The post Arrestimi i zyrtarëve në Ministrinë e Financave, Tabaku: Ky sistem nxit korrupsion, ecën me moton e Stalinit appeared first on Albeu.com.

Sa më i ashpër dhe më represiv që bëhet regjimi i presidentit rus Vladimir Putin, aq më i suksesshëm u duket sundimi i Stalinit rusëve të zakonshëm. Në 5 vitet para 2021-it, numri i rusëve që ishin dakord me pohimin se “Stalini ishte një udhëheqës i madh” u dyfishua nga 28 në 56 për qind, sipas sondazheve të kryera nga Qendra Levada.

Gjatë të njëjtës periudhë, numri i atyre që nuk pajtoheshin me atë deklaratë ra nga 23 në 14 për qind. Që nga viti 2015, Stalini është lavdëruar nëpër festat kombëtare, ndërsa debati mbi krimet e tij është censuruar. Aq i madh është sot interesimi për diktatorin sovjetik, saqë ndonjëherë duket sikur po konkurron me Putinin.

Por ka më shumë të ngjarë që ai të shërbejë si një “dorë ndihmëse” nga e kaluara e largët, për ta siguruar se është në rrugën e duhur kolegun e tij të ditëve moderne. Dhe nuk është vetëm se sundimi i hekurt i Stalinit, ai që është bërë model për Kremlinin e sotëm.

Gjithnjë e më shumë, vetë Putin po i ngjan Stalinit në vitet e tij të fundit, kur udhëheqësi sovjetik vuante nga nivelet më të larta të paranojës. Në fundin e Luftës së Dytë Botërore, Stalini kishte qenë në pushtet për më shumë se 20 vjet.

Që nga ajo kohë dhe deri në vdekjen e tij në vitin 1953, ai e çoi regjimin e tij në ekstreme të reja autokratike:shtim i intolerancës ndaj opinioneve të njerëzve të tjerë; dyshim i vazhdueshëm ndaj bashkëpunëtorëve të tij më të ngushtë; brutalitet i dukshëm dhe ide iluzive dhe obsesive.

Ashtu si Stalini në vitet e fundit, edhe Putini ka kaluar më shumë se 20 vjet në pushtet (përfshirë periudhën si kryeministër në vitet 2008-2012), dhe në mandatin e tij aktual presidencial, që nisi në vitin 2018, ka treguar të njëjtat simptoma.

Gjatë kësaj kohe, ai e ka ndryshuar kushtetutën ruse për të zgjatur qëndrimin në pushtet, dhe ka nisur një luftë me pasoja shkatërruese për mbarë botën.

Aktualisht, Rusia është shndërruar plotësisht në një autokraci personale. Ngjashmëritë midis Putinit dhe Stalinit fillojnë që me stilin dhe modelin e tyre të udhëheqjes. Ashtu si për Stalinin, edhe për Putinin, procesi i vendimmarrjes fokusohet vetëm tek një person.

Bashkëpunëtorët dhe këshilltarët nuk kanë pothuajse asnjë aftësi për të ndikuar mbi tiranin apo për të propozuar veprime alternative. Epoka aktuale ka jo vetëm pak ngjashmëri me mënyrën se si bëhet politika në sistemet demokratike apo edhe në regjimet gjysmë-autoritare; por është shumë larg udhëheqjes kolektive të periudhave të tjera të historisë sovjetike, siç është epoka e Leonid Brezhnev.

Në një farë mënyre, Putini madje e ka tejkaluar idhullin e tij në personalizimin e sundimit të tij. Për shembull, Stalinit, i pëlqente të fliste në vetën e parë shumës:”Do të të qëllojmë!”. Edhe Putinit i pëlqen të flasë në emër të vendit ose elitave. Por në tetor, kur u pyet nëse i vinte keq për ndonjë gjë nga “operacioni special” në Ukrainë, ai e pranoi se lufta ishte projekti i tij personal. “Në atë kohë veprimet e mia ishin të duhurat!”- tha ai.

Po ashtu, Putin ka mësuar nga diktatori sovjetik se si të sillet me regjimin e tij. Në fund të jetës së tij, Stalini ishte gjithnjë e më dyshues për rrethin e tij të brendshëm. Ai shfrynte shpeshherë dufin ndaj bashkëpunëtorëve të ngushtë si Vyacheslav Molotov, Ministri i Jashtëm dhe zëvendësi i tij për një kohë të gjatë.

Ndërkohë në vjeshtën e vitit 1945, pasi u rikthye në Moskë pas një mungese disa-javore, Stalini kritikoi ashpër njerëzit që dikur dukeshin si më besnikët – Lavrenty Beria, shefin e policisë sekrete, Georgy Malenkov, anëtarin më me ndikim të Byrosë Politike, Anastas Mikoyanin, Ministrin e tregtisë dhe Molotov – sepse kishin lejuar Pravda-n të botonte fragmente të një fjalimi të kryeministrit britanik Ëinston Churchill.

Molotov mori përgjegjësinë për botimin, dhe pas atij episodi, figura e dytë më e shquar e Bashkimit Sovjetik nuk shihej më si pasardhëse e diktatorit. Ashtu si Stalini, Putini ka një kontroll të plotë mbi elitat ruse, duke i paralizuar ato nga frika, edhe pse ato e urrejnë fshehurazi sundimtarin e tyre.

Elitat e sotme i frikësohen Putinit, por i frikësohen edhe më shumë njëri-tjetrit, ashtu si paraardhësit e tyre nën Stalinin. Ashtu si diktatori sovjetik, edhe Putin preferon të qëndrojë i vetmuar në rezidencat e tij të shumta, ku është izoluar si në nivel politik ashtu edhe në atë njerëzor.

Për shembull marrim rezidencën e Putinit në Soçi, ku ai kalon gjithnjë e më shumë kohë. Ajo të kujton shtëpinë shumë më modeste, por aq të ruajtur po me kujdes në Abkhazi, në të cilën Stalini pushonte në tetorin e vitit 1945 pasi pësoi ose një goditje në tru ose një atak në zemër.

Po ashtu si Stalini, Putini nuk ka ndërmarrë asnjë hap drastik kundër anëtarëve të rrethit të tij të ngushtë. Por acarimi i tij me fjalët dhe veprimet e tyre të kujton atë të Stalinit. Shumëkujt i kujtohet takimi televiziv famëkeq që Putin zhvilloi me këshilltarët e tij të lartë të sigurisë kombëtare në prag të pushtimit rus të Ukrainës.

I ulur i vetëm në një tavolinë në një sallë të madhe me kolona, me këshilltarët e tij të vendosur në një cep të largët të sallës, Putini poshtëroi publikisht shefin e tij të inteligjencës së jashtme, Sergei Naryshkin, pasi ai foli para kohe për aneksimin e republikave separatiste të të Ukrainës Lindore.

Në po atë njëjtin takim, Putin pati një përplasje verbale me Dmitry Kozak, një bashkëpunëtor i vjetër,që kishte qenë përgjegjës për negociatat me Ukrainën për zbatimin e Marrëveshjeve të Minskut. Pas takimit, Kozak u zhduk tërësisht nga skena.

Në shtator, disa njerëz pranë Kremlinit zbuluan për Reuters se përpara “operacionit special”, Kozak kishte marrë një premtim nga Ukraina se nuk do t’i bashkohej NATO-s, gjë që do të kishte zgjidhur një nga shqetësimet kryesore që justifikonte pushtimin rus. Por Putini nuk ishte i interesuar për atë pakt:ai ishte vendosur tashmë të niste luftën.

Përdorimi i forcës ushtarake për të zgjidhur problemet – diçka që duket si gati anakronike në shekullin XXI – është një tjetër taktikë që Putini trashëgoi nga Stalini. Për Putinin, historia është bërë një instrument kyç për të mbështetur sundimin e tij dhe për të kontrolluar vendin, ashtu siç ishte edhe për Stalinin.

Shembujt e Ivanit të Tmerrshëm dhe Pjetrit të Madh, personifikojnë respektivisht mizorinë dhe imperializmin. Ashtu si Stalinin në vitet e para të Luftës së Ftohtë, Putin i ka ndërprerë marrëdhëniet me Perëndimin dhe ka filluar të portretizojë çdo gjë të huaj si të papajtueshme me ideologjinë dhe vlerat ruse.

Sovjetikët që Stalini i quajti “kozmopolitë pa rrënjë”, të cilët u pushuan nga puna dhe u persekutuan, janë pasuar në Rusinë e Putinit nga ata që etiketohen si “agjentë të të huajve”, dhe që janë si emigrantë në vendin e tyre. Në kohën e Stalinit, lidhjet me të huajt mund ta çonin një njeri në burg.

Në tetor të këtij viti, Rusia e Putinit nisi të zbatojë një ligj të ri – tërësisht stalinist në frymën dhe formulimin e tij të paqartë – “për bashkëpunimin konfidencial me një shtet të huaj”. Ashtu si në Bashkimin Sovjetik të Stalinit, të krijohet përshtypja se Rusia nuk ka sot asnjë alternativë ndaj Putinit.

Pra duket se është e kotë ta kundërshtosh atë. Ndaj elitat ruse duhet të veprojnë sipas kësaj logjike. Ashtu si elitat nën Stalinin, ato shpresojnë që tirani të vdesë përpara se të ketë kohë t’i burgosë apo vrasë. Por megjithëse po i afrohet moshës së Stalinit kur ndërroi jetë, Putini duket më i shëndetshëm, dhe duket se do të jetë më gjatë.

Gjithsesi këtu ka një leksion vendimtar për Putinin:urrejtja dhe frika ndaj Stalinit gjatë viteve të tij të fundit ishin aq të forta, saqë kur pësoi goditjen e fundit në tru, në orët kur ndoshta mund të shpëtohej, bashkëpunëtorët e tij më të afërt nuk i erdhën në ndihmë. Dhe në agoninë e tij, ai vdiq praktikisht i vetmuar. Sot Putin duket më i fortë se kurrë. Por në të njëjtën kohë, është e paqartë se kush mund ta shpëtojë nëse do ta humbiste ndonjëherë atë fuqi. Ashtu si Stalini në vitet e tij të fundit.

Marrë me shkurtime

Shënim: Andrei Kolesnikov, anëtar në think-tankun “Carnegie Endowment for International Peace”.

/albeu.com

The post I izoluar, paranojak, Putin po sillet dhe gjithnjë e më shumë si Stalini në vitet e fundit të jetës appeared first on Albeu.com.

Më 23 shkurt 1942, në cilësinë e Komisarit të Mbrojtjes Popullore dhe si Kryetar i Komitetit Shtetëror të Mbrojtjes të Bashkimit Sovjetik, Stalini publikoi “urdhrin e tij të ditës”. Kjo gati 80 vjet, para se Vladimir Putin të niste luftën e tij kundër Ukrainës. Urdhri i Stalinit i drejtohej “shokëve, burrave të Ushtrisë së Kuqe dhe Marinës së Kuqe, komandantëve dhe punonjësve politikë, guerrilasve dhe grave”.

“Tetë muaj më parë, Gjermania fashiste sulmoi pabesisht vendin tonë, duke shkelur në mënyrë brutale Paktin e Mossulmimit. Armiku, priti që Ushtria e Kuqe të shpartallohej dhe të humbiste aftësinë për të rezistuar që në goditjen e parë. Por armiku i ka bërë llogaritë gabim”- shkruante ndër të tjera ai.

Për shkak të sulmit të papritur, “Ushtria e Kuqe u detyrua të tërhiqej, dhe të evakuonte një pjesë të territorit tonë”, dhe në këtë mënyrë ajo “i lodhi forcat armike, dhe u dha goditje të rënda”. Pastaj, ndërsa lufta përparonte, ajo ishte në gjendje të ripërtërihej dhe të fitonte forcë.

Në veçanti, Stalini theksoi se ”ushtria sovjetike i mposhti trupat fashiste gjermane, që kërcënuan të rrethonin kryeqytetin sovjetik”. Me zbehjen e sulmeve fillestare të ushtrisë gjermane, mbërriti një moment i rëndësishëm për mbrojtësit. “Tani gjermanët nuk zotërojnë më avantazhin ushtarak që kishin në muajt e parë të luftës, për shkak të sulmit të tyre të pabesë dhe të papritur”- theksohej më tej në deklaratë.Vlas

Ajo çoi në atë që propaganduesit sovjetikë e cilësuan shumë shpejt si kontributin e madh e Stalinit në mendimin strategjik të luftës:“Kështu është zhdukur pabarazia në kushtet në të cilat zhvillohet lufta, e krijuar fillimisht nga sulmi i papritur i fashistëve gjermanë. Tani e tutje fati i luftës nuk do të vendoset nga një faktor i tillë dytësor siç është befasia, por nga faktorë të tillë që veprojnë vazhdimisht si forca e prapavijës, morali i ushtrisë, sasia dhe cilësia e divizioneve, armatimi i ushtrisë, dhe aftësitë organizative të komandantëve të ushtrisë”.

Si një marksist-leninist, Stalini u përpoq ta paraqiste luftën si një garë midis sistemeve konkurruese socio-ekonomike, gjë që do të thoshte se në fund do të dilnin në pah pikat e forta dhe të dobëta të tyre. Kjo është arsyeja pse përmendi në fillim “forcat e prapavijës”, më pas “moralin e ushtrisë”, përpara se të kalonte tek aftësitë ushtarake më themelore.

Për shkak se këta faktorë që veprojnë vazhdimisht, do të përcaktojnë në fund rezultatin e luftës, faktorë të tjerë si befasia mund të shpërfillen si mjete me një rëndësi të përkohshme. Ajo kishte avantazhin shtesë të shmangies së vëmendjes nga dështimi për të dëgjuar paralajmërimet e shumta që i ishin dërguar Stalinit për një pushtim të afërt nga Gjermania.

Triumfi i sovjetikëve në atë luftë, bëri që mendimet e Stalinit të shndërroheshin në një aplikim gjenial të mendimit shkencor, të cilën nuk guxoi ta kundërshtonte asnjë gjeneral. Vetëm pas vdekjes së tij në vitin 1953, teoricienët ushtarakë sovjetikë nisën të thonë se në epokën bërthamore, mund të mos ishte shumë e mençur të hidhej poshtë rëndësia e befasisë.

Por nëse e përditëson gjuhën e Stalinit, duke e pastruar disi nga toni bombastik, ai fillon të ngjajë me përshkrimin që bëri presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky mbi situatën strategjike të vendit të tij. Gjashtë muaj më parë, Ukraina u kap ne befasi nga një sulm rus, dhe në fillim u detyrua të lëshonte një pjesë të territorit, edhe pse e goditi armikun duke i shkaktuar dëme të mëdha.

Zelensky ashtu si Stalini, i hodhi poshtë paralajmërimet e hershme nga SHBA dhe të tjerët për një sulm të afërt rus. Fatmirësisht, në vitin 2022, ashtu si në vitin 1941, agresori nuk mundi të përfitonte plotësisht nga befasia. Kjo u konfirmua nga dështimi i Rusisë për të pushtuar kryeqytetin e Ukrainës Kiev, si gjermanët që nuk arritën të merrnin Moskën. Ndërsa ofensiva aktuale e Rusisë po shuhet dalëngadalë, iniciativa po zhvendoset në mënyrë të qëndrueshme tek Ukraina, duke bërë që forcat e saj, dhe epërsia e sistemit të saj social të diktojnë rrjedhën e luftës. Morali i trupave ruse është i dobët. Shumica e avantazheve të tyre kanë humbur si pasojë e ofensivave zhgënjyese.

Moska ka shumë probleme me “forcën e pjesës së pasme të frontit”. Putin përmend vazhdimisht Luftën e Madhe Patriotike (pra luftën Bashkimit Sovjetik kundër Gjermanisë naziste në Luftën e Dytë Botërore) si një burim frymëzimi dhe udhëzimi, ndërsa ka nxitur rehabilitimin e pjesshëm të Stalinit si një udhëheqës të “shkëlqyer”, pavarësisht terrorit dhe masakrave që shkaktoi ky i fundit.

Putinit i vjen keq që Stalini është “shumë i demonizuar“. Prandaj mund të pritej që lideri aktual rus të ishte i vetëdijshëm ndaj mundësisë që një sulm i befasishëm, të mos ishte dhe aq vendimtar sa ai shpresonte, dhe se sapo kjo luftë të shndërrohej në një garë midis dy sistemeve shoqërore – sidomos përballë një armiku të mbështetur nga Perëndimi -“operacioni i tij special ushtarak” mund të mos dilte aq mirë.

Optimizmi fillestar i Putinit mbi brishtësinë e shoqërisë ukrainase, u përforcua nga agjencitë e tij të spiunazhit, të cilat ishin në ankth për të kënaqur sa më shumë shefin e tyre, edhe pse  sondazhet e tyre të fshehta treguan se sa shumë pak ukrainas do ta shihnin si çlirim një pushtim të rusëve.

Rrjedhimisht, ai përsëriti marrëzinë e Hitlerit në vitin 1941 kur deklaroi me mendjemadhësi:”Mjafton që ne ta godasim me shkelm derën e përparme, dhe e gjithë ngrehina e kalbur ruse do të shembet në çast!”. Tani Putin mund të mendojë edhe për shqetësimin e paraardhësit të tij mbi “forcën në prapavijë”.

Para luftës, Stalini përdori një propagandë të pamëshirshme dhe komisarët politikë për të siguruar konformitetin ideologjik në ushtrinë sovjetike, ndërsa denoncimet, gjyqet farsë, rrëfimet e detyruara dhe spastrimet e gjera, penguan çdo formim të opozitës. Agjentët e tij mund të vepronin vetëm me rrezikun e damkosjes si tradhtarë.

Eleminimi i shumë i komandantëve të lartë ushtarakë, ishte një arsye e optimizmit të Hitlerit për një kolaps të mundshëm të Rusisë. Por kur erdhi lufta, Stalini dinte sesi ta shfrytëzonte ndjenjën popullore për ta bërë atë një luftë për mbrojtjen e atdheut dhe jo për komunizmin.

Ai u ndihmua nga përbuzja dhe brutaliteti i nazistëve ndaj të gjithë sllavëve. Prandaj Gjermania e humbi mundësinë për të përçarë dhe sunduar. Ukraina e nisi luftën aktuale e bashkuar, por brutaliteti rus ka konfirmuar vendosmërinë e saj për të mposhtur agresionin. Zelensky nuk ka nevojë të shqetësohet për mbështetjen popullore për luftën. Përkundrazi, është Moska ajo që duhet të shqetësohet për “forcat në prapavijë”, pasi në Rusi po shtohen shumë dyshimet mbi luftën dhe pasojat e saj.

Ashtu si me shumë gjëra të tjera në Rusinë e Putinit, çdo shtysë për të imituar Stalinin komprometohet nga paaftësia e vetë shtetit, korrupsioni, rivalitetet e brendshme dhe pasiguria për atë që publiku mendon realisht. Për momentin ai ka shtypur me dhunë çdo kundërshtim të mundshëm nga teknokratët dhe të moderuarit, që të gjithë të heshtur, burgosur apo internuar.

Një nga figurat e fundit të shquara të opozitës, ish-kryetari i bashkisë së Jekaterinburg, Yevgeny Roizman, është arrestuar për “diskreditim të forcave të armatosura”. Por problemin Putini e ka më shumë me ultra-nacionalistët, të cilët ankohen se lideri i tyre ka pasur idetë e duhura, por jo mizorinë e nevojshme për t’i zbatuar ato.

Një nga këta ultra-nacionalistë është Aleksandr Dugin, promovues i një nacionalizmi rus të shfrenuar, i njohur për teoritë e tij të çmendura gjeopolitike. Të shtunën e 20 gushtit e bija e tij Darya, që vetë nuk ishte propagandiste, u hodh në erë nga një makinë bombë, duke shkaktuar shumë spekulime se kush ishte përgjegjës, dhe nëse objektivi real ishte babai i saj.

FSB, agjencia kryesore e sigurisë e Rusisë dhe pasardhësja e KGB-së, doli me një fajtore të përshtatshme, Natalia Vovk, duke e lidhur gruan me Estoninë dhe Batalionit ukrainas Azov. Ajo ishte në Moskë bashkë me fëmijën 12-vjeçar. Por nuk është dhënë asnjë provë e fortë që e lidh atë me atentatin.

Ka mundësi që vrasja e Duginës të jetë një tjetër inskenim i Moskës, për të justifikuar përshkallëzimin e luftës dhe një sulm ndaj qendrave të vendimmarrjes në Kiev. Në Moskë besohet se pretekstet janë shumë të rëndësishme. Nëse s’ka një të tillë, atëherë ai duhet të fabrikohet. /abcnews.al

The post E ka idhull, por Vladimir Putin nuk ka arritur të mësojë leksionet e Stalinit appeared first on Albeu.com.

Nëse do ta quash “të çmendur” Vladimir Putinin, është njësoj si me Stalinin, Leninin apo Maon: Pushtetarë të etur mjaft kalkulues, të nxitur me fanatizëm nga ideologjia e tyre. Putini dëshiron ta bëjë Rusinë një superfuqi sërish, pavarësisht çmimit. Ai e ndjek këtë qëllim, edhe kundër vullnetit të popullit të tij dhe elitave të instaluara prej tij e të korruptuara. Të dyja palët me sulmin në Ukrainë ai jo vetëm i ka habitur, ish-punonjësi i shërbimit sekret ka tradhtuar interesat e tyre!

Me këtë luftë Putini merr peng popujt e Rusisë: ai i detyron ata të mbajnë pasojat e krimeve të tij. Pasoja, që do të shkojnë përtej fundosjes ekonomike të Rusisë. Rusia kërcënon të bëhet e përjashtuara e kësaj bote. Urrejtja e ukrainasve për çdo gjë ruse do të rritet përditë. Rikthimi në diktaturë, fundi i Rusisë së hapur dhe modernizimit, refuzimi i Europës, të gjitha këto janë pjesë e çmendurisë ideologjike të Putinit. Ai i falet si shenjtëri një “rusizmi” unik dhe kërkon që këtë ta bëjnë edhe të tjerët.

Putini, inkuizitori i madh

Kjo mendësi është e mbrapshtë dhe e kundërta e krishtërimit ortoddoks, të cilit i referohet me dëshirë Putini, kur i përshtatet. Zoti biblik në urdhëresat e dekalogut ndal me të parën adhurimin e hyjve të tjerë, dhe i dhuron njeriut lirinë për të bërë mirësi. Pikërisht këtë liri kërkon t’ua rrëmbejë Putini popujve të Rusisë dhe ukrainasve. Dhe i ngjason me këtë inkuizitorit të madh në romanin “Vëllezërit Karamazov” të shkrimtarit të madh rus, Dostojevskit, që në fund akuzon edhe Zotin se ka bërë një gabim. Liria nuk është asgjë për njeriun.

Rusia mund të fitojë lirinë dhe dinjitetin, nëse Putini e humb këtë luftë. Por ky do të ishte fundi politik i Putinit. Pra ai do të bëjë çdo gjë, për të penguar këtë, dhe do të shkallëzojë luftën. Ai mund ta bëjë këtë, sepse e di: Rusia ka armë atomike Ukraina jo. E megjithatë as ai nuk duhet të ndjehet mirë, kur gjithnjë e më shumë ushtarë rusë pyesin, se pse shahen nga ukrainasit si fashistë? Apo pse duhet të luftojnë kundër një populli vëlla?

Ukrainasit nuk i mundojnë konflikte të tilla. Ata mbrojnë vendin e tyre, vatrat e tyre, gratë, fëmijët dhe prindërit e tyre. Me guximin e dëshpërimit, me gatishmërinë për të bërë sakrificën më të madhe, ata ngrihen kundër supremacisë ushtarake të sulmuesve. Davidi ukrainas kundër Goliatit rus.

Një fitore me çmimin e varësisë nga Kina

Por edhe nëse Putini mund t’ia dalë që në negociatat për paqen të shkëpusë një pjesë të Ukrainës: Rusia nuk mund të fitojë paqen e me këtë nuk e fiton as këtë luftë. Këtij vendi i mungojnë mjetet për të pushtuar të gjithë Ukrainën në vazhdimësi. Putini e mbylli derën drejt Europës dhe botës së lirë. Ky vend do të jetë tani i varur nga Kina. Kinezët kanë qenë gjithmonë tregtarë të mirë. Ky popull miliardësh do t’i marrë pasuritë e Siberisë, pavarësisht nëse është naftë, gaz, qymyr, dru apo nikel. Ekonomia në rritje e Kinës ka nevojë për gjithçka, mundësisht sa më lirë. Qytetarët e Rusisë duhet të reflektojnë tani dhe të veprojnë. Si? Miliona ukrainas e tregojnë përditë këtë./DW/

The post “Njësoj si me Stalinin, Leninin apo Maon”, DW: Pushtetarë të etur mjaft kalkulues. Sa larg do të shkojë Putini? appeared first on Albeu.com.

“Stërgjyshi im i mbijetoi Stalingradit, kështu që unë mendoj se ne mund të mbijetojmë çfarëdo që të na hedhin”, tha ai ndërsa fliste nga Kievi.

“Ne patëm një histori fatkeqe, tragjike dhe të pabesueshme në shekullin e 20-të. Pra, nëse i mbijetuam Stalinit, mund t’i mbijetojmë Putinit.”

Ai e përshkroi jetën e luftës në Kiev si komplet ndryshe, ndërsa qytetarët përgatiten për sulmin rus.

Paratë, për shembull, nuk kanë më ndonjë vlerë reale gjatë kohës së luftës, që do të thotë se njerëzit po shkëmbejnë mallra në vend të kësaj, tha ai. Lagjja e tij është e qetë dhe bosh, ndërsa stacionet e rekrutimit ushtarak janë plot.

Por furnizimet si ushqime dhe municione po mbarojnë.

“Asgjë nuk mjafton” tha ai, ndërsa shtoi se ekipi i tij e kalojnë kohën e tyre duke organizuar furnizime, duke shpërndarë ushqime, duke siguruar armatim dhe ilaçe dhe duke u përpjekur të jenë të dobishëm në mbrojtjen e kryeqytetit.

Disa nga ndihmësit e tij me prejardhje ushtarake janë tani në fushëbetejë, duke udhëhequr toga dhe duke ndihmuar në ndërtimin e barrikadave./albeu.com

The post Deputeti më i ri i Ukrainës: Kur i mbijetuam Stalinit, mund t’i mbijetojmë edhe Putinit appeared first on Albeu.com.

Më 20 dhjetor 1917 themelohet ÇEKA, forca e parë sovjetike e policisë sekrete; Çeka (akronim rusisht për komitetin e emergjencës) u krijua me një dekret të lëshuar nga Vladimir Lenini, dhe u drejtua më pas nga Feliks Xherzhinsky, aristokrat renegat, i kthyer komunist.

Në fund të vitit 1918, qindra komitete ÇEKA ishin krijuar në qytete të ndryshme.

Në vite, shumë mijëra disidentë, dezertorë, apo njerëz të tjerë u arrestuan, torturuan, ekzekutuan nga çekistët.

Pas vitit 1922, ÇEKA pësoi një seri riorganizime e ndryshime emrash. Trupat çekiste ishin përgjigjes për kampet e punës; menaxhimin e sistemit Gulag; miratonin listat me emrat e kundërshtarëve politikë; kryenin arrestime, hetime, tortura, ekzekutime dhe shtypje të çdo pakënaqësie a rebelimi të mundshëm.

Çeka u bë gjithashtu model i organizimit të armës së sigurimit të shtetit në vendet e bllokut komunist.

Mr vdekjen e Xherxhinskit në 1926, organizata u përhap më shpejtësi për të mbajtur dhe riforcuar pushtetin e Josif Stalinit, diktatorit sovjetik.

Deri dhe në kolektivizimin e BRSS ndërhyri kjo organizatë, me pasoja të tmerrshëm në miliona ruse që e kundërshtonin. Ata u ekzekutuan nga skuadrat vrasëse të OGPU-së.

Në 1934, emri i organizatës ndryshoi përsëri, kësaj radhe në NKVD (Komisariati i Popullit për Punët e Brendshme, 1934-1946), i drejtuar nga Jenrik Jagoda, njeri i zgjedhur nga vetë Stalini.

Nën udhëheqjen e Jagodës, NKVD mori një kontroll total të industrisë, profesioneve të ndryshme, punëtoreve, kooperativistëve, të gjitha mjeteve të informacionit publik dhe forcave të policisë. Më një fjalë kontrollonte jetën e çdo gjëjeë të gjallë në Rusinë Sovjetike.

Jagoda ishte bërë figura më e frikshme në Bashkimin Sovjetik pas Stalinit, i fuqishëm dhe i frikshëm.

Ai ekzekutoi të gjithë ata që Stalini donte ti eliminonte, derisa një ditë Stalini paranojak që shihte kudo “armiq të popullit” dhe “agjentë të imperialistëve” e akuzoi për veprimtari subversive dhe e ekzekutoi.

Yagoda u vra faktikisht në zyrën e tij. U mbyt nga duart e zëvendësit të tij, Nikollai Jezhovit, i cili ishte po aq barbar sa Jagoda. Jezhovi ka qenë i njohur historikisht dhe më nofkën “Xhuxhi i Përgjakshëm”.

Por si gjithë limonat që pasi shtrydhen, hidhen në koshin e plehrave dhe Jezhovi u ekzekutua më urdhër të Stalinit në 1938.

Atëherë në krye të NKVD erdhi një njeri shumë i afërt më Stalinin, Lavrenti Beria, i cili qëndroi në krye të NKVD deri pas vdekjes së Stalinit.

Gjatë kohës së Berias, NKVD u quajt MVD (Ministria e Punëve të Brendshme, 1946-1954) dhe një vit pas vdekjes se Stalinit u quajt në KGB.

Zyrat qendrore të KGB janë të njohura dhe si Qendra dhe përveç të tjerave ka nën drejtim dhe GRU (Drejtorinë Qendrore të Zbulimit të Ushtrisë se Kuqe), që merrej më zbulimin dhe kundërzbulimin ushtarak. Të gjitha këto ishin nën mbikëqyrjen e KGB-së.

KGB-ja ishte e plotfuqishme dhe operacionet e saj ishin pa kufizime ligjore dhe rregulla dhe drejtohen dhe kundër popullit rus dhe kundër “armiqve të jashtëm”.

Dega më e frikshme dhe më e fuqishme e KGB-së ishte SMERSH. SMERSH-i është një seksion i armatosur i veçantë i KGB-se që merrej më dënimet dhe ekzekutimet e çdo rusi të cilësuar si “tradhtar”, të çdo informatori apo agjenti që dezertonte në Perëndim, të çdo komunisti që nuk ndiqte vijën e Partisë si dhe një numër të madh viktimash jashtë Rusisë (sovjetikë ose qytetare të shteteve të tjera).

Loja e preferuar e KGB-së ishte futja në kurthin e saj të diplomatëve të huaj dhe në shumicën e rasteve bëhej nëpërmjet seksit.

Në këtë mënyrë KGB-ja komprometoi ambasadorin britanik në Moskë, Sër Xhofri Harison në 1968.

Ambasadori u dashurua pas një gruaje të bukur ruse që punonte si shërbëtore në ambasadën britanike e quajtur Galja. Ajo ishte sigurisht e futur më mision aty nga KGB-ja. Pasi çifti mbaroi punë në një apartament të Leningradit, Harrisonit iu treguan foto të tij më Galian duke bërë seks.

Harrisonin iu komunikua se në qoftë se nuk i jepte KGB-së informacionet që ajo kërkonte, fotot dhe lidhja e tij më Galian do të bëheshin publike.

Në vend që të bashkëpunonte, Harrisoni u kthye në Londër ku pohoi lidhjen në Galian tek oficeret e MI5 (Kundërzbulimi britanik). Ai u nxor në pension menjëherë.

Megjithëse ky lloj kurthi kësaj radhe dështoi, shumë kurthe përpara Harrisonit ishin të suksesshëm.

Një sukses i tillë ishte komprometimi i ambasadorit francez në Moskë, Moris Dezhanit. Çifti Dezhan arriti në Moskë nga Parisi në 1955 i gatshëm për të bërë miq sovjetikë në rangje të larta. Ata u pritën nga shumë persona që thonin se ishin udhëheqës sovjetikë, por në të vërtetë ishin ose oficerë të KGB-së ose spiunë të saj. Një prej tyre ishte dhe gjeneral lejtnant Oleg Mihailoviç Gribanov, i cili u paraqit tek çifti më emrin Gorbunov.

Dezhani i tha në konfidencë Gribanov/Gorbunovit se i pëlqenin femrat e pashme dhe pas kësaj në hapat e ambasadorit, “rastësisht” rreshtoheshin femra të pashme të gatshme të flirtonin më të.

Këto gra, quheshin “Thithëse” nga bosat e KGB-së dhe ambasadorit i ofroheshin nga agjenti i KGB-së Juri Vasilevic Krotkov.

Krotkovi e njohu Dezhanin me disa aktore filmi ruse, njëra prej të cilave quhej “Lora”. Kur Dezhani ishte duke bërë dashuri më të, bashkëshorti i saj imagjinar ia behu në dhomë duke i kapur flagrancë dhe e kërcënoi Dezhanin se do ta çonte në gjyq publik, një skenar i vjetër i KGB-së.

Më vonë atë natë, Dezhani nervoz përsëri në konfidencë i tha shqetësimin e tij Gribanov/Gorbunovit i cili ngrohtësisht nga ana e tij e garantoi se do të përdortë influencën e tij që të qetësonte “bashkëshortin e nxehur”. Ai e informoi Dezhanin pas pak ditësh se çështja e tij ishte vënë në vijë dhe se ambasadori nuk duhet të shqetësohej më. Mirënjohës, Dezhani filloi atëherë më hir ose me pahir të jepte informacion tek Gribanovi.

Loja e KGB-së për ketë çështje, nuk ndaloi me kaq. Ai u përpoq të fuste në kurth dhe gruan e ambasadorit, por pa sukses. Meqë dështoi tek zonja Dezhan, ai komprometoi një diplomat tjetër francez me një nga prostitutat e KGB-së.

Koloneli Lui Gibo, atasheu ajror francez sidoqoftë nuk bashkëpunoi me KGB. Në vend që të jepte informacion dhe të fshihte lidhjen, ai vrau veten. Agjenti Krotkovi më vonë, në 1963 vizitoi Londrën si shoqërues i disa shkrimtarëve sovjetike. Me marifet ai dezertoi dhe u dorëzua tek anglezët ku tha se dezertimi i tij ndodhi nga brejtja e ndërgjegjes për çështjen Gibo.

Në të njëjtin vit, Gribanovi u informua se një spiun i KGB-së ishte kapur në Nju Jork, SHBA. Të dëshpëruar për të pasur një spiun amerikan, që ta shkëmbenin më atë sovjetik, bosat e KGB-se e urdhëruan Gribanovin të gjente një agjent amerikan me porosi.

Atë që oficerët mundën të gjenin ishte një mësues amerikan, Frederik Bargun, një profesor i universitetit të Jeill, i cili ndodhej si turist në Moskë. Agjentët e KGB-se i thanë Gribanovit se fatkeqësisht profesori nuk ishte spiun. “Bëjeni spiun” u bërtiti Gribanovi. Barguni u arrestua, por më vonë doli se ishte mik personal i presidentit Kenedi, i cili i dërgoi një notë protestë Hrushovit. Hrushovi me fytyrë të kuqë nga turpi dhe nga zemërimi, iu kanos Gribanovit dhe e urdhëroi ta lironte menjëherë profesorin.

Diplomatët, të cilët KGB-ja nuk mund ti komprometonte seksualisht për ti dhënë asaj informacion, ishin subjekt survejimi të vazhdueshëm, brenda dhe jashtë ambasadës, duke i ndjekur këmba-këmbës në çdo hap që bënin dhe duke i survejuar në ambasada më aparatura të sofistikuara të cilat ishin fshehur më kujdes në ambasadat e huaja.

Në 1975, Ambasada amerikane në Moskë ishte në krye të listës për përgjime nga ana e sovjetikeve.

Mikrofonat ishin të një sistemi të sofistikuar dhe drejtoheshin duke i komanduar nga jashtë ambasadës me rreze të larta të intensifikuara, nëpërmjet dritareve të ambasadës. Duke shënuar me këto rreze vazhdimisht, dyshohet që teknikët e KGB-së, pa dashje infektuan më helmim radiologjik ambasadorin amerikan Uolltër Stosel.

Stosel u kthye në Uashington ku u shërua nga overdoza e radiacionit, kushte në të cilat jetonin shumica e diplomatëve në BRSS, ngaqë masat dhe kundërmasat e KGB-se për aparaturat e përgjimit sa vinin e bëheshin më të sofistikuara. Një nga arsyet për të damkosur amerikanët si spiunë ishte për të treguar se spiunazhi kundër Revolucionit Sovjetik vazhdonte dhe revolucioni ishte në rrezik të vazhdueshëm. Ishin apo jo spiunë, kjo nuk kishte rëndësi, ata damkoseshin vetëm për terror.

Një rast i tillë ishte dhe çështja e Martha Pitersen, e cila ishte pjesë e trupit diplomatik amerikan. Agjentët e KGB-se raportuan se kishin gjetur mesazhe sekretë të drejtuara asaj në një kuti postare të vdekur (Kuti postare e vdekur në gjuhen e spiunazhit quheshin vendet e fshehta ku agjentët shkëmbenin mesazhet e tyre të shkruara. Këto mund të ishin banjo publike në një restorant të caktuar, një vrimë në një pemë në një park, etj. Në ketë mënyre evitohej komprometimi dhe kapja nga kundërshtaret). Pitersen u dëbua nga Bashkimi Sovjetik.

Të njëjtin fat pati dhe Ricard Ozborn, sekretari i ambasadës amerikane për çështjet ekonomike.

KGB-ja lajmëroi se Ozborni u arrestua në maj 1983, duke thënë se u kap në flagrancë duke transmetuar mesazhe nga një radio tek një satelitë komunikacionesh “Marisat”. Kur ambasada kërkoi prova të mesazheve ose kopje të tyre për të provuar fajësinë e Ozbornit, KGB tha se shënimet e Ozbornit ai i kishte shkatërruar duke i tretur në ujë. Ozborni, e shoqja dhe dy fëmijët u dëbuan nga Bashkimi Sovjetik.

Shumë nga funksionarët e KGB-së që kishin urdhëruar në komprometimin e diplomatëve dhe arrestimet e tyre ishin fare pak të sofistikuar në krahasim më ata që zhvilluan teknologjinë e spiunazhit të KGB-së.

Në të shumtën e rasteve ishin vrasës, brutalë dhe arrogantë që kishin bere vrasjet dhe ekzekutime për llogari të Stalinit, si në kohë të Revolucionit, ashtu dhe më pas. Duke mos pasur më vlerë për të, ata që u kishin shpëtuar shpatës se tij, ishin ngujuar në zyra në KGB.

I tillë ishte për shembull dhe Boris Nikolaevic Ponomarev, i cili ka qenë funksionar i KGB-së që në ditët kur ajo quhej CHEKA. Ishte ky që organizoi tradhëtimin dhe arrestimin e presidentit çekosllovak Aleksandër Dubcekut në Prage në 1968. Ponomarev ka qenë drejtues i departamentit ndërkombëtar të KGB-së, departament që më vonë kaloi në duart e Juri Andropovit.

I ngjashëm më Ponimarevin ka qenë dhe Sergei Kruglov, një nga vrasësit më të besuar të Stalinit dhe dikur anëtari i SMERSH-it. Kruglovi ka qenë në Rojën e Kuqe gjatë Revolucionit. Ai u ngrit në gradën e kolonelit dhe ishte komandant i Gardës së Kremlinit. Nga 1920 deri në 1930 Kruglovi ka qenë i njohur si “këmbëza” e Stalinit, duke ekzekutuar çdo njeri që zgjidhte Stalini. Ai ishte një nga anëtarët e CHEKA-s që i mbijetoi 5 shefave të saj, madje thuhet sikur ai i ka vrarë me dorën e tij Jagodën dhe Jezhovin me urdhra të Stalinit, si dhe thuhet se ka shkaktuar vdekjet misterioze të tre shefave të tjerë të KGB-së.

Dihet nga të gjithë se Kruglovi qëlloi dhe vrau personalisht Marshallin Mihail Nikolajevic Tuhacevski, shefin e përgjithshëm të shtabit të Ushtrisë së Kuqe, pjesë e komplotit stalinian për spastrimet në ushtri në 1937.

Për këtë shërbim, Kruglovi u be gjeneral “nderi” dhe zv/komisar i Punëve të Brendshme. Ai ka pasur dore në të gjitha operacionet kryesore të SMËRSH-it si dhe në vrasjen e Trockit, njërit prej liderëve të Revolucionit që Stalini e urrente pa masë sa askush tjetër në botë.

Kruglovi ishte kaq njeri i besuar i Stalinit, saqë gjatë luftës se dytë botërore, ai u urdhërua nga Stalini të merrej më çështjet e sigurimit në konferencat e Jaltës, Teheranit dhe Potsdamit. Për këtë veprim, Kruglovi u dekorua dhe nga fuqitë perëndimore, ai mori “Urdhrin e Legjionit të Meritës” nga qeveria e SHBA dhe një titull kalorësiak nga Perandoria Britanike. Pas vdekjes se Stalinit, Kruglovi u be ministër i Brendshëm e cila në atë kohe kombinonte më Ministrinë e Sigurimit Shtetëror.

Bosi i KGB-së, Lavrenti Beria, një nga shokët e Kruglovit, e mbështeti hapur atë fillimisht, por duke mos pasur besim tek vrasësi i vjetër ai sugjeroi që Kruglovi kishte mbledhur shumë pushtët rreth vetes. Në prill 1954, Komiteti për Sigurimin e Shtetit u shkëput nga ministria e Kruglovit dhe u vu nën komandën e gjeneralit Ivan Serov, më vonë drejtor i KGB-së. Kështu Kruglovi u hoq nga rruga e Berias për pushtet. Ai u nxor në 1956 në pension dhe u venit nga skena politike ngadalë.

Agjentët e KGB-së kanë qenë nga spiunët më të trajnuar në botë.

Megjithëse midis tyre ka një numër të madh dezertorësh në Perëndim, ata kanë arritur të penetrojnë në mënyrë fantastike që në vitin 1925 në administratat dhe shërbimet sekrete të shumë shteteve si: SHBA (në administratën e Rusveltit), shërbimet sekrete angleze gjatë dhe pas Luftë së Dytë Botërore, në administratën dhe tek diplomatët e Gjermanisë nazistë dhe më pas të Gjermanisë Perëndimore, partitë politike komuniste ose jo në SHBA, Evropën Perëndimore, etj, administratën dhe shërbimet sekrete franceze etj, kanë mundur të rekrutojnë si agjentë të tyre gazetarë, avokatë të dëgjuar në perëndim, personalitete botërore, etj.

Deri dhe në lojërat e ndërkombëtare të shahut të zhvilluara midis lojtarëve sovjetike dhe atyre rusë të arratisur në perëndim ka ndërhyrë KGB-ja më hipnotistët e saj.

Nëpërmjet agjentëve dhe informatorëve të tyre, KGB-ja vodhi nga amerikanët komplet planet dhe sekretet e prodhimit të bombës atomike që në 1943-44.

Në vitet e Luftës së Ftohtë, agjentët e KGB-së janë përgjegjës për vjedhjen dhe marrjen e teknologjisë perëndimore në aq shkallë të lartë, saqë që të arrinte këtë teknologji shteti sovjetik duhet të shpenzonte më miliona orë pune e njerëz dhe miliarda rubla në fushën e kërkim-eksperimentimit.

Pas Ushtrisë Sovjetike, KGB-ja ka pasur gjithmonë buxhetin më të madh që llogaritej në miliarda dollarë çdo vit për të mbajtur stafin e saj burokratik, më dhjetëra mijëra agjentë operativë dhe teknikë të panumërt për t’i mbështetur me teknologji dhe aparatura.

Një nga shefat e CIA-s, Xhon Mwkwhon i raportonte Kongresit amerikan në 1982 se KGB-ja shpenzonte çdo vit 3 deri në 4 miliardë dollarë për të krijuar dizinformacion, propagandë dhe falsifikime (monedhash dhe dokumentesh). Një nga këto falsifikime ishin dhe letrat fallco midis presidentit amerikan Ronald Regan dhe mbretin Huan Karlos të Spanjës, në të cilat Regani ishte kundër pranimit të Spanjës në NATO, fabrikim i KGB-së.

Tjetër fabrikim dhe propagandë e KGB-së ka qenë përhapja e disinformacionit sikur CIA ishte ajo që kishte vrarë presidentin Kenedi dhe më pas në vitet ’70-80, sikur CIA kishte fabrikuar dhe përhapur virusin e SIDA-s. Një nga gazetat që përhapnin dhe shkruanin të tilla lajmë ka qenë dhe e përditshmja italianë “Paese Sera”, e cila ka marrë me miliona dollarë nga KGB-ja gjatë viteve 1975-1986 për të paraqitur dezinformatat dhe propagandën e zezë të saj, transmeton tiranaobserver.

Një tjetër viktimë i KGB-se ka qenë dhe lideri rus Boris Jeltsin, i cili u gjet i dehur dhe i lagur në një nga bodrumet e një stacioni të policisë se Moskës nga ndihmësit e tij në 1990. Jeltsin tha se KGB: “Kërkoi të më vinte poshtë”.

Çuditërisht, Jeltsin do t’ia kalonte disa vite më vonë, presidencën e Federatës Ruse, njërit prej shefave të KGB-së, presidentit aktual rus Vladimir Putin, ndërsa për ministër të jashtëm ose kryeministër do të caktonte një tjetër shef të KGB-së, Jevgjeni Primakov./TemA/

The post Historia e KGB-së mes kurtheve të sek*it dhe vrasjeve (FOTO LAJM) appeared first on Albeu.com.