“Siç thotë edhe Sabri Godo, jemi bijtë e fatit. Por të drejtosh një aije është art dhe do karakter. Deti nuk pranon karaktere të buta. Me 1 shtator të 74 u emërova oficer, një shpërblim prestigjoz për moshën time. Deri në 82 ne kishim vetëm 4 orë drita në 24 orë dhe ujë vetëm 10 minuta në 24 orë. Banorë ishin ishin ushtarakët që vepronin në bazë. Është një sakrificë e jashtëzakonshme.” – tha komandanti.

Komandant Beja shpreh se një jetë në Sazan për oficerët, ushtarakët e flotës detare por jo vetëm ishte jo thjesht një sakrificë, por një jetë e dedikuar nderimit të forcave ushtarake të vendit. Ai tregoi se përditshmëria ishte e ndërtuar nga familjet e punonjësve, të cilët kishin ndërtuar një shkollë fillore, një rrobaqepësi modeste dhe veprimtari të tjera të nevojshme si të ishte një fshat i vërtetë.

“Një nga arsyet që unë e respektojë shumë dhe e falenderoj shumë zonjën time është se erdhi me mua në Sazan.  Përfytyro një vajzë nga Tirana, për humor i them ‘Si dreqin erdhe? Edhe Alen de Lon të isha unë, prapë nuk do të vija. U martuam në Tiranë dhe më pas shkuam në Sazan. Po të mos vinte bashkëshortja në Sazan, jeta ime do të ishte krejt ndryshe. E falenderoj.” – rrëfeu ai plot emocion.

The post ‘10 minuta ujë, 4 orë drita’. Dashuri në ishullin e Sazanit, Beja: Ç’dreqin doje që erdhe? appeared first on Albeu.com.