Shumë prej tyre ndjekin zhvillimet në Afganistan ndërsa mbeten të bllokuar në Shëngjin, rreth 70 kilometra në veriperëndim të Tiranës.

Qindra refugjatë që u larguan nga Afganistani pasi talebanët rimorën kontrollin e vendit të tyre më shumë se një vit më parë, mbeten të bllokuar në Shqipëri, duke pritur që të konkretizohet premtimi për një transferim të përhershëm në Shtetet e Bashkuara.

Shumë thonë se lajmet nga Afganistani dhe pritja e gjatë për të marrë dokumentat për zhvendosjen përfundimtare kanë filluar t’i rëndojnë kushtet e tyre, por ata mbeten me shpresë.

“Gjithmonë mendoj se kemi humbur rininë tonë në Afganistan”, thotë Firooz Mashoof, prindërit, vëllezërit dhe motrat e të cilit mbeten në qytetin e tij të lindjes, Herat në Afganistan.

Firooz Mashoof po jeton në Shëngjin. Ai kishte shpresuar se do të ishte vetëm një qëndrim i shkurtër.

Firooz Mashoof – ende zyrtarisht një zëdhënës i Federatës Afgane të Futbollit – thotë se viti i kaluar i jetës së tij ka qenë i mbushur me “ditë të vështira”.

Dy javë më parë, gruaja e Firoozit – e cila gjithashtu u evakuua në Shqipëri – solli në jetë fëmijën e tyre të parë, një vajzë.

“Vetëm shpresoj që vajza ime të rritet larg luftës dhe të ecë përpara me jetën e saj në Amerikë. Nuk dua që vajza ime të përjetojë atë që kemi kaluar ne dhe tani ky është qëllimi i vetëm në jetën time,” thotë Firoozi, duke shfaqur shpresën se kjo “do të ndodhë pak më shpejt”.

Rreth 2,400 afganë u evakuuan në Shqipëri në gusht dhe shtator të vitit 2021 dhe iu dhënë strehim të përkohshëm në Shëngjin.

Organizatat joqeveritare nga Shtetet e Bashkuara dhe vende të tjera ofruan mbështetje financiare për strehimin e tyre.

Qeveria shqiptare tha në atë kohë se do të strehonte disa mijëra afganë për të paktën një vit, përpara se të transferoheshin në Shtetet e Bashkuara.

Kohët e fundit, qeveria u zotua t’i mbajë ata për më shumë se një vit nëse vizat e tyre për në SHBA vonohen.

Pritja e gjatë për një shans për të rifilluar jetën e tyre në SHBA është e vështirë për të evakuuarit, por shumë prej tyre kanë vetëm fjalë të mira për mënyrën se si trajtohen në Shqipëri.

Rabia Yaqoobi është një futbolliste e re nga qyteti verior afgan i Dehdadit që jeton në Shëngjin.

“Jeta është e mirë këtu, unë mund të stërvitem edhe pse nuk kemi terren dhe pajisje të duhura. Por megjithatë, ne vijmë këtu në këtë terren sportiv dhe stërvitemi, dhe gjithashtu punoj në një restorant. Kështu që vazhdoj jetën time si kam bërë në Afganistan, stërvitem dhe punoj. Kur të shkoj në Amerikë, dua të vazhdoj karrierën time si futbolliste”, thotë Rabia./VOA

The post Afganët në Shqipëri shpresojnë të rifillojnë jetën në SHBA appeared first on Albeu.com.

Së fundmi prestigjiozja Ëashington Post  ka bërë një artikull në lidhje me strehimin e afganëve në Shqipëri.

Rama tha se ishte kërkesë e SHBA-ve, por duket se DASH nuk mban asnjë përgjegjësi.

Administrata e Biden thotë se kurrë nuk ka premtuar se do të sigurojë strehim për të gjithë, madje as viza.

Më tej në shkrim thuhet se organizatat jofitimprurëse amerikane dhe grupet e veteranëve që po luftonin për të evakuuar partnerët e tyre afganë iu drejtuan disa vendeve të tjera që kishin rënë dakord t’i merrnin ata. Mes këtyre vendeve ishte edhe Shqipëria. Po sipas WP, borxhi o organizatave jo qeveritare për 380 afganët e strehuar në Lezhë tek resortet që i strehuan ka shkuar në mbi 2 milionë dollarë.

Shkrimi i plotë në Washington Post:

Studenti 21-vjeçar i universitetit nuk e kuptoi në atë kohë, por ai hipi në aeroplanin e gabuar jashtë Afganistanit.

Si ishte ai, ose ndonjë nga 780 afganët e tjerë që po i afroheshin përvjetorit të tyre të parë në këtë vendpushim ne plazhin shqiptar?

Ajo që ai dinte gushtin e kaluar ishte se mes kthimit të talebanëve në pushtet dhe kaosit të tërheqjes së SHBA-së nga Afganistani, një arratisje ishte një arratisje. Një avion evakuimi ishte një avion evakuimi. Një vend i sigurt ishte një vend i sigurt.

Dhe është ende. Sigurisht këtu, në bregun e butë dhe të zhytur në diell të Detit Adriatik, në një komb të vogël evropian më shumë se 2600 milje larg shtëpisë ku –ndryshe nga shumë më të mëdhenjtë, qeveria dhe komuniteti, i pritën afganët krahëhapur. Por një vit pasi përpjekjet e guximshme të kaq shumë njerëzve ndihmuan dhjetëra mijëra afganë të largoheshin nga vendi i tyre ndërsa qeveria e tyre u shemb, shumë gjëra të tjera janë bërë të qarta.

Së pari, një evakuim nuk ishte domosdoshmërisht një rrugë për strehim në Shtetet e Bashkuara, siç prisnin shumë. Dhe mund të mos jetë kurrë për mijëra të evakuuar që qeveria vlerëson se hipën në fluturime çarter në arratisjen e tyre dhe u ulën në vende të tjera si Shqipëria, Emiratet e Bashkuara Arabe, Iraku, Meksika, Greqia dhe Uzbekistani.

Administrata Biden, e cila u përball me kritika të forta për mënyrën se si i dha fund luftës së SHBA-së në Afganistan dhe nuk arriti të evakuonte shumë nga aleatët e saj afganë, thotë se kurrë nuk ka premtuar se do të sigurojë strehim për të gjithë. Kjo përgjigje nuk u përshtatet mirë të evakuuarve dhe mbështetësve të tyre, të cilët vërejnë se Presidenti Biden tha se Shtetet e Bashkuara nuk do t’i lënë pas aleatët e tyre afganë.

Faktori më i rëndësishëm për të përcaktuar se cilët të evakuuar afganë gjetën shtigje të shpejta për në Shtetet e Bashkuara nuk ishte forca e lidhjeve të tyre me SHBA. Ishte nëse ata arritën në atë që zyrtarët qeveritarë e quajnë “bisht gri” – një avion ushtarak amerikan, kundër një “bishti të bardhë”  një avion komercial ose me qira.

Më shumë se 76,000 afganë zbritën përfundimisht në bazat ushtarake amerikane jashtë vendit vjeshtën e kaluar dhe u transferuan më tej në Shtetet e Bashkuara për rivendosje, në një përpjekje që administrata e quajti “Operacioni Aleatët e Mirëpritur”.

Shumica e atyre afganëve që hipën në “bishtin e bardhë” nuk zbarkuan në bazat amerikane. Ata zbarkuan në vende të tjera. Ishte akti hapës i një rrëmuje burokratike njëvjeçare që vetëm tani po shkon drejt një zgjidhjeje – për disa.

Për studentin, vëllezërit e motrat e tij dhe qindra si ata që u çuan në Shqipëri, një vend për të cilin nuk kishin dëgjuar kurrë dhe në një vendpushim plazhi, është bërë më i çuditshmi në harresë.

Për gati një vit, ata kanë jetuar në një hotel në Shëngjin, një qytet turistik me një shtresë të gjatë e të gjerë rëre në bregdetin verior të Shqipërisë, pak më shumë se një orë me makinë nga kryeqyteti, Tirana.

“Ushqimi është i mirë dhe dhoma është e mirë,” tha studenti, vëllai i të cilit kishte punuar për amerikanët dhe i cili foli në kushte anonimiteti për të mbrojtur të afërmit në Afganistan nga hakmarrja e mundshme nga talebanët.

“Por ne jemi në një burg psikologjik sepse nuk e dimë se çfarë do të ndodhë.”

Afganistani nuk ishte lufta e Shqipërisë dhe Shqipëria nuk ishte një destinacion i qartë për afganët që ikin.

Gjatë luftës së saj 20-vjeçare në Afganistan, qeveria amerikane kishte shpenzuar triliona dollarë për të ndërtuar një qeveri, shoqëri civile dhe forca të armatosura në vendin e Azisë Qendrore. Ajo kishte vendosur rreth 800,000 trupa amerikane dhe mijëra punëtorë dhe kontraktorë të tjerë qeveritarë.

Vëllai i studentit kishte shërbyer si përkthyes për Forcat Speciale të SHBA-së dhe u bë shtetas amerikan. Motra e tyre kryesonte një shkollë vajzash të pakicës fetare Hazara, e financuar nga paratë e ndihmës së huaj. Dhe familja kishte përfituar nga idealet dhe institucionet liberale që solli Amerika.

Studenti nuk kujtonte një Afganistan pa Amerikën. Dhe Amerika është vendi ku ai dhe shumë nga të evakuuarit e tjerë, të cilët kishin punuar për organizatat amerikane, kishin studiuar në universitetet amerikane ose kishin marrë trajnime të financuara nga qeveria amerikane menduan se po shkonin.

Si një nga vendet anëtare më të vogla dhe më të varfra të NATO-s, Shqipëria dërgoi pak më shumë se 4100 trupa gjatë 20 viteve në Afganistan. Por në fillim të evakuimit të udhëhequr nga SHBA, kryeministri shqiptar Edi Rama tha se vendi i tij, një aleat i vendosur i SHBA-së, ishte i përgatitur të mirëpresë mijëra afganë të ikur.

“Shtetet anëtare të NATO-s duhet të kujdesen për njerëzit që ishin aty për ne dhe punuan për ne, besuan në atë që po sillnim atje dhe u rreshtuan me atë që donim për të ardhmen e Afganistanit,” tha ai në një intervistë këtë muaj. “Dhe 30 vjet më parë, sinqerisht, ne ishim si afganët. Po arratiseshim dhe kishim nevojë për strehim dhe ishim të strehuar.”

Kishte shumë më tepër përpjekje për të ikur nga Afganistani në ato tre javë të fundit, të furishme të tërheqjes së SHBA-së, sesa kishte vende në fluturimet ushtarake amerikane – nëse mund të futeshin edhe brenda aeroportit.

Kështu, organizatat jofitimprurëse amerikane dhe grupet e veteranëve që po luftonin për të evakuuar partnerët e tyre afganë iu drejtuan disa vendeve të tjera që kishin rënë dakord t’i merrnin ata.

Shumë e thirrën Ramën.

Brenda pak muajsh, Shqipëria kishte marrë rreth 2500 afganë.

Organizatat evakuuese prisnin që Shqipëria të ishte një ndalesë, një platformë e përkohshme uljeje, ndërsa të evakuuarit do të përpunoheshin për rivendosje të përhershme në Shtetet e Bashkuara, thanë përfaqësuesit e grupeve në intervista.

“Pritja jonë, duke pasur parasysh bisedat tona me Departamentin e Sigurisë Kombëtare ishte që të gjithë do të dilnin jashtë brenda dy javëve të para të dhjetorit,” tha Jason Kander, një veteran i Afganistanit dhe ish-sekretar i shtetit të Misurit, Projekti i Shpëtimit në Afganistan. evakuoi 380 afganë në Shqipëri.

Ai kishte një arsye tjetër të mirë për të menduar kështu. Operacioni në fillim të vjeshtës filloi të rivendoste 76,000 afganët. Ato përfshinin jo vetëm disa nga aleatët dhe partnerët e Amerikës – por edhe shoferët e taksive, këpucarët dhe biznesmenët, të cilët thjesht kishin mundur të luftonin rrugën e tyre përmes kaosit për të hyrë brenda aeroportit në kohën e duhur.

Sigurisht, grupet që mbërritën në Shqipëri do të rivendoseshin në të njëjtën mënyrë, arsyetoi Kander.

Rama, i cili fillimisht kishte thënë se Shqipëria do të shërbente si “vend tranziti për një numër të caktuar emigrantësh politikë afganë që kanë Shtetet e Bashkuara si destinacionin e tyre përfundimtar”, tha më vonë se nuk kishte kurrë një afat kohor të rënë dakord për ato nisje.

Por ai vendosi që herët se nuk do t’i vendoste në një kamp refugjatësh. Ai donte t’u jepte dinjitet dhe qetësi, tha ai. Ai donte t’u jepte atyre “atë që ne donim kur ishim afganë një herë e një kohë”.

Hotelet e larta të plazhit të Shëngjinit, që pastrohen për muajt e dimrit, dukeshin të përsosur. Dhe Rafaelo Resort, një vendstrehim i gjerë me pesë ndërtesa, me tre pishina në ujë që mund të strehojë 2,300 të ftuar, tha se do të strehojë shumicën prej tyre.

Akomodimi ishte i kushtëzuar. Rafaelo nënshkroi marrëveshje me organizatat jofitimprurëse dhe filialet amerikane që sollën afganët në Shqipëri, ku secili grup u zotua të mbulonte dhomën dhe bordin për të evakuuarit e tij për një tarifë ditore prej rreth 30 dollarë për person.

Organizatat varionin nga Vital Voices e themeluar nga Hillary Clinton deri te National Endowment for Democracy, Fryma e Amerikës aleate me ushtrinë e SHBA-së dhe madje edhe FIFA.

Deri në dhjetor, 485 nga 657 dhomat e Rafaelo-s ishin zënë nga më shumë se 1,700 afganë, tha Bledar Shima, menaxheri i përgjithshëm i hotelit, dhe Rafaelo kishin bërë që t’i ngjanin një komuniteti të përmbajtur afgan.

Ishte “si nje fshat i tyre”, tha Alyse Nelson, presidentja dhe CEO e Vital Voices, e cila vizitoi grupin e organizatës së saj prej rreth 1,100 afganësh në hotel nëntorin e kaluar.

Fëmijët gjuanin topa futbolli në pishinë. Familjet shëtisnin në trotuarin e zbrazët dhe bënin pazar për sende ushqimore në qytetin e afërt të Lezhës.

Studenti i universitetit, i cili ndante një suitë me vëllain, motrën dhe kunatën e tij, lidhi miqësi me të rinj të tjerë afganë. Organizata të ndryshme ngritën një klinikë shëndetësore, si dhe shërbime edukative dhe këshilluese në katin e parë të hotelit.

Për një kohë, Rafaelo ishte thjesht një lehtësim. Afganët atje u kishin shpëtuar talebanëve. Ata kishin ushqim, strehim dhe siguri.

Një e evakuuar në të 20-at filloi t’u mësonte fëmijëve në hotel se si të bënin skateboard. Artistët kanë punuar në murale. Mësuesit drejtuan klasa për fëmijët e evakuuar dhe të rriturit. Dhe disa sipërmarrës të kuzhinës filluan të shesin ushqime të përgatitura në qytet.

Por kaluan muaj dhe askush në Rafaelo nuk dukej se po “përpunohej” për jetën e tyre të re në Amerikë.

Më pas, në dhjetor, Departamenti i Shtetit dha disa lajme: Kushdo që u largua nga Afganistani me një kartë para 31 gushtit dhe po priste në Shqipëri ose në një vend tjetër, do të përfshihej në “Operacionin Aleatët e Mirëseardhur”  që do të thotë se ata kishin të drejtë për rivendosje në SHBA.

Por lajmi vlente vetëm për një pakicë afganësh ne Rafaelo. Shumica ishin larguar nga Afganistani me fluturime çarter pas 31 gushtit, kur fluturimet ushtarake nuk ishin më një opsion. Nëse do të dëshironin të vinin në Amerikë, ata do të duhej të provonin fatin e tyre përmes sistemit kompleks dhe të prapambetur të imigracionit ose programit të refugjatëve në SHBA.

Papritur, shumë – së bashku me sponsorët e organizatës së tyre – kuptuan se nuk kishin rrugë të qartë për në Shtetet e Bashkuara.

Lajmi përkoi me një vdekje të papritur, tragjike në familjen e studentit në Afganistan dhe grupi i ri u ndje i pashpresë dhe i frikësuar. Ishte hera e parë që largoheshin nga shtëpia. Ata ishin të gjithë nën 25 vjeç.

“Ne nuk e dinim se çfarë [ne] duhet të bënim,” tha ai. Motra e tij filloi të qante aq pandërprerë dhe në mënyrë të pakontrolluar, saqë ata bënë disa udhëtime në spitalin publik në Lezhë aty pranë dhe vëllai i tyre shtetas amerikan grumbulloi paratë për t’i vizituar në Shqipëri.

Dëshpërimi jehoi rreth vendpushimit.

“Çfarë ndodh nëse rastet tona refuzohen? Çfarë do të bëjmë në Afganistan? Ne humbëm gjithçka,” tha Parigul Nabizadah, një mësuese që kishte punuar për një organizatë jofitimprurëse me bazë në D.C., Këshillat Amerikanë për Arsimin Ndërkombëtar, dhe u evakuua me burrin dhe dy fëmijët e saj të vegjël. “Çfarë do të ndodhë me ne nëse kthehemi?”

Jo shumë kohë pas kësaj, Projekti i Shpëtimit në Afganistan i Kander i tha hotelit se i kishin mbaruar paratë – dhe ai pushoi së paguari faturat.

“Vetëm për të qenë i qartë: të gjithë e dinin se kjo po vinte. Ne kishim një sasi të kufizuar parash, “tha Javad Khazaeli, avokati i grupit.

Hoteli thotë se Projekti i Shpëtimit afgan tani i ka borxh mbi 2 milionë dollarë për 380 personat që ka nënshkruar për të sponsorizuar. Projekti i Shpëtimit afgan thotë se qeveria e SHBA-së, e cila në dhjetor miratoi një faturë prej 7 miliardë dollarësh për të financuar zhvendosjen afgane, duhet të jetë përgjegjëse për projekt-ligjin. Dhe Departamenti i Shtetit tha se kjo nuk do të ndodhë.

“Qeveria e SHBA-së nuk ka asnjë përgjegjësi për këta njerëz”, tha një zyrtar i lartë i Departamentit të Shtetit, i cili foli në kushte anonimiteti sipas udhëzimeve të përcaktuara nga departamenti. Organizatat nënshkruan letra për të mbështetur të evakuuarit e tyre në Shqipëri, tha zyrtari. “Tatimpaguesi amerikan nuk do të marrë përsipër.”

“Cfare duhet te bejme? A duhet t’u japim atyre vetëm një vakt në ditë?” tha Shima, menaxherja e hotelit. Kjo nuk do të ishte e drejtë, tha ai. “Edhe ata janë viktima”. Por ka edhe një kufi. “Sa kohë mund të përballojë dikush që t’i japë hotelit [dhomat] falas?”

Administrata e Biden thotë se nuk i inkurajoi kurrë grupet amerikane që të çonin njerëzit e tyre në Shqipëri dhe se ajo dërgoi një mesazh të qartë vjeshtën e kaluar se çdo ent privat që evakuon afganët do të mbante përgjegjësi për ta – dhe se ata afganë nuk do të kishin një rrugë të garantuar për në Shtetet e Bashkuara.

Por veteranët, anëtarët e shërbimit amerikan dhe të tjerë – duke përfshirë zyrtarë – që morën pjesë në evakuim, thanë se bashkëpunimi i njerëzve në të gjithë qeverinë dhe sektorin civil mes nxitimit të evakuimit gjithashtu mjegulloi linjat e pritjeve.

“Ne të gjithë po punonim për kontaktet tona në këto rrjete njerëzish brenda qeverisë dhe jashtë qeverisë që po bashkoheshin për të larguar njerëzit nga Kabuli,” tha Rep. Elissa Slotkin (D-Mich.), një ish-zyrtare e CIA-s dhe Pentagonit. . “Ato ditë ishin kaq kaotike … ju thjesht kishit njerëz në mbarë botën që po përpiqeshin të bënin të drejtën nga njerëzit që rrezikuan jetën e tyre për të na ndihmuar.”

Në luftën e saj për të evakuuar afganët me të cilët kishte punuar, Slotkin udhëzoi një punonjës të “Google të gjithë ambasadorët” në ato pak vende që po merrnin afganët.

Ambasadorja e SHBA-së në Shqipëri, Yuri Kim, kishte punuar me Slotkin në Irak. Kështu që Slotkin e thirri atë, duke u lutur: “Yuri, duhet të më ndihmosh këtu. Unë kam afganë. Dëgjoj se Shqipëria është e gatshme t’i marrë ato”.

Ambasadori e lidhi Slotkinin me Ramën. Slotkin bashkëpunoi me ish-këshilltarin e sigurisë kombëtare H.R. McMaster për të rregulluar një kartë. Kim dhe ministri i jashtëm shqiptar më pas takuan fluturimin në pistë, tha Slotkin.

Në muajt e verës, plazhi i Shëngjinit mbushet me kolltuqe dhe çadra të mbushura krah për krah. Turistët me rroba banje të pakta vërshojnë resortet. Muzika pop dhe tekno shpërthen në maksimum të vazhdueshëm nga altoparlantët e restoranteve dhe dyqanet me kapele dielli dhe tubat e fryrë delfinësh dhe breshkash. Mbrëmjeve, pushuesit grumbullohen në shëtitoren, duke marrë në sallonet e akulloreve, lojërat e karnavaleve dhe muzikën live.

Shëngjini e ka humbur prej kohësh atmosferën e një fshati afgan. Më shumë se gjysma e popullsisë fillestare të evakuuarve të Rafaelo-s tani është larguar – përfshirë grupin e Slotkin-it, i cili kishte qasje në zhvendosje përmes Operacionit Aleatët Mirëseardhje sepse ata u larguan nga Afganistani para 31 gushtit.

Megjithatë, shumica e atyre që janë larguar nga Rafaelo kanë shkuar në Kanada. Edhe disa me raste të forta të imigracionit në SHBA zbuluan se Kanadaja ishte thjesht më e shpejtë se Shtetet e Bashkuara për t’u ofruar atyre zhvendosje të përhershme, thanë të evakuuarit dhe sponsorët e tyre.

Rreth 800 afganë kanë mbetur. Më shumë se dy duzina foshnjash kanë lindur në Shqipëri që nga mbërritja e grupit. Të paktën një person ka vdekur. Dhe të paktën dy familje u dorëzuan dhe u kthyen në Afganistan, thanë koordinatorët në terren për grupet.

Së shpejti, sezoni turistik do t’i lërë vendin një dimri tjetër të qetë Shëngjin dhe të evakuuarit pyesin se sa prej tyre do të jenë ende atje për ta parë atë.

Më 15 gusht – në përvjetorin e rënies së Afganistanit nga talebanët – zyrtarë nga Departamenti i Shtetit dhe i Sigurisë Kombëtare mbajtën një telefonatë konferencë me organizatat që ende sponsorizojnë afganët në hotel.

“Ne u thamë atyre se kemi vendosur të zgjerojmë të drejtën për t’u marrë në konsideratë për hyrjen në Shtetet e Bashkuara,” tha Elizabeth Jones, koordinatore e Departamentit të Shtetit për përpjekjet e zhvendosjes afgane. Ndërprerja nuk ishte më 31 gusht. Një ekip zyrtarësh do të mbërrinte në Shqipëri në shtator për të filluar përpunimin e afganëve të mbetur.

Administrata shpreson që shumica do të jenë në Shtetet e Bashkuara deri në qershor 2023.

The post Administrata Biden asnjë përgjegjësi për afganët në Shqipëri, Washington Post: Grupet kontaktuan direkt me Kim dhe Ramën appeared first on Albeu.com.

Vendimi është marrë këtë të enjte gjatë mbledhjes së Këshillit të Ministrave teksa hyn në fuqi menjëherë.

V E N D I M I
PËR

NJË SHTESË NË VENDIMIN NR.501, DATË 25.8.2021, TË KËSHILLIT TË MINISTRAVE, “PËR DHËNIEN E MBROJTJES SË PËRKOHSHME SHTETASVE AFGANË DHE PERSONAVE PA SHTETËSI, ME VENDQËNDRIM TË PËRKOHSHËM OSE TË PËRHERSHËM NË REPUBLIKËN ISLAMIKE TË AFGANISTANIT, DHE PËR KRIJIMIN E TASK-FORCËS PËR MENAXHIMIN E FLUKSIT TË KËRKUESVE TË MBROJTJES NDËRKOMBËTARE”

Në mbështetje të nenit 100 të Kushtetutës dhe të nenit 82, të ligjit nr.10/2021, “Për azilin në Republikën e Shqipërisë”, me propozimin e ministrit të Brendshëm dhe të ministrit për Evropën dhe Punët e Jashtme, Këshilli i Ministrave

V E N D O S I:

1. Pas pikës 2, të vendimit nr.501, datë 25.8.2021, të Këshillit të Ministrave, shtohet pika 2/1, me këtë përmbajtje:

“2/1. Me përfundimin e afatit të përcaktuar në pikën 2, të këtij vendimi, personave, që ndodhen ende në territorin e Republikës së Shqipërisë, u shtyhet qëndrimi dhe me 6 (gjashtë) muaj të tjerë.”.

2. Ngarkohen Ministria e Brendshme, Ministria për Evropën dhe Punët e Jashtme, Ministria e Shëndetësisë dhe Mbrojtjes Sociale, Ministria e Mbrojtjes, Ministria e Arsimit dhe Sportit, Ministria e Drejtësisë, Ministria e Turizmit dhe Mjedisit dhe Ministria e Financave dhe Ekonomisë për zbatimin e këtij vendimi.

Ky vendim hyn në fuqi menjëherë dhe botohet në “Fletoren zyrtare”.

K R Y E M I N I S T R I
EDI RAMA

Në mungesë dhe me porosi
ZËVENDËSKRYEMINISTRI
BELINDA BALLUKU

The post VENDIMI/ Rama u zgjat me 6 muaj qëndrimin afganëve në Shqipëri appeared first on Albeu.com.

Barakzai bëri një nga fluturimet më të dëshpëruar nga Kabuli, ndërsa talibanët morën Afganistanin në gusht 2021. Ajo fluturoi në Pakistan, më pas në Ukrainë, ku qëndroi për gjashtë ditë përpara se të zbarkonte përfundimisht në Shqipëri, ku më vonë iu bashkua vëllai i saj.

Pothuajse nëntë muaj më vonë, ata janë ende duke pritur që Kanadaja të përpunojë dokumentet e tyre për refugjatët, në mënyrë që të largohen nga Shqipëria dhe të vazhdojnë jetën e tyre.

“Është rraskapitëse. Jemi çmendur”, thotë Barakzai. “Çdo ditë që jemi këtu, është e njëjta ditë, e njëjta gjë”.

Qeveria shqiptare ka pranuar mijëra refugjatë afganë dhe i ka vendosur në hotele përgjatë bregdetit të vendit, duke përfshirë kompleksin turistik Rafaelo në Shëngjin, në Shqipërinë veriore. Ishte menduar të ishte një ndalesë e përkohshme përpara se të kalonin në Kanada, SHBA dhe gjetkë. Por pas gati nëntë muajsh, edhe pse mirënjohës për mikpritjen e Shqipërisë, ata ende të ngecur në vend po pyesin se kur do të largohen.

Barakzai mbërriti në Shëngjin në kulmin e sezonit turistik të Shqipërisë, në plazhe të mbushura me njerëz dhe muzikë kudo në restorante.

Pas një dimri të qetë dhe gri në qytet, zhurma e çekiçëve dhe e veglave shënon ardhjen e një sezoni tjetër, ndërsa punëtorët rinovojnë dhe hotelet bosh, duke u përgatitur për verën.

Kanadaja premtoi vitin e kaluar se do të merrte të paktën 40,000 refugjatë afganë. Deri tani kanë mbërritur më pak se një e treta.

Afganët në Shqipëri thonë se procesin i aplikimit për në Kanada është i ndërlikuar. Të tjerë thonë se i kanë dorëzuar të gjitha dokumentat muaj më parë dhe tani thjesht po presin.

Ndërsa të tjerë thanë se Organizata Ndërkombëtare për Migracionin u kishte thënë atyre se aplikimet ishin miratuar, por Kanadaja ende nuk i kishte planifikuar fluturimet e tyre.

Një përfaqësues i IOM-it i tha Barakzait në një mesazh në WhatsApp më 8 prill se Kanadaja kishte miratuar kalimin e saj dhe të vëllai në Kanada, por organizata ishte ende duke pritur që Kanadaja të konfirmonte datat e tyre të udhëtimit.

Kryeministri Justin Trudeau ka fajësuar për ritmin e ngadaltë të zhvendosjes, situatën kaotike në Afganistan dhe regjimin taliban, të cilët “nuk po ndihmojnë në nxjerrjen e njerëzve nga Afganistani në Kanada”, tha ai në prill.

Një kirurge pediatrie, e cila do të shkonte në Kanada, por që pret në Shqipëri prej më shumë se gjashtë muajsh që aplikimet e prindërve të saj të shqyrtohen, kujton se kishte lexuar komentet e Trudeau: “Isha, seriozisht e ka?”, tha ajo.

Ajo erdhi në Shqipëri në tetor 2021 me motrën dhe prindërit e saj dhe bëri një kërkesë për azil në Kanada në nëntor. Aplikimet e saj dhe të motrës u miratuan shpejt dhe IOM-i e thirri atë më 10 shkurt për t’i thënë se ishin gati të largoheshin, por aplikimet e prindërve të saj janë ende duke u përpunuar dhe ajo tha se do të shqetësohej për shëndetin e tyre nëse i linte pas.

Shumica e afganëve që zbarkuan në Shqipëri u evakuuan nga OJQ të huaja me të cilat ata kishin punuar ose kishin lidhje. Shumë kanë gjithashtu kontakte në Kanada dhe SHBA, flasin dy ose më shumë gjuhë dhe kishin dokumentet e nevojshme për të dalë nga vendi kur ndodhi kolapsi.

“Kushdo që ka dalë nga aty është njeri me fat. Unë kam akses në ambasadë dhe prandaj arrita të lëviz. Po dikush që nuk ka asnjë lidhje, si do ia bëjë?, thotë kirurgia.

Ndërsa ajo pret, ajo po përpiqet të studiojë për t’u rikualifikuar si kirurge kur të mbërrijë në Kanada, por nuk mund të fokusohet: “Çdo dy deri në tre minuta po rifreskoj emailin”.

Në vend të studimit, ajo shpenzon pjesën më të madhe të kohës duke fjetur dhe duke parë filma: “Unë mendoj se këto janë hapat e parë të depresionit”.

Një tjetër familje që pret në një hotel në Golem të Shqipërisë, e cila kërkoi të mbetet anonime, tregon se rastet e tyre ishin të përfunduara që para dy muajsh dhe ata ishin gati të udhëtonin.

Dy muaj më vonë, ata janë ende duke pritur për një fluturim për në Toronto, ku planifikojnë të bashkohen me familjen.

Vetë procesi i aplikimit ishte i shpejtë. Familja aplikoi për azil në janar 2022 dhe mori një vendim në pak më shumë se dy muaj. Por ata nuk e kuptojnë pse tani është dashur pothuajse e njëjta kohë për të hipur në një avion.

“Rrugët për afganët për të ardhur në Kanada duhet të thjeshtohen dhe qeveria duhet të angazhojë më shumë burime për përpunimin e aplikimeve”, tha Ëarda Shazadi Meighen, një avokate e imigracionit dhe refugjatëve në Toronto.

“Edhe pse nëpunësit civilë po bëjnë absolutisht gjithçka që munden, gjërat kanë ngecur në politikat e programit”, tha ajo.

Aktualisht, dy grupe afganësh mund të aplikojnë për azil: njerëzit që kanë punuar drejtpërdrejt me qeverinë kanadeze në Afganistan dhe familjet e tyre. Lideret femra, mbrojtëset e të drejtave të njeriut dhe gazetarët, pakicat fetare dhe etnike dhe personat LGBTQ+.

Shumica duhet të referohen nga Komisioneri i Lartë i OKB-së për Refugjatët (UNHCR), ose të gjejnë një organizatë kanadeze që mund të sponsorizojë refugjatët dhe t’i pranojë ata.

Ato organizata janë të mbingarkuara. Ato kanë më shumë se 10.000 kërkesa për 25 vende që janë bosh.

Pothuajse 25,000 ukrainas kanë mbërritur në Kanada përmes një programi të përshpejtuar udhëtimi që lejon refugjatët që ikin nga pushtimi rus të aplikojnë për një vizë që i lejon ata të qëndrojnë në Kanada për tre vjet.

Ndërsa Barakzai pret, ajo po përpiqet të gjejë një rrugëdalje nga Afganistani për prindërit dhe motrat e saj.

Ajo i ndihmoi prindërit e saj të paraqisnin një kërkesë kanadeze për refugjatë dhe ata morën një përgjigje, por tani ata kanë ngecur sepse Kanadaja nuk po përpunon më aplikime nga brenda vendit.

“Unë nuk e di se çfarë do të ndodhë me ta,” tha Barakzai. Gjatë nëntë muajve të fundit, ajo ka koordinuar qindra aplikime për azil për njerëzit në hotel dhe i ka mbajtur të gjithë të përditësuar ndërsa rastet e tyre përpunohen dhe përfundimisht largohen.

Është një përgjegjësi rraskapitëse, e pandërprerë, vetëm tani ka filluar të lehtësohet, por që vjen me emocione të përziera, ndërsa ajo shikon të tjerët të lëvizin në shtëpi të reja ndërsa pret lajmin e saj të mirë.

“Në këta nëntë muaj, unë e kam humbur veten. Unë jam bërë një person krejtësisht tjetër”, tha ajo.

E vetmja mundësi tani për familjen e saj është të rrezikojnë udhëtimin e rrezikshëm për në Pakistan, ku mijëra afganë kanë ikur.

Ajo po i mbështeste financiarisht prindërit e saj dhe pasi priti për muaj të tërë në Shqipëri, ku azilkërkuesit nuk mund të punojnë, ajo nuk mund të përballojë t’i nxjerrë jashtë.

Ky është një problem i zakonshëm për shumë në Shqipëri. Gazetarët, aktivistet apo gjyqtaret femra dhe deputetet ishin ndër të parët që erdhën, me prioritet për fluturimet sepse puna e tyre i bëri ata objektiva të talibanëve. Por shumë u detyruan të linin familjet pas.

Disa gra në një grup prej 11 vetash, të cilat kërkuan të mos publikohen emrat e tyre ose profesionet e mëparshme, thanë se vendimi për t’u larguar u shpëtoi jetën, por tani kanë frikë se i ka vënë ata që kanë mbetur në rrezik edhe më të madh.

Një grua tha se mbërriti në Shqipëri tetë muaj më parë, duke shpresuar se do të ishte një ndalesë e shkurtër dhe se ajo mund të dërgonte familjen e saj në Kanada shpejt.

Talibanët e kanë emrin e saj në listën e të kërkuarve dhe e dinë që ajo u largua. Çdo ditë ajo ka frikë se do të sulmojnë familjen e saj. Ajo tha se kohët e fundit ishte shtruar në spital sepse kishte përjetuar gjendje ankthi.

Jeta në Shqipëri është komode dhe ajo tha se është mirënjohëse për mbështetjen e vendit, por mendja e saj është në shtëpi: “Jemi të sigurt, por mendërisht nuk jemi të sigurt. Jemi në një kafaz”./The star/

The post “Jemi si në kafaz”: Ditë të trishta të afganëve në Shqipëri, duke pritur një avion ose një email appeared first on Albeu.com.

Një pjesë e mirë e tyre janë akomoduar kryesisht përgjatë brigjeve të Adriatikut.

Në pritje për të marrë një vizë për në Shtetet e Bashkuara apo Kanada ata kanë bindjen se kohë më të mira do të vijnë. Nametullah Taëhidi është njëri prej tyre, i cili thotë se Shqipëria është vendi më miqësor që ka parë ndonjëherë.

“Është vendi më miqësor që kam parë në jetën time! Kam udhëtuar shumë në vende afër Afganistanit, si India dhe Pakistani, por kur mbërrita këtu , menjëherë u ndjeva si në shtëpinë time”, thotë ai për Euronews.it

Një tjetër qytetar, i cili më parë ka punuar si gazetar në Afganistan, i arsyeton gjërat më thellë dhe thotë se nga Shqipëria nuk është e lehtë të shkosh në SHBA, ndërsa shikon si mundësi më të mirë Kanadanë.

“Për Shtetet e Bashkuara duhet të kesh një arsye të vlefshme për të arritur atje, nuk mund të aplikosh nga Shqipëria, nëse nuk e ke tashmë një vendim ligjor. Nga këtu është e vështirë për të aplikuar, në mënyrë që qeveria amerikane të na pranojë si refugjatë. Por Kanadaja është ende një zgjidhje e mirë dhe procedurat janë më të shkurtra dhe jo aq të komplikuara sa ato të SHBA”, thotë Mustafai.

Ndërsa Mihossein ëalizada flet për familjen e tij, të cilën e ka në Afganistan dhe me ta kontakton vetëm me telefon. Thotë se janë të sigurt, por nuk dihet në të ardhmen.

“Familja ime qëndroi në Afganistan. Kam kontaktuar me telefon, ata janë mirë. Tani për tani ata janë të sigurt. Por askush nuk mund ta dijë se çfarë do të ndodhë në të ardhmen.”

“Shqiptarët janë njerëz të mirë. Kur bëjmë pazar, ata janë plot vëmendje për ne. Ata janë njerëz shumë të mirë. Edhe qeveria shqiptare gjithashtu luan rolin e saj. Ndryshe nga vendet e tjera, ku “mirëseardhja” bëhej…me tela me gjemba”, shprehet gruaja afgane, Najella.

The post “Në vendet e tjera mirëseardhja bëhej me tela me gjemba”, flasin afganët e strehuar në Shqipëri: Jemi si në shtëpi appeared first on Albeu.com.

Një prej të intervistuarve është Miraq Popal, një prej afganëve të vendosur në Lezhë. Ai zgjohet çdo ditë në Shqipëri me sytë nga deti.

“Unë jam me fat”, thotë ai. “Të paktën kam mundur të largohem dhe shpresoj të filloj një jetë të re”.

WP shkruan se Shqipëria po strehon përkohësisht 2400 afganë që ikën nga vendi i tyre për shkak të sundimit të talibanëve, teksa janë në pritje për t’u vendosur në një vendbanim të përhershëm. Popal ka aplikuar për një vizë në Kanada dhe po pret ende një përgjigje. Deri më tani ai nuk ka dëgjuar që asnjë afgan të jetë larguar nga Shqipëria.

Popal është i emocionuar për shkak të kujdesit që po merr ai dhe familja e tij por i mungon shtëpia me 7 dhoma në Kabul, me një oborr të madh ku bashkë me të afërmit e tij mblidheshin për të organizuar festa.

Në Shqipëri ai bashkë me familjarët e tij, është i vendosur në dy dhoma ku duhet të vendosen për të fjetur ai, gruaja dhe tre fëmijët e tyre. Njërën prej tyre kanë vendosur ta shndërrojnë në një kuzhinë ku gatuajnë darka të thjeshta me domate, qepë dhe patëllxhanë.

Popal dikur ka udhëtuar nëpër botë për shkak se mbulonte TOLONEëS, kanali më i madh i lajmeve në Afganistan. Pas gati katër muajsh në Shqipëri ai ka nisur punë për organizatën si redaktor titrash, Por ai kërkon të rikthehet në “fushë”, pasi puna nga interneti nuk i jep të njëjtin emocion./abcnews.al/

The post Me sytë nga deti, afgani i strehuar në Lezhë rrëfen historinë e dhimbshme dhe zbulon “ëndrrat”: Dua të iki në Kanada appeared first on Albeu.com.

“Fizikisht jam këtu, por zemra ime është në Afganistan” tha Latifa Frotan 25 vjeçe, e cila mbërriti në Shqipëri në fund të gushtit pasi talebanët morën pushtetin. Kjo aktiviste për të drejtat e grave, një ish-punonjëse e Ministrisë së Brendshme në Kabul, përpiqet të mbajë lotët kur flet për të afërmit e saj që kanë mbetur në Afganistan.

Shqipëria, një nga vendet më të varfra në Evropë, ku paga mesatare është 460 euro, është zotuar të strehojë përkohësisht 4,000 afganë, shumë prej të cilëve ëndërrojnë Shtetet e Bashkuara.

“Për momentin, afro 700 gra, burra dhe fëmijë janë akomoduar në hotele me pesë yje, të paguar nga OJQ-të amerikane, me pishina, parqe dhe terrene sportive, si në Durrës dhe Shëngjin, në brigjet e Adriatikut” vijon më tej shkrimi.

“Këta njerëz ikën nga terrori, ata janë të traumatizuar dhe do të ishte çnjerëzore t’i fusim në kampe”, shprehet kryeministri shqiptar Edi Rama.

Por luksi duket pak përballë dëshpërimit. “Ne jemi me fat që jemi këtu, kemi të gjitha shërbimet që na duhen por jemi të shqetësuar për familjen tonë” thotë Latifa.

Ajo ka shumë frikë për motrën e saj dhe motrat e burrit të saj. “Talebanët godasin gratë, ata godasin gazetarët, jeta e të gjithëve është në rrezik” tha ajo.

Shqipëria, si Kosova dhe Maqedonia e Veriut, nuk ngurroi të ngrinte dorën për të mirëpritur të evakuuarit afganë.

Për Edi Ramën, pritja e këtyre refugjatëve ishte e qartë në një vend me tradita pritëse: Shqipëria priti 500,000 kosovarë që iknin nga forcat serbe të Slobodan Millosheviçit në fund të viteve 1990, ndërsa komuniteti hebre ishte më i shumtë në Shqipëri pas Luftës së Dytë Botërore se para.

“Shqipëria është gjithashtu një vend eksodi. Që nga vitet 1990, më shumë se një milion shqiptarë kanë shkuar për të kërkuar një jetë më të mirë, në Itali, Gjermani, Greqi apo Shtetet e Bashkuara” thuhet në artikull.

“Ne nuk jemi të pasur, por ua kemi borxh miqve tanë afganë dhe i detyrohemi traditës sonë, të kaluarës sonë të afërt si refugjatë” tha Rama.

“Në kontrast me reagimet ndonjëherë armiqësore ndaj emigrantëve në vende të caktuara të Evropës Perëndimore, asnjë parti politike nuk kundërshton qeverinë dhe opinioni publik duket se ndan bujarinë” shkruan “Tv5 Monde”.

“Këta afganë “janë tanët, janë si familja ime“, tha Viktor Ndreu, shoferi i ambulancës i vënë në dispozicion kompleksit të hoteleve ku janë strehuar.

“Unë ndaj me ta dhimbjen e tyre por edhe gëzimin e jetesës së fëmijëve të tyre, më ndihmon të harroj mungesën e dy djemve të mi që janë larg, në emigracion” tha ai.

Në Shëngjin, në shezlongët, pishinën, nën hijen e palmave, të evakuuarit i kanë sytë në telefonat e tyre dhe informacioni më i vogël përhapet me shpejtësi.

“Motrat e mia kishin një punë dhe tani ata qëndrojnë në dhomën e tyre dhe nuk dalin” tha e reja.

Në çdo telefonatë, ajo kërkon nga të afërmit e saj që të shohë fytyrat e tyre për të verifikuar që asgjë nuk u ka ndodhur. “Tensioni është i madh, pas çdo telefonate, unë qaj“.

Momentet e fëmijëve duke luajtur përfaqësojnë momente të rralla gëzimi. Të vegjlit vizatojnë dhe ngjyrosin nën syrin vigjilent të punonjësve socialë.

“Kostot e akomodimit sigurohen nga OJQ -të amerikane. Shqipëria, një anëtare e NATO -s, gjithashtu siguron “të mbajë pjesën e saj të barrës“. Shumë presin përpunimin e kërkesave të tyre për vizë në Shtetet e Bashkuara, një proces që mund të zgjasë shumë muaj” vijon më tej shkrimi.

“Qëllimi përfundimtar është që një ditë të jenë në gjendje të kthehen në një Afganistan të lirë”, siç thekson gazetari Elyas Nawandish.

“Nous sommes un petit pays mais nous sommes prêts”. Edi Rama, premier ministre de l’Albanie qui à partir de janvier prochain siègera aux Nations Unies comme membre non permanent du Conseil de Sécurité. #albanie #edirama #onu #un pic.twitter.com/QZpPd3e8hB

— TV5MONDE Info (@TV5MONDEINFO) September 24, 2021

The post Mes diellit dhe palmave, jeta e afganëve në Shqipëri appeared first on Albeu.com.

Pas takimit ato kanë dhënë një deklaratë për mediat.

Ambasadorja Kim tha se, nuk ka një numër konkret pasi situata po ndryshon me shpejtësi, teksa vlerësoi sërish vendimin e qeverisë shqiptare për t’i mikpritur. Kim theksoi se afganët kanë destinacion final SHBA.

“Patëm një takim shumë të mirë për situatën në Afganë. Është diçka që bota duhet ta dijë dhe për të cilën ne duhet të jemi krenar për shqiptar, situata po ndryshon shumë shpejt, SHBA po punon shumë ngushtë me qeverinë shqiptare. Nuk kemi një numër akoma, se situata po ndryshon shumë shpejt, ato do të vijnë  këtu dhe do të shkojnë në destinacion final SHBA, disa po shkojnë direkt në SHBA-ja”, tha Kim.

Kujtojmë se, grupi i parë pritet të mbërrijë në Shqipëri rreth orës 16:30 dhe dy janë vendet ku do të strehohen, 2 godina të konvikteve në Qytet Studenti dhe në hotele në Durrës./albeu.com

The post Strehimi i afganëve në Shqipëri, Yuri Kim: Nuk e dimë sa janë, destinacion final kanë SHBA-të appeared first on Albeu.com.