Ndërsa Kupa e Botës 2026 vijon ende, deri në këtë pikë 13 përzgjedhës kanë humbur vendin e punës. Shkaqet kanë qenë të ndryshme: disa janë shkarkuar menjëherë pas një ndeshjeje, të tjerë janë larguar pas eliminimit, ndërsa në disa raste pesha nuk ka ardhur vetëm nga rezultatet, por edhe nga klima e krijuar rreth skuadrës.

Ja cilët janë trajnerët që janë ndarë deri tani nga kombëtaret e tyre në Botërorin 2026, që po zhvillohet në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Kanada dhe Meksikë.

Roberto Martinez (Portugali)

Pas disfatës 1-0 kundër Spanjës në fazën e 1/8-tës, Roberto Martinez bëri të ditur largimin nga stoli i Portugalisë. Ai tha se kishte ardhur me objektivin për të fituar Kupën e Botës dhe se, pa e arritur këtë, nuk kishte kuptim të vijonte. Kështu u mbyll periudha e tij trevjeçare e gjysmë, ku veçohet fitimi i Ligës së Kombeve 2025 dhe dy kualifikime në çerekfinale, por pa shkuar në asnjë finale në pesë turne madhorë si trajner.

Sabri Lamouchi, Herve Renard (Tunizi)

Botërori i Tunizisë u shndërrua në një rrëmujë të plotë. Sabri Lamouchi u largua nga detyra pas humbjes 5-1 përballë Suedisë. Në vendin e tij erdhi Herve Renard, por as ai nuk mundi të përmbysë situatën, pasi skuadra u mund edhe nga Japonia dhe Holanda. Me përfundimin e aventurës së Tunizisë, edhe Renard zgjodhi të largohej.

Javier Aguirre (Meksikë)

Mandati i Javier Aguirre përfundoi pas humbjes 3-2 ndaj Anglisë në fazën e 1/8-tës. Largimi i tij ishte parashikuar më herët, teksa Rafael Marquez ishte bërë gati për ta pasuar. Aguirre u nda me kombëtaren me ndjenjë krenarie, pasi e drejtoi Meksikën drejt paraqitjes së saj më të mirë në Kupën e Botës pas shumë vitesh.

Steve Clarke (Skoci)

Menjëherë pasi Skocia u eliminua në fazën e grupeve, Steve Clarke paraqiti dorëheqjen, edhe pse vetëm pak javë më parë kishte zgjatur kontratën. Ai largohet si tekniku më i suksesshëm i epokës moderne të futbollit skocez, duke rikthyer përfaqësuesen në Kampionatin Evropian dhe në Kupën e Botës pas dekadash mungese.

Hong Myung-bo (Koreja e Jugut)

Për Hong Myung-bo, aventura mori fund pas daljes në fazën e grupeve. Përtej rezultateve jo bindëse, ai hasi edhe kritika të forta publike dhe kërcënime, ndërsa emërimi i tij kishte qenë i diskutueshëm që në nisje.

Ronald Koeman (Holandë)

Eliminimi nga Maroku me penallti solli fundin e qëndrimit të Ronald Koeman. Fillimisht ai mbrojti vendimet e veta taktike, por të nesërmen vendosi të japë dorëheqjen. Tekniku holandez pranoi zhgënjimin për dështimin në Botëror dhe theksoi se kishte ardhur momenti për ta mbyllur mandatin.

Carlos Queiroz (Gana)

Carlos Queiroz mori drejtimin e Ganës vetëm disa muaj përpara Kupës së Botës dhe arriti ta çojë ekipin në fazën eliminatore për herë të parë që nga viti 2010. Sidoqoftë, pas humbjes me Kolumbinë në 1/16-tën e finales, portugezi njoftoi se po largohej, duke kërkuar më tepër investime për zhvillimin e futbollit në vend.

Sebastian Beccacece (Ekuador)

Pas humbjes ndaj Meksikës në fazën e 1/16-tës, Sebastian Beccacece u largua me mbylljen e kontratës së tij. Argjentinasi e la skuadrën pasi e kishte kualifikuar në Botëror dhe e kishte çuar në raundin eliminator për herë të parë në 20 vjet.

Miroslav Koubek (Çeki)

Pas përfundimit të Çekisë në vendin e fundit të grupit, Miroslav Koubek u nda nga kombëtarja. Sipas vetë trajnerit, vendimi u ndikua edhe nga klima e krijuar nga mediat, pavarësisht faktit se ai e kishte rikthyer ekipin në Kupën e Botës pas dy dekadash.

Marcelo Bielsa (Uruguai)

Dihej paraprakisht se Marcelo Bielsa do të largohej pas Botërorit, por eliminimi i shpejtë dhe konfliktet me lojtarët e bënë fundin e tij edhe më të hidhur. Argjentinasi e pranoi se nuk arriti të sillte rezultatet që priteshin prej tij.

Jamal Sellami (Jordani)

Jamal Sellami e çoi Jordaninë në Kupën e parë të Botës në historinë e saj dhe mori gjithashtu shtetësinë jordaneze. Megjithatë, pas tre humbjeve në fazën e grupeve, ai vendosi të largohej, duke mbyllur një periudhë historike për futbollin e vendit.

Julian Nagelsmann (Gjermani)

Pas eliminimit të Gjermanisë nga Paraguai me penallti, Julian Nagelsmann njoftoi dorëheqjen, ndonëse mediat gjermane raportuan se në të vërtetë bëhej fjalë për një shkarkim të kamufluar. Pas afro tre vitesh në krye të përfaqësueses, ai largohet, ndërsa si pasues pritet Jurgen Klopp.

Trajnerët që mund të largohen së shpejti

Kjo listë mund të zgjatet në një kohë shumë të shkurtër. Hugo Broos ka sinjalizuar dorëheqjen pas eliminimit të Afrikës së Jugut, Zlatko Daliç duket pranë fundit të ciklit të tij me Kroacinë, ndërsa Vladimir Petkoviç ndodhet nën presion të fortë në Algjeri dhe largimi i tij shihet vetëm si çështje kohe.

The post Botërori 2026 ka sjellë deri tani 13 largime trajnerësh, Roberto Martinez mbyll listën e fundit appeared first on Albeu.com.

Sipas “Squawka”, largimi i një trajneri të përfaqësueses gjatë Kupës së Botës është parë edhe katër herë të tjera. Madje, vetë Tunizia po rikthen një skenar të njohur për të, pasi e kishte bërë të njëjtën gjë edhe në Francë 1998.

Pyetja thelbësore mbetet kjo: çfarë përfituan skuadrat që vendosën të ndryshonin trajnerin në mes të Botërorit? A solli kjo lëvizje ndonjë efekt real?

Rasti i parë në histori i përket Skocisë në vitin 1954. Përfaqësuesja e njohur si “Ushtria Tartane”, në pjesëmarrjen e saj të parë në Kupën e Botës, mbeti pa Andy Beattie pas humbjes 1-0 ndaj Austrisë në takimin e parë. Ai dha dorëheqjen vetëm katër muaj pasi kishte marrë detyrën, duke e bërë këtë episod një rast të veçantë edhe sot.

Në vend që situata të përmirësohej, gjithçka shkoi edhe më keq për skocezët. Ata u eliminuan pas vetëm dy ndeshjeve të fazës së grupeve, pasi pësuan një humbje të rëndë 7-0 kundër Uruguait, skuadër që drejtohej nga një Komitet Teknik. Beattie u rikthye më vonë në stolin e kombëtares në vitin 1959, por u largua sërish në 1960 për shkak të angazhimeve te Nottingham Forest.

Botërori i vitit 1998 e bëri këtë praktikë shumë më të dukshme, pasi tre kombëtare morën vendimin të ndërronin trajnerin para fundit të turneut: Arabia Saudite, Koreja e Jugut dhe Tunizia. Përfundimi ishte identik për të tria, pasi të gjitha e mbyllën aventurën në Fazën e Grupeve.

Te Tunizia, “Shqiponjat e Kartagjenës” u ndanë nga Henryk Kasperczak, trajneri që i kishte çuar deri në vendin e dytë në Kupën e Kombeve të Afrikës të vitit 1996. Kjo ndodhi pasi skuadra humbi 2-0 ndaj Anglisë dhe 1-0 kundër Kolumbisë, rezultate që e nxorën matematikisht jashtë garës për raundin e 16-tave.

Në ndeshjen e fundit ndaj Rumanisë, të mbyllur 1-1, ekipin e drejtoi Ali Selmi, i cili arriti të sigurojë të paktën një pikë. Ashtu si Beattie, edhe tekniku polak do të rikthehej më vonë te Tunizia, ku punoi sërish në periudhën 2015-2017.

Një rrugë të ngjashme ndoqi edhe Arabia Saudite. Carlos Alberto Parreira, njeriu që kishte drejtuar Brazilin drejt titullit të Kupës së Botës në vitin 1994, ishte në krye të sauditëve në atë turne.

Braziliani, ish-lojtar i Valencias, u shkarkua pas humbjes 0-1 ndaj Danimarkës dhe disfatës 4-0 kundër Francës, ekip që më pas do të fitonte turneun. Në ndeshjen e fundit të grupeve, me Mohammed Al-Kharashy në stol, Arabia Saudite arriti vetëm një barazim 2-2 përballë Afrikës së Jugut.

Trilogjia e vitit 1998 u plotësua nga Koreja e Jugut. Kombëtarja që më pas do të ishte bashkëpritëse e Botërorit 2002, u nda nga Bum-kun Cha pasi u mposht 1-3 nga Meksika dhe më pas pësoi një 5-0 të rëndë ndaj Holandës. Edhe këtu skenari ishte i njëjtë me atë të Tunizisë dhe Arabisë Saudite. Me Kim Pyung-seok si trajner të përkohshëm, koreanët morën një pikë pas barazimit 1-1 me Belgjikën.

Që prej asaj kohe, asnjë kombëtare nuk kishte vendosur të ndërronte trajner gjatë zhvillimit të turneut. Tani mbetet për t’u parë nëse Tunizia do të arrijë ta thyejë këtë histori me Herve Renard në vitin 2026. Detyra duket e vështirë, por me 32 skuadra që kalojnë më tej, gjithçka mbetet e mundur.

The post A do t’i shpëtojë Tunizia precedentit negativ të trajnerëve të larguar gjatë Botërorit? appeared first on Albeu.com.