Kur Jovan Radan mori një dënim prej shtatë vjetësh burg në mes të qershorit për përdhunimin e një gruaje në Vukovar, kritikat nuk u përqendruan vetëm te masa e ulët e dënimit, i cili mezi e kalonte minimumin e parashikuar me ligj.

Radan, një ish-anëtar i Mbrojtjes Territoriale Serbe, e kishte dhunuar tri herë viktimën brenda një shtëpie në Vukovar ku ajo kishte gjetur strehë të përkohshme.

Sidoqoftë, ajo që bie në sy në arsyetimin e vendimit të Gjykatës së Lartë në Beograd është se një nga elementet që provon se ky krim ka ndodhur vërtet në vitin 1991 ishte fakti që e mbijetuara nuk kishte kërkuar asnjë lloj kompensimi nga dhunuesi.

Aktgjykimi i shkallës së parë nga Departamenti për Krime Lufte specifikon se dëshmia e saj është e paanshme dhe nuk motivohet nga hakmarrja apo synimi për të nxjerrë përfitime materiale ose të çfarëdo natyre tjetër, duke u mbështetur në deklaratën e të dëmtuarës se ajo nuk kishte asnjë pretendim pasuror.

Në këtë gjykim, që u zhvillua plot 34 vite pas ngjarjes, deklarata e viktimës u konsiderua e sinqertë, bindëse dhe e përforcuar nga provat, përfshirë dëshmitë e disa grave të tjera.

Një ndër to është Snjezhana Malak, e cila kujton me hollësi vitin 1991. Ajo thotë se dënimi është tejet i ulët në krahasim me atë që pësoi zonja në fjalë.

Edhe vetë Malak ishte viktimë e përdhunimit në Vukovar gjatë po atij viti, kur ishte 22 vjeçe. Ajo rrëfen se si tre burra i dolën përpara dhe ajo u detyrua të zgjidhte se cili prej tyre do ta dhunonte. Një nga ata tre ishte pikërisht Jovan Radan.

Autori i krimit ndaj saj i kishte thënë se Radan po bënte të njëjtën gjë me një grua tjetër, duke i pëshpëritur se nuk ishte e vetmja që po kalonte atë tmerr.

Rrethimi i Vukovarit zgjati tre muaj. Qyteti u bombardua pa pushim nga forcat ajrore, tanket dhe këmbësoria e Ushtrisë Popullore Jugosllave, së bashku me njësi paraushtarake vullnetare nga Serbia dhe serbët e Kroacisë, duke u shkatërruar pothuajse në tërësi.

Statistikat kroate flasin për rreth 2.700 të vrarë mes mbrojtësish dhe civilësh gjatë rrethimit, ndërsa vazhdon ende kërkimi për afërsisht 300 persona të zhdukur.

Malak dëshmoi vite më pas në mbështetje të gruas që ishte dhunuar nga Radan. Edhe sot, ato vijojnë të takohen në Vukovar. Ajo tregon se para pak ditësh, viktima e kishte njoftuar se kishte marrë një njoftim për mundësinë e depozitimit të një kërkese për dëmshpërblim. Mirëpo, ajo nuk pranon të shkojë në Serbi, hap i domosdoshëm për të paraqitur kërkesën.

Rruga e vështirë e viktimave drejt kompensimit

Tradita gjyqësore në Serbi i orienton viktimat që, pas mbylljes së procesit penal, të nisin një padi civile për të kërkuar zhdëmtim. Jovana Kollariq, hulumtuese në Fondin për të Drejtën Humanitare në Serbi, e sheh këtë praktikë si shqetësuese për disa arsye.

Së pari, viktimat përballen me një tjetër betejë gjyqësore. Së dyti, me nisjen e procedurës civile, ato humbasin statusin e dëshmitarit të mbrojtur. Kjo bën që veçanërisht viktimat e dhunës seksuale, të cilat shpesh dëshmojnë me masa mbrojtjeje, të hezitojnë të hyjnë në këtë rrugë, për shkak të stigmës së thellë që mbart ky krim, shpjegon Kollariq për Radion Evropa e Lirë.

Deri tani, në Serbi janë zhvilluar vetëm 13 procese penale për dhunë seksuale në kohë lufte, dhe në pesë prej tyre akuzat ishin ekskluzivisht për këtë vepër. Asnjë kërkesë për zhdëmtim e paraqitur gjatë një procesi penal për krime lufte nuk është pranuar ndonjëherë, thekson Kollariq.

Rasti i Jovan Radanit shënon herën e parë që vendoset një lidhje e drejtpërdrejtë midis të drejtës së viktimës për të kërkuar kompensim në procesin penal dhe vlerësimit të besueshmërisë së dëshmisë së saj. Megjithëse kërkesa për dëmshpërblim është një e drejtë kushtetuese, gjykatat shpesh e konsiderojnë shqyrtimin e saj si një vonesë të panevojshme për procesin penal.

Sipas Kollariq, ka patur raste kur gjatë gjykimit është deklaruar hapur se gjykata ka si traditë të mos vendosë mbi këto kërkesa. Tani, ajo shton, është vetë gjykata që e miraton heqjen dorë nga kjo e drejtë, duke e lidhur besueshmërinë e viktimës me faktin nëse ajo e ushtroi apo jo këtë të drejtë. Kjo është veçanërisht e dëmshme për viktimat e dhunës seksuale, të cilat tashmë ndeshen me paragjykime dhe pyetje rreth heshtjes së tyre të gjatë. Tani gjykata po i përforcon këto stereotipa, duke sugjeruar se dëshmia është e besueshme vetëm nëse heq dorë nga e drejta për zhdëmtim.

Gjykata e Lartë në Beograd nuk iu përgjigj pyetjeve të Radios Evropa e Lirë për të sqaruar më tej këtë arsyetim.

E drejta për të kërkuar zhdëmtim është e mishëruar në legjislacionin e Serbisë dhe të vendeve të tjera të Ballkanit Perëndimor, si dhe përputhet me standardet ndërkombëtare për ndjekjen e rasteve të dhunës seksuale.

Në Bosnje dhe Hercegovinë, praktika e dhënies së kompensimit direkt në procesin penal është zhvilluar ndjeshëm, shpjegon Ajna Mahmiq, koordinatore ligjore në organizatën TRIAL International BeH. Pas një dekade evoluimi të praktikës gjyqësore, rregulli është që viktimat të realizojnë të drejtën e tyre për dëmshpërblim brenda të njëjtit proces, për t’iu kursyer atyre një barrë të re dhe trauma shtesë nga një proces i veçantë civil.

Çfarë përfaqëson kërkesa për dëmshpërblim

Në Kosovë, deri më tani janë dhënë katër vendime për dhunë seksuale gjatë luftës, dhe vetëm njëri prej tyre është i formës së prerë. Në asnjërin prej këtyre proceseve penale nuk është vendosur dëmshpërblim për viktimën.

Problemi thelbësor i këtij arsyetimi, sipas shumë të mbijetuarve të dhunës seksuale në kohë lufte, është se drejtësia nënkupton shumë më tepër se një dënim penal. Feride Rushiti, drejtoreshë e Qendrës Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës, thekson se drejtësia përfshin gjithashtu qasjen në riintegrim, një kompensim të drejtë, rehabilitim dhe njohjen e dëmit të pësuar.

Mbështetja për rehabilitimin, zhdëmtimi dhe siguria se krimi nuk do të përsëritet janë gurët e themelit të programeve të riintegrimit. Megjithatë, viktimat shpesh enden nëpër labirintet e gjykatave për vite të tëra para se të sigurojnë një farë drejtësie dhe përkrahjeje.

Shumë organizata e konsiderojnë të gabuar që në një vendim gjyqësor, besueshmëria e dëshmisë së një viktime të kushtëzohet nga ushtrimi i një të drejte ligjore. Nga Qendra “Rosa” thonë se kjo nuk u dërgon një sinjal të mirë e të drejtë viktimave.

Në të njëjtën linjë, edhe Fondi për të Drejtën Humanitare argumenton se nuk mund të varet besueshmëria e deklaratës së një viktime nga vendimi i saj për të kërkuar apo jo dëmshpërblim. Ndërsa Shoqata e Grave Viktima të Luftës në Sarajevë, e cila prej dekadash mbledh dëshmi grave të përdhunuara gjatë luftës në Bosnje dhe Hercegovinë, paralajmëron se çdo vendim dhe arsyetim i tij përcjell një mesazh të fuqishëm.

Sipas tyre, përdorimi i kësaj të drejte themelore si kriter për besueshmërinë krijon idenë se viktimat duhet të heqin dorë nga të drejtat e tyre që t’u besohet më shumë. Një qasje e tillë rrezikon të dekurajojë edhe më shumë personat që mendojnë të raportojnë krimet dhe të ndjekin rrugën e drejtësisë. Vlerësimet ndërkombëtare flasin për një numër prej 20.000 deri në 50.000 grash të përdhunuara gjatë luftës në Bosnje e Hercegovinë (1992-1995), përfshirë edhe anëtare të kësaj shoqate.

Rasti i zonjës A dhe përvoja rajonale

Shoqata e Grave Viktima të Luftës nga Sarajeva bashkëpunon rregullisht me organet e drejtësisë në Bosnje e Hercegovinë. Në një intervistë të mëparshme për Radion Evropa e Lirë, kryetarja Bakira Haseçiq tregoi se si ishin krah i djathtë i Tribunalit të Hagës që në ditët e para, duke u siguruar deklarata apo dëshmitarë sipas nevojës.

Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë (ICTY) ishte instanca e parë ndërkombëtare që dha vendime fajësie për përdhunimin si formë torture dhe për skllavërinë seksuale si krim kundër njerëzimit. Para kësaj gjykate u dënuan më pak se 40 persona për dhunë seksuale në kohë lufte. Pas mbylljes së Tribunalit të Hagës, gjykatat vendore në rajon kanë dhënë rreth 96 aktgjykime për vepra të tilla.

Në Kosovë, janë nën hetim rreth njëqind raste të dhunës seksuale gjatë luftës, por vetëm katër kanë përfunduar me aktgjykim, ku vetëm një është i plotfuqishëm dhe të dënuarit kanë marrë gjithsej 72 vjet burg, sipas të dhënave të QKRMT-së. Rushiti shton se në çdo rast që shkoi në gjykatë, viktimat morën paralelisht përkrahje psikologjike dhe juridike, pasi rruga drejt drejtësisë është shpeshherë po aq sfiduese sa vetë krimi dhe pa mbështetje, trauma i frenon shumë të mbijetuar.

Nga Shoqata e Grave Viktima të Luftës në Sarajevë theksojnë se të flasësh për dhunën seksuale të përjetuar mbetet jashtëzakonisht i vështirë. Shumë gra heshtin për vite apo dekada për shkak të traumës, frikës, stigmës dhe mosbesimit në institucione. Kur më në fund vendosin të dëshmojnë, e bëjnë kryesisht për të vërtetuar të vërtetën mbi krimet dhe për të parë autorët përpara drejtësisë. Andaj është thelbësore që sistemi i drejtësisë, nëpërmjet vendimeve të tij, të frymëzojë besim dhe të respektojë të drejtat e viktimave, përfshirë atë për zhdëmtim.

Në vendimin përfundimtar kundër Jovan Radanit, Departamenti për Krime Lufte i Gjykatës së Lartë në Beograd nënvizon se vendimi u mbështet kryesisht në deklaratën e viktimës, e cila ishte prova më me peshë në këtë rast, dhe se dënimi u caktua në përputhje me praktikën gjyqësore.

Megjithatë, Veselinka Kastratoviq, hulumtuese në organizatën Documenta në Kroaci, është e mendimit se pikërisht këto dënime të ulëta janë një nga arsyet që viktimat nuk arrijnë të ndiejnë se drejtësia është vendosur dhe shumë prej tyre heqin dorë nga raportimi i krimeve. Çdo seancë dëshmie i kthen ato në vendin dhe momentin e krimit, duke e bërë ripërjetimin e një eksperience kaq traumatike tejet të rëndë dhe stresues.

Të gjitha pesë rastet e gjykuara në Beograd për dhunë seksuale në kohë lufte kanë përfunduar me dënime, por, siç nënvizon Kollariq, dënimet e shqiptuara gjithmonë kanë qenë fare pranë minimumit ligjor prej pesë vjetësh burg.

Sa dhe si kompensohen viktimat

Një dekadë pasi u përdhunua në Vukovar, Snjezhana Malak denoncoi krimin. Por autorët e saj nuk u përballën asnjëherë me drejtësinë. Ata u dënuan me gjashtë vjet burg në mungesë dhe, me përjashtim të periudhës së paraburgimit, nuk e vuajtën asnjëherë dënimin, sepse vdiqën ndërkohë që mbroheshin në liri.

Pavarësisht kësaj, Malak u bën thirrje grave të mos kenë frikë të flasin për përvojat e tyre, sepse e vërteta e mbajtur brenda gërryen shpirtin, sjell sëmundje dhe shkatërron familje.

Vlerësimet tregojnë se për çdo rast të raportuar përdhunimi, mbeten 10 deri në 20 të tjerë në heshtje. Frika, stigma shoqërore dhe mungesa e besimit ndaj institucioneve shtyjnë shumicën dërrmuese të viktimave të dhunës seksuale të mos e denoncojnë krimin. Edhe dekada pas konflikteve në rajon, shumë prej tyre ende presin drejtësi, ndërsa autorët e krimeve mbeten të lirë.

The post Moskërkimi i dëmshpërblimit në Serbi u përdor për të vërtetuar besueshmërinë e viktimës së dhunimit në Vukovar appeared first on Albeu.com.

Natasha Kandiq, themeluesja e Fondit për të Drejtën Humanitare, ka rikthyer në qendër të vëmendjes një prej temave më të ndjeshme të periudhës së pasluftës në Kosovë, duke folur për mundësinë që në Pasuljanske Livade të ekzistojë një varr masiv.

Këto deklarime kanë hapur sërish dilema për fatin e personave të zhdukur me forcë, si dhe për përgjegjësinë që kanë autoritetet në ndriçimin e plotë të së vërtetës.

Nëse pretendimet në fjalë konfirmohen, atëherë bëhet fjalë për një zhvillim me peshë të jashtëzakonshme për familjet që prej më shumë se dy dekadash presin të marrin vesh çfarë ka ndodhur me më të afërmit e tyre.

Në këtë situatë, shtrohet çështja se çfarë hapash duhet të ndërmarrin institucionet e Kosovës për të kërkuar hetime konkrete dhe për të siguruar qasje në lokacionet që konsiderohen të dyshuara.

Njëkohësisht, mbetet e hapur edhe pyetja nëse bashkësia ndërkombëtare duhet të rrisë presionin ndaj Serbisë për të ndihmuar në zbardhjen e fatit të viktimave të luftës dhe në identifikimin e varreve të mundshme masive.

Ministria e Drejtësisë dhe Komisioni për të pagjeturit pa reagim

Gazeta “Bota sot” i është drejtuar Ministrisë së Drejtësisë për të marrë një qëndrim lidhur me deklaratat e Natasha Kandiq mbi mundësinë e ekzistencës së një varri masiv në Pasuljanske Livade, në Serbi. Por deri në publikimin e këtij artikulli, Ministria e Drejtësisë nuk ka pranuar të komentojë këto pretendime.

Për të njëjtën çështje, “Bota sot” ka kërkuar përgjigje edhe nga Komisioni Qeveritar për Persona të Zhdukur. Megjithatë, deri në momentin e publikimit, as ky Komision nuk i është përgjigjur kërkesës së gazetës për koment.

Kërkohet hetim i plotë për pretendimet mbi varrin masiv në Serbi dhe presion më i madh ndërkombëtar për zbardhjen e fatit të viktimave të luftës në Kosovë

Eksperti i sigurisë, Fidair Berisha, në një deklarim për “Bota sot” lidhur me këtë çështje, thotë se çdo e dhënë e re që mund të kontribuojë në ndriçimin e fatit të personave të zhdukur gjatë luftës në Kosovë duhet të merret me seriozitetin më të lartë.

“Në mënyrë personale mendoj se çdo informacion i ri që mund të ndihmojë në zbardhjen e fatit të personave të pagjetur që nga viti 1999 e deri më sot duhet të trajtohet me seriozitet maksimal. Nëse ekzistojnë pretendime për një varr masiv në Pasuljanske Livade, institucionet e Kosovës duhet të reagojnë menjëherë përmes mekanizmave shtetërorë zyrtarë, duke kërkuar hetim të plotë dhe bashkëpunim me institucionet ndërkombëtare dhe autoritetet përkatëse në Serbi”, thotë Berisha.

Sipas Berishës, pas deklaratës së Natasha Kandiq, e cila ka përmendur mundësinë e ekzistencës së një varri masiv në Pasuljanske Livade, kërkohet një përfshirje edhe më e madhe e bashkësisë ndërkombëtare.

“Çështja e personave të pagjetur nuk është vetëm një çështje politike, por mbi të gjitha humanitare dhe e të drejtave të njeriut. Prandaj, kur pretendime të tilla bëhen edhe nga qytetarë serbë, kërkohet presion më i madh ndërkombëtar për hapjen e arkivave, hetimin e çdo lokacioni të dyshuar dhe që asnjë informacion të mos mbetet i pashfrytëzuar apo i patrajtuar në detaje“, shprehet ai.

Ai nënvizon se familjet e personave të zhdukur kanë pritur për më shumë se dy dekada dhe se e meritojnë ta dinë të vërtetën.

“Për familjet që prej më shumë se dy dekadash presin të dinë fatin e më të dashurve të tyre, e vërteta është vonuar tepër dhe nuk ka më asnjë arsye që të shtyhet. Familjarët e të pagjeturve janë thellësisht të zhgënjyer dhe meritojnë drejtësi, përgjigje dhe dinjitet. Shoqëria, e veçanërisht institucionet, kanë detyrim të bëjnë gjithçka që është e mundur derisa të gjendet edhe personi i fundit i pagjetur”, përfundon eksperti i sigurisë, Fidair Berisha për “Bota sot”.

The post Pretendime për varr masiv në Pasuljanske Livade rikthejnë në qendër fatin e të zhdukurve të Kosovës appeared first on Albeu.com.

Sipas kërkesës së Prokurorisë, dyshohet në mënyrë të bazuar se më 28 qershor, rreth orës 22:40, në rrugën “Sejdi Sejdiu” në Ferizaj, “e pandehura ka privuar nga jeta tani të ndjerin F.H., pas një mosmarrëveshje dhe përleshje fizike në mes tyre, me të cilën ka kryer veprën penale “Vrasja””.

Në të njëjtin rast, lëndime trupore ka marrë edhe e dyshuara A.R., për të cilat dyshohet se i janë shkaktuar nga viktima, tashmë i ndjeri F.H., dhe më pas ka pranuar trajtim mjekësor në Qendrën Klinike Universitare të Kosovës (QKUK).

Ndërkohë, i dyshuari me inicialet M.B., i cili ishte ndaluar deri në sqarimin e plotë të rrethanave dhe të përfshirjes së tij në këtë rast, është liruar me aktvendim të Prokurorit të Shtetit.

The post Kërkohet masa e paraburgimit për 24-vjeçaren e dyshuar për vrasjen e një të riu në Ferizaj appeared first on Albeu.com.

Ai bëri të ditur se viktimat janë Xhemajl Mustafaj dhe i biri, Hasani, nga fshati Maznik.

“Me pikëllim të thellë mora lajmin për ndarjen tragjike nga jeta të Xhemajl Mustafajt dhe birit të tij, Hasanit, nga fshati Maznik.

Në emrin tim dhe të Komunës së Deçanit, i shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes Mustafaj, të afërmve dhe gjithë banorëve të Maznikut”.

“Në këto çaste të rënda, ndajmë dhimbjen me ju dhe lutemi që të gjeni forcë për ta përballuar këtë humbje të madhe. I përjetshëm qoftë kujtimi për Xhemajl dhe Hasan Mustafaj”, shkroi Ramosaj.

The post Kryetari i Deçanit zbulon identitetin e babë e bir që vdiqën tragjikisht në Maznik appeared first on Albeu.com.

Përmes një postimi në Facebook, Islami ka rikujtuar se deri në vitin 1999, Odaloviqi ishte pjesë e lartë e regjimit kriminal të Sllobodan Millosheviqit, ku ushtronte detyrën e Kryetarit të Qarkut të Kosovës me seli në Prishtinë.

“Pas tërheqjes së forcave serbe, ai vazhdoi karrierën e tij politike në Beograd”, ka shkruar Islami.

Sipas tij, përfshirja e Odaloviqit në procesin e trajtimit të çështjes së personave të zhdukur që nga viti 2006 është shoqëruar vazhdimisht me tensione dhe pengesa në dialogun mes Kosovës dhe Serbisë, për shkak të kundërshtimeve të përsëritura nga institucionet e Kosovës.

Në reagimin e tij, Islami e akuzon Odaloviqin se po drejton një fushatë agresive, të mbështetur në dy drejtime kryesore.

Ai thotë se drejtimi i parë lidhet me përpjekjet për të arsyetuar dhe mohuar krimet e luftës të kryera ndaj civilëve shqiptarë.

“Sot, Odaloviq vazhdon të udhëheqë një fushatë agresive që bazohet në dy drejtime të rrezikshme:Arsyetimi i krimeve të luftës: Ai përpiqet të mohojë publikisht masakrat ndaj civilëve shqiptarë. Së fundmi, duke komentuar arrestimin e pesë të dyshuarve në rastin e njohur si “Reçaku dy”, ai e quajti zbatimin e ligjit si “presion ndaj serbëve” dhe kërcënoi se ky është “një mesazh për të dëbuarit”.Ai synon të manipulojë faktorin ndërkombëtar, duke i paraqitur serbët lokalë si të rrezikuar nga shqiptarët, me qëllim që të fshehë përgjegjësinë shtetërore të Serbisë dhe të pengojë integrimin e tyre.Institucionet e Kosovës mbeten të vendosura në kërkesën për drejtësi dhe zbardhjen e fatit të të gjithë të zhdukurve, duke refuzuar që kjo dosje humanitare të mbahet peng e figurave që i shërbyen regjimit të Millosheviqit”, ka shkruar Islami.

The post Islami: Prania e Veljko Odaloviqit mbetet provokim për viktimat e luftës dhe pengesë për ndriçimin e çështjes së të zhdukurve appeared first on Albeu.com.

Ajo ka sqaruar se ky vendim është pjesë e përkushtimit institucional për të siguruar funksionim të vazhdueshëm dhe efikas të mekanizmave përgjegjës për trajtimin dhe mbështetjen e viktimave të krimit.

Gjatë mbledhjes së Qeverisë, Gërvalla-Schwarz ka deklaruar: “Duke reflektuar angazhimin tonë për respektimin e të drejtave të viktimave dhe për garantimin e mbështetjes institucionale që u takon, kemi marrë veprimin e domosdoshëm për emërimin e Komisionit për Kompensimin e Viktimave të Krimit. Kemi parasysh rëndësinë e zbatimit të ligjeve në fushën e drejtësisë dhe nevojën për funksionim të pandërprerë dhe efikas të institucioneve që shërbejnë në mbrojtje të qytetarëve dhe të drejtave të tyre”.

Ajo ka theksuar gjithashtu se institucionet e drejtësisë duhet të veprojnë me profesionalizëm dhe në bashkërendim të plotë, në mënyrë që çdo qytetar të ketë qasje të barabartë në drejtësi dhe në mekanizmat mbështetës që parashihen me ligj.

Në vijim, ajo është shprehur: “Ministria e Drejtësisë mbetet e përkushtuar të sigurojë transparencë, profesionalizëm dhe koordinim të plotë ndërinstitucional në ushtrimin e përgjegjësive të saj. Ky proces është pjesë e vizionit tonë për një sistem drejtësie të besueshëm, të drejtë dhe të barabartë për të gjithë, ku të drejtat e viktimave mbrohen dhe garantohen në praktikë, jo vetëm në letër”.

Duke folur për peshën e këtij vendimi, Gërvalla-Schwarz ka nënvizuar se themelimi dhe funksionalizimi i Komisionit për Kompensimin e Viktimave të Krimit ndihmon në ruajtjen e standardeve kushtetuese dhe në zbatimin e plotë të legjislacionit.

Ajo ka përfunduar: “Ky veprim synon të ruajë standardet kushtetuese dhe të sigurojë zbatimin e mirëfilltë të së drejtës dhe ligjeve në fuqi. Përmes këtij komisioni, ne po forcojmë mekanizmat institucionalë që garantojnë trajtim të drejtë dhe mbështetje për viktimat e krimit, duke dëshmuar përkushtimin tonë për një sistem drejtësie që i shërben qytetarëve me përgjegjësi dhe integritet”.

Emërimi i Komisionit për Kompensimin e Viktimave të Krimit po konsiderohet si një hap i rëndësishëm për avancimin e mbrojtjes së të drejtave të viktimave dhe për forcimin e besimit të qytetarëve ndaj institucioneve të drejtësisë.

The post Emërohet Komisioni për Kompensimin e Viktimave të Krimit, theksohet forcimi i mbështetjes institucionale appeared first on Albeu.com.

Detaje të reja kanë dalë në dritë nga aksidenti i rëndë, pranë Gjykatës së Tiranës.

Viktima është identifikuar si Athina Bushi, e cila humbi jetën në vendngjarje si pasojë e përplasjes së fortë.

Sipas raportimeve, autoboti i UKT drejtohej nga shtetasi Arjan Bilani, ndërsa rrethanat e plota të aksidentit mbeten ende të paqarta.

“Rreth orës 10:30, në bulevardin “Gjergj Fishta”, automjeti (autobot) me drejtues shtetasin A. B, rreth 52 vjeç, dyshohet se ka përplasur motomjetin elektrik me të cilin lëvizte shtetasja A. B., rreth 72 vjeçe, e cila për pasojë ka humbur jetën.

Drejtuesi i automjetit është shoqëruar në Komisariat për veprime të metejshme procedurale.

Grupi hetimor ndodhet në vendngjarje dhe po punon për zbardhjen e rrethanave të aksidentit”, thuhet në njoftimin e policisë.

Materialet procedurale iu referuan Prokurorisë së Tiranës, për veprime të mëtejshme.

The post Aksidenti tragjik në Tiranë/ Identifikohet gruaja që u përplas për vdekje nga autoboti (EMRI) appeared first on Albeu.com.

”Gjashtëmbëdhjetë persona vdiqën dhe 43 janë të zhdukur në komunën Juiz de Fora, dhe shtatë vdiqën dhe katër janë të zhdukur në Uba, pas reshjeve që shkaktuan daljen e një lumi, duke rezultuar në përmbytje dhe rrëshqitje toke”, sipas një raporti zyrtar nga autoritetet lokale.

”Zjarrfikësit në shtetin juglindor të Minas Gerais po kërkojnë dhjetëra njerëz”, tha një zëdhënës.

Kryetarja e bashkisë së Juiz de Fora, Margarida Salomao, shpalli gjendje të jashtëzakonshme në përgjigje të “situatës jashtëzakonisht serioze” të shkaktuar nga reshjet “intensive dhe të vazhdueshme”.

Ky është shkurti më i lagësht në historinë e qytetit, shtëpi e rreth 540 000 njerëzve, sipas të dhënave zyrtare.

584 milimetra shi ranë, dyfishi i sasisë së pritur për të gjithë muajin.

“Disa lagje janë të izoluara dhe situata është ekstreme”, tha Salomao, duke shtuar se shirat kishin shkaktuar të paktën 20 rrëshqitje toke.

“Mbrojtja Civile vlerëson se 440 persona të prekur nga katastrofa po marrin mbështetje nga qyteti për pritjen dhe akomodimin e tyre të përkohshëm”, shtuan autoritetet në X.

”Zjarrfikësit po luftojnë me përmbytjet, rrëshqitjet e tokës dhe rreziqet strukturore në brigjet dhe në zonat pranë lumit Paraibuna, i cili ka dalë nga shtrati”, deklaroi togeri Henrique Barcellos i Departamentit të Zjarrfikësve të Minas Gerais.

Autoritetet kanë pezulluar mësimet në të gjitha shkollat ​​komunale. Disa banorë filmuan ndërtesa që shembeshin brenda sekondash. Imazhet e postuara në mediat sociale tregojnë punonjësit e shpëtimit duke përdorur ekskavatorë në zona të varrosura nën tokë dhe shtëpi të shkatërruara plotësisht.

Zjarrfikësit po përdorin pajisje të specializuara për të evakuuar njerëzit që janë gati të mbyten.

Imazhet tregojnë gjithashtu rrugë dhe bulevarde të përmbytura si dhe rrëke uji dhe balte.

Presidenti Luiz Inacio Lula da Silva njoftoi se e kishte vënë sistemin e Mbrojtjes Civile në gatishmëri të lartë.

“Prioriteti ynë është të garantojmë ndihmën humanitare, rivendosjen e shërbimeve bazë, ndihmën për personat e zhvendosur dhe mbështetjen për rindërtim”, shkroi ai në X.

Brazili ka përjetuar fatkeqësi të ndryshme vitet e fundit të lidhura me ngjarje ekstreme të motit si përmbytje, thatësira dhe valë të forta të nxehtësisë.

The post Dhjetëra viktima në Brazil, rrëshqitje toke dhe përmbytje pas shirave të rrëmbyer appeared first on Albeu.com.

Viktima është Elvina Elezi, 23-vjeçe, banuese në Tiranë.

E ndjera humbi jetën në minutat e para të ditës së sotme, në një aksident tragjik që ndodhi në dalje të Tiranës.

Drejtoria Vendore e Policisë Tiranë, tha zyrtarisht se më datë 13 shkurt 2026, rreth orës 00:00, në aksin rrugor “Vorë – Fushë-Prezë”, shtetasja Elvina Elezi rreth 23-vjeçe, dyshohet se ka humbur kontrollin mbi drejtimin e automjetit, i cili është përplasur me barrierat anësore të rrugës.

Goditja ka qenë e fortë dhe i ka shkaktuar plagë fatale të resë. Edhe pse u dërgua në urgjencë, si pasojë e prekjes së organeve jetësore, 23-vjeçarja ka humbur jetën në spital.

Grupi hetimor vijon punën për zbardhjen e rrethanave të aksidentit ndërsa materialet procedurale iu referuan Prokurorisë së Tiranës, për veprime të mëtejshme.

The post Aksidenti i rëndë ku humbi jetën 23-vjeçaja, identifikohet viktima (EMRI) appeared first on Albeu.com.

Mbikëqyrësi i të drejtave digjitale, NetBlocks, tha më 25 janar se janë bërë 400 orë pre kur u ndërpre qasja në internetit në Iran, duke shtuar se “rritje të shkurtra të lidhjes me rrjet” mund ta krijojnë një përshtypje të rreme për rikthim më të gjerë të internetit.

Sipas saj, mjetet e anashkalimit si VPN-të kanë mundësuar komunikim të kufizuar në internet.

Grupet për të drejtat e njeriut thonë se ndërprerja e internetit e ka bërë shumë të vështirë për protestuesit për t’u organizuar dhe e ka kufizuar rrjedhën e informacionit, duke e bërë të vështirë verifikimin e viktimave në mënyrë të pavarur.

Organizata për të drejtat e njeriut me seli në SHBA, HRANA, shifrat e së cilës Radio Evropa e Lirë i ka cituar rregullisht që nga fillimi i shtypjes së dhunshme në Iran në fillim të këtij muaji, thotë se numri i konfirmuar i të vdekurve tani është 5.459, ndërsa numri i viktimave ende nën hetim është 17.031.

Megjithatë, një raport i publikuar nga revista Time thotë se numri i viktimave në protestat në Iran mund të kalojë 30.000, sipas dy zyrtarëve të lartë iranianë të Shëndetësisë me të cilët ajo ka folur.

Raporti, i publikuar më 25 janar, thotë se shumica e vdekjeve kanë ndodhur më 8–9 janar, kur goditja e qeverisë ndaj protestave mbarëkombëtare arriti kulmin. Për shkak të censurës së madhe dhe ndërprerjes së zgjatur të internetit, shifrat e raportuara për viktimat e protestave nuk mund të verifikohen në mënyrë të pavarur.

Shifrat e raportuara nga Time bien ndjeshëm ndesh me numrin zyrtar të viktimave prej 3.117 të shpallur nga Këshilli Suprem i Sigurisë Kombëtare të Iranit, por përputhen më shumë me vlerësimet ndërkombëtare.

Kombet e Bashkuara kanë sugjeruar një numër dukshëm më të lartë viktimash, dhe Mai Sato, raportuesja speciale e OKB-së për të drejtat e njeriut në Iran, tha më 22 janar se numri i civilëve të vrarë mund të kalojë 20.000.

Gjithashtu janë bërë pulbike hollësi shtesë mbi numrin e protestuesve të lënduar gjatë shtypjes.

Agjencia gjysmëzyrtare iraniane e lajmeve, ISNA raportoi se Qasem Fakhrayi, drejtori i Spitalit Farabi në Teheran, tha se numri i pacientëve me dëmtime në sy nga plumbat e gomës u rrit në rreth 1.000 më 9 janar, krahasuar me rreth 55 raste në ditët paraprake. Gati 200 persona të lënduar u transferuan në spitale të tjera për shkak të mungesës së kapaciteteve.

Maryam Sabbaghi, kryeinfermierja e spitalit, tha se të gjitha shtretërit ishin të zënë, barela u huazuan nga një institucion tjetër dhe pacientët u vendosën në korridore.

Ndikimi ekonomik i ndërprerjes së internetit është rritur gjithashtu.

Majidreza Hariri, kreu i Dhomës së Tregtisë Iran–Kinë, tha se tregtarëve u është lejuar të kenë qasje në internet vetëm 20 minuta në ditë nën mbikëqyrje zyrtare, një nivel që, sipas tij, është i pamjaftueshëm për zhvillimin e biznesit.

Ali Hakim-Javadi, kreu i Organizatës së Tregtisë së Kompjuterëve të Iranit, tha se ndërprerja po shkakton humbje ditore prej 20–30 trilionë rialësh (18–28 milionë dollarë me kursin aktual të tregut të lirë).

Ndërkohë, Këshilli Koordinues i Shoqatave të Sindikatave të Mësuesve ka publikuar emrat e më shumë se 40 studentëve që, sipas tij, janë vrarë gjatë shtypjes, duke cituar informacion të marrë nga burime të besueshme. Organizata ombrellë e sindikatave të pavarura të mësuesve në Iran thotë se lista do të përditësohet gradualisht.

Dhuna ka nxitur kritika edhe nga një klerik i lartë sunit brenda Iranit. Molavi Abdolhamid Esmailzehi, imam i faljes së xhumasë në Zahedan, i quajti vrasjet “masakër sistematike”.

“Kjo tragjedi ka krijuar një përçarje të thellë dhe të pariparueshme midis popullit të Iranit dhe qeverisë”, tha ai./REL

The post Tragjedia në Iran/ Numri i viktimave nga protestat në Iran mund ta kalojë shifrën prej 30.000 appeared first on Albeu.com.