Supremja urdhëron lirimin e katër të dyshuarve për krim të organizuar dhe narkotikë

Gjykata Supreme ka pranuar ankesat e mbrojtjes së Afrim Derjanit, Mirlind Bislimit, Sahit Shabanit dhe Mufail Shabanit, të dyshuar për “Pjesëmarrja ose organizim i grupit kriminal të organizuar”, “Blerja, shpërndarja dhe shitja e paautorizuar e narkotikëve, substancave psikotrope dhe analoge” si dhe “Shpëlarja e parave”. Si pasojë, ndaj tyre është ndërprerë paraburgimi dhe të katër do të mbrohen në liri, pasi Prokuroria nuk e kishte respektuar afatin ligjor për kërkesën për vazhdimin e kësaj mase.

“Me aprovimin e ankesave të mbrojtësve të Afrim Derjani, Mirilind Bislimi, Sahit Shabani dhe Mufail Shabani, ndryshohet aktvendimi i Gjykatës së Apelit të Kosovës – Departamenti Special i datës 21.07.2026, ashtu që ndaj të pandehurve, sot me datë 06.08.2026, ndëpritet paraburgimi dhe të njëjtit lëshohen për t’u mbrojtur në liri”, thuhet në vendimin e Supremes të 6 gushtit 2026, raporton “Betimi për Drejtësi”.

Çështja kishte nisur pas vendimit të Gjykatës Themelore në Prishtinë, e cila e kishte cilësuar si të vonuar kërkesën e Prokurorisë Speciale, të datës 8 korrik 2026 dhe të pranuar në gjykatë më 13 korrik 2026. Themelorja kishte vlerësuar se kërkesa për vazhdimin e paraburgimit ishte dorëzuar në ditën kur skadonte masa.

Megjithatë, më 21 korrik 2026, Gjykata e Apelit e kishte aprovuar ankesën e Prokurorisë Speciale dhe kishte ndryshuar vendimin e Themelores. Me atë rast, paraburgimi ndaj katër të pandehurve ishte vazhduar edhe për nga dy muaj.

Avokatët Abit Asllani, Fitim Shabani, Avni Ibrahimi dhe Admir Salihu, në emër të Afrim Derjanit, Mirlind Bislimit, Sahit Shabanit dhe Mufail Shabanit, e kundërshtuan vendimin e Apelit në Gjykatën Supreme. Ata pretenduan shkelje esenciale të dispozitave të Kodit të Procedurës Penale dhe kërkuan anulimin e aktvendimit, ndërprerjen e paraburgimit dhe lirimin e menjëhershëm të klientëve të tyre për t’u mbrojtur në liri.

Ndërkaq, përmes shkresave të dorëzuara, Prokurori i Shtetit kërkoi që ankesat e mbrojtjes të refuzoheshin si të pabazuara.

Kolegji i Gjykatës Supreme, i kryesuar nga Burim Ademi dhe me anëtarë Agim Maliqin e Mejreme Memajn, konstatoi se vendimi i Apelit ishte nxjerrë në shkelje të dispozitave të procedurës penale të përcaktuara në nenin 384, paragrafin 2, nënparagrafët 2.1 dhe 2.2 të KPP-së, në lidhje me nenin 188, paragrafët 1 dhe 2 të KPP-së.

Sipas arsyetimit të Supremes, kërkesa për zgjatjen e paraburgimit ishte dorëzuar në gjykatë më 13 korrik 2026, pikërisht në ditën kur skadonte masa e vendosur me aktvendimin e fundit. Kjo nënkupton se Prokuroria e kishte paraqitur kërkesën vetëm disa orë para përfundimit të paraburgimit.

Gjykata Supreme rikujtoi se ligji përcakton që “Prokurori i shtetit ia dorëzon gjykatës kërkesën për vazhdimin e paraburgimit jo më vonë se pesë (5) ditë para skadimit të paraburgimit të caktuar me aktvendimin e fundit”. Për këtë arsye, ajo vlerësoi se Gjykata Themelore kishte vepruar drejt kur e kishte hedhur poshtë kërkesën si të pasafatshme.

Supremja nuk e pranoi qëndrimin e Apelit se shkelja e afatit pesëditor nuk sjell pasoja dhe se nuk e bën kërkesën të papranueshme, me arsyetimin se afati nuk ka karakter prekluziv. Sipas Gjykatës Supreme, duhet të vlerësohet nëse mosrespektimi i këtij afati nga prokurori i cenon garancitë procedurale që Kodi i Procedurës Penale ua siguron të pandehurve.

Gjykata vuri theks të veçantë te paragrafi 2 i nenit 188, ku parashihet që kërkesa duhet t’i dërgohet mbrojtësit dhe të pandehurit jo më vonë se 3 ditë para skadimit të paraburgimit. Në rastin konkret, të pandehurve u ishte mohuar mundësia të njiheshin me arsyet e Prokurorisë për kërkimin e vazhdimit të paraburgimit dhe, rrjedhimisht, nuk kishin pasur mundësi t’i kundërshtonin ato.

Në përfundim, duke u mbështetur në arsyetimin e këtij vendimi dhe në praktikën e GjEDNj-së për detyrimet e shtetit lidhur me garantimin e barazisë së palëve dhe parimit të kontradiktoritetit në caktimin ose zgjatjen e paraburgimit, Supremja konstatoi se çdo zgjatje e kësaj mase pa njoftuar të pandehurin dhe mbrojtësin për kërkesën, në përputhje me nenin 188, paragrafin 2, do të përbënte shkelje procedurale dhe cenim të mëtejshëm të të drejtave të të pandehurit.