Analyst Skënder Zogaj has expressed deep concern over political developments and the prolonged institutional deadlock in Kosovo, warning that the dysfunction of institutions must not become the norm.

In particular, he focuses on the Democratic League of Kosovo, the party founded and led by Ibrahim Rugova.

Zogaj raises concerns about how this political tradition has reached a point where the LDK is viewed by some citizens as unclear in its political orientation and incapable of offering a credible alternative.

Speaking about the idea of a “New Path,” he stresses that such a political direction must necessarily have a clear destination.

In his full article, entitled “Kosovo Facing the Responsibility of State-Building,” Zogaj expresses deep anger and concern about the political course and the current situation in Kosovo. He considers it difficult to accept that, after a quarter-century of freedom and following the declaration of independence, the country still faces serious obstacles to the full functioning of its state institutions.

He sees this situation as a sign of an indigenous political darkness that must not be normalized, and believes that many fellow citizens share this concern. According to him, if someone still does not see the danger, it is time to open their eyes and ears, because this is no longer an ordinary political confrontation, but something that directly affects the functionality, stability and future of the state of Kosovo.

Zogaj recalls a statement by former NATO Secretary General George Robertson, one of the international figures who made a major contribution to the liberation of Kosovo: “Kosovo’s enemy is not only Serbia. It also has other enemies in the world who want to restrict it and return it to its historical position as part of the old Yugoslavia.”

Considering Robertson’s political stature and experience, Zogaj believes that this warning deserves to be taken seriously. Nevertheless, this is precisely where the troubling question arises: how is it possible for a free, independent and internationally recognized Kosovo to allow political dysfunction to damage its own statehood?

He calls this difficult to understand. According to him, it is even more difficult to understand the political blindness of part of Kosovo’s ruling class and the arrogance of party leaderships which, gripped by rivalry and the hunger for power, risk placing party interests above the general state interest.

Zogaj stresses that Kosovo cannot be held hostage to temporary party calculations. After a quarter-century of freedom, state institutions cannot be viewed as tools of party confrontations; on the contrary, they must stand above parties, personal interests and electoral cycles. He adds that a state is not built by treating the political opponent as an enemy and party interest as equal to the national interest.

For this reason, he says, the historic figure of President Dr Ibrahim Rugova is more sorely missed today than ever before. Zogaj recalls that even during the darkest periods of oppression, the Albanians of Kosovo did not give up establishing and operating their political institutions. Even under the extraordinary circumstances of the 1990s, when Kosovo was under immense military, police and political pressure, Albanians created and maintained parallel and legitimate institutions, showing that the political will of a people cannot be extinguished through violence.

The 1998 elections, held in a Kosovo engulfed in the flames of war, are among the strongest proofs of this commitment. Under exceptionally difficult circumstances, Kosovo’s political class, although attacked and exiled, sought to preserve institutional continuity and the political representation of the people, reaffirming Dr Ibrahim Rugova at the head of the institutions of that time.

These developments, Zogaj notes, have at various times been tarnished with political labels and one-sided interpretations. Nevertheless, regardless of the criticism that may be directed at those processes, he believes one thing must be acknowledged: Rugova clearly understood how important the existence of Kosovo’s political institutions was. He understood that liberation, freedom and independence could not rest solely on resistance, sacrifice and war, but also required a stable institutional and political foundation.

In this sense, Rugova’s vision of institutions belongs not only to the past; it remains a political lesson for the present. Therefore, the question that must be asked today is simple but significant: how is it possible that, a quarter-century after the war and the declaration of independence, Kosovo still faces such institutional functioning crises? How is it possible for a free and independent state to be unable to ensure the continuity of its institutions in a normal manner? How is it possible for the citizens of Kosovo to be forced to witness endless political confrontations, while the fundamental duty of the political class should have been to make the state functional?

These questions, according to Zogaj, cannot be resolved through party propaganda, mutual accusations or electoral rhetoric; they require historical and political responsibility. He emphasizes that the Albanians of Kosovo cannot behave like a people wandering disoriented through the fog precisely at the moment when they must demonstrate maturity, responsibility and state-building awareness. Freedom and independence are not gifts to be taken for granted; they are the product of a long history of sacrifices, political efforts, resistance, war and international support.

Zogaj warns that any political class that places party interests above the functioning of the state must become aware of the weight of the responsibility it bears. He then expresses particular concern about the Democratic League of Kosovo, the formation founded and led by Ibrahim Rugova, which once represented one of the most important Albanian political efforts to confront the communist system and build a democratic alternative based on political thought, peaceful organization, and the power of words and arguments.

He considers the following question legitimate: how did it happen that this tradition, once one of the clearest paths toward European and Euro-American democracy, is today identified with a policy that, in the eyes of many citizens, appears unclear in its orientation and powerless to produce a credible alternative?

According to him, the concept of a “New Path” should have brought a new political, institutional and state vision. However, a political path has meaning only if it leads somewhere; if it does not lead toward a clear goal, it risks becoming a journey without direction. As for the other parties, Zogaj says he will not elaborate, but as a citizen of Kosovo and as someone who loves his country and its people, he has only one appeal: Do not play with Kosovo’s freedom and independence! Do not devalue what has been achieved through extraordinary sacrifices! Do not put the state up against the party! Do not make democracy hostage to personal ambitions! And, most importantly, freedom is not merely a right, but also a responsibility.

In the end, Zogaj recalls that Kosovo needs functioning institutions, political responsibility, a democratic culture and a political class that understands that power is temporary, while the state is permanent. Political formations come and go, governments change and leaders are replaced, but Kosovo must remain. According to him, this should be the principle on which every political decision made today is built.

The post Skënder Zogaj: How did the LDK stray from Rugova’s path and end up without direction? appeared first on Albeu.com.

Analisti Skënder Zogaj ka shprehur shqetësim të thellë për zhvillimet politike dhe bllokadën e zgjatur institucionale në Kosovë, duke tërhequr vëmendjen se mosfunksionimi i institucioneve nuk duhet të kthehet në normë.

Në veçanti, ai ndalet te Lidhja Demokratike e Kosovës, partia e themeluar dhe e drejtuar nga Ibrahim Rugova.

Zogaj ngre shqetësimin se si kjo traditë politike ka mbërritur në një pikë ku LDK-ja shihet nga një pjesë e qytetarëve si e paqartë në orientimin politik dhe e paaftë të ofrojë një alternativë të besueshme.

Duke folur për idenë e “Rrugës së Re”, ai thekson se një drejtim i tillë politik duhet të ketë medoemos një destinacion të qartë.

Në shkrimin e tij të plotë, të titulluar “Kosova përballë përgjegjësisë së shtetformimit”, Zogaj shprehet thellësisht i zemëruar dhe i shqetësuar për ecurinë politike dhe gjendjen aktuale në Kosovë. Ai e konsideron të vështirë të pranohet që, pas një çerek shekulli lirie dhe pas shpalljes së pavarësisë, vendi ende ndeshet me pengesa të rënda për funksionalizimin e plotë të institucioneve shtetërore.

Ai e sheh këtë situatë si shenjë të një errësire politike autoktone, e cila nuk duhet të normalizohet, dhe beson se këtë merak e ndajnë edhe shumë bashkatdhetarë. Sipas tij, nëse dikush nuk e sheh ende rrezikun, është koha të hapë sytë dhe veshët, sepse nuk bëhet fjalë më për një përplasje të zakonshme politike, por për diçka që prek drejtpërdrejt funksionalitetin, stabilitetin dhe të ardhmen e shtetit të Kosovës.

Zogaj rikujton deklaratën e ish-Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s, George Robertson, një prej personaliteteve ndërkombëtare me kontribut të madh në çlirimin e Kosovës: “Armiku i Kosovës nuk është vetëm Serbia. Ajo ka edhe armiq të tjerë në botë që duan ta kufizojnë e ta kthejnë në pozicionin e saj historik si pjesë e Jugosllavisë së vjetër.”

Duke mbajtur parasysh peshën politike dhe përvojën e Robertsonit, Zogaj vlerëson se ky paralajmërim meriton të merret seriozisht. Megjithatë, pikërisht këtu lind pyetja shqetësuese: si është e mundur që një Kosovë e lirë, e pavarur dhe e njohur ndërkombëtarisht të lejojë që mosfunksionaliteti politik t’i dëmtojë vetë shtetësinë?

Këtë ai e quan të vështirë për ta kuptuar. Sipas tij, është edhe më e vështirë të kuptohet verbëria politike e një pjese të klasës drejtuese në Kosovë dhe arroganca e udhëheqjeve partiake, të cilat, të mbërthyera nga rivaliteti dhe lakmia për pushtet, rrezikojnë t’i vënë interesat e partive mbi interesin e përgjithshëm shtetëror.

Zogaj thekson se Kosova nuk mund të mbahet peng i llogarive kalimtare partiake. Institucionet shtetërore, pas një çerek shekulli lirie, nuk mund të shihen si vegla të përplasjeve partiake; përkundrazi, ato duhet të qëndrojnë mbi partitë, mbi interesat personale dhe mbi ciklet zgjedhore. Ai shton se shteti nuk ndërtohet duke e trajtuar kundërshtarin politik si armik dhe interesin partiak si të barabartë me interesin kombëtar.

Për këtë arsye, sipas tij, figura historike e Presidentit dr. Ibrahim Rugova mungon sot më fort se asnjëherë më parë. Zogaj kujton se edhe në periudhat më të rënda të robërisë, shqiptarët e Kosovës nuk hoqën dorë nga ngritja dhe funksionimi i institucioneve të tyre politike. Edhe në rrethanat e jashtëzakonshme të viteve ’90, kur Kosova ishte nën presion të jashtëzakonshëm ushtarak, policor dhe politik, shqiptarët krijuan dhe mbajtën institucione paralele e legjitime, duke treguar se vullneti politik i një populli nuk mund të shuhet me dhunë.

Zgjedhjet e vitit 1998, të mbajtura në një Kosovë të përfshirë nga flakët e luftës, janë një nga dëshmitë më të forta të këtij përcaktimi. Në rrethana jashtëzakonisht të rënda, klasa politike kosovare, ndonëse e goditur dhe e syrgjynosur, u përpoq të ruante vazhdimësinë institucionale dhe përfaqësimin politik të popullit, duke e rikonfirmuar dr. Ibrahim Rugovën në krye të institucioneve të asaj kohe.

Këto zhvillime, vëren Zogaj, janë përpjekur të njollosen në periudha të ndryshme me etiketime politike dhe interpretime të njëanshme. Megjithatë, pavarësisht kritikave që mund t’u bëhen atyre proceseve, ai beson se një gjë duhet pranuar: Rugova e kishte të qartë se sa i rëndësishëm ishte ekzistimi i institucioneve politike të Kosovës. Ai e kuptonte se çlirimi, liria dhe pavarësia nuk mund të mbështeteshin vetëm te rezistenca, sakrifica dhe lufta, por kërkonin edhe një bazë të qëndrueshme institucionale e politike.

Në këtë kuptim, vizioni i Rugovës për institucionet nuk i përket vetëm së kaluarës; ai mbetet një mësim politik për të tashmen. Prandaj, pyetja që duhet bërë sot është e thjeshtë, por me peshë: si është e mundur që, një çerek shekulli pas luftës dhe pas shpalljes së pavarësisë, Kosova ende të përballet me kriza të tilla të funksionimit institucional? Si është e mundur që një shtet i lirë dhe i pavarur të mos arrijë të sigurojë normalisht vazhdimësinë e institucioneve të veta? Si është e mundur që qytetarët e Kosovës të detyrohen të dëshmojnë përplasje politike të pafundme, ndërkohë që detyra themelore e klasës politike duhet të ishte funksionalizimi i shtetit?

Këto pyetje, sipas Zogajt, nuk zgjidhen me propagandë partiake, me akuza reciproke ose me retorikë elektorale; ato kërkojnë përgjegjësi historike dhe politike. Ai nënvizon se shqiptarët e Kosovës nuk mund të sillen si një popull që endet i çorientuar në mjegull, pikërisht në momentin kur duhet të tregojnë maturi, përgjegjësi dhe ndërgjegje shtetformuese. Liria dhe pavarësia nuk janë dhurata që merren si të mirëqena; ato janë fryt i një historie të gjatë sakrificash, përpjekjesh politike, rezistence, lufte dhe mbështetjeje ndërkombëtare.

Zogaj paralajmëron se çdo klasë politike që e vendos interesin partiak mbi funksionimin e shtetit duhet të ndërgjegjësohet për peshën e përgjegjësisë që mban. Më pas ai shpreh merak të veçantë për Lidhjen Demokratike të Kosovës, formacionin e themeluar dhe të udhëhequr nga Ibrahim Rugova, i cili dikur përfaqësonte një nga përpjekjet më të rëndësishme politike shqiptare për t’u përballur me sistemin komunist dhe për të ndërtuar një alternativë demokratike mbi bazën e mendimit politik, organizimit paqësor dhe fuqisë së fjalës e të argumentit.

Ai e quan legjitime pyetjen: si ndodhi që kjo traditë, dikur një nga shtigjet më të qarta drejt demokracisë evropiane dhe euro-amerikane, sot të identifikohet me një politikë që, në sytë e shumë qytetarëve, duket e paqartë në orientim dhe e pafuqishme për të prodhuar një alternativë të besueshme?

Koncepti i një “Rruge të Re”, sipas tij, duhej të sillte një vizion të ri politik, institucional dhe shtetëror. Megjithatë, një rrugë politike ka kuptim vetëm nëse të çon diku; nëse nuk të çon drejt një qëllimi të qartë, ajo rrezikon të kthehet në një udhëtim pa orientim. Për partitë e tjera, Zogaj thotë se nuk do të zgjerohet, por si qytetar i Kosovës dhe si njeri që e do vendin dhe popullin e tij, ai ka vetëm një thirrje: Mos luani me lirinë dhe pavarësinë e Kosovës! Mos e zhvlerësoni atë që është fituar me sakrifica të jashtëzakonshme! Mos e vini shtetin përballë partisë! Mos e shndërroni demokracinë në peng të ambicieve personale! Dhe, më e rëndësishmja, liria nuk është thjesht një e drejtë, por edhe përgjegjësi.

Në fund, Zogaj rikujton se Kosovës i nevojiten institucione funksionale, përgjegjësi politike, kulturë demokratike dhe një klasë politike që kupton se pushteti është i përkohshëm, ndërsa shteti është i përhershëm. Formacionet politike vijnë e shkojnë, qeveritë ndërrohen dhe udhëheqësit zëvendësohen, por Kosova duhet të mbetet. Ky, sipas tij, duhet të jetë parimi mbi të cilin ndërtohet çdo vendim politik i sotëm.

The post Skënder Zogaj: Si u devijua LDK-ja nga rruga e Rugovës dhe mbeti pa orientim? appeared first on Albeu.com.

After almost three decades, Prekaz is entering a new chapter in the effort to uncover the truth. On Friday, the Kosovo Special Prosecution Office filed an indictment with the Basic Court in Pristina against 35 people accused of war crimes against civilians during the operation by Serbian forces in the Jashari neighborhood on March 5, 6 and 7, 1998.

The indictment calls for a trial in absentia, as the prosecution believes the defendants are still alive, but Kosovo authorities have exhausted all avenues to secure their participation in the proceedings.

Blerim Isufaj, chief prosecutor of the Special Prosecution Office, described it as the first indictment of its kind directly connected to the killings of civilians in the Jashari family and community.

According to the prosecution, the investigation did not focus solely on the fact that the attack took place, but also examined how it was organized and commanded. Prosecutors say they have managed to identify the units involved in the operation, their positions on the ground, the chain of command, the specific roles of the accused, the weapons used and the consequences of the attack.

Among the 35 people named in the indictment, the only full name made public is that of Milorad Ulemek, known by the nickname “Legija.” The prosecutor in the case, Valdet Gashi, said that Ulemek was in charge of Serbia’s Special Operations Unit and allegedly assumed command of the direct assault on Shaban Jashari’s home.

The prosecution stresses that the operation was not a spontaneous action by troops on the ground, but a carefully planned operation coordinated by senior leadership within the Serbian police’s special structures.

The vast majority of the defendants are identified by their initials: J.S., V.D., S.L., G.R., M.U., Z.T., Z.S., S.V., B.C., Z.M., R.S., V.T., B.P., R.M., M.S., S.I., N.S., B.F., Z.B., C.B., Z.R., D.I., S.M., V.J., M.L., R.C., S.P., N.M., V.R., D.Z., O.S., B.D., L.C., I.T. and M.B.

Information published by the Special Prosecution Office indicates that the indictment covers 26 civilian victims killed in the Jashari neighborhood, the youngest of whom was only five years old. It also alleges that residents of the area were taken hostage and subjected to torture.

It is now up to the Basic Court in Pristina to review the case file and determine the criminal responsibility of each defendant.

Lawyer Gazmend Halilaj considers the filing of the indictment an essential step toward establishing individual criminal responsibility for acts committed during the conflict in Kosovo. He stresses that time must not be an obstacle to justice and that war crimes require rigorous, professional and fact-based treatment.

“The indictment for the war crimes in Prekaz is an important step toward justice. Its filing by the Special Prosecution Office for the crimes committed in the Jashari neighborhood in Prekaz, Skenderaj, represents a development of particular legal and historical significance. From a legal perspective, this action contributes to establishing individual criminal responsibility for acts committed during the war in Kosovo. Justice must not be obstructed by the passage of time, while war crimes require serious, professional and evidence-based treatment. The fact that, according to the prosecution, all 35 people identified as suspects in the attack are still alive is of particular importance for the development of the criminal proceedings. This creates the possibility of examining the potential criminal responsibility of each of them individually before a court, while respecting all procedural safeguards and the right to a fair trial,” Halilaj told “Bota sot.”

Regarding war crimes, Halilaj emphasizes that the evidence and testimony collected over the years are of paramount importance. “Following the filing of the indictment, the proceedings continue in accordance with the relevant provisions of criminal procedure. The court must review the indictment and the conditions for continuing the proceedings, while during the trial the prosecution must present sufficient and convincing evidence to establish the individual criminal responsibility of the accused. In war-crimes cases, the evidence and testimony collected over the years are of exceptional importance. The passage of more than two decades makes the preservation, verification and professional assessment of the evidence even more important, including witness testimony, documents, archival materials and any other relevant evidence,” the lawyer added.

For Halilaj, justice for the victims in Prekaz goes beyond a purely legal dimension; it is an obligation. He stresses that the victims deserve justice, but that justice must be based on law and evidence. “Justice for the victims of Prekaz is not merely a legal issue. It is also an institutional and moral obligation toward those who lost their lives and their families. Nevertheless, in a state governed by the rule of law, criminal responsibility must be determined solely by a court and solely on the basis of evidence examined in a proper judicial process. War crimes must not be forgotten. The victims deserve justice, while justice must be based on law and evidence,” he concluded.

Analyst Skënder Zogaj, meanwhile, stresses that unresolved crimes and unpunished perpetrators keep the wounds of war open, creating the risk that they will be repeated. He considers the filing of the indictment over the Jashari massacre an extremely important and appropriate action.

“Uncovering war crimes is a vital duty of all state and civic institutions in Kosovo. Unresolved crimes and their unpunished perpetrators keep the wounds of war open, undermine justice and leave room for such crimes to be relativized, denied or, under other circumstances, repeated. But beyond this risk, an unresolved wound remains forever open for the victims’ families. They do not deserve to experience the pain twice over: losing their loved ones and, at the same time, being denied justice for the crime that took them away. In this sense, the filing of the indictment over the Jashari massacre is an extremely important and well-directed step toward uncovering the truth and establishing justice,” Zogaj told “Bota sot.”

According to him, the fact that the 35 suspects are still alive increases the significance of the proceedings. He emphasizes that fully clarifying the events and identifying the perpetrators would help shed light on one of the darkest chapters of the war in Kosovo.

“The significance of this indictment is extraordinary because it is based on testimony and evidence intended to document the crime and identify its perpetrators. The fact that it concerns 35 suspects who, according to the indictment, are still alive and may face justice makes this process even more important. It is now up to the court, on the basis of the evidence and in accordance with the law, to deliver its verdict. The impact of this process is historical. The victims of the Jashari massacre are concrete and indisputable evidence of the tragedy Kosovo experienced during the war. They are part of our national memory and a testament to the high price paid for freedom. Therefore, fully uncovering the crime and identifying the perpetrators would help shed light on one of the darkest pages of the war in Kosovo. There was no equal military confrontation in Prekaz. Unarmed civilians, women, children and elderly people were killed there. The scale of this massacre demands that justice speak through evidence, facts and individual responsibility. What is being sought is not revenge, but justice; not the punishment of a people, but accountability for those who committed crimes. The judicial process is the fairest and most credible path to uncovering the truth,” the analyst emphasized.

According to Zogaj, the indictment over the Jashari massacre could become powerful evidence of concrete responsibility for the crimes committed against Kosovo Albanians. He adds that uncovering the massacre would mark an important step toward healing one of Kosovo’s deep wounds.

“The indictment filed over the Jashari massacre, through the identification of the suspects and the presentation of evidence, could become powerful proof of concrete responsibility for the crimes committed against Kosovo Albanians. Justice for the victims of Prekaz is not only a legal obligation; it is a human, historical and moral obligation. The victims’ families have the right to know the truth, society has the right to know its history, and institutions have a duty to ensure that war crimes do not remain nameless, without accountability or without justice. Uncovering the Jashari massacre would be an important step toward closing one of Kosovo’s deep wounds and proof that, in the end, truth and justice must prevail over oblivion, denial and impunity,” he concluded.

The register of the fallen of the Jashari family’s battle includes the names Adem Sh. Jashari, Adile B. Jashari, Afete H. Jashari, Afije A. Jashari, Ajvaz K. Jashari, Ali R. Jashari, Avdullah Z. Jashari, Bahtije M. Jashari, Beqir B. Jashari, Besim H. Jashari, Blerim H. Jashari, Blerim Z. Jashari, Blerina H. Jashari, Bujar Z. Jashari, Elfije S. Jashari, Elheme U. Jashari, Faik T. Jashari, Fatime H. Jashari, Fatime S. Jashari, Fatime Xh. Bazaj, Feride R. Jashari, Fitim A. Jashari, Hajrije Z. Jashari, Hajzer Z. Jashari, Halil B. Jashari, Halit I. Jashari, Hamdi S. Jashari, Hamëz Sh. Jashari, Hamide A. Jashari and Hamit H. Jashari.

The list also includes Hanife Z. Jashari, Hidajete R. Jashari, Igball R. Jashari, Igballe R. Jashari, Isak F. Halili, Kajtaz M. Jashari, Kushtrim A. Jashari, Lirie H. Jashari, Mihrije F. Jashari, Murtez Z. Jashari, Nazmi Z. Jashari, Osman Sh. Geci, Qazim O. Jashari, Qerim H. Jashari, Ramiz S. Jashari, Sabrije Z. Jashari, Sadik H. Jashari, Salë Sh. Jashari, Selvete H. Jashari and Shaban M. Jashari. Completing the list are Shahin Q. Jashari, Sherif B. Jashari, Sinan R. Jashari, Smajl A. Jashari, Smajl Xh. Bazaj, Ukshin Q. Jashari, Valdete R. Jashari, Zahide Sh. Jashari and Zarife B. Jashari. Among them were children, women, men and elderly people.

The post 28 years awaiting justice: Experts assess the significance of the indictment against 35 suspects over the Prekaz crimes appeared first on Albeu.com.

Pas gati tri dekadash, Prekazi shënon një kapitull të ri në përpjekjen për të zbardhur të vërtetën. Të premten, Prokuroria Speciale e Kosovës dorëzoi në Gjykatën Themelore të Prishtinës një aktakuzë që përfshin 35 persona, të akuzuar për krime lufte kundër civilëve gjatë operacionit të forcave serbe në lagjen Jashari, në datat 5, 6 dhe 7 mars të vitit 1998.

Dokumenti i akuzës parashikon gjykimin në mungesë, pasi të pandehurit, sipas Prokurorisë, besohet se janë ende gjallë, por autoritetet kosovare kanë shteruar rrugët për të siguruar pjesëmarrjen e tyre në proces.

Kryeprokurori i Prokurorisë Speciale, Blerim Isufaj, e konsideroi këtë si aktakuzën e parë të kësaj natyre që lidhet drejtpërdrejt me vrasjet e civilëve në familjen dhe komunitetin Jashari.

Sipas organit të akuzës, vëmendja e hetimeve nuk u ndal thjesht te fakti i kryerjes së sulmit, por u shtri edhe në mënyrën e organizimit dhe komandës së tij. Prokurorët pohojnë se kanë arritur të identifikojnë njësitë pjesëmarrëse në aksion, vendndodhjet e tyre në terren, zinxhirin e komandës, rolet specifike të të akuzuarve, armatimin e përdorur dhe pasojat e shkaktuara.

Mes 35 personave të përmendur në aktakuzë, i vetmi emër i plotë i bërë publik është Milorad Ulemek, i njohur me pseudonimin “Legija”. Prokurori i çështjes, Valdet Gashi, deklaroi se Ulemek ishte në krye të Njësisë për Operacione Speciale të Serbisë dhe, sipas pretendimeve, kishte marrë përsipër drejtimin e sulmit të drejtpërdrejtë mbi banesën e Shaban Jasharit.

Prokuroria thekson se aksioni nuk ishte një veprim spontan i trupave në terren, por një operacion i mirëplanifikuar dhe i koordinuar nga nivele të larta udhëheqëse të strukturave speciale të policisë serbe.

Pjesa dërrmuese e të pandehurve janë paraqitur me iniciale: J.S., V.D., S.L., G.R., M.U., Z.T., Z.S., S.V., B.C., Z.M., R.S., V.T., B.P., R.M., M.S., S.I., N.S., B.F., Z.B., C.B., Z.R., D.I., S.M., V.J., M.L., R.C., S.P., N.M., V.R., D.Z., O.S., B.D., L.C., I.T. dhe M.B.

Informacionet e publikuara nga Prokuroria Speciale tregojnë se aktakuza përfshin 26 viktima civile të vrarë në lagjen Jashari, ku më e reja ishte vetëm pesë vjeçe. Gjithashtu, pretendohet se banorë të zonës u morën peng dhe iu nënshtruan torturave.

Tani i takon Gjykatës Themelore në Prishtinë të shqyrtojë dosjen dhe të përcaktojë përgjegjësinë penale të çdo të pandehuri.

Avokati Gazmend Halilaj e vlerëson ngritjen e aktakuzës si një veprim thelbësor për të vendosur përgjegjësi penale individuale për veprimet e kryera gjatë konfliktit në Kosovë. Ai thekson se koha nuk duhet të jetë pengesë për drejtësinë dhe se krimet e luftës kërkojnë një trajtim rigoroz, profesional dhe të mbështetur në fakte.

“Aktakuza për krimet e luftës në Prekaz është një hap i rëndësishëm në drejtim të drejtësisë! Dorëzimi i saj nga Prokuroria Speciale për krimet e kryera në lagjen e Jasharajve në Prekaz të Skenderajt përfaqëson një zhvillim me rëndësi të veçantë juridike dhe historike. Nga këndvështrimi ligjor, ky veprim kontribuon në vendosjen e përgjegjësisë penale individuale për aktet e kryera gjatë luftës në Kosovë. Drejtësia nuk duhet të pengohet nga kalimi i viteve, ndërsa krimet e luftës kërkojnë trajtim serioz, profesional dhe të bazuar në prova. Fakti që, sipas Prokurorisë, të 35 personat e identifikuar si të dyshuar për sulmin janë ende gjallë është me rëndësi të veçantë për zhvillimin e procedurës penale. Kjo krijon mundësinë që përgjegjësia eventuale penale e secilit prej tyre të shqyrtohet individualisht përpara gjykatës, duke respektuar të gjitha garancitë procedurale dhe të drejtën për një gjykim të drejtë”, deklaroi Halilaj për “Bota sot”.

Në lidhje me krimet e luftës, Halilaj nënvizon se provat dhe dëshmitë e grumbulluara ndër vite kanë një rëndësi të dorës së parë. “Pas dorëzimit të aktakuzës, procedura vazhdon në përputhje me dispozitat përkatëse të procedurës penale. Gjykata duhet ta shqyrtojë aktakuzën dhe kushtet për vazhdimin e procedurës, ndërsa gjatë procesit gjyqësor Prokuroria duhet të paraqesë prova të mjaftueshme dhe bindëse për të dëshmuar përgjegjësinë penale individuale të të akuzuarve. Në rastet e krimeve të luftës, provat dhe dëshmitë e mbledhura ndër vite kanë rëndësi të jashtëzakonshme. Kalimi i më shumë se dy dekadave e bën edhe më të rëndësishme ruajtjen, verifikimin dhe vlerësimin profesional të provave, përfshirë dëshmitë e dëshmitarëve, dokumentet, materialet arkivore dhe çdo provë tjetër relevante”, shtoi avokati.

Për Halilajn, drejtësia për viktimat në Prekaz tejkalon dimensionin thjesht ligjor; ajo përbën një detyrim. Ai thekson se viktimat meritojnë drejtësi, por kjo drejtësi duhet të mbështetet në ligj dhe në prova. “Drejtësia për viktimat e Prekazit nuk është vetëm çështje juridike. Është edhe detyrim institucional dhe moral ndaj atyre që humbën jetën dhe ndaj familjeve të tyre. Megjithatë, në një shtet të së drejtës, përgjegjësia penale duhet të përcaktohet vetëm nga gjykata dhe vetëm mbi bazën e provave të shqyrtuara në një proces të rregullt gjyqësor. Krimet e luftës nuk duhet të harrohen. Viktimat meritojnë drejtësi, ndërsa drejtësia duhet të bazohet në ligj dhe prova”, përfundoi ai.

Ndërsa analisti Skënder Zogaj thekson se krimet e pazbardhura dhe autorët e pandëshkuar i mbajnë plagët e luftës të hapura, duke krijuar rrezikun e përsëritjes së tyre. Ai e konsideron ngritjen e aktakuzës për masakrën e Jasharëve si një veprim jashtëzakonisht të rëndësishëm dhe të duhur.

“Zbardhja e krimeve të luftës është një detyrë jetike e të gjitha institucioneve shtetërore dhe qytetare të Kosovës. Krimet e pazbardhura dhe autorët e tyre të pandëshkuar mbajnë hapur plagët e luftës, cenojnë drejtësinë dhe lënë hapësirë që krime të tilla të relativizohen, të mohohen apo, në rrethana të tjera, të përsëriten. Por, edhe përtej këtij rreziku, një plagë e pazbardhur mbetet përherë e hapur për familjarët e viktimave. Ata nuk meritojnë ta përjetojnë dhimbjen e dyfishtë: humbjen e njerëzve të tyre të dashur dhe, njëkohësisht, mungesën e drejtësisë për krimin që ua mori ata. Në këtë kuptim, ngritja e aktakuzës për masakrën e Jasharëve është një hap jashtëzakonisht i rëndësishëm dhe i qëlluar në rrugën e zbardhjes së së vërtetës dhe vendosjes së drejtësisë”, deklaroi Zogaj për “Bota sot”.

Sipas tij, fakti që 35 të dyshuarit janë ende gjallë e rrit peshën e procesit. Ai thekson se sqarimi i plotë i ngjarjes dhe identifikimi i autorëve do të ndihmonte në ndriçimin e një prej faqeve më të errëta të luftës në Kosovë.

“Rëndësia e kësaj aktakuze është e jashtëzakonshme, sepse ajo mbështetet në dëshmi dhe prova që synojnë të dokumentojnë krimin dhe të identifikojnë autorët e tij. Fakti se bëhet fjalë për 35 persona të dyshuar, të cilët, sipas aktakuzës, janë ende gjallë dhe mund të përballen me drejtësinë, e bën këtë proces edhe më të rëndësishëm. Tash i takon gjykatës që, mbi bazën e provave dhe në përputhje me ligjin, të japë verdiktin e saj. Efekti i këtij procesi është historik. Viktimat e masakrës së Jasharëve janë dëshmi konkrete dhe të pakontestueshme të tragjedisë që përjetoi Kosova gjatë luftës. Ata janë pjesë e kujtesës sonë kombëtare dhe dëshmi e çmimit të lartë që u pagua për lirinë. Prandaj, zbardhja e plotë e krimit dhe identifikimi i autorëve do të ndihmonte në ndriçimin e një prej faqeve më të zeza të luftës në Kosovë. Në Prekaz nuk u zhvillua një përballje e barabartë ushtarake. Aty u vranë civilë të paarmatosur, gra, fëmijë dhe pleq. Përmasat e kësaj masakre kërkojnë që drejtësia të flasë me gjuhën e provave, të fakteve dhe të përgjegjësisë individuale. Nuk është hakmarrja ajo që kërkohet, por drejtësia; jo dënimi i një populli, por përgjegjësia e atyre që kanë kryer krime. Procesi gjyqësor është rruga më e drejtë dhe më e besueshme për zbardhjen e së vërtetës”, theksoi analisti.

Aktakuza për masakrën e Jasharajve, sipas Zogajt, mund të shndërrohet në një provë të fuqishme të përgjegjësisë konkrete për krimet e kryera ndaj shqiptarëve. Ai shton se zbardhja e masakrës do të shënonte një hap të rëndësishëm drejt shërimit të një plage të thellë të Kosovës.

“Aktakuza e ngritur për masakrën e Jasharëve, përmes identifikimit të personave të dyshuar dhe paraqitjes së provave, mund të bëhet një dëshmi e fuqishme e përgjegjësisë konkrete për krimet e kryera ndaj shqiptarëve të Kosovës. Drejtësia për viktimat e Prekazit nuk është vetëm një detyrim ligjor; është një detyrim njerëzor, historik dhe moral. Familjet e viktimave kanë të drejtë ta dinë të vërtetën, shoqëria ka të drejtë ta njohë historinë e saj dhe institucionet kanë për detyrë të sigurojnë që krimet e luftës të mos mbeten pa emër, pa përgjegjësi dhe pa drejtësi. Zbardhja e masakrës së Jasharëve do të ishte një hap i rëndësishëm drejt mbylljes së një plage të thellë të Kosovës dhe një dëshmi se, në fund, e vërteta dhe drejtësia duhet të triumfojnë mbi harresën, mohimin dhe pandëshkueshmërinë”, përfundoi ai.

Në regjistrin e dëshmorëve të betejës së familjes Jashari figurojnë emrat e Adem Sh. Jashari, Adile B. Jashari, Afete H. Jashari, Afije A. Jashari, Ajvaz K. Jashari, Ali R. Jashari, Avdullah Z. Jashari, Bahtije M. Jashari, Beqir B. Jashari, Besim H. Jashari, Blerim H. Jashari, Blerim Z. Jashari, Blerina H. Jashari, Bujar Z. Jashari, Elfije S. Jashari, Elheme U. Jashari, Faik T. Jashari, Fatime H. Jashari, Fatime S. Jashari, Fatime Xh. Bazaj, Feride R. Jashari, Fitim A. Jashari, Hajrije Z. Jashari, Hajzer Z. Jashari, Halil B. Jashari, Halit I. Jashari, Hamdi S. Jashari, Hamëz Sh. Jashari, Hamide A. Jashari dhe Hamit H. Jashari.

Gjithashtu, në listë përfshihen Hanife Z. Jashari, Hidajete R. Jashari, Igball R. Jashari, Igballe R. Jashari, Isak F. Halili, Kajtaz M. Jashari, Kushtrim A. Jashari, Lirie H. Jashari, Mihrije F. Jashari, Murtez Z. Jashari, Nazmi Z. Jashari, Osman Sh. Geci, Qazim O. Jashari, Qerim H. Jashari, Ramiz S. Jashari, Sabrije Z. Jashari, Sadik H. Jashari, Salë Sh. Jashari, Selvete H. Jashari dhe Shaban M. Jashari. Plotësojnë listën Shahin Q. Jashari, Sherif B. Jashari, Sinan R. Jashari, Smajl A. Jashari, Smajl Xh. Bazaj, Ukshin Q. Jashari, Valdete R. Jashari, Zahide Sh. Jashari dhe Zarife B. Jashari. Midis tyre kishte fëmijë, gra, burra dhe të moshuar.

The post 28 vite në pritje të drejtësisë: Ekspertët vlerësojnë peshën e aktakuzës për 35 të dyshuarit për krimet në Prekaz appeared first on Albeu.com.

The assassination of KLA Colonel Ahmet Krasniqi in Tirana in 1998 remains one of the most high-profile events of that period. Skënder Zogaj, one of the founders of the LDK, has also spoken recently about the case.

Commenting on suspicions about Xhavit Haliti’s involvement, Zogaj said that Haliti had not done enough to help shed light on the murder.

“My question for Xhavit Haliti is how he can remain so indifferent to the murder of Ahmet Krasniqi. I regret that he did not become more actively involved in finding out who killed the greatest man of the war. If he was innocent, he should have done more; if he had been innocent, he would have become more involved in uncovering the perpetrator of Ahmet Krasniqi’s murder,” Skënder Zogaj said on the program “Debate Corner” on Tëvë1.

Zogaj also claimed that Fatos Klosi, the former head of Albania’s Intelligence Service, is one of the people linked to Krasniqi’s murder.

“I am convinced that Fatos Klosi is one of his killers, because he uncovered some minor crimes as well, but he did not deal with solving the murder of Ahmet Krasniqi. Mithat Tavari, the chief of the Tirana Police, stated that they knew some of the killers’ names and would make them public in due course. We were reassured because we believed that the Albanian state was working to uncover the truth. However, the investigation was halted in record time. To me, this shows that Klosi knew who the killer was,” Skënder Zogaj said.

The post Skënder Zogaj Raises Questions About Ahmet Krasniqi’s Murder and Addresses Xhavit Haliti: Why Did You Remain Silent If You Were Innocent? appeared first on Albeu.com.

Ekzekutimi i kolonelit të UÇK-së, Ahmet Krasniqit, në Tiranë në vitin 1998, mbetet një prej ngjarjeve më të bujshme të asaj kohe. Për këtë çështje ka folur së fundmi edhe Skënder Zogaj, një prej themeluesve të LDK-së.

Duke komentuar dyshimet për përfshirjen e Xhavit Halitit, Zogaj tha se ai nuk ka bërë sa duhet për të ndihmuar në zbardhjen e vrasjes.

“Pyetja ime për Xhavit Halitin është se si mund të qëndrojë kaq indiferent ndaj vrasjes së Ahmet Krasniqit. Më vjen keq që nuk është angazhuar më fuqishëm për të zbuluar se kush e vrau njeriun më të madh të luftës. Nëse ka qenë i pafajshëm, duhej të kishte bërë më shumë; po të ishte i pafajshëm, do të ishte angazhuar më tepër për të zbuluar autorin e vrasjes së Ahmet Krasniqit”, deklaroi Skënder Zogaj në emisionin “Këndi i Debatit” në Tëvë1.

Zogaj gjithashtu pretendoi se Fatos Klosi, ish-shef i Shërbimit Informativ të Shqipërisë, është njëri prej personave që lidhet me vrasjen e Krasniqit.

“Jam i bindur se Fatos Klosi është njëri nga vrasësit e tij, pasi ai ka zbuluar edhe disa krime të vogla, por nuk është marrë me zbardhjen e vrasjes së Ahmet Krasniqit. Mithat Tavari, shefi i Policisë së Tiranës, ka deklaruar se i dinin disa prej emrave të vrasësve dhe se do t’i bënin publikë me kalimin e kohës. Ne u qetësuam, sepse besonim se shteti shqiptar po punonte për të nxjerrë të vërtetën. Megjithatë, hetimet u ndërprenë në një kohë rekord. Për mua, kjo tregon se Klosi e dinte se kush ishte vrasësi”, u shpreh Skënder Zogaj.

The post Skënder Zogaj ngre dyshime për vrasjen e Ahmet Krasniqit dhe i drejtohet Xhavit Halitit: Pse heshtët nëse ishit i pafajshëm? appeared first on Albeu.com.