Zakonisht Zoti ta merr mendjen në fillim, e pastaj gjërat e tjera gradualisht! Por Gaz Bardhi, ti i merr të gjitha përnjëherë! Erzin e ke marrë të parin. Ai është kthyer si xhebraili: del nga një dosje dhe futet në një tjetër!

Tezja, ajo plaka dinake, nuk bënte asgjë pa u siguruar më parë; u bë e shurdhër dhe mendoi “çfarë më duhet mua” për Vlorën dhe Gysin. Ky i fundit, sipas fjalëve, e kishte thirrur në zyrë për ta qortuar për disa leje dhe çështje në Jug, dhe ajo kishte shpërthyer në lot. Pikërisht aty ia kishte thyer zemrën. Ditmari betohet se ajo është e ndjeshme, se ai ia njeh të fshehtat dhe e ka vuajtur këtë.

Sypetrit Malaj nxirrte vetëm zhurma nga prapavija: bam-bum, bum-bam, si pasojë e stresit dhe frikës, derisa Niko iu drejtua: “Të lumtë bataretë e Opozitës, se s’kanë erë, por ti duket se ke ngrënë kërmë, more i mjerë, të shpërndaftë vdekja, s’pate asnjë pikë mëshire!” Stomaku i tij bënte zhurmë si një makinë korrëse!

Delina kishte një shami të lagur me uthull molle, njësoj si në protestat me gaz lotsjellës! Sa herë e largonte, lëshonte një thirrje të neveritshme.

Ministri i Punëve të Brendshme, Demo, u fut pa u ndier, siç i ka hije një burri të guximshëm, dhe doli fshehurazi! Ai nuk kërkonte telashe! Flitet se do të shfaqet vetë me pushkë mbi sup, i veshur me fustanellë dhe mbi kalë, si Osman Gazepi dikur në Berat, për t’i dhënë mësim krimit të organizuar.

Njeriu i trashë i Gonxhes, (më i gjerë se i gjatë, sepse nga mendja është dinak dhe tregtar, megjithëse nuk di shkrim e këndim), bëri një xhiro me elegancë mamuthi vetëm për t’u dukur dhe u largua! Në korridor i tha dikujt: “Ç’më duhet mua, jam me zemër të ngrirë, sepse Gysi më ka thirrur gjashtë herë në zyrë. A mund t’i thuash jo atij? Hë? Një ditë u rebelova dhe i bëra bisht: i thashë se jam në Butrint. Ai m’u përgjigj: ‘Mirë, atëherë do të pres derisa të kthehesh’. Ç’të bëja tjetër, i shkova në mesnatë dhe pimë nga një gotë nga ajo vera e famshme! Ishte e shijshme, sa të lëpije buzët.”

Ata që kishin shkuar në studion e tij për përfitime, për të ndryshuar pozicionet, qëndronin me kokë ulur si të dobët dhe me barkun e zbrazur!

Njëri mërmëriti nëpër dhëmbë: “Të formojmë shoqatën ‘evleterit e Gysit’ dhe të mbrojmë njëri-tjetrin nga problemet.” Një tjetër u përgjigj: “Jo, ai ishte më i ri se ne. Meqë ne jemi bijtë e tij, le ta quajmë ‘Besëlidhja e Shenjtë’.” Kështu mbeti! Ata që kishin ngrënë ndonjëherë prej tij abstenuan.

Vetëm Klosi doli për të folur si dhia që kërkoi brirët dhe humbi veshët; belbëzoi mbyturazi dy-tre fjali, si fërfërima nëpër rroba të gjera! Pastaj, duke u lëkundur dhe me marramendje, u ul përsëri! Askush nuk i uroi “punë të mbarë”! Disa pëshpëritën fjalë të këqija: e ka nga pagjumësia, sepse vesi e mundon shumë, helbete!

Seanca e së enjtes ishte krejtësisht surreale; i gjithë nderi i mazhorancës ra mbi supet e Qefseres! “Fol”, i thanë Koçisë, “fol, për hatër të botës, trego çfarë mund të bësh për Babon tonë në këto kohë të vështira, sepse po të ishte Etilda këtu, do ta përmbyste bankën drunjtë të qeverisë si monumenti ‘Nënë Shqipëri’, a do të na prije?”

“Hajde, ndize!”, i bërtitën Nufit. “Lëshoji raketat e tua, shtyp butonat, tundu, more i pafytyrë, shkrepi, digji, bëji hi, jepja dreqit të gjithë ata të paturpshëm atje poshtë!!!”

“Jo, or mik, unë jam njeri paqësor, jam njeri i penës dhe i mendimit, arma ime është kultura”, tha ai dhe u fsheh poshtë tavolinës!

Pirro Dëngu e vështroi me përbuzje. “Sikur të isha unë aty, si dikur, tani do të sillja ushtrinë dhe do t’i ndaloja, do t’i kapja me duar dhe kjo punë do të mbyllej me kokë lart, sepse ne kemi ngritur prapanicat dhe kemi ulur kokën”, thirri ai me hidhërim! Një lot sa një arrë i ra mbi dysheme!

“Thirrni Karakaçin!”, bërtitën ata, “të vijë të bëjë betejën, të luftojë si Oso Kuka”, sugjeroi Bora, ndërsa vetë i binte një pipëze!

“Eh”, u përgjigj Igli, “ku ta gjesh Enea Laraskën (në dialektin e jugut, Karakaçe do të thotë laraske)!! Ai i ka këmbët e shpejta, fytyrën e bardhë, por e ka zët të folurit. Mbase luan gishtin”, këmbënguli Bora.

“Eh, jo për këtë punë, shoku”, tha Igli, “por për atë tjetrën, e rrotullon!”

Në këtë mërzi dhe telash, Shalsi, me atë lehtësinë e tij të papërballueshme, nxori dy feta bukë me gjalpë dhe disa copë sallam brenda dhe i hëngri, sikur të ishte në një planet tjetër! Pastaj fërkoi edhe barkun! Fatmir Xhafa, tamam si në këngën e Bregut, “thëllëza që shkel mbi vese”, u zhduk pa u ndier, si firauni.

Iu lutën Damos me lot në sy, si motër e si shok: “Fol, dil përpara, se Neta do të të bëjë petulla, dil dhe mbroje Babon se puna është alarmante!”

“Me kënaqësi do ta bëja”, u përgjigj ai, “por kam orarin e palestrës. Babo ka thënë: mendje e shëndoshë në trup të shëndoshë. Veç kësaj, ai ka besim te Zeniqeja, jo tek unë, kështu që nuk mund ta zhgënjej, nuk ia kam prishur asnjëherë!!!”

Kostaqi i shihte gjërat gjithnjë e më qartë dhe vuante gjithnjë e më thellë. “Ah, sikur të isha deputet aty, do t’u tregoja atyre të poshtërve se si i piqja në hell një e nga një, si shelegët e Lumës”, dhe një damar ishte gati t’i dilte nga balli e të merrte arat si nafta që shpërthen nga toka!

“Bah, mezallah”, tha Koçia pas një hezitimi të gjatë!

Për këtë ditë të zezë na mbetet Qefserja, e cila, si e dalë nga legjendat, ecte me krenari mbi një fjalim të përgatitur nga të tjerët!

Disa të hutuar përsëritnin si në ethe një fjalë të çuditshme: “Kartela, kartela!” Kidi, kinse për ta mbrojtur, por në fakt sikur i ngulte një thikë, tha: “Ju jeni të pashpirt, sepse i kujtoni edhe dëmtimin e enëve të gjakut!”

Braçja trokiti, si herët e tjera, në dyert e kronikës! Ai pyeti: “Si e dini që Mamica dhe Tao shkuan në shtëpinë e Babos?”

“Na e ka thënë vetë Babua”, iu përgjigjëm, “na kërkoi si nder që të përhapim fjalën se Mamica ka gjetur rrugën e Zotit dhe ju ngatërrestarët e vegjël t’i lini thikat. Mjaft bëtë lojëra lufte!”

Braçja u skuq kur i treguam se atë do ta presë Qefserja për të bërë autokritikën, i shoqëruar nga Erjo Mile si dëshmitar, pa lule, pa llokume, pa portret. Më pas ajo do t’i çojë koncentratin!

Ervin Hoxha e pyeti Ogin: “A të ngrihem e t’u bëj gjëmën?”

Ajo e ndaloi: “Qëndro, mbaj shënime dhe dorëzoja listën ‘Kronikës’, sepse nuk je ende gati pas traumave që ke kaluar! Ky është veprimi më i dobishëm.”

Erjon Malaj i binte tëmthave me grushte: “Ç’më gjeti, ç’më gjeti”, bërtiti me dëshpërim!!! “Askush nuk flet, fshiheni”, u ankua ai. “Fol ti.”

“Nuk dua”, iu përgjigj njëri, “sepse më vdiq gjyshi vjet, kam përvjetorin, nuk më bën zemra.”

“Fol ti”, i thashë tjetrit.

“Mos ma kthe, pashë ëndërr mbrëmë sikur e këputa gjuhën me dhëmbë dhe tani jam pa qejf.”

“A do të flasësh ti?”

“Ah, jo, më ka pjellë pela në fshat, kam gëzim, ejani t’ju qeras!”

Askush nuk pranonte dhe ai qante: “Ah, axha Tao, axha Tao, si më le vetëm në ditë kijameti! U bëfsha tullac, u bëfsha, nëse rrija me frikacakë”, belbëzonte!!

Gjithsesi, Tao e rrotullon fjalën; djali i keq ia ka vënë syrin karriges së Nikollaqit! Ai pret tetorin. Edhe Babua, me gjithë hallet që e kanë zënë, i kishte dhuruar një buzëqeshje të madhe e bujare për të ilustruar diçka në Facebook, sepse ai e kishte çuar flamurin e Shqipërisë në selamet, madje edhe me radar të fikur!

Askush të mos e ketë hallin e Bledion Nallbase!

Ai kishte rënë në një hutim të madh! E shihte Mamicën me fustan blu që i frynte bulçitë, duke thithur një toskanelo, pak nga pak e shumë e ëmbël, dhe fliste me vete! “Sikur e ka tkurrur Rutja!” Në mos tjetër, tha ai, duhet fituar kjo betejë, që ta kem atë fustan si qefin në ditën e gjykimit!

Termeja iu afrua dhe i tha: “Qëndro, vëlla, askush nuk ia ka gjetur fundin këtij mërzitjeje. Është pyll pa fund! Lis pas lisi thyhet sëpata.”

Syri i keq i socialistëve që atë natë ishin me Babon, të cilët e vështruan me lakmi, vështrimi i lig kishte rënë mbi Jorushin e Tabakëve. Pantallonat e tij të reja, si kauboj, ishin grisur për fat pranë këpucëve! Për të gjorin, mjaftoi kaq dhe nuk ia ndalën hovin!

Zëvendëskryetari i Liderit, qeveria Flamur, e komplimentoi “Kronikën” me fjalë të matura, pa nxitim, të gjitha të peshuara, në mënyrë që ajo të thellohet në autokritikë, pa rënë në pesimizëm!

Ndërkohë, Bernard Banushi, çiarçifi i Toskërisë, po thur plane të mëdha, tymi i të cilave do të dalë shumë shpejt mbi oxhak!

The post Satira e Gjekmarkajt për seancën parlamentare: Kush janë “trimat” dhe “tradhtarët e Babos”, kush u fsheh, kush heshti dhe kush doli në betejë appeared first on Albeu.com.