René Higuita ishte shumë më tepër se një portier. Me mënyrën e tij të pazakontë të lojës, ai ndryshoi perceptimin për këtë rol, ndërsa jeta dhe karriera e tij u shoqëruan nga ngjarje që kapërcyen ndjeshëm kufijtë e futbollit.

Shumëkush e kujton si portierin flokëgjatë që mahniti Wembley-n në vitin 1995 me “goditjen e akrepit”. Për të tjerë, ai përfaqëson një nga emrat më të rëndësishëm të periudhës së artë të futbollit kolumbian.

Megjithatë, rrëfimi i tij përfshin edhe miqësinë me Pablo Escobarin, ndërmjetësimin në një rrëmbim për të shpëtuar një vajzë dhe nëntë muaj të kaluar në burg.

Nga sulmues në portier

Fëmijëria e Higuitës në Medellín ishte e mbushur me vështirësi. Pasi humbi nënën, ai u rrit nën kujdesin e gjyshes dhe hapat e parë në futboll i hodhi në rrugët e qytetit.

Në fillim luante në sulm, por një turne lokal ia ndryshoi përgjithmonë drejtimin e karrierës. Kur portieri i skuadrës së shkollës u dëmtua, Higuita u vendos mes shtyllave. Ekipi fitoi turneun dhe ai nuk u kthye më në rolin e mëparshëm.

Në vitin 1986 kaloi te Atlético Nacional, ku nisi si rezervë. Debutimi i tij erdhi në rrethana pothuajse komike: teksa ndodhej në stol, ishte larguar për të ngrënë pikërisht kur portieri titullar u përjashtua. Pasi hyri në lojë, ai spikati menjëherë dhe brenda pak kohe siguroi vendin e titullarit.

Edhe pse ishte vetëm rreth 1.75 metra, Higuita dallohej për kurajën e jashtëzakonshme. Ai dilte shumë përtej zonës, kalonte kundërshtarët me driblim, ndërtonte aksione dhe pozicionohej dukshëm më përpara sesa portierët tradicionalë. Gjithashtu, ekzekutonte penallti dhe goditje dënimi.

Heroi i Atlético Nacional

Suksesi i parë madhor në karrierën e tij u regjistrua në vitin 1989. Atlético Nacional u përball me Olimpia-n e Paraguait në finalen e Copa Libertadores dhe, pas dy takimeve, fituesi duhej të përcaktohej përmes penalltive.

Higuita mori rolin kryesor, duke pritur disa goditje dhe duke shënuar vetë nga pika e bardhë. Kontributi i tij ndihmoi Atlético Nacionalin të bëhej klubi i parë kolumbian që ngrinte trofeun e Copa Libertadores.

Një vit më pas, ai përfaqësoi Kolumbinë në Kupën e Botës 1990. Përfaqësuesja kolumbiane kishte një brez të jashtëzakonshëm, të udhëhequr nga Carlos Valderrama, ndërsa Higuita ishte ndër lojtarët më spektakolarë të saj.

Loja e tij e guximshme, megjithatë, mbartte edhe rreziqe. Në përballjen me Kamerunin në fazën me eliminim direkt, Higuita u largua shumë nga porta dhe tentoi ta kontrollonte topin. Roger Milla ia mori dhe shënoi golin që solli eliminimin e Kolumbisë.

Lidhja miqësore me Pablo Escobarin

Më vonë, emri i Higuitës u ndërthur me një nga periudhat më të errëta të historisë kolumbiane, atë të Pablo Escobarit.

Në fund të viteve ’80 dhe në fillim të viteve ’90, futbolli në Kolumbi ndikohej nga paratë dhe pushteti i karteleve të drogës. Escobar kishte lidhje me Atlético Nacionalin, ndërsa Higuita nuk e mohoi kurrë se e kishte takuar dhe se e konsideronte mik.

Në vitin 1991, portieri shkoi ta takonte Escobarin në La Catedral, burgun luksoz ku ai po kryente dënimin. I pyetur nga gazetarët nëse kishte miqësi me të, Higuita dha përgjigje pohuese.

Ai ka këmbëngulur gjithmonë se nuk ka marrë pjesë në veprimtari kriminale. Megjithatë, lidhja e tij me Escobarin do t’i sillte pasoja të rënda vetëm pak vite më vonë.

Ndërmjetësimi në rrëmbim dhe burgosja

Në Medellín, gjatë vitit 1993, u rrëmbye një adoleshente me emrin Marcela. Familja e saj kishte lidhje me një biznesmen të përfshirë në sektorin financiar, i cili, sipas raportimeve, kishte pasur kontakte me Escobarin.

Higuitës iu kërkua të ndërmjetësonte për lirimin e vajzës. Ai e pranoi këtë rol, me bindjen se emri dhe respekti që kishte fituar mund të shërbenin për ta shpëtuar atë.

Pas negociatave, portieri mori pjesë në dorëzimin e parave dhe më pas u dërgua në vendin ku mbahej Marcela. Sapo vajza u la e lirë, Higuita e mori dhe e riktheu pranë familjes.

Çështja vijoi edhe pas shpëtimit të saj. Prokurorët e arrestuan Higuitën me pretendimin se kishte nxjerrë përfitime financiare nga ngjarja. Ai e kundërshtoi akuzën, duke deklaruar se kishte vënë jetën në rrezik vetëm për të shpëtuar vajzën.

Higuita qëndroi në burg për nëntë muaj. Krahas dyshimeve për përfitim financiar, autoritetet shpresonin të merrnin prej tij të dhëna rreth vendndodhjes së Pablo Escobarit, i cili ishte arratisur nga La Catedral.

Në fund, akuzat u rrëzuan dhe portieri fitoi lirinë pa u dënuar.

“Goditja e akrepit” dhe trashëgimia e një portieri unik

Gjatë kohës që Higuita ndodhej në burg, Kolumbia shënoi një nga fitoret më të mëdha të historisë së saj, duke mundur Argjentinën 5-0 në Buenos Aires, në eliminatoret e Botërorit 1994. Futbollistët ia kushtuan suksesin portierit të burgosur dhe bënë thirrje për lirimin e tij.

Pas daljes nga burgu, Higuita u bashkua përsëri me Kombëtaren dhe vazhdoi të luante. Çasti që do ta kthente përfundimisht në një figurë të pavdekshme të futbollit erdhi në vitin 1995.

Gjatë një miqësoreje kundër Anglisë në Wembley, ai u hodh përpara dhe e largoi topin duke ngritur këmbët pas trupit. Kjo ndërhyrje spektakolare do të hynte në histori me emrin “goditja e akrepit”.

Në vetëm pak sekonda, ajo lëvizje mishëroi të gjithë filozofinë e Higuitës: guximin, çmendurinë, spektaklin dhe refuzimin për ta interpretuar rolin e portierit sipas mënyrës tradicionale.

Me më shumë se 40 gola të shënuar gjatë karrierës, Higuita vazhdon të konsiderohet një nga portierët më të veçantë në historinë e futbollit. Megjithatë, “goditja e akrepit” përbën vetëm një fragment të vogël të një jete dhe karriere shumë më të jashtëzakonshme.

The post René Higuita, portieri që sfidoi çdo kufi: Nga “akrepi” spektakolar te nëntë muajt në burg appeared first on Albeu.com.