Albin Kurti and Lumir Abdixhiku have confirmed that they discussed specific names for Kosovo’s next president during their meeting, but they have not disclosed who those names are.

According to the two leaders, the names were not made public because of the sensitive nature of the negotiations. Meanwhile, the election of the president has become one of the key issues in the political debate over resolving the institutional deadlock.

Against this backdrop, former US congressman Joseph DioGuardi has called on Kosovo’s political leaders to consider Faton Bislimi for the post of president of the Republic. This follows a similar position expressed by former US ambassador William Walker.

DioGuardi’s proposal comes at a time when Kurti and Abdixhiku have acknowledged that their discussions have moved from defining criteria to considering specific names for head of state.

The support of the two American figures has prompted renewed debate over whether Faton Bislimi could serve as a figure capable of bridging party divisions and whether he could become a meeting point for Kosovo’s political parties.

However, Walker and DioGuardi’s support does not automatically make Bislimi a consensus candidate and does not represent the official position of the US administration.

Walker and DioGuardi do not speak on behalf of the United States administration. But given the strategic importance of Kosovo’s relations with its allies, particularly the United States, a candidate’s strong ties in Washington could influence how his candidacy is viewed.

The question that remains is whether the public support of the two American personalities can become a genuine political opportunity for compromise among Kosovo’s parties.

Gashi: American support strengthens Bislimi’s candidacy, but support within Kosovo is decisive

Diaspora analyst Eduard Gashi told “Bota sot” that the statements by William Walker and Joseph DioGuardi should be analyzed not only in relation to Faton Bislimi’s name, but also in light of the weight carried by the two American figures themselves, who have been associated with the Kosovo issue for decades.

According to Gashi, the fact that both have publicly proposed the same name, precisely when Albin Kurti and Lumir Abdixhiku have begun discussing specific candidates, gives Bislimi’s candidacy greater political weight. He stresses that this does not mean Bislimi has automatically become a consensus candidate, nor that the proposal comes from official Washington.

Gashi believes that Walker and DioGuardi’s credibility in relation to Kosovo means the proposal for Bislimi should not be viewed simply as a name put forward in the public arena.

He lists several elements that, in his view, work in Bislimi’s favor: a strong academic background, parliamentary experience, knowledge of Kosovo’s reality, strong ties with the diaspora and an important network in the United States.

Gashi emphasizes that at a time when relations with allies, especially the United States, are of strategic importance to Kosovo, these ties constitute political capital that should not be underestimated.

However, the analyst points out that support from abroad is not enough to declare a candidate consensual. According to him, the main criterion is whether the candidate can build trust among political parties and citizens within Kosovo.

He argues that the president should be neither the majority’s trophy nor the opposition’s symbolic victory. The candidate should enter the Presidency without being perceived as an instrument of Kurti, Abdixhiku, the PDK or any other party.

Gashi notes that parliamentary arithmetic also demonstrates the need for broader cooperation. LVV and LDK together have a strong basis for an agreement, but the constitutional procedure requires broader political involvement.

For this reason, he believes the candidate should be assessed not only in relation to Albin Kurti and Lumir Abdixhiku, but also against the PDK, AAK and representatives of the communities. Only in this way, he says, can there truly be talk of a consensus president.

Gashi does not limit the debate to Faton Bislimi. He proposes that Dr. Nikë Gjeloshi also be included in the discussions, describing him as a highly serious profile under the current political circumstances.

According to him, Nikë Gjeloshi is a political scientist with decades of experience, knowledge of political systems and Kosovo’s state-building processes, as well as someone who was part of the country’s political history long before the creation of today’s institutions.

Gashi sees Gjeloshi’s understanding of the state, the Constitution, political history and the complicated relationship among institutions as a particular advantage. He adds that Kosovo needs not only a president with international contacts, but also a figure with deep institutional knowledge.

If the criteria are political experience, a background in political science, institutional memory and sufficient distance from the daily clashes among LVV, LDK and PDK, Gashi believes Nikë Gjeloshi should be included on the list of names under consideration.

He describes Gjeloshi as an exceptionally serious choice for president of the Republic, while adding that Walker and DioGuardi’s support has elevated Bislimi’s candidacy to another level. However, he says, this should not close the competition of ideas and personalities, but rather broaden it.

In conclusion, Gashi emphasizes that the choice should be guided by the interests of the Republic, not by party calculations. According to him, Kosovo should choose a figure capable of addressing all parties with the message that he is not the president of a political force, but the president of the Republic.

Hyseni: Bislimi could unite the parties and strengthen the Presidency’s ties with the United States

Analyst Nehat Hyseni considers the process of electing the president a moment of particular political and institutional importance for Kosovo.

For Hyseni, the delay in this process is no longer merely an ordinary disagreement among the parties. It has become a test of institutional culture, the political class’s ability to reach a compromise and its responsibility toward Kosovo’s strategic partners.

Speaking to “Bota sot,” he said the discussion should not focus only on the question of who will be elected president, but also on what kind of president Kosovo needs at this time.

Hyseni stresses that the head of state must be a unifying factor, not a party trophy. According to him, the president cannot be a reward for the winner of the election or an instrument of a political party, but must represent the state, its citizens and the Republic’s strategic interests beyond party differences.

In this context, he considers the proposal of Faton Bislimi important, particularly because of the support expressed by Joseph DioGuardi and former ambassador William G. Walker.

Hyseni believes Bislimi’s candidacy has not been presented merely as the name of a local politician. It has been brought into the public debate by American figures with a long history of involvement in the Albanian cause and Kosovo–US relations.

According to him, the fact that DioGuardi is not the only American voice calling for Bislimi to be considered, since William G. Walker has also spoken in his favor, gives the candidacy a broader dimension as a proposal for consensus and a Euro-Atlantic orientation.

Hyseni says Bislimi’s academic background, political experience and international ties make him different from the traditional model of a Kosovar politician.

He adds that Kosovo needs not only a president who understands domestic politics, but also a figure who understands Washington, Brussels, international diplomacy and how decision-making functions in Western democracies.

The analyst also links this aspect to the importance of US engagement in securing the rights of Albanians in Serbia for the Albanians of the Preševo Valley.

According to Hyseni, Faton Bislimi’s contribution, based on his public engagement, should be seen as part of efforts to keep the issue of the Albanians of the Preševo Valley on the agenda of US institutions.

However, Hyseni also emphasizes that support from outside Kosovo does not by itself make a candidate consensual. For him, the fundamental criterion is the ability to secure votes beyond the political camp where he may initially enjoy support.

He recalls that Joseph DioGuardi, in his letter to Kosovo’s leaders, identified this as a condition: the president must be able to win the trust of more than one political camp and must not become an instrument of either side.

If Bislimi were to secure support from more than one political camp, then his candidacy could, according to Hyseni, become a real opportunity for compromise. But he stresses that Bislimi may be viewed as a potential compromise candidate, not automatically as a consensus candidate, since the final decision rests with the deputies.

Hyseni warns that electing the president solely on the basis of party affiliation—as an LVV, LDK, PDK or other group’s candidate—would begin the presidential mandate with a political deficit.

By contrast, a candidate who could be voted for by more than one political camp would create a different institutional atmosphere.

In closing, Hyseni called on Kurti, Abdixhiku, the PDK and the AAK to use this moment to reach an agreement and not turn the Presidency into a continuation of the electoral conflict.

He emphasizes that the president should be an institution of the Republic, not the property of whichever majority happens to be in power.

Hyseni believes that if Faton Bislimi’s name enters the negotiating table, it should be considered on the basis of merit, integrity, political independence, state experience and the ability to represent Kosovo abroad.

Although Walker and DioGuardi cannot elect Kosovo’s president, he said, they can remind Kosovo’s leaders that the Presidency is not a party trophy, but a high state responsibility, Nehat Hyseni concluded to “Bota sot.”

The post Walker and DioGuardi support Bislimi’s candidacy for president, analysts urge Kurti and Abdixhiku to consider the scenario appeared first on Albeu.com.

Albin Kurti dhe Lumir Abdixhiku kanë konfirmuar se gjatë takimit të tyre kanë diskutuar për emra konkretë për Presidentin e ardhshëm të Kosovës, por nuk kanë bërë të ditur se cilët janë ata.

Sipas dy liderëve, emrat nuk u bënë publikë për shkak të natyrës së ndjeshme të negociatave. Ndërkohë, zgjedhja e Presidentit është shndërruar në një nga çështjet kryesore të debatit politik për zgjidhjen e ngërçit institucional.

Në këtë klimë, ish-kongresmeni amerikan Joseph DioGuardi u është drejtuar liderëve politikë kosovarë me propozimin që Faton Bislimi të merret në konsideratë për postin e Presidentit të Republikës. Kjo vjen pas një qëndrimi të ngjashëm të ish-ambasadorit amerikan Ëilliam Walker.

Propozimi i DioGuardit është bërë në një moment kur Kurti dhe Abdixhiku kanë pranuar se bisedimet e tyre kanë kaluar nga përcaktimi i kritereve te shqyrtimi i emrave konkretë për kreun e shtetit.

Mbështetja e dy figurave amerikane ka nxitur diskutime të reja: nëse Faton Bislimi mund të shërbejë si një emër që kapërcen ndarjet partiake dhe nëse ai mund të bëhet pikë takimi mes partive kosovare.

Megjithatë, përkrahja e Walkerit dhe DioGuardit nuk e bën automatikisht Bislimin kandidat konsensual dhe nuk përfaqëson qëndrim zyrtar të administratës amerikane.

Walker dhe DioGuardi nuk flasin në emër të administratës së Shteteve të Bashkuara. Por, duke pasur parasysh rëndësinë strategjike të marrëdhënieve të Kosovës me aleatët, veçanërisht me SHBA-në, lidhjet e fuqishme të një kandidati në Ëashington mund të ndikojnë në mënyrën se si shihet kandidatura e tij.

Pyetja që mbetet është nëse mbështetja publike e dy personaliteteve amerikane mund të shndërrohet në një mundësi të vërtetë politike për kompromis ndërmjet partive të Kosovës.

Gashi: Përkrahja amerikane e forcon kandidaturën e Bislimit, por vendimtare është mbështetja brenda Kosovës

Analisti nga diaspora, Eduard Gashi, ka thënë për “Bota sot” se deklaratat e Ëilliam Walkerit dhe Joseph DioGuardit duhet të analizohen jo vetëm në raport me emrin e Faton Bislimit, por edhe me peshën që mbajnë vetë këto dy figura amerikane, të cilat prej dekadash janë lidhur me çështjen e Kosovës.

Sipas Gashit, fakti që të dy kanë propozuar publikisht të njëjtin emër, pikërisht kur Albin Kurti dhe Lumir Abdixhiku kanë nisur të diskutojnë kandidatë konkretë, i jep kandidaturës së Bislimit një peshë më të madhe politike. Ai thekson se kjo nuk nënkupton se Bislimi është bërë automatikisht kandidat konsensual dhe as se propozimi vjen nga Uashingtoni zyrtar.

Gashi vlerëson se kredibiliteti i Walkerit dhe DioGuardit në raport me Kosovën bën që propozimi për Bislimin të mos shihet thjesht si një emër i hedhur në opinionin publik.

Ai rendit disa elemente që, sipas tij, e favorizojnë Bislimin: formimin e fuqishëm akademik, përvojën parlamentare, njohjen e realitetit kosovar, lidhjet e forta me diasporën dhe rrjetin e rëndësishëm në Shtetet e Bashkuara.

Gashi thekson se, në një periudhë kur raportet me aleatët, sidomos me SHBA-në, janë me rëndësi strategjike për Kosovën, këto lidhje përbëjnë një kapital politik që nuk duhet nënvlerësuar.

Megjithatë, analisti nënvizon se një mbështetje e ardhur nga jashtë nuk mjafton për ta shpallur një kandidat konsensual. Sipas tij, kriteri kryesor është nëse kandidati mund të krijojë besim te partitë politike dhe qytetarët brenda Kosovës.

Ai argumenton se Presidenti nuk duhet të jetë as trofe i shumicës dhe as fitore simbolike e opozitës. Kandidati duhet të hyjë në Presidencë pa u perceptuar si instrument i Kurtit, Abdixhikut, PDK-së apo i ndonjë partie tjetër.

Gashi kujton se edhe matematika parlamentare e tregon nevojën për një bashkëpunim më të gjerë. LVV dhe LDK së bashku kanë bazë të fortë për një marrëveshje, por procedura kushtetuese kërkon përfshirje më të gjerë politike.

Për këtë arsye, ai mendon se kandidati duhet të vlerësohet jo vetëm në raport me Albin Kurtin dhe Lumir Abdixhikun, por edhe përballë PDK-së, AAK-së dhe përfaqësuesve të komuniteteve. Vetëm në këtë mënyrë, sipas tij, mund të flitet realisht për një President konsensual.

Gashi nuk e kufizon debatin vetëm te Faton Bislimi. Ai propozon që në diskutime të përfshihet edhe Dr. Nikë Gjeloshi, të cilin e konsideron një profil shumë serioz për rrethanat aktuale politike.

Sipas tij, Nikë Gjeloshi është politolog me përvojë shumëdekadëshe, njohës i sistemeve politike dhe i proceseve shtetformuese të Kosovës, si dhe një person që ka qenë pjesë e historisë politike të vendit shumë përpara krijimit të institucioneve të sotme.

Gashi e sheh si avantazh të veçantë faktin që Gjeloshi do ta kuptonte shtetin, Kushtetutën, historinë politike dhe raportin e ndërlikuar mes institucioneve. Ai shton se Kosovës nuk i duhet vetëm një President me kontakte ndërkombëtare, por edhe një figurë me njohuri të thella institucionale.

Nëse kriteret janë përvoja politike, formimi politologjik, memoria institucionale dhe një distancë e mjaftueshme nga përplasja e përditshme mes LVV-së, LDK-së dhe PDK-së, Gashi mendon se Nikë Gjeloshi duhet të jetë pjesë e listës së emrave që shqyrtohen.

Ai e cilëson Gjeloshin një zgjedhje jashtëzakonisht serioze për President të Republikës, ndërsa shton se mbështetja e Walkerit dhe DioGuardit e ka ngritur kandidaturën e Bislimit në një nivel tjetër. Megjithatë, kjo, sipas tij, nuk duhet ta mbyllë garën e ideve dhe të personaliteteve, por ta zgjerojë atë.

Në përfundim, Gashi thekson se zgjedhja duhet të udhëhiqet nga interesi i Republikës dhe jo nga kalkulimet partiake. Sipas tij, Kosova duhet të zgjedhë një figurë që mund t’u drejtohet të gjitha partive me mesazhin se nuk është presidenti i një force politike, por Presidenti i Republikës.

Hyseni: Bislimi mund të bashkojë partitë dhe ta forcojë lidhjen e Presidencës me SHBA-në

Analisti Nehat Hyseni e konsideron procesin e zgjedhjes së Presidentit një moment me rëndësi të veçantë politike dhe institucionale për Kosovën.

Për Hysenin, zvarritja e këtij procesi nuk është më vetëm një mosmarrëveshje e zakonshme ndërmjet partive. Ajo është shndërruar në një provë për kulturën institucionale, aftësinë e klasës politike për të arritur kompromis dhe përgjegjësinë e saj ndaj partnerëve strategjikë të Kosovës.

Në një prononcim për “Bota sot”, ai thotë se diskutimi nuk duhet të përqendrohet vetëm te pyetja se kush do të zgjidhet President, por edhe te lloji i Presidentit që i nevojitet Kosovës në këtë periudhë.

Hyseni thekson se kreu i shtetit duhet të jetë faktor bashkues dhe jo një trofe partiak. Sipas tij, Presidenti nuk mund të jetë shpërblim për fituesin e zgjedhjeve apo instrument i një partie politike, por duhet të përfaqësojë shtetin, qytetarët dhe interesat strategjike të Republikës përtej dallimeve partiake.

Në këtë kuadër, ai e sheh si të rëndësishëm propozimin për Faton Bislimin, veçanërisht për shkak të përkrahjes nga Joseph DioGuardi dhe ish-ambasadori Ëilliam G. Walker.

Hyseni vlerëson se kandidatura e Bislimit nuk është paraqitur vetëm si një emër politik vendor. Ajo është sjellë në debatin publik nga figura amerikane me histori të gjatë angazhimi në çështjen shqiptare dhe në marrëdhëniet Kosovë–SHBA.

Sipas tij, fakti që DioGuardi nuk është i vetmi zë amerikan që ka kërkuar shqyrtimin e Bislimit, pasi edhe Ëilliam G. Walker është shprehur në favor të tij, i jep kandidaturës një dimension më të gjerë si propozim për konsensus dhe orientim euroatlantik.

Hyseni thotë se formimi akademik, përvoja politike dhe lidhjet ndërkombëtare e bëjnë Bislimin një profil të ndryshëm nga modeli tradicional i politikanit kosovar.

Ai shton se Kosovës nuk i duhet vetëm një President që njeh politikën e brendshme, por edhe një figurë që kupton Ëashingtonin, Brukselin, diplomacinë ndërkombëtare dhe mënyrën e funksionimit të vendimmarrjes në demokracitë perëndimore.

Analisti e lidh këtë aspekt edhe me rëndësinë që ka për shqiptarët e Luginës së Preshevës angazhimi amerikan për të drejtat e shqiptarëve në Serbi.

Sipas Hysenit, kontributi i Faton Bislimit, bazuar në angazhimin e tij publik, duhet parë si pjesë e përpjekjeve për ta mbajtur çështjen e shqiptarëve të Luginës së Preshevës në vëmendjen e institucioneve amerikane.

Megjithatë, edhe Hyseni nënvizon se mbështetja e ardhur nga jashtë Kosovës nuk e bën vetvetiu një kandidat konsensual. Për të, kriteri themelor është aftësia për të siguruar vota përtej kampit politik ku mund të ketë mbështetje fillestare.

Ai kujton se edhe Joseph DioGuardi, në letrën e tij drejtuar liderëve të Kosovës, e ka përcaktuar këtë si kusht: Presidenti duhet të jetë në gjendje të fitojë besimin e më shumë se një kampi politik dhe të mos shndërrohet në instrument të asnjërës palë.

Nëse Bislimi do të arrinte të mbështetej nga më shumë se një kamp politik, atëherë kandidatura e tij, sipas Hysenit, mund të merrte trajtën e një mundësie reale kompromisi. Por ai thekson se Bislimi mund të shihet si kandidat potencial i kompromisit, jo automatikisht si kandidat konsensual, pasi vendimi përfundimtar u takon deputetëve.

Hyseni paralajmëron se zgjedhja e Presidentit vetëm mbi bazën e përkatësisë partiake, si kandidat i LVV-së, LDK-së, PDK-së apo i një grupi tjetër, do ta niste mandatin e Presidencës me deficit politik.

Në të kundërt, një kandidat i votueshëm nga më shumë se një kamp politik do të krijonte një atmosferë tjetër institucionale.

Në përmbyllje, Hyseni u bën thirrje Kurtit, Abdixhikut, PDK-së dhe AAK-së që ta përdorin këtë moment për të arritur marrëveshje dhe të mos e shndërrojnë Presidencën në vazhdim të konfliktit elektoral.

Ai nënvizon se Presidenti duhet të jetë institucion i Republikës dhe jo pronë e shumicës së radhës.

Hyseni vlerëson se, nëse emri i Faton Bislimit futet në tryezën e negociatave, ai duhet të shqyrtohet mbi bazën e meritës, integritetit, pavarësisë politike, përvojës shtetërore dhe aftësisë për ta përfaqësuar Kosovën jashtë vendit.

Edhe pse Walker dhe DioGuardi nuk mund ta zgjedhin Presidentin e Kosovës, sipas tij, ata mund t’ua rikujtojnë liderëve kosovarë se Presidenca nuk është trofe partiak, por përgjegjësi e lartë shtetërore, përfundoi Nehat Hyseni për “Bota sot”.

The post Walker dhe DioGuardi mbështesin kandidaturën e Bislimit për President, analistët i kërkojnë Kurtit dhe Abdixhikut të shqyrtojnë skenarin appeared first on Albeu.com.

Former U.S. Ambassador William G. Walker has sent letters to Albin Kurti, Lumir Abdixhiku, Bedri Hamza and Ardian Gjini, proposing that Faton “Tony” Bislimi become the candidate for Kosovo’s next president.

In the letters addressed to the four political leaders, obtained by Kanal10, Walker raises concerns about the deadlock in the constitutional process for electing a new president. According to him, Kosovo needs a figure with exceptional qualities, experience on the international stage and dedication to the country.

Walker says he has heard several names mentioned as potential candidates for the position. However, he believes Bislimi has the experience, skills and personality necessary to serve as president.

“In my opinion, of all the potential names, Tony has all the necessary skills and the personality to be a successful president,” Walker writes.

In support of his proposal, the former ambassador lists six qualities that make Bislimi suitable for the position: knowledge of the world outside Kosovo, academic preparation, command of languages, in-depth knowledge of Kosovo’s history and political developments, personality, and the possibility of being accepted as a consensus candidate.

Walker particularly emphasizes that Kosovo needs a president who represents the entire country, rather than just one party or a specific political orientation.

The post William Walker Writes to Four Kosovo Leaders, Proposes Faton Bislimi for President appeared first on Albeu.com.

Ish-ambasadori amerikan William G. Walker u ka dërguar letra Albin Kurtit, Lumir Abdixhikut, Bedri Hamzës dhe Ardian Gjinit, duke u propozuar që Faton “Tony” Bislimi të jetë kandidati për presidentin e ardhshëm të Kosovës.

Në shkresat drejtuar katër liderëve politikë, të cilat i ka siguruar Kanal10, Walker ngre shqetësimin për ngecjen e procesit kushtetues të zgjedhjes së presidentit të ri. Sipas tij, Kosovës i duhet një figurë me cilësi të veçanta, përvojë në arenën ndërkombëtare dhe përkushtim ndaj vendit.

Walker bën të ditur se ka dëgjuar disa emra si kandidatë të mundshëm për këtë detyrë. Megjithatë, ai vlerëson se Bislimi ka përvojën, aftësitë dhe personalitetin e domosdoshëm për ta ushtruar postin e presidentit.

“Sipas mendimit tim, nga të gjithë emrat e mundshëm, Tony i ka të gjitha aftësitë e nevojshme dhe personalitetin për të qenë një president i suksesshëm”, shkruan Walker.

Në argumentimin e propozimit të tij, ish-ambasadori rendit gjashtë tipare që e bëjnë Bislimin të duhur për këtë pozitë: njohjen e botës jashtë Kosovës, përgatitjen akademike, zotërimin e gjuhëve, njohuritë e thelluara mbi historinë dhe zhvillimet politike të Kosovës, personalitetin, si dhe mundësinë për t’u pranuar si kandidat konsensual.

Walker nënvizon në mënyrë të veçantë se Kosovës i nevojitet një president që përfaqëson të gjithë vendin dhe jo vetëm një parti apo një orientim të caktuar politik.

The post William Walker u shkruan katër liderëve të Kosovës, propozon Faton Bislimin për president appeared first on Albeu.com.

Ai ka treguar se cili është shqiptari i parë që e takon kur vjen në Kosovë.

“Unë kurrë nuk hyj në Aeroportin Ndërkombëtar, Adem Jashari, pa personin e parë…fillimisht kaloj përmes emigracionit dhe aty gjithmonë ka fjalë, e dini, mirë se vini ambasador Walker. Po personi i parë që takoj është sot me mua, Hasan Salihu. Ai është njeriu im në Kosovë ose unë jam njeriu i tij në Kosovë…shoku im shumë i ngushtë. Ai do të jetë personi më i mirë në dasmën time, edhe pse ai tani jeton në Nairobi, Keni, përgjatë muajve të fundit. Por, ai më takoi këtë herë, dhe unë do të thosha se ai është personi i parë që e takoj dhe personi me të cilin jam zakonisht 12 orë në ditë.”

Walker ka treguar se cilat janë gjërat që i pëlqejnë më së shumti në Kosovë.

“Ju e dini se nuk do të them sistemi politik. E kisha fjalën për demokracinë, e dini? Nëse më duhet të zgjedh të vetmen gjë që më pëlqen më së shumti ose që më pëlqen më së shumti t’i përshëndes janë fëmijët. Janë fëmijët! Dhe është e vërtetë në diasporë kur shkoj në një ngjarje shqiptare në Shtetet e Bashkuara, në një dasmë ose në një pritje ose në një martesë, qoftë edhe kur vij këtu dhe shoh fëmijët, ata, së pari, sillen shumë mirë. Numë dy, kur janë katër vjeç ngrihen dhe mbajnë një fjalim ose recitojnë një poezi a diçka tjetër. Njëjtë edhe fëmijët në diasporë, fëmijët e vegjël flasin shqip. Jam shumë i impresionuar dhe më pëlqen të takoj fëmijët. Shumica prej tyre nuk dinë se kush është Ëalker. Kush është ky burrë me të cilin po më njohin prindërit e mi? Por, për një minutë ata thonë diçka të lezetshme. Kështu që unë i dua fëmijët këtu dhe në diasporë. Fëmijët shqiptarë janë për t’u admiruar. Pas tyre, mendoj se vijnë vetë njerëzit, populli në përgjithësi. Ata më thonë gjëra të bukura dhe në shumicën e kohës ndihem në siklet prej fjalëve të mira që m’i thonë. Shumë shpesh nuk di as si t’u përgjigjem. Do t’ua them një histori: unë erdha këtu pasi më vdiq gruaja ime e dytë, Dejzi. Këtu ishte bërë lajm, gazetat shkruanin se ajo kishte ndërruar jetë. Brenda dy javësh erdha për disa punë këtu. Gjithmonë më pëlqente të largohesha nga hoteli e të dal të ec përgjatë bulevardit Nënë Tereza. Jam mësuar të më afrohen e të kërkojnë një selfie ose për të më folur. Por, personi i parë që e takova ishte një burrë, dhe u habita sepse gjëja e parë që më tha ishte shprehja e ngushëllimeve. Kam dëgjuar që gruaja jote ka ndërruar jetë, më vjen keq.. . Dhe unë u mendova: ëoë, nuk isha i sigurt se si t’i përgjigjesha. Duke mos e ditur nëse ai fliste anglisht, apo jo?! Gjëja e dytë që më tha e më befasoi me të vërtetë ishte: ambasador, a po mendoni të martoheni sërish?”, ka thënë ai në “ZEN”. /GazetaExpress/

The post Kush është shqiptari i parë që takon kur vjen në Kosovë dhe cilat janë gjërat që i pëlqejnë më së shumti William Walkerit appeared first on Albeu.com.

“Bashkatdhetarët tanë kanë nderuar aktin heroik të rreshterit Bunjaku, i cili dha jetën në mbrojtje të rendit dhe ligjit, integritetit territorial dhe sovranitetit të Republikës së Kosovës”, thuhet në njoftimin e Ambasadës së Kosovës në SHBA.

I pranishëm në ceremoninë e nderimit për policin kosovar ka qenë edhe ambasadori William Walker.

Në Ambasadën e SHBA-së në Uashington kanë qëndruar edhe shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Shqiptare, Arben Kingji dhe ambasadori i Shqipërisë në SHBA Ervin Bushati.

“Për nder të heroit Afrim Bunjaku, shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Shqiptare, gjeneralmajor Arben Kingji dhe ambasadori i Shqipërisë në SHBA, Ervin Bushati, vizituan Ambasadën e Kosovës në Uashington, D.C”, thuhet në njoftimin e Ambasadës së Kosovës në SHBA./Express/

At the premises of the Embassy of the Republic of Kosovo in the USA, members of the community of our diaspora in Washington, D.C. gathered to honor Sergeant Afrim Bunjaku, Kosovo Police member killed in the line of duty by terrorists organized by Serbia.

Our compatriots have… pic.twitter.com/NwjBxJJeVD

— Embassy of Kosovo US (@KosovoinUS) September 30, 2023

The post Shqiptarët nderojnë Afrim Bunjakun në Uashington, i pranishëm edhe William Walker e kreu i ushtrisë shqiptare appeared first on Albeu.com.

Çfarë ndodhi më 15 janar të 1999?

Në orët e hershme të mëngjesit të 15 janarit fshati Reçak u zgjua i rrethuar. Sipas dëshmitarëve, aty rreth orës 6:30 forcat serbe me artileri të rëndë filluan të bombardojnë fshatin. Pas ndërprerjes së bombardimeve, forcat serbe u futën në fshat dhe filluan bastisjet.

Pas masakrës së Reçakut, rifilluan luftimet 48 orësh mes UÇK-së dhe forcave serbe për marrjen e kufomave.

Masakra e Reçakut solli reagimin e ndërkombëtarve duke u mobilizuar për Kosovën. Tmerret e shkaktuara në fshatin Reçak sollën në vëmendje gjithë botën e civilizuar dhe shpalosi të vërtetën rreth planit gjenocidal të ish-kriminelit Sllobodan Millosheviq.

Së fundmi ka pasur një reagim nga zëdhënësi i përfaqësuesit të lartë për Politikë të Jashtme dhe Siguri të Bashkimit Evropian, Peter Stano. Ky i fundit ka deklaruar se Masakra e Reçakut nuk mund të mohohet, dhe as nuk duhet të modifikohet ajo që ndodhi në këtë fshat të Kosovës më 1999.

Por, ministri i Brendshëm serb Aleksandar Vulin këtë ngjarje të rëndë e ka quajtur një gënjeshtër të madhe.

The post Sot, 23 vjet nga masakra e Reçakut appeared first on Albeu.com.