rusisë në Ballkan është demaskimi i vazhdueshëm i propagandës së Moskës.

“Mënyra e vetme për ta fituar luftën e informacionit është duke qenë shumë të angazhuar dhe duke demaskuar gënjeshtrat që shpërndahen në mbarë Ballkanin. Para disa ditësh Serbia akuzoi Mbretërinë e Bashkuar për dërgim të armëve në Kosovë. Kjo u përhap me shpejtësi në rajon. Një ditë më pas Britania e përgënjeshtroi lajmin. Bashkimi Evropian, Shtetet e Bashkuara dhe Britania duhet të reagojnë pas çdo lajmi të rremë në Ballkan”, thotë zonja Stradner.

Këto komente ajo i bëri gjatë një diskutimi të organizuar nga Instituti Harriman i Universitetit të Kolumbias, ku panelistët analizuan ndikim rus në Ballkanin Perëndimor duke marrë shkas nga shembulli i Ukrainës.

Ata vlerësuan se lufta në Ukrainë ka ndikuar në shtimin e vëmendjes së Bashkimit Evropian ndaj Ballkanit Perëndimor. Por gazetarja Una Hajdari thotë se kohët e fundit vërehet një zbehje e hapave konkrete për të përmirësuar gjendjen në terren.

Ajo përmendi tri incidentet e njëpasjëshme në veriun e Kosovës të banuar me shumicë serbe, ku u qëllua me armë zjarri në drejtim të pjesëtarëve të Policisë së Kosovës.

“Edhe pse e dimë se shqetësimet e shprehura nga Bashkimi Evropian, zakonisht përmes mesazheve në Twitter nuk kanë asnjë efekt në terren, të paktën e dimë se janë të informuar lidhur me këto ngjarje. Zyrtarët e BE-së kanë një vizion të kufizuar, që tani është tkurrur edhe më shumë”, thotë ajo.

Beogradi po përballet me trysni të shtuar nga perëndimi për të harmonizuar politikën e saj të jashtme me atë të Perëndimit. Serbia mbështeti rezolutën e Kombeve të Bashkuara që dënon sulmin rus në Ukrainë, por vazhdon të kundërshtojë vendosjen e sanksioneve kundër Moskës. Qëndrimi i Serbisë shihet nga ekspertët si përpjekje e presidentit serb Aleksandar Vuçiç për të ruajtur balancën midis Lindjes dhe Perëndimit.

“Pas votimit për rezolutën në Këshillin e Sigurisë së Kombeve të Bashkuara, të gjithë mundohen që të mos e largojnë, duke mos i bërë trysni, sepse frikësohen se afrohet me palën tjetër. Por duhet t’i thonë le të shkojë ta provojë dhe të shohë se si do të rrjedhin gjërat. Por nuk ekziston vullneti për ta sfiduar”, tha Kurt Bassauner nga Këshilli i Politikave të Demokratizimit.

Qëndrimi ndaj Rusisë dhe konfliktit në Ukrainë ishte një faktor edhe në zgjedhjet presidenciale të Serbisë të zhvilluara në fillim të muajit prill. Presidenti Vuçiç pati thënë se nuk ka në plan të ndryshojë qasje, duke mbrojtur aspiratatat e tij për anëtarim në BE por pa dëmtuar lidhjet e ngushta me Rusinë dhe Kinën. Rezultatet e zgjedhjeve e nxorrën atë fitues, duke i siguruar një mandat të dytë pesë-vjeçar.

“Mendoj se Aleksandar Vuçiçi është një politikan që nuk njeh limite, i interesuar që ta ruajë pushtetin. Është e rrezikshme dhe jodemokratike, sepse këta individë kur ndjejnë se mbijetesa e tyre është nën rrezik, sulmojnë duke u përfshirë në aktivitete dhe sjellje që mund të godasin interesat atlantike”, tha Richard Kraemer nga Qendra e Vlerave Evropiane për Politikat e Sigurisë.

Pas fillimit të luftës në Ukrainë janë shtuar zërat në mbështetje të anëtarësimit të Kosovës në NATO. Por Reuf Bajrovic, zëvendëspresident i Aleancës SHBA-Evropë, një organizatë në Uashington , ky synim është vështirë të realizohet, sepse Kosovës fillimisht i duhet njohja e të gjitha vendeve anëtare të NATO-s.

“Mendoj se Kosova po paguan faturën e përpjekjeve të Perëndimit për ta mbajtur Vuçiçin në anën e tyre”, tha ai.

Katër nga 30 vendet e NATO-s, Greqia, Rumania, Sllovakia dhe Spanja nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës./VOA/

The post Aleatët e Moskës në Ballkan, ekspertët: Rrezik për demokracinë appeared first on Albeu.com.