Iu mohua muzika për mungesë gishti, Nevruz Bramo iu përgjigj me tingujt magjikë të klarinetës

Një shpërthim nga një mbeturinë e luftës në moshën 10-vjeçare i mori shikimin dhe njërin gisht Nevruz Bramos, por nuk arriti t’i shuante asnjëherë ëndrrën dhe shpirtin e tij të pathyeshëm.

Që në vitet e shkollës, kur dëshira për muzikën po lulëzonte, ai u ndesh me murin e paragjykimit. Pikërisht mungesa e një gishti u konsiderua si një pengesë e pakapërcyeshme dhe iu mohua mundësia për t’iu përkushtuar zyrtarisht klarinetës, me justifikimin se asnjëherë nuk do të mund ta zotëronte atë.

Megjithatë, Nevruzi nuk u dorëzua. I vendosur për të provuar të kundërtën, ai filloi të merrte fshehurazi instrumentin që të tjerët e braktisnin dhe, në mënyrë autodidakte, nisi ta mësonte derisa e shndërroi atë fillimisht në një pasion e më pas në profesionin e tij.

“Mua më ndodhi një aksident në fëmijëri me një mbeturinë nga Lufta e Dytë Botërore, nuk kam lindur i verbër. Pas kësaj, vazhdova Institutin e të Verbërve në Tiranë. Aty, në 8-vjeçare, mësova fizarmonikën, por kur u bë fjalë për klarinetën, nuk më lejuan për shkak të difektit. Kjo më mërziti thellë. Të tjerët e linin pas dore, unë e merrja tinëz dhe ushtroja. Më pëlqeu pa masë. Përfundova pastaj edhe shkollën e mesme të muzikës. Është një mrekulli e vërtetë. Kur i bie një instrumenti, vibracioni të përshkon krejt, është një ndjesi e papërshkrueshme”, rrëfen ai.

Sot, tingujt që nxjerr nga klarineta e tij janë prova më prekëse se përballë vullnetit të hekurt, çdo kufizim trupor bëhet i parëndësishëm. Me shembullin e tij, Nevruz Bramo përcjell një thirrje domethënëse për të gjithë personat me aftësi të kufizuara: të mos izolohen, të sfidojnë paragjykimet dhe të mos heqin dorë nga e drejta për ta jetuar jetën sipas dëshirave të tyre.

“Shikojini të gjithë këtu, janë artistë të mrekullueshëm. Mesazhi im është që ta jetojnë jetën si u vjen më natyrshëm, ta shijojnë çdo moment. Nuk jemi veçse udhëtarë në këtë botë dhe si kalimtarë do të largohemi”, shton ai.

Historia emocionuese e Nevruz Bramos mori jetë gjatë një koncerti të veçantë në Kolonjë, të interpretuar tërësisht nga njerëz me aftësi të kufizuara. Ky aktivitet nuk solli vetëm art e muzikë në skenë, por edhe dëshmi frymëzuese të individëve që kanë vendosur të mos përcaktohen nga kufizimet, por nga dashuria për jetën, talenti dhe puna e palodhur.