The case of Albania is the freshest example of this harmful tendency.

At the end of May, protests erupted in Zvërnec, Albania, against plans by Jared Kushner, President Trump’s son-in-law, to turn an ecologically fragile area into a multi-billion-dollar luxury resort.

According to the Washington Examiner, Kushner’s project was just one of the sparks that ignited the revolt. Another factor was Alex Soros’s closeness to Prime Minister Edi Rama to secure permits for similar investments.

The protests were also influenced by the persecution of the Greek minority living on the Albanian Riviera. On May 12, 2023, police ordered by Rama arrested Fredi Beleri, a candidate of Greek origin for the municipality of Himara, on the pretext that he had spent about $100 improperly during the campaign.

Albanians clearly saw the farce: Rama wanted to ensure his own people’s victory to finalize his real estate deals. In this context, Kushner’s development was a symptom, not the cause.

Although Albania may have disappeared from the main headlines of Western media, the protests have continued to strengthen. Recent visitors to the country report an unstable atmosphere and say that impatience with Rama’s personal enrichment has erupted to a peak. Now, Albanians no longer speak of Kushner or the US, but of the “Flamingo Revolution”—their version of the color revolutions that freed many Eastern European states from dictatorial regimes.

Of course, Albania is officially not a communist state and, according to the State Department, enjoys a vibrant democracy. Nevertheless, Albanian citizens dispute this picture. After the fall of the Iron Curtain, they enthusiastically embraced democracy and the country became the most pro-American nation in Europe, perhaps even in the world.

Then the State Department and USAID intervened, helping to create the Special Structure against Corruption and Organized Crime (SPAK). To understand the consequences, it is enough to imagine if Al Capone had taken control of the FBI before it arrested him and his criminal organization in the 1930s. Similarly, Edi Rama, the leader of the Socialist Party, captured SPAK and turned it into a tool to strike anyone who threatened his power: former Prime Minister Sali Berisha, former Defense Minister Fatmir Mediu, former Deputy Prime Minister Arben Ahmetaj, Tirana Mayor Erion Veliaj, and many other figures.

The goal was never to clean up governance. While SPAK was prosecuting anyone who criticized Rama, he simultaneously intensified involvement in real estate schemes and in blatant money laundering for drug cartels. The mechanism for this was the legalization of marijuana cultivation. As soon as the cannabis plantations flourished, the trafficking of cocaine from Latin America and West Africa, as well as opium trafficking from Afghanistan and Turkey, also expanded immediately. The Italian coast guard regularly seizes cocaine shipments heading to Albania; it is ironic that the coast guard under Rama’s orders fails to do so.

In parallel, Rama has openly adhered to the playbook of Turkish President Recep Tayyip Erdoğan. This is not a coincidence: a former associate of Rama who was present during a meeting between the two leaders testified that Erdoğan gave the Albanian prime minister a crash course on destroying the democratic system, targeting the opposition and winning the support of American diplomats. Erdoğan had consolidated power by taking control of the tax inspection body, Turkey’s equivalent of SPAK. He turned former American diplomats and attachés into business partners or, at best, supported them with donations for their new roles in think tanks. It seems Rama is doing the same. Like Erdoğan, he distributes favors through real estate concessions and development projects.

The State Department has already acknowledged its mistake; it has quietly removed Berisha from the visa blacklist, thereby recognizing that the accusations against him were political, not factual.

Trump’s opponents portray him as an anti-Midas, a figure who turns everything he touches into lead.

However, in the field of foreign policy, their own anti-Trump obsession syndrome (known as Trump derangement syndrome) can prove just as destructive.

In the Albanian case, the narrow focus on Kushner blinds politicians to deeper problems: the appropriation of American resources, the growth of organized crime and drug trafficking under Rama’s regime, as well as questions raised about the responsibility of some former American ambassadors, who unreservedly aligned themselves with Rama.

The post The “Flamingo Revolution” in Albania: Washington Examiner warns of unstable atmosphere and peak of revolt against Rama’s self-enrichment appeared first on Albeu.com.

Rasti i Shqipërisë është shembulli më i freskët i kësaj tendence të dëmshme.

Në fundin e muajit maj, në Zvërnec të Shqipërisë shpërthyen protesta kundër planeve të Jared Kushner, dhëndrit të presidentit Trump, për të kthyer një zonë të brishtë ekologjike në një kompleks luksoz me vlerë disa miliardë dollarë.

Sipas Washington Examiner, projekti i Kushner ishte veçse një nga shkëndijat që ndezi revoltën. Një tjetër faktor ishte afrimi i Alex Soros me kryeministrin Edi Rama për të siguruar leje për investime të ngjashme.

Në protesta ndikoi edhe persekutimi i minoritetit grek që jeton në Rivierën Shqiptare. Më 12 maj 2023, policia e urdhëruar nga Rama arrestoi Fredi Belerin, kandidat me origjinë greke për bashkinë e Himarës, me pretekstin se kishte shpenzuar rreth 100 dollarë në mënyrë të parregullt gjatë fushatës.

Shqiptarët e panë qartë farsën: Rama donte të siguronte fitoren e të tijëve për të finalizuar marrëveshjet e tij të patundshmërive. Në këtë kontekst, zhvillimi i Kushner ishte simptomë, jo shkaktar.

Edhe pse Shqipëria mund të jetë zhdukur nga titujt kryesorë të mediave perëndimore, protestat kanë vazhduar të forcohen. Të pranishëm të fundit në vend raportojnë një atmosferë të paqëndrueshme dhe thonë se padurimi ndaj pasurimit personal të Ramës ka shpërthyer në kulm. Tashmë, shqiptarët nuk flasin më për Kushnerin apo SHBA-në, por për “Revolucionin e Flamingove” – versioni i tyre i revolucioneve me ngjyra që çliruan shumë shtete të Evropës Lindore nga regjimet diktatoriale.

Sigurisht, Shqipëria zyrtarisht nuk është shtet komunist dhe, sipas Departamentit të Shtetit, gëzon një demokraci të gjallë. Megjithatë, qytetarët shqiptarë e kontestojnë këtë pamje. Pas rënies së Perdes së Hekurt, ata përqafuan me entuziazëm demokracinë dhe vendi u shndërrua në kombin më proamerikan të Evropës, ndoshta edhe të botës.

Më pas ndërhynë Departamenti i Shtetit dhe USAID, duke ndihmuar në krijimin e Strukturës së Posaçme Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (SPAK). Për të kuptuar pasojat, mjafton të imagjinohet sikur Al Capone të kishte vënë nën kontroll FBI-në para se ajo ta arrestonte atë dhe organizatën e tij kriminale në vitet 1930. Në mënyrë të ngjashme, Edi Rama, udhëheqësi i Partisë Socialiste, e kapi SPAK-un dhe e ktheu në mjet për të goditur këdo që i rrezikonte pushtetin: ish-kryeministrin Sali Berisha, ish-ministrin e Mbrojtjes Fatmir Mediu, ish-zëvendëskryeministrin Arben Ahmetaj, kryebashkiakun e Tiranës Erion Veliaj dhe shumë figura të tjera.

Qëllimi nuk ishte asnjëherë pastrimi i qeverisjes. Teksa SPAK-u ndiqte këdo që kritikonte Ramën, ai intensifikoi njëkohësisht përfshirjen në skema të patundshmërive dhe në pastrim të dukshëm parash për kartelat e drogës. Mekanizmi për këtë ishte legalizimi i kultivimit të marijuanës. Sapo plantacionet e kanabisit lulëzuan, u zgjerua menjëherë edhe trafiku i kokainës nga Amerika Latine dhe Afrika Perëndimore, si dhe trafiku i opiumit nga Afganistani dhe Turqia. Roja bregdetare italiane sekuestron rregullisht ngarkesa kokaine që shkojnë drejt Shqipërisë; është ironike që roja bregdetare nën urdhrat e Ramës nuk arrin ta bëjë këtë.

Paralelisht, Rama i është përmbajtur haptazi manualit të presidentit turk Recep Tayyip Erdoğan. Nuk bëhet fjalë për rastësi: një ish-bashkëpunëtor i Ramës që ishte i pranishëm gjatë një takimi mes dy liderëve dëshmoi se Erdoğan i dha kryeministrit shqiptar një kurs të shpejtë mbi shkatërrimin e sistemit demokratik, duke shënjestruar opozitën dhe duke fituar përkrahjen e diplomatëve amerikanë. Erdoğani e kishte konsoliduar pushtetin duke vënë në kontroll organin e inspektimit tatimor, ekuivalentin turk të SPAK-ut. Ai i shndërroi ish-diplomatët dhe atashetë amerikanë në ortakë biznesi ose, në rastin më të mirë, i mbështeti me donacione për rolet e tyre të reja në qendra kërkimore. Duket se Rama po vepron njësoj. Ashtu si Erdoğani, ai shpërndan favore nëpërmjet koncesioneve të patundshmërive dhe projekteve zhvillimore.

Departamenti i Shtetit e ka pranuar tashmë gabimin e vet; në heshtje e ka hequr Berishën nga lista e zezë e vizave, duke njohur në këtë mënyrë se akuzat kundër tij kishin natyrë politike dhe jo faktike.

Kundërshtarët e Trumpit e paraqesin atë si një anti-Midas, një figurë që çdo gjë që prek e kthen në plumb.

Sidoqoftë, në fushën e politikës së jashtme, vetë sindroma e tyre e obsesionit anti-Trump (e njohur si Trump derangement syndrome) mund të rezultojë po aq shkatërruese.

Në rastin shqiptar, përqendrimi i ngushtë te Kushneri i verbon politikanët ndaj problemeve më të thella: përvetësimi i burimeve amerikane, rritja e krimit të organizuar dhe e trafikut të drogës nën regjimin e Ramës, si dhe pyetjet që ngrihen mbi përgjegjësinë e disa ish-ambasadorëve amerikanë, të cilët iu rreshtuan pa rezerva Ramës.

The post “Revolucioni i Flamingove” në Shqipëri: Washington Examiner paralajmëron atmosferë të paqëndrueshme dhe kulmin e revoltës ndaj vetëpasurimit të Ramës appeared first on Albeu.com.