Në një reagim pas përfundimit të numërimit, Kilicdaraglu është shprehur se do të vazhdojë luftën për demokraci dhe të njëjtën gjë ia kërkoi edhe mbështetësve të tij.

“Ne do të vazhdojmë të jemi në ballë të kësaj lufte derisa demokracia e vërtetë të vijë në vendin tonë,” tha ai ndër të tjera.

Më pas ai falenderoi anëtarët e parisë së tij, organizatat dhe votuesit./Albeu.com/

The post U mund nga Erdogan, Kilicdaroglu: Do të vazhdoj të luftoj për demokraci appeared first on Albeu.com.

Përmes një postimi në Facebbok, Rama shkruan “Urime për fitoren zoti President.”

Rexhep Tajip Erdogan u rizgjodh president i Turqisë për 5 vitet e ardhshme, pas numërimit të plotë të votave.

Ai arriti të merrte 51.4 % të votave, kundrejt kandidatit të opozitës, Kemal Kilicdaroglu, i cili ka arritur të marrë 48.6 % të votave.

Ditën e sotme u mbajt raundi i dytë i zgjedhjeve presidenciale, pasi në zgjedhjet e 14 majit, asnjëri prej kandidatëve nuk arriti të siguronte shumicën e nevojshme me mbi 50 % të votave për t’u zgjedhur president./Albeu.com.

The post Rama uron Erdoganin për fitoren: Urime zoti President! appeared first on Albeu.com.

Ashtu siç pritej, gara mes dy kandidatëve ka qenë mjaft e fortë dhe kjo tregohet edhe nga diferenca e ngushtë mes tyre në rezultatin përfundimtar.

Erdogan ka mbajtur fjalimin e parë në Kisikli, ku ka falenderuar qytetarët  që e kanë votuar dhe po ashtu anëtarët e partisë së tij.

“Ne jemi të dashuruar me Stambollin”, tha ai fillimisht.

Kısıklı’dayız. ?? https://t.co/KQSKDAroPD

— Recep Tayyip Erdoğan (@RTErdogan) May 28, 2023

“Sot këtu është ndryshe. I gjithë Stambolli është ndryshe. Ju përshëndes dhe ju falenderoj nga zemra. Ne përjetuam një festë të demokracisë. Ju dolët në zgjedhje dhe duke pasur parasysh të ardhmen e fëmijëve tuaj shprehët vullnetin tuaj. Ju faleminderit të gjithëve”.

“Nëse doni t’u themi mirupafshim edhe një herë zoti Kemal,” vazhdoi ai.

“Ne do të jemi të denjë për besimin tuaj”, përfundoi Erdogan./Albeu.com/

The post VIDEO/ Erdogan mban fjalimin e parë pas fitores: Mirupafshim zoti Kemal, faleminderit të gjithëve! appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

E themeluar mbi rrënojat e Perandorisë Osmane, Turqia e kaloi pjesën më të madhe të shekullit të saj të parë duke ndjekur një program politik modernizues dhe perëndimor, për të cilin shumë njerëz shpresuan se do të dëshmonte të drejtën e saj për t’u përfshirë brenda strukturave evropiane.

Megjithatë, pavarësisht përpjekjeve të qeverive të njëpasnjëshme, Turqia është përjashtuar herë pas here nga Bashkimi Evropian. Ky përjashtim është i përfshirë në një debat të gjatë dhe të shëmtuar rreth asaj se çfarë do të thotë të jesh evropian, bazuar në shqetësimet gjeopolitike dhe ksenofobike.

Gjithsesi në Turqi, mund të ketë ende një dritare për ndryshim. Nëse kandidati pro-evropian i opozitës Kemal Kilicdaroglu e rrëzon presidentin Recep Tayyip Erdogan në balotazhin e 28 majit, BE-ja do të ketë edhe njëherë mundësinë për t’u zgjeruar në lindje dhe për t’i treguar botës se ka ndryshuar.

Në një artikull të vitit 1919 me titull “Shpërndarja e Turqisë”, New York Times shkruante ndër të tjera se lejimi i turqve për të mbajtur kontrollin e Stambollit do të ishte “një tjetër nga kompromiset e panumërta të çështjes turke, që kanë sjellë kaq shumë telashe në shekujt e kaluar”.

Ndërsa aleatët fitimtarë po sulmonin territoret e Perandorisë Osmane dhe po mendonin se si të aneksonin një pjesë të madhe të Anadollit nga një shtet turk post-osman, NYT mbështeti dhënien e Konstandinopojës Mbretërisë së Greqisë, duke dëbuar kështu “pushtuesit barbarë që për një kohë të gjatë e rrënuan Evropën.”

Por ëndrra e “asgjësimit” të turqve nuk ishte e veçantë vetëm për New York Times. Edhe pse një aleat i Perëndimit (si në Luftën e Krimesë), “turku i tmerrshëm” tallej dhe përçmohej në kryeqytetet evropiane si antagonisti kryesor i Evropës së krishterë.

Por në realitet, turqit kanë qenë gjeografikisht pjesë e Evropës që nga shekulli XI-të, dhe kanë marrëdhënie të thella politike, kulturore dhe ekonomike me fqinjët e tyre perëndimorë. Për më tepër përbërja gjenetike e Turqisë moderne, është afërsisht 40 për qind evropiane. Megjithëse marrëdhënia moderne e Turqisë dhe Evropës ka qenë e diskutueshme, ajo është më e ndërlikuar sesa armiqësia e ndërsjellë. Siç ka shkruar Orhan Pamuk, në Turqi, Evropa është perceptuar edhe si “vizion i së ardhmes” dhe si “kërcënim”; “herë si një shfaqje e dëshiruar dhe herë si diçka e frikshme”.

Gjatë gjithë shekullit XX-të, politikanët në të dyja anët e Bosforit punuan për të forcuar lidhjet midis tyre. Ndërsa disa turq kishin frikë se kjo do ta kërcënonte autonominë e

vendit të tyre, qeveritë e njëpasnjëshme shpresonin që ky partneritet do të ndihmonte në modernizimin e ekonomisë por edhe për të fituar legjitimitet politik në skenën botërore.

Por rruga e Turqisë drejt partneritetit u vështirësua nga paqëndrueshmëria e brendshme politike, si dhe një histori e respektimit të dobët të të drejtave civile dhe të njeriut. Historia e grushteve të shtetit, së bashku me dhunën politike intensive të viteve 1970, detyruan liderët evropianë që të linin për një kohë të dytë diskutimet për integrimin ekonomik dhe politik  të Turqisë brenda Evropës.

Këtyre shqetësimeve iu shtuan disa të tjera, sidomos përplasja turko-greke në Detin Egje, pushtimi i Qipros nga Turqia dhe shtypja e pakicës së madhe kurde. Kësaj i duhet shtuar edhe mosgatishmëria e Turqisë për të njohur gjenocidin armen.

Pavarësisht legjitimitetit të këtyre shqetësimeve, turqit mendonin se vendi i tyre po trajtohej me standarde më të rrepta se sa kandidatët e tjerë potencialë për anëtarësim në Komunitetin Ekonomik Evropian, sot BE. Edhe pse nënshkroi marrëveshje doganore në vitin 1995 dhe fitoi statusin e kandidatit në vitin 1999, rrugëtimi i Turqisë ishte i ngadaltë, ndërsa vendet e tjera ecën shumë më shpejt.

Çështjet e qeverisjes, ekonomisë dhe të drejtave të njeriut atje, si ato që pengonin Turqinë, nuk penguan një numër shtetesh të Evropës Qendrore dhe Lindore si Republika Çeke, Estonia, Hungaria, Letonia, Polonia, Sllovakia dhe Sllovenia që të merrnin statusin e BE-së. ndërsa kërkesat e Turqisë u refuzuan vazhdimisht.

Këto shtyrje u justifikuan zyrtarisht duke thënë se Turqia duhej të bënte më shumë përparim në zhvillimin e një ekonomie tregu dhe arritjen e reformave politike demokratike. Por shumë njerëz në Turqi besonin se shqetësimet politike dhe ekonomike nuk ishin pengesat reale për integrimin.

Sepse disa vende evropiane – përfshirë Austrinë, Danimarkën, Francën, Greqinë, Luksemburgun dhe Holandën – u mbështetën tek zërat islamofobiokë dhe dallimet civilizuese për të kundërshtuar anëtarësimin e Turqisë në union. Për shumë turq kjo u vërtetua nga një deklaratë publike në vitin 1997 nga përfaqësuesit e Partisë Demokristiane Gjermane: “Bashkimi Evropian është një projekt qytetërues, dhe brenda këtij projekti qytetërues Turqia nuk ka vend!”.

Pas reformave të rëndësishme demokratike (edhe të pamjaftueshme), qeveria e një Erdogani në atë kohë pro-evropian çeli në vitin 2005 bisedimet zyrtare të pranimit në BE duke entuziazmuar shumë njerëz në Turqi. Por skepticizmi i vazhdueshëm nga ana e shumë liderëve evropianë ndaj një kombi me shumicë myslimane e dëmtoi përparimin e negociatave.

Udhëheqësit e shquar të BE-së, e bënë të qartë se ishin kundër anëtarësimit të Turqisë për shkak të kulturës dhe identitetit, po aq sa për shkak të politikave në vend. Në kundërpërgjigje, nisi të bjerë mbështetja e turqve për anëtarësimin në BE. Ngrirja e bisedimeve të anëtarësimit ndodhi në vitin 2019.

Perspektivat për rinovimin e diplomacisë në këtë fushë duken të pakta, por situata e brendshme në Turqi mund të ndryshojë së shpejti. Kilicdaroglu ka shprehur interes të fortë për avancimin e bisedimeve të pranimit Turqi-BE. Edhe nëse ai nuk do të arrijë të fitojë balotazhin, ka shumë gjasa që një Erdogan fitimtar, që njihej prej kohës si një kameleon politik, të ndryshojë mendjen e tij për marrëdhëniet e Turqisë me Perëndimin.

Negociatat e reja Turqi-BE do t’u japin të dyja palëve një mundësi shumë të artë për përfitime ekonomike dhe gjeopolitike. Popullsia në rritje e Turqisë është e re, e aftë, dhe do t’i ofronte punëtorë shumë të nevojshëm Evropës në plakje. Në këmbim, liria e lëvizjes pa viza në Evropë, mund të zbusë shkallën në rritje të papunësisë në Turqi.

Për më tepër, Turqia zotëron sektorë të fuqishëm prodhues dhe bujqësor, si dhe potencial për të vepruar si një qendër energjetike në kanalizimin e naftës dhe gazit natyror nga Azia Qendrore dhe Lindja e Mesme në Evropë. Hyrja në bashkimin doganor mund të lehtësojë tregtinë dhe të forcojë PBB në të gjithë kontinentin.

Po ashtu, përfaqësuesit turq në Bruksel do të ndihmonin shumë në negociatat me kombet me shumicë myslimane, si dhe me shtetet joperëndimore që e shohin ende Evropën si fanatike dhe imperialiste. Rifillimi i negociatave do të godiste rëndë populizmin e krahut të djathtë dhe diskurset e shovinizmit evropian, të cilat e mbështesin identitetin evropian tek idetë e homogjenitetit racor dhe fetar (dhe shpesh supremacisë) dhe jo tek përkushtimin kozmopolit ndaj pluralizmit, barazisë dhe universalitetit të dinjitetit dhe të drejtave njerëzore.

Mundësia e anëtarësimit të Turqisë në BE i ofron Evropës mundësinë për t’u bërë ajo që ka aspiruar prej kohësh. Duke mirëpritur zyrtarisht Turqinë në komunitetin e saj, Evropa do t’i dërgonte një sinjal të qartë botës së dikurshme të kolonizuar, e ndikuar gjithnjë e më shumë nga thirrjet egoiste të Moskës dhe Pekinit për anti-imperializëm, se kontinenti mund të demonstrojë multikulturalizmin që ka përqafuar prej kohësh jashtë vendit, por që rregullisht kundërshtohet në shtëpi. /albeu.com

Marrë me shkurtime

Shënim:Philip Balboni, kandidat për doktoraturë në antropologjinë kulturore në Universitetin e Kalifornisë, mbi trashëgimitë e orientalizmit dhe perëndimorizimit në politikën dhe shoqërinë bashkëkohore turke.

The post Turqia është shpresa e vetme e BE-së për ri-përcaktimin e vetes në skenën globale appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Shumë nga ne kishin shpresa të mëdha për zgjedhjet e fundit parlamentare në Turqisë. Besonim se një fitore e dukshme e opozitës, mund të shënonte një ndarje me prirjen mbarëbotërore drejt demokracisë jo liberale.

Por ndoshta të gjithë gabuam, të joshur nga iluzioni i zgjedhjeve të lira dhe duke besuar në fund të fundit tek vullneti i popullit. Në fakt, ajo që ndodhi në Turqi fundjavën e kaluar nxjerr në pah tendencën më të fundit dhe më shqetësuese në ngritjen e demokracisë jo liberale.

Ndërsa presidenti aktual Recep Tayyip Erdogan nuk fitoi që në raundin e parë, rezultati ishin një lloj fitoreje për të. Ai ia doli më mirë se sa parashikuan sondazhet dhe doli shumë përpara kundërshtarit të tij kryesor, gjë që i jep me shumë gjasa për të fituar në balotazhin e  28 majit.

Dhe kjo është mbresëlënëse, duke qenë se Turqia është një vend në një krizë të thellë ekonomike dhe më një inflacion shumë të lartë. Për më tepër zgjedhjet u zhvilluan vetëm disa muaj pas një tërmeti shkatërrues, pas të cilit qeveria reagoi fillimisht shumë dobët.

Megjithatë, merrni pak parasysh sfondin e këtyre zgjedhjeve. Erdogan garon kundër Kemal Kilicdaroglu, kandidatit të opozitës, një burokrat i pangjyrë dhe pa shumë karizëm apo elokuencë. Nga ana tjetër opozita kishte pak alternativa në dispozicion. Sepse presidenti kishte eliminuar tashmë nga fusha rivalin e tij më të fuqishëm të mundshëm, Ekrem Imamoglu, një politikan karizmatik nga e njëjta parti që vjen edhe Kilicdaroglu, i cili kishte arritur një seri fitoresh.

Në vitin 2019, Imamoglu fitoi me lehtësi zgjedhjet për kryetarin e bashkisë së Stambollit, një pozicion kyç, që dikur ishte trampolina e vetë Erdogan drejt pushtetit. Por mbi baza më të dobëta, partia e Erdogan pretendoi për manipulime dhe Këshilli Zgjedhor urdhëroi një raund të ri votimi.

Imamoglu i fitoi zgjedhjet e dyta me një diferencë edhe më të madhe. Kështu Imamoglu u akuzua më pas për fyerje të zyrtarëve publikë dhe u gjykua nga një gjyqësor i cili është cilësuar gjerësisht si i mbushur me besnikë të partisë në pushtet. Dhe dhjetorin e vitit të kaluar, një gjykatë e ndaloi Imamoglun të përfshihej në politikë dhe e dënoi me gati 3 vite burg.

Vendimi është ankimuar në apel. Por Imamoglu u pengua të kandidojë për presidencën. Kësisoj, fusha e lojës politike në Turqi është anuar masivisht në favor të Erdoganit. Shteti shpërndan fonde për mbështetësit e tij dhe media e vendit është skllavërisht pro-qeveritare. Shumica e mediave kryesore në Turqi janë blerë nga drejtues të bizneseve që janë mbështetës të Erdoganit. (Grupi më i madh i biznesit që ruajti distancën nga presidenti u përball me akuza të shumta për mashtrim tatimor, dhe në fund u detyrua t’i shesë aksionet e tij mediatike tek një pronar më i bindur ndaj pushtetit).

Televizioni shtetëror, burimi kryesor i lajmeve në vend, lavdëron pa pushim virtytet e Erdogan dhe partisë së tij, si dhe trumbeton arritjet e qeverisë. Në prill, TV shtetëror shpenzoi 32 orë në mbulimin e Erdoganit kundrejt vetëm 32 minutave për kundërshtarin e tij.

Nga të gjitha demokracitë, Turqia është vendi që burgos më shumë gazetarë. Qeveria turke ngriti më shumë se 30.000 padi për veprën penale të “fyerjes së presidentit”, vetëm gjatë vitit 2020. Qeveria e Erdogant ka vendosur vazhdimisht nën kontroll institucione që supozohet të jenë të pavarura, përfshirë gjykatat por edhe organin që mbikëqyr zgjedhjet. (Nëse zgjedhjet e balotazhit të 28 majit do të prodhojnë një rezultat shumë të ngushtë dhe kandidati i opozitës është në krye, mund të jeni të sigurt se Erdogan do të apelojë dhe autoritetet zgjedhore do të vendosin për të, ashtu siç bënë në rastin e kryebashkiakut të Stambollit).

Organizatat joqeveritare do të përballen me një mbikëqyrje edhe më të ashpër nga qeveria, duke e kufizuar aftësinë e tyre për të vepruar. Qeveria ka miratuar ligje që parashikojnë një kontroll të rreptë mbi mediat sociale dhe gjatë zgjedhjeve të 14 majit, ajo i kërkoi Twitter të bllokojë përkohësisht llogaritë e 12 figurave të opozitës.

Pas tërmetit të 6 shkurtit, kur qeveria u përball me kritika të forta në mediat sociale për keq-menaxhimin e katastrofës, ajo u mjaftua sërish me bllokimin e Twitter-it për njëfarë kohe. Kjo është risia e radhës në demokracinë jo liberale. Presidentët dhe kryeministrat e zgjedhur, e përdorin shumicën e tyre për të miratuar ligje që u japin atyre një përparësi të qëndrueshme strukturore ndaj kundërshtarëve.

Ata i përdorin fondet e qeverisë për t’u dhënë para mbështetësve të tyre. Ata paraqesin padi kundër grupeve të pavarura të medias, hetojnë gazetarët dhe OJQ-të dhe reformojnë agjencitë dhe gjykatat e pavarura duke i bërë të varura nga partia në pushtet. Dhe pastaj mbajnë zgjedhje “të lira”.

Taktikat e Erdogan do të duken si shumë popullore për qytetarët në shumë demokraci në mbarë botën. Merrni Indinë, dikur vendi i mediave shumë të pavarura.

Sot, ajo ka rënë në vendin e 161 në indeksin e lirisë së shtypit të publikuar nga organizata “Reporterët pa Kufij”. Ose shikoni Hungarinë, ku qeveria dhe bizneset pro-qeveritare kontrollojnë pothuajse të gjitha mediat e vendit, dhe ku organi që mbikëqyr gjyqësorin është shndërruar në një krah de fakto të partisë në pushtet, duke shkaktuar zemërimin e Bashkimit Evropian.

(Kryetari i parë i këtij institucioni ishte kumbari i fëmijës më të madh të kryeministrit Victor Orban). Apo Meksikën, ku presidenti është përpjekur të shkatërrojë autoritetin e pavarur të zgjedhjeve.

Kur zgjedhjet mbahen në këto rrethana dhe vëzhguesit ndërkombëtarë vërejnë se fletët e votimit janë hedhur dhe numëruar siç duhet, dhe më pas vërtetojnë se zgjedhje të tilla kanë një konkurrencë të vërtetë, ata janë duke i bërë një shërbim të keq botës. Ne kemi nevojë për një fjalor të ri për ta përshkruar këtë fenomen. A janë zgjedhje të tilla të lira? Teknikisht po. por ato janë gjithashtu shumë të pandershme. /albeu.com

The post Turqia nxori në pah një prirje globale:zgjedhjet e lira por jo të ndershme appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Gjatë një forumi global të mbledhur në Strasburg 6 vite më parë, u bëra thirrje demokratëve të botës që të bëhen bashkë për të adresuar sfidat rajonale dhe globale. Tek e njëjta qasja jam mbështetur për politikat që kam ndjekur në vendin tim.

Bëra çmos që të bashkoja demokratët në Turqi kundër një qeverie antidemokratike dhe autoritare, dhe në fund ia dolëm të krijojmë një koalicion të madh në mbrojtje të demokracisë. Aleanca Kombëtare përbëhet nga 6 parti, përfshirë Partinë Republikane Popullore, CHP, që drejtohet prej meje.

Secila prej tyre përfaqëson një traditë të ndryshme në historinë politike të Turqisë. Si e tillë, Aleanca Kombëtare simbolizon vullnetin tonë për të bashkëjetuar në mënyrë paqësore, pavarësisht dallimeve tona, duke e gjetur gjuhën e përbashkët mbi parimet universale të demokracisë liberale.

Unë s’kam asnjë dyshim se në zgjedhjet presidenciale dhe parlamentare të 14 majit do të marrim një rezultat mbresëlënës dhe do të fitojmë. Ne do të tregojmë se edhe në kushtet aktuale të padrejta dhe autoritare – me një presion të vazhdueshëm nga partia në pushtet për t’i mbyllur gojën opozitës – është i mundur një ndryshim paqësor i qeverisë nëpërmjet zgjedhjeve.

Për pasojë, Turqia do të shërbejë si një model për vendet e tjera që luftojnë kundër qeverive autoritare, sidomos në Lindjen e Mesme. Ky është një rol, të cilin ne e kemi luajtur edhe më parë. Kujtojmë këtu se themeluesi i republikës tonë, Mustafa Kemal Ataturk, ishte një frymëzim për reformatorët dhe antikolonialistët në të gjithë rajonin.

Republika Turke, e themeluar mbi parimet e laicizmit dhe vullnetit popullor, shërbeu si model për shumë njerëz që kanë luftuar për demokracinë në vendet e tyre. Një shekull më pas, është radha e brezit tonë që të luajë rolin e vet në rivendosjen e Turqisë si një model.

Pra të kemi sërish një republikë, në të cilën asnjë qytetar nuk diskriminohet, dhe ku mbrojtja e të drejtave themelore, sundimi i ligjit, shekullarizmi, transparenca dhe llogaridhënia janë shtyllat kryesore të shtetit. Në këtë republikë, do të eliminohet korrupsioni, do të minimizohet pabarazia në të ardhura, dhe politika do të përdoret për të promovuar paqen sociale dhe jo për të nxitur konfliktin dhe polarizimin.

Nga ana tjetër, politika e jashtme turke, do të udhëhiqet nga vendimmarrja racionale që i përmbahet ligjit ndërkombëtar. Kjo arritje do të nxisë erërat e ndryshimit në rajon dhe më gjerë. Natyrisht vizioni i Turqisë si një model demokratik, nuk shtrihet vetëm drejt lindjes. Shihni sot sfidat e paraqitura në Evropë nga regjimet antidemokratike, ksenofobia dhe lufta Rusi-Ukrainë, dhe bëhet e qartë se zgjedhjet tona mund të jenë një pikë referimi edhe për fqinjët tanë në Perëndim.

Një fitore në Turqi për aleancën tonë demokratike, mund të lajmërojë një fillim të ri për Evropën. Shpresoj që ajo të tregojë rëndësinë e bashkimit të demokratëve evropianë për t’u përballur me kundërshtarët e tyre. Është e domosdoshme që të gjitha partitë politike evropiane që besojnë tek të drejtat e njeriut, reduktimi i pabarazisë dhe respektimi i ligjit ndërkombëtar, të formojnë një front të bashkuar përballë sfidave globale.

Në krye të listës janë ndryshimet klimatike, të cilat kanë një ndikim të madh në pellgun e Mesdheut, mbi migrimin e pakontrolluar e të paligjshëm të shkaktuar nga dështimet e sistemit ndërkombëtar të sigurisë si dhe nga pabarazitë e pasurisë globale.

Ato mund të përballohen dhe zgjidhen vetëm nga një koalicion ndërkombëtar që përfshin të gjithë spektrin politik. Fitorja jonë më 14 maj, do të rikthejë edhe orientimin perëndimor të Turqisë. Ky orientim është pasqyrimi i një ideali.

Për Turqinë, Perëndimi do të thotë demokraci, shtet ligjor, respektim të të drejtave të njeriut (sidomos ato të grave) dhe barazi. Nën udhëheqjen tonë nuk do të ketë asnjë “tjetër” në shoqërinë turke. Askush nuk do të diskriminohet për shkak të identiteteve dhe zgjedhjeve të tij politike, personale, fetare apo rajonale.

Për Turqinë, premtimi kryesor i Aleancës Kombëtare është liria, dhe ne jemi të gatshëm të mbajmë përgjegjësi për përmbushjen e tij. Orientimi perëndimor i Turqisë nuk synohet të drejtohet kundër asnjërit prej fqinjëve të saj; përkundrazi pasqyron dëshirën e vendit për të bashkëjetuar në mënyrë paqësore me të gjithë ata.

Kur të mbështetet tek këto vlera të përbashkëta, Turqia do të jetë gjithmonë një anëtare krenare e Perëndimit. Në të gjitha institucionet ndërkombëtare, Turqia bën pjesë në grupimin perëndimor dhe do të vazhdojë të veprojë si e tillë. Qeveria që do të formojmë do të na afrojë me aleatët tanë perëndimorë politikisht, ekonomikisht, socialisht dhe kulturalisht.

Por kjo nuk duhet të dëmtojë marrëdhëniet me fqinjët e tjerë. Ne jemi plotësisht të vetëdijshëm se ka çështje që duhet të zgjidhen mes Turqisë dhe Perëndimit, sidomos me Bashkimit Evropian. Ne e dimë se nuk mund të gjendet asnjë zgjidhje për këto probleme përmes përplasjeve publike, kërcënimeve të ndërsjella, shantazheve apo negociatave të pafundme e të pakuptimta.

Për ne është thelbësore që marrëdhëniet ndërkombëtare të zhvillohen në mënyrë racionale, dhe përmes një diplomacie dinjitoze. Ne si qeveri do të punojmë në mënyrë konstruktive për të rifilluar procesin e anëtarësimit në BE, dhe do ta angazhojmë Turqinë të respektojë vendimet e Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut.

Ne jemi bashkuar jo vetëm për të fituar zgjedhjet, por edhe për të zgjidhur problemet themelore të Turqisë. Aleanca Kombëtare do të ndreqë të metat në politikën turke dhe do të shërojë plagët tona në mënyrë paqësore. Fitues nuk do të jenë vetëm ata që votojnë për ne, por të gjithë qytetarët turq.

Motoja e fushatës zgjedhore të Aleancës Kombëtare është “Unë të premtoj, se do të vijë sërish pranvera”, varg nga një këngë e njohur turke. Bashkimi ynë do ta përmbushë këtë zotim. Dhe përfitimet që do të vijnë nuk do të kufizohen tek kufijtë tanë, por do të shtrihen edhe në marrëdhëniet e Turqisë me Evropën, Shtetet e Bashkuara, Lindjen e Mesme, Rusinë, Kinën dhe më gjerë. Ne jemi thuajse atje. Pranvera po vjen. /albeu.com

Shënim:Kemal Kilicdaroglu, është kryetar i Partisë Popullore Republikane dhe kandidati presidencial për Aleancën Kombëtare, një grupim i 6 partive opozitare.

The post Një Turqi më demokratike është e mundur appeared first on Albeu.com.

Sipas presidentit turk, zgjedhjet do të mbahen më 14 maj.

“Populli turk do ta bëjë atë që duhet, më 14 maj”, u ka thënë ai ligjvënësve në Parlamentin e Ankarasë.

Lideri turk e ka propozuar më parë datën 14 maj për zgjedhje, dhe shpreson që Qeveria e tij do të mbesë në pushtet deri më 2028.

Por, pas tërmeteve masive që kanë lënë të vdekur më shumë se 45.000 njerëz në Turqi, ka pasur dilema nëse votimet do të mbahen siç është planifikuar.

Erdogan ka shpallur gjendje të jashtëzakonshme për tre muaj në 11 provincat e goditura nga tërmetet.

Ky rajon është duke u përballur me pasgoditje të fuqishme, duke e bërë pothuajse të pamundshme fushatën në atë zonë./REL/

The post Erdogan: Zgjedhjet do të mbahen në maj, pavarësisht tërmetit appeared first on Albeu.com.