“Ne nuk duhet t’u japim atyre statusin e një force të armatosur legale. Ne nuk do t’u japim atyre ligjshmëri dhe legjitimitet sepse ata nuk e kanë atë. Vetë njohja e pushtimit është vepër kriminale”, shpjegoi ai.

Ai pretendoi se policët shqiptarë provokojnë serbët nga kafenetë dhe më pas u nxjerrin atyre distinktivët.

“Ne nuk do ta heqim qafe Kosovën, por do të ndihmojmë popullin tonë dhe të gjitha këto po i bëjmë. Ne nuk duam luftë, ne duam t’i realizojmë të drejtat tona në paqe. Nuk do të jetë e lehtë, do të jetë e barabartë.

Do të hapin urën në Ibër, kjo është dëshmi se ata duan konflikte dhe do të sulmojnë shkollat ​​dhe spitalet, ata do të sulmojnë gjithçka, ne do të mbijetojmë dhe do të bëjmë më shumë për njerëzit tanë, dhe ata nuk do të munden.

Për të na ndalur ata ëndërrojnë për anëtarësimin e tyre dhe e kanë ëndërruar për dhjetëra vjet, ata nuk kanë dashur të flasin seriozisht, vetëm duan të persekutojnë serbët”, u shpreh ai.

The post Aleksandër Vuçiç shpjegon pse nuk shpalli sot pushtimin e Kosovës appeared first on Albeu.com.

Policia ruse dhe ushtarakët e Rosguardia (Gardës Kombëtare) shihen duke ecur në Sheshin e Kuq, i cili është mbyllur për festime në natën e Vitit të Ri, me Katedralen e Shën Vasilit në sfond, në Moskë, Rusi.

The post Trupat ruse “pushtojnë” sheshin para Kremlinit në pritje të Vitit të Ri appeared first on Albeu.com.

Forcat ruse kanë marrë kontrollin e qytetit port kyç jugor të Khersonit, thonë zyrtarët lokalë. Është qyteti i parë i madh ukrainas që është pushtuar që nga fillimi i pushtimit.

Në orët e fundit, shpërthime të forta kanë tronditur Kievin dhe qytete të tjera, me pamjet që tregojnë një top të madh zjarri që ndriçon qiellin e natës në kryeqytet.

Por një zyrtar i mbrojtjes amerikane thotë se një kolonë masive me automjete ushtarake ruse pranë Kievit ka “ngecur” për shkak të mungesës së karburantit dhe ushqimit.

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky ka publikuar një video të natës vonë, duke lavdëruar guximin e qytetarëve në mbrojtjen e vendit të tyre.

Një hetim mbi krimet e mundshme të luftës në Ukrainë është nisur nga Gjykata Penale Ndërkombëtare në Hagë

Më shumë se një milion njerëz janë larguar tani nga Ukraina që nga fillimi i pushtimit, thotë OKB, me numrin në rritje të shpejtë

Rusia ka pranuar për herë të parë se ka marrë viktima të rënda ushtarake gjatë sulmit të saj në Ukrainë, me 498 trupa të vrarë dhe 1597 të tjerë të plagosur./albeu.com

The post Dita e 8-të e pushtimit, çfarë ka ndodhur orët e fundit në Ukrainë appeared first on Albeu.com.

Kujtojmë se Zelensky ka kërkuar procedura të përshpejtuara nga vendet anëtare.

Ndërkohë më herët, BE bëri të ditur se do ta mirëpriste një kërkesë të tillë nga Ukraina.

Gjithçka ndodh në valën e bisedimeve që po zhvillohen në Bjellorusi mes dy delegacioneve Ukrainë-Rusi për të gjetur një zgjidhje të përbashkët e për t’i dhënë fund luftës.

Ukraina mësohet se ka kërkuar largimin e menjëhershëm të trupave nga vendi i saj si dhe nga dy krahinat që shpallën pavarësinë prej saj, Luhanskut dhe Donteskut./albeu.com/

The post Zelensky firmos dokumentin për anëtarësimin e Ukrainës në BE (FOTO LAJM) appeared first on Albeu.com.

“Shërbimet e urgjencës po përgjigjen. Ne po zbulojmë detajet”, tha Klitschko.

Situata tani, pa ekzagjerim, është kërcënuese për Kievin. Nata do të jetë e vështirë”, shtoi ai./albeu.com

The post Kryebashkiaku i Kievit: 5 shpërthime janë dëgjuar në kryeqytet appeared first on Albeu.com.

-Presidenti rus Vladimir Putin i bën thirrje ushtrisë ukrainase që të marrë pushtetin nga qeveria e tyre.

-Ministria ruse e Mbrojtjes thotë se forcat e saj kanë marrë kontrollin e aeroportit kyç Hostomel pranë Kievit. Ministria pretendon se 200 trupa nga njësitë speciale të Ukrainës u vranë dhe nuk pati viktima ruse. Megjithatë, shirat nuk janë konfirmuar, raporton BBC.

-Automjetet ushtarake ukrainase kanë hyrë në Kiev për të mbrojtur qytetin nga afrimi i trupave ruse.

-Dhe ministria e brendshme thotë se 18,000 armë u janë dhënë vullnetarëve, së bashku me udhëzimet për të bërë bomba molotov.

-Rreth 450 ushtarë rusë dhe 194 ukrainas, përfshirë 57 civilë, janë vrarë që nga fillimi i pushtimit, u tha deputetëve ministri i Forcave të Armatosura të Mbretërisë së Bashkuar.

-Ukraina thotë se më shumë se 1000 rusë kanë vdekur që nga pushtimi – përsëri, e paverifikuar, raporton BBC.

-Kremlini thotë se Rusia është gati për bisedime me Ukrainën në Minsk.

-Fokusi në bisedimet do të jetë në deklarimin e Ukrainës për një “status neutral”, i cili do të përfshijë “demilitarizimin”, por nuk ka asnjë provë që Ukraina do të pranonte bisedimet mbi këtë bazë.

-Polonia po përgatitet të mbyllë hapësirën e saj ajrore për linjat ajrore ruse.

-Agjencia e OKB-së për refugjatët vlerëson se rreth 100,000 njerëz janë tashmë të zhvendosur, por beson se deri në pesë milionë mund të përpiqen të ikin jashtë vendit ndërsa konflikti përshkallëzohet./albeu.com

The post Dita e dytë e luftës Rusi – Ukrainë, çfarë duhet të dini deri më tani appeared first on Albeu.com.

Ushtria ukrainase thotë se ka vrarë rreth 50 “pushtues” rusë dhe ka rrëzuar të paktën gjashtë avionë rusë, megjithëse kjo nuk është verifikuar në mënyrë të pavarur, raporton BBC.

Rusia thotë se ka hasur pak rezistencë dhe pretendon se forcat e armatosura ukrainase po ikin masivisht, duke braktisur armët dhe pozicionet e tyre.

Ndikimi civil

Sirenat e urgjencës kanë rënë në Kiev që nga shpërthimet e para në orët e hershme të ditës së sotme. Blloqe të mëdha trafiku janë krijuar teksa banorët përpiqen të largohen nga qyteti pasi Ukraina mbylli hapësirën e saj ajrore për fluturimet civile.

Diku tjetër, banorët po kërkojnë strehim në stacione, dhe radhët janë krijuar për autobusët, pikat e bankave dhe në karnurante

Disa vende evropiane në kufi me Ukrainën, duke përfshirë Poloninë, Sllovakinë dhe Hungarinë, thonë se po përgatiten për një fluks refugjatësh.

Dënim ndërkombëtar

Vendet fqinje kanë reaguar ndaj krizës.

Kryeministri i republikës baltike të Estonisë, në kufi me Rusinë, tha se një numër aleatësh të NATO-s që ndanin kufijtë me Rusinë kishin rënë dakord të nisnin konsultimet sipas Nenit 4 të NATO-s.

Moldavia ka shpallur gjendjen e jashtëzakonshme dhe është e gatshme të ndihmojë dhjetëra mijëra ukrainas. Presidenti i Lituanisë Gitanas Nauseda tha gjithashtu se ai po nënshkruante një gjendje të jashtëzakonshme që do të miratohej nga parlamenti.

Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Jens Stoltenberg tha: “Ne do të vazhdojmë të bëjmë gjithçka që është e nevojshme për të mbrojtur aleancën nga agresioni”.

SHBA, BE, Britania e Madhe dhe Japonia kanë vendosur sanksione kundër rusëve kryesorë, bankave ruse dhe deputetëve që e mbështetën masën.

Kryeministri i Mbretërisë së Bashkuar Boris Johnson tha në një fjalim televiziv se “sipërmarrja e shëmtuar dhe barbare e Vladimir Putin duhet të përfundojë me dështim”./albeu.com

The post Pushtimi i Ukrainës nga Rusia: Çfarë dihet deri më tani appeared first on Albeu.com.

Fjalimi i Plotë:

E konsideroj të nevojshme sot të flas sërish për ngjarjet tragjike në Donbas dhe për aspektet kyçe të garantimit të sigurisë së Rusisë.

Do të filloj me atë që thashë në fjalimin tim më 21 shkurt 2022. Fola për shqetësimet tona më të mëdha dhe për kërcënimet themelore që politikanët e papërgjegjshëm perëndimorë i krijuan Rusisë në mënyrë të vazhdueshme, në mënyrë të vrazhdë dhe pa teklif nga viti në vit. E kam fjalën për zgjerimin drejt lindjes së NATO-s, e cila po e afron infrastrukturën e saj ushtarake gjithnjë e më pranë kufirit rus.

Është fakt që gjatë 30 viteve të fundit ne jemi përpjekur me durim të arrijmë një marrëveshje me vendet kryesore të NATO-s për parimet e sigurisë së barabartë dhe të pandashme në Evropë. Në përgjigje të propozimeve tona, ne u përballëm pa ndryshim ose me mashtrime dhe gënjeshtra cinike, ose me përpjekje për presion dhe shantazh, ndërsa aleanca e Atlantikut të Veriut vazhdoi të zgjerohej pavarësisht protestave dhe shqetësimeve tona. Makina e saj ushtarake po lëviz dhe, siç thashë, po i afrohet kufirit tonë.

Pse po ndodh kjo? Nga erdhi kjo mënyrë e paturpshme. Cili është shpjegimi i këtij qëndrimi përçmues ndaj interesave dhe kërkesave tona absolutisht legjitime?

Përgjigja është e thjeshtë. Gjithçka është e qartë. Në fund të viteve 1980, Bashkimi Sovjetik u dobësua dhe më pas u shpërbë. Ajo përvojë duhet të na shërbejë si një mësim i mirë, sepse na ka treguar se paraliza e pushtetit dhe e vullnetit është hapi i parë drejt degradimit dhe harresës së plotë. Ne humbëm besimin vetëm për një moment, por mjaftoi për të prishur ekuilibrin e forcave në botë.

Si rezultat, traktatet dhe marrëveshjet e vjetra nuk janë më efektive. Përgjërimet dhe kërkesat nuk ndihmojnë. Çdo gjë që nuk i përshtatet shtetit dominues denoncohen si arkaike, të vjetëruara dhe të  padobishme. Në të njëjtën kohë, çdo gjë që ajo e konsideron të dobishme paraqitet si e vërteta përfundimtare dhe u detyrohet të tjerëve pavarësisht kostos, në mënyrë abuzive dhe me çdo mjet në dispozicion. Ata që refuzojnë të respektojnë i nënshtrohen taktikave të krahut të fortë.

Ajo që po them tani nuk ka të bëjë vetëm me Rusinë dhe Rusia nuk është i vetmi vend që shqetësohet për këtë. Kjo ka të bëjë me të gjithë sistemin e marrëdhënieve ndërkombëtare, dhe ndonjëherë edhe me aleatët e SHBA-së. Rënia e Bashkimit Sovjetik çoi në një rindarje të botës dhe normat e së drejtës ndërkombëtare që u zhvilluan në atë kohë – dhe më e rëndësishmja prej tyre, normat themelore që u miratuan pas Luftës së Dytë Botërore dhe formalizuan kryesisht rezultatin e saj – erdhën në rrugën e atyre që e shpallën veten fitues të Luftës së Ftohtë.

Natyrisht, praktika, marrëdhëniet ndërkombëtare dhe rregullat që i rregullonin ato duhej të merrnin parasysh ndryshimet që ndodhën në botë dhe në ekuilibrin e forcave. Megjithatë, kjo duhet të ishte bërë në mënyrë profesionale, pa probleme, me durim dhe me respektin e duhur për interesat e të gjitha shteteve dhe përgjegjësinë e vet. Në vend të kësaj, ne pamë një gjendje euforie të krijuar nga ndjenja e epërsisë absolute, një lloj absolutizmi modern, shoqëruar me standardet e ulëta kulturore dhe arrogancën e atyre që formulonin dhe nxirrnin vendime që u përshtateshin vetëm atyre. Situata mori një tjetër drejtim.

Ka shumë shembuj për këtë. Së pari, një operacion i përgjakshëm ushtarak u zhvillua kundër Beogradit, pa sanksionin e Këshillit të Sigurimit të OKB-së, por me avionë luftarakë dhe raketa të përdorura në zemër të Evropës. Bombardimet e qyteteve paqësore dhe infrastrukturës jetike vazhduan për disa javë. Më duhet t’i kujtoj këto fakte, sepse disa kolegë perëndimorë preferojnë t’i harrojnë, dhe kur përmendëm ngjarjen, ata preferojnë të shmangin të folurit për të drejtën ndërkombëtare, në vend që të theksojnë rrethanat që ata i interpretojnë ashtu siç e mendojnë të nevojshme.

Më pas erdhi radha e Irakut, Libisë dhe Sirisë. Përdorimi i paligjshëm i fuqisë ushtarake kundër Libisë dhe shtrembërimi i të gjitha vendimeve të Këshillit të Sigurimit të OKB-së për Libinë e rrënuan shtetin, krijuan një seli të madhe të terrorizmit ndërkombëtar dhe e shtynë vendin drejt një katastrofe humanitare, në vorbullën e një lufte civile, e cila ka vazhduar aty prej vitesh. Tragjedia, e cila u krijua për qindra mijëra dhe madje miliona njerëz jo vetëm në Libi, por në të gjithë rajonin, ka çuar në një eksod në shkallë të gjerë nga Lindja e Mesme dhe Afrika e Veriut drejt Evropës.

Një fat i ngjashëm ishte përgatitur edhe për Sirinë. Operacionet luftarake të kryera nga koalicioni perëndimor në atë vend pa miratimin e qeverisë siriane ose sanksionin e Këshillit të Sigurimit të OKB-së mund të përkufizohen vetëm si agresion dhe ndërhyrje.

Por shembulli që veçohet nga ngjarjet e mësipërme është, natyrisht, pushtimi i Irakut pa asnjë bazë ligjore. Ata përdorën pretekstin e informacionit të besueshëm të disponueshëm të SHBA-ve për praninë e armëve të shkatërrimit në masë në Irak. Për të vërtetuar këtë pretendim, Sekretari i Shtetit i SHBA-së mbajti publikisht një shishkë me “fuqi të bardhë”, për ta parë e gjithë bota, duke siguruar komunitetin ndërkombëtar se ishte një agjent i luftës kimike i krijuar në Irak. Më vonë doli se e gjithë kjo ishte një falsifikim dhe mashtrim, dhe se Iraku nuk kishte asnjë armë kimike. E pabesueshme dhe tronditëse por e vërtetë. Ne ishim dëshmitarë të gënjeshtrave të bëra në nivelin më të lartë shtetëror dhe të shprehura nga foltorja e lartë e OKB-së. Si rezultat, ne shohim një humbje të jashtëzakonshme në jetë njerëzore, dëmtime, shkatërrime dhe një rritje kolosale të terrorizmit.

Në përgjithësi, duket se pothuajse kudo, në shumë rajone të botës ku Shtetet e Bashkuara sollën ligjin dhe rendin e tyre, kjo krijoi plagë të përgjakshme, jo shëruese dhe mallkimin e terrorizmit dhe ekstremizmit ndërkombëtar. Unë kam përmendur vetëm shembujt më evidentë, por jo të vetëm të mospërfilljes së ligjit ndërkombëtar.

Ky grup përfshin premtime për të mos zgjeruar NATO-n drejt lindjes as për një centimetër. Të ritheksoj: na kanë mashtruar, ose thënë thjesht na kanë luajtur. Sigurisht, shpesh dëgjohet se politika është një biznes i ndyrë. Mund të jetë, por nuk duhet të jetë aq e pistë sa është tani, jo në një masë të tillë. Kjo lloj sjelljeje kon-artiste është në kundërshtim jo vetëm me parimet e marrëdhënieve ndërkombëtare, por dhe mbi të gjitha me normat përgjithësisht të pranuara të moralit dhe etikës. Ku është drejtësia dhe e vërteta këtu? Vetëm gënjeshtra dhe hipokrizi përreth.

Rastësisht, politikanë, politologë dhe gazetarë amerikanë shkruajnë dhe thonë se një “perandori e vërtetë e gënjeshtrave” është krijuar brenda Shteteve të Bashkuara vitet e fundit. Është e vështirë të mos pajtohesh me këtë – është vërtet kështu. Por nuk duhet të jemi modest për këtë: Shtetet e Bashkuara janë ende një vend i madh dhe një fuqi sistem-formuese. Të gjithë satelitët e saj jo vetëm që i thonë po me përulësi dhe bindje dhe e papagallizojnë me pretekstin më të vogël, por edhe imitojnë sjelljen e tij dhe pranojnë me entuziazëm rregullat që u ofron. Prandaj, mund të thuhet me arsye dhe besim të mirë se i gjithë i ashtuquajturi bllok perëndimor i formuar nga Shtetet e Bashkuara sipas imazhit dhe ngjashmërisë së tij është, në tërësinë e tij, po e njëjta “perandori e gënjeshtrës”.

Sa i përket vendit tonë, pas shpërbërjes së BRSS, duke pasur parasysh gjithë hapjen e paprecedentë të Rusisë së re moderne, gatishmërinë e saj për të punuar me ndershmëri me Shtetet e Bashkuara dhe partnerët e tjerë perëndimorë dhe çarmatimin praktikisht të njëanshëm, ata u përpoqën menjëherë të na shtrydhnin dhe të na shkatërronin plotësisht. Kështu ishte në vitet 1990 dhe në fillim të viteve 2000, kur i ashtuquajturi Perëndim kolektiv po mbështeste në mënyrë aktive separatizmin dhe bandat e mercenarëve në Rusinë jugore. Çfarë viktimash, çfarë humbjesh duhej të përballonim dhe çfarë sprovash duhej të kalonim në atë kohë para se të thyenim kurrizin e terrorizmit ndërkombëtar në Kaukaz! Ne e kujtojmë këtë dhe nuk do ta harrojmë kurrë.

E thënë siç duhet, përpjekjet për të na përdorur në interesat e tyre nuk kanë pushuar kurrë deri vonë: ata u përpoqën të shkatërronin vlerat tona tradicionale dhe të na detyronin vlerat e tyre të rreme që do të gërryenin ne, njerëzit tanë nga brenda, qëndrimet që ata kanë imponuar në mënyrë agresive. Qëndrime që drejtpërsëdrejti po çojnë në degradim dhe degjenerim, sepse janë në kundërshtim me natyrën njerëzore. Kjo nuk do të ndodhë. Askush nuk ia ka dalë ta bëjë këtë, as nuk do të ketë sukses tani.

Pavarësisht gjithë kësaj, në dhjetor 2021, ne bëmë një përpjekje tjetër për të arritur marrëveshje me Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj mbi parimet e sigurisë evropiane dhe moszgjerimin e NATO-s. Përpjekjet tona ishin të kota. Shtetet e Bashkuara nuk e kanë ndryshuar qëndrimin e tyre. Nuk beson se është e nevojshme të pajtohemi për një çështje që është kritike për ne. Shtetet e Bashkuara po ndjekin objektivat e veta, duke lënë pas dore interesat tona.

Sigurisht, kjo situatë ngre një pyetje: çfarë ndodh më pas, çfarë të presim? Nëse historia është një udhërrëfyes, ne e dimë se në 1940 dhe në fillim të 1941 Bashkimi Sovjetik bëri përpjekje të mëdha për të parandaluar luftën ose të paktën për të vonuar shpërthimin e saj. Për këtë qëllim, BRSS u përpoq të mos provokonte agresorin e mundshëm deri në fund, duke u përmbajtur ose shtyrë përgatitjet më urgjente dhe më të dukshme që duhej të bënte për t’u mbrojtur nga një sulm i afërt. Kur më në fund veproi, ishte tepër vonë.

Si rrjedhojë, vendi nuk ishte i përgatitur për t’iu kundërvënë pushtimit të Gjermanisë naziste, e cila sulmoi Atdheun tonë më 22 qershor 1941, pa shpallur luftë. Vendi ndaloi armikun dhe vazhdoi ta mposhtte, por kjo pati një kosto të jashtëzakonshme. Përpjekja për të qetësuar agresorin në prag të Luftës së Madhe Patriotike doli të ishte një gabim që pati një kosto të lartë për popullin tonë. Në muajt e parë pas shpërthimit të armiqësive, ne humbëm territore të gjera me rëndësi strategjike, si dhe miliona jetë. Këtë gabim nuk do ta bëjmë për herë të dytë. Nuk kemi të drejtë ta bëjmë këtë.

Ata që aspirojnë dominimin global e kanë cilësuar publikisht Rusinë si armikun e tyre. Ata e bënë këtë pa u ndëshkuar. Ata nuk kishin arsye të vepronin në këtë mënyrë. Është e vërtetë se ata kanë aftësi të konsiderueshme financiare, shkencore, teknologjike dhe ushtarake. Ne jemi të vetëdijshëm për këtë dhe kemi një pikëpamje objektive për kërcënimet ekonomike, ashtu si aftësia jonë për t’iu kundërvënë këtij shantazhi të pamend dhe të pafund. Më lejoni të ritheksoj se ne nuk kemi iluzione në këtë drejtim dhe jemi jashtëzakonisht realistë në vlerësimet tona.

Përsa i përket çështjeve ushtarake, edhe pas shpërbërjes së BRSS dhe humbjes së një pjese të konsiderueshme të aftësive të saj, Rusia e sotme mbetet një nga shtetet më të fuqishme bërthamore. Për më tepër, ka një avantazh të caktuar në disa armë të fundit. Në këtë kontekst, nuk duhet të ketë dyshim për askënd se çdo agresor potencial do të përballet me disfatë dhe pasoja ogurzeza nëse sulmon drejtpërdrejt vendin tonë.

Në të njëjtën kohë, teknologjia, përfshirë në sektorin e mbrojtjes, po ndryshon me shpejtësi. Një ditë është njëri lider dhe nesër një tjetër, por një prani ushtarake në territoret në kufi me Rusinë, nëse e lejojmë të vazhdojë, do të qëndrojë për dekadat e ardhshme ose ndoshta përgjithmonë, duke krijuar një kërcënim gjithnjë në rritje dhe krejtësisht të papranueshëm për Rusinë.

Edhe tani, me zgjerimin e NATO-s drejt lindjes, situata për Rusinë është bërë më e keqe dhe më e rrezikshme nga viti në vit. Për më tepër, këto ditët e fundit udhëheqja e NATO-s ka qenë e prerë në deklaratat e saj se ata duhet të përshpejtojnë dhe rrisin përpjekjet për të afruar infrastrukturën e aleancës me kufijtë e Rusisë. Me fjalë të tjera, ata kanë ashpërsuar pozicionin e tyre. Nuk mund të rrimë kot dhe të vëzhgojmë pasivisht këto zhvillime. Kjo do të ishte një gjë absolutisht e papërgjegjshme për të bërë për ne.

Çdo zgjerim i mëtejshëm i infrastrukturës së aleancës së Atlantikut të Veriut ose përpjekjet e vazhdueshme për të fituar një bazë ushtarake në territorin ukrainas janë të papranueshme për ne. Natyrisht, pyetja nuk ka të bëjë me vetë NATO-n. Ai shërben thjesht si një mjet i politikës së jashtme të SHBA-së. Problemi është se në territoret ngjitur me Rusinë, që duhet të theksoj se është toka jonë historike, po merr formë armiqësore “anti-Rusi”. E kontrolluar plotësisht nga jashtë, ajo po bën gjithçka për të tërhequr forcat e armatosura të NATO-s dhe për të marrë armë moderne.

Për Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj, kjo është një politikë e frenimit të Rusisë, me dividentë të dukshëm gjeopolitikë. Për vendin tonë është çështje jete a vdekjeje, çështje e së ardhmes sonë historike si komb. Ky nuk është një ekzagjerim; ky është një fakt. Ai nuk është vetëm një kërcënim real për interesat tona, por edhe për ekzistencën e shtetit tonë dhe për sovranitetin e tij. Është vija e kuqe për të cilën kemi folur në shumë raste. E kanë kaluar.

Kjo më sjell në situatën në Donbass. Mund të shohim se forcat që organizuan grushtin e shtetit në Ukrainë në vitin 2014 kanë marrë pushtetin, po e mbajnë atë me ndihmën e procedurave zbukuruese zgjedhore dhe kanë braktisur rrugën e një zgjidhjeje paqësore të konfliktit. Për tetë vjet, për tetë vjet pafund ne kemi bërë gjithçka që është e mundur për të zgjidhur situatën me mjete politike paqësore. Gjithçka ishte e kotë.

Siç thashë në fjalimin tim të mëparshëm, nuk mund të shikoni pa dhembshuri se çfarë po ndodh atje. U bë e pamundur të tolerohej. Ne duhej ta ndalonim atë mizori, atë gjenocid të miliona njerëzve që jetojnë atje dhe që i kishin varur shpresat te Rusia, te të gjithë ne. Janë aspiratat e tyre, ndjenjat dhe dhimbja e këtyre njerëzve që ishin forca kryesore motivuese pas vendimit tonë për të njohur pavarësinë e republikave popullore të Donbasit.

Unë do të doja të theksoja më tej sa vijon. Të fokusuar në qëllimet e tyre, vendet kryesore të NATO-s po mbështesin nacionalistët e ekstremit të djathtë dhe neo-nazistët në Ukrainë, ata që kurrë nuk do t’i falin popullit të Krimesë dhe Sevastopolit që lirisht të bëjnë një zgjedhje për t’u ribashkuar me Rusinë.

Ata padyshim që do të përpiqen të sjellin luftë në Krime ashtu siç kanë bërë në Donbass, për të vrarë njerëz të pafajshëm ashtu siç bënë anëtarët e njësive ndëshkuese të nacionalistëve ukrainas dhe bashkëpunëtorët e Hitlerit gjatë Luftës së Madhe Patriotike. Ata gjithashtu kanë paraqitur hapur pretendime për disa rajone të tjera ruse.

Nëse shikojmë sekuencën e ngjarjeve dhe raportet që vijnë, përballja midis Rusisë dhe këtyre forcave nuk mund të shmanget. Është vetëm çështje kohe. Ata po përgatiten dhe presin momentin e duhur. Për më tepër, ata shkuan aq larg sa aspironin të merrnin armë bërthamore. Ne nuk do ta lejojmë këtë të ndodhë.

Tashmë kam thënë se Rusia e pranoi realitetin e ri gjeopolitik pas shpërbërjes së BRSS. Ne i kemi trajtuar me respekt të gjitha shtetet e reja post-sovjetike dhe do të vazhdojmë të veprojmë në këtë mënyrë. Ne respektojmë dhe do të respektojmë sovranitetin e tyre, siç dëshmohet nga ndihma që i dhamë Kazakistanit kur u përball me ngjarje tragjike dhe një sfidë për shtetësinë dhe integritetin e tij. Megjithatë, Rusia nuk mund të ndihet e sigurt, të zhvillohet dhe të ekzistojë ndërsa përballet me një kërcënim të përhershëm nga territori i Ukrainës së sotme.

Më lejoni t’ju kujtoj se në vitet 2000-2005 ne përdorëm ushtrinë tonë për të zmbrapsur terroristët në Kaukaz dhe u ngritëm për integritetin e shtetit tonë. Ne e ruajtëm Rusinë. Në vitin 2014, ne mbështetëm njerëzit e Krimesë dhe Sevastopolit. Në vitin 2015, ne përdorëm Forcat tona të Armatosura për të krijuar një mburojë të besueshme që parandaloi terroristët nga Siria të depërtonin në Rusi. Kjo ishte një çështje për të mbrojtur veten. Nuk kishim zgjidhje tjetër.

E njëjta gjë po ndodh edhe sot. Ata nuk na lanë asnjë mundësi tjetër për të mbrojtur Rusinë dhe popullin tonë, përveç atij që ne jemi të detyruar të përdorim sot. Në këto rrethana, ne duhet të marrim masa të guximshme dhe të menjëhershme. Republikat popullore të Donbasit i kanë kërkuar ndihmë Rusisë.

Në këtë kontekst, në përputhje me nenin 51 (Kapitulli VII) të Kartës së OKB-së, me lejen e Këshillit të Federatës së Rusisë, dhe në zbatim të traktateve të miqësisë dhe ndihmës reciproke me Republikën Popullore të Donetskut dhe Republikën Popullore të Luganskut, të ratifikuara nga Asambleja Federale më 22 shkurt mora një vendim për të kryer një operacion special ushtarak.

Qëllimi i këtij operacioni është mbrojtja e njerëzve që prej tetë vitesh po përballen me poshtërimin dhe gjenocidin e kryer nga regjimi i Kievit. Për këtë qëllim, ne do të kërkojmë çmilitarizimin dhe denazifikimin e Ukrainës, si dhe nxjerrjen në gjyq të atyre që kryen krime të shumta të përgjakshme kundër civilëve, përfshirë kundër qytetarëve të Federatës Ruse.

Nuk është plani ynë për të pushtuar territorin ukrainas. Ne nuk kemi ndërmend t’i imponojmë askujt asgjë me dhunë. Në të njëjtën kohë, ne kemi dëgjuar një numër në rritje deklaratash që vijnë nga Perëndimi se nuk ka më nevojë të respektohen dokumentet që përcaktojnë rezultatet e Luftës së Dytë Botërore, të nënshkruara nga regjimi totalitar Sovjetik. Si mund t’i përgjigjemi kësaj?

Rezultatet e Luftës së Dytë Botërore dhe sakrificat që populli ynë duhej të bënte për të mposhtur nazizmin janë të shenjta. Kjo nuk bie ndesh me vlerat e larta të të drejtave dhe lirive të njeriut në realitetin që u shfaq gjatë dekadave të pasluftës. Kjo nuk do të thotë se kombet nuk mund të gëzojnë të drejtën e vetëvendosjes, e cila është e parashikuar në nenin 1 të Kartës së OKB-së.

Më lejoni t’ju kujtoj se njerëzit që jetojnë në territore që janë pjesë e Ukrainës së sotme nuk u pyetën se si duan të ndërtojnë jetën e tyre kur u krijua BRSS ose pas Luftës së Dytë Botërore. Liria drejton politikën tonë, liria për të zgjedhur në mënyrë të pavarur të ardhmen tonë dhe të ardhmen e fëmijëve tanë. Ne besojmë se të gjithë popujt që jetojnë në Ukrainën e sotme, kushdo që dëshiron ta bëjë këtë, duhet të jetë në gjendje të gëzojë këtë të drejtë për të bërë një zgjedhje të lirë.

Në këtë kontekst dëshiroj t’u drejtohem qytetarëve të Ukrainës. Në vitin 2014, Rusia u detyrua të mbronte njerëzit e Krimesë dhe Sevastopolit nga ata që ju vetë i quani “nats”. Populli i Krimesë dhe i Sevastopolit bëri zgjedhjen e tyre për të qenë me atdheun e tyre historik, Rusinë, dhe ne e mbështetëm zgjedhjen e tyre. Siç thashë, nuk mund të vepronim ndryshe.

Ngjarjet aktuale nuk kanë të bëjnë fare me dëshirën për të cenuar interesat e Ukrainës dhe popullit ukrainas. Ata janë të lidhur me Rusinë që mbron nga ata që kanë marrë peng Ukrainën dhe po përpiqen ta përdorin atë kundër vendit tonë dhe popullit tonë.

E ritheksoj: ne po veprojmë për t’u mbrojtur nga kërcënimet e krijuara për ne dhe nga një rrezik më i keq se ai që po ndodh tani. Unë po ju kërkoj, sado e vështirë të jetë kjo, ta kuptoni këtë dhe të punoni së bashku me ne që ta kthejmë këtë faqe tragjike sa më shpejt të jetë e mundur dhe të ecim përpara së bashku, pa lejuar askënd të ndërhyjë në punët dhe marrëdhëniet tona, por të zhvillojmë në mënyrë të pavarur, për të krijuar kushte të favorshme për tejkalimin e të gjitha këtyre problemeve dhe për të na forcuar nga brenda si një tërësi e vetme, pavarësisht nga ekzistenca e kufijve shtetërorë. Unë besoj në këtë, në të ardhmen tonë të përbashkët.

Do të doja t’i drejtohesha gjithashtu personelit ushtarak të Forcave të Armatosura të Ukrainës.

Shokë, baballarët, gjyshërit dhe stërgjyshërit tuaj nuk i luftuan pushtuesit nazistë dhe nuk e mbrojtën Atdheun tonë të përbashkët për të lejuar neonazistët e sotëm të marrin pushtetin në Ukrainë. Ju u betuat për besnikëri ndaj popullit ukrainas dhe jo ndaj juntës, kundërshtarit të popullit që po plaçkit Ukrainën dhe po poshtëron popullin ukrainas.

Ju bëj thirrje që të refuzoni të zbatoni urdhrat e tyre kriminalë. Ju bëj thirrje që menjëherë të vendosni armët dhe të shkoni në shtëpi. Unë do të shpjegoj se çfarë do të thotë: personeli ushtarak i ushtrisë ukrainase që e bën këtë do të jetë në gjendje të largohet lirshëm nga zona e armiqësive dhe të kthehet në familjet e tyre.

Dua të theksoj sërish se e gjithë përgjegjësia për gjakderdhjen e mundshme do të jetë plotësisht dhe tërësisht mbi regjimin në pushtet të Ukrainës./Shqiptarja.com/

The post Nisja e luftës, flet Putin: Po ju argumentoj pse vendosa të ndërhyj appeared first on Albeu.com.

Në shqip nga Abcnews.al

Tridhjetë vjet pas shpërthimit të luftërave në ish-Jugosllavi, aleanca perëndimore po përballet sërish me mundësinë e një konflikti tjetër të madh të armatosur në periferinë e Evropës. Rusia e Vladimir Putinit ka grumbulluar rreth 100.000 trupa pranë kufirit me Ukrainën.

Shërbimet sekrete perëndimore, por edhe analistët janë shumë të shqetësuar se ai mund të jetë duke u përgatitur të nisë së shpejti pushtimin e plotë të Ukrainës. Tek të gjitha këto çështje ekzistojnë një ndjenjë rrëqethëse e déjà-vu.

E megjithatë, në shumicën e aspekteve kyçe, situata e sotme është dukshëm më e rëndë se sa ajo e tre dekadave më parë. Në vitet 1990, SHBA-ja hezitoi të përfshihej në fillim në dhënien fund të gjakderdhjes në Ballkan. Por sapo vendosi të ndërhynte, shfaqi një ndjenjë të përgjegjësisë si fituesja e Luftës së Ftohtë për të vendosur paqen në atë rajon.

Një Rusi post-sovjetike e demoralizuar dhe gati e falimentuar qëndroi në distancë, por presioni diplomatik nga Moska e detyroi diktatorin serb Slobodan Miloshevic të tërhiqte forcat e tij nga provinca e shkëputur e Kosovës, duke i dhënë fund fushatës së bombardimeve ajrore të NATO-s kundër Beogradit.

Gjermania mori pjesë në atë operacion, por vetëm pas një debati të ashpër nëse historia e saj ia lejonte diçka të tillë. Sot, administrata amerikane e Joe Biden thotë se është e vendosur që të ruajë me vendosmëri sigurinë e Evropës dhe sovranitetin e Ukrainës.

Megjithatë, ajo është e dobësuar nga polarizimi politik, teksa është e vetëdijshme për ndikimin e saj të kufizuar mbi një elektorat amerikan të lodhur nga lufta, dhe shumë mosbesues ndaj politikës. “Skifterët” e paktë të mbetur në Uashington, janë të fokusuar mbi Kinën.

Strategjia e “kufizimit”, po gjen gjithnjë e më shumë mbështetje nga 2 kampet politike. Tërheqja kaotike nga Afganistani, e ka dëmtuar shumë pozitën e Amerikës në botë, dhe

e ka dëmtuar kohezionin e aleancës. Ndërkohë Rusia e ka ndihmuar Bjellorusinë ta përdorë migrimin si një armë kundër Bashkimit Evropian.

Moska ka hedhur në erë një nga satelitët e saj me një raketë, duke krijuar një grumbull mbeturinash në orbitën e ulët të tokës, e cila kërcënon infrastrukturën hapësinore të globalizimit. Gazprom, një kompani në pronësi shtetërore, nuk po i respekton angazhimet e saj për të mbushur depozitat e magazinimit të gazit në Gjermani, pavarësisht furnizimeve të pakta dhe çmimeve në rritje.

Putin i është referuar së fundmi si një “gjenocid”, luftimeve në rajonin lindor të Donbasit të Ukrainës, ku Rusia ka zhvilluar një luftë përmes micilive pro-ruse të mbështetura prej saj që nga viti 2014, e cila ka shkaktuar më shumë se 13.000 të vrarë.

Një listë dëshirash për garanci sigurie të paraqitur nga Kremlini për SHBA-në dhe NATO-n javën e kaluar, përfaqëson de fakto një veto kundër zgjerimit të mëtejshëm të aleancës, heqjen e të gjitha armëve bërthamore amerikane nga Evropa, përfshirë bombat B-61 në Gjermani, si dhe tërheqjen e trupave amerikane nga territoret e ish Traktatit të Varshavës dhe Bashkimit Sovjetik.

Dhe kjo s’ka lidhje vetëm me Ukrainën. Në fakt, Rusia po kërkon një sferë të saj të interesit, që fillon në kufirin lindor të Gjermanisë, dhe mbaron me heqjen e armëve bërthamore nga Evropa, propozime që janë të papranueshme për Perëndimin.

Edhe nëse këto kërkesa janë thjesht një manovër, e cila synon të nxisë zhvillimin e negociatave diplomatike ose një grusht shteti në Kiev, mbetet gjithsesi një lëvizje shumë e rrezikshme. Por këtë vit ka edhe një përvjetor tjetër të 30-të:ai i shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, më 26 dhjetor 1991.

Në një dokumentar të transmetuar kohë e fundit, Putin e quajti këtë ngjarje si vdekjen e “Rusisë historike”, duke shtuar se ajo e kishte detyruar të punonte natën si shofer taksie. Në një ese të botuar në muajin qershor, ai mohoi ekzistencën e kombit ukrainas.

Prokurorët rusë kanë nisur të veprojnë për të nxjerrë jashtë ligjit “Memorial”, një ojq ruse e të drejtave të njeriut që merret me dokumentimin e krimeve të stalinizmit. Po sikur historiani amator Putin të nisë të rishkruajë historinë?

NATO  dhe BE, i janë kundërpërgjigjur me një ofertë të përgjithshme për dialog, i kanë refuzuar kërkesat për veto dhe tërheqje, dhe e kanë paralajmëruar Rusinë për “pasoja dhe kosto të mëdha”, nëse ajo ndërmerr veprime ushtarake kundër Ukrainës, duke e lënë të hapur atë që nënkuptonin me këto kosto.

Paqartësia mund të jetë edhe e qëllimshme, për të mos i ofruar Moskës një pretekst për përshkallëzimin e tensioneve. Por mund të jetë edhe një përpjekje për të fshehur ndarjet në Evropë mbi qasjen ndaj Rusisë. Kryeministri i Italisë, Mario Draghi, është shprehur skeptik mbi një pushtim të mundshëm rus, ndërsa Ministri i Jashtëm i Lituanisë, Gabrielius Landsbergis, thotë se Moska “po përgatitet vërtetë për luftë”.

Sa i përket Gjermanisë, koha kur ajo mund ta përdorte historinë e saj si një justifikim për të qëndruar mënjanë, ka mbaruar prej kohësh. Liderja ekonomike e Evropës, është thelbësore për çdo përpjekje të Perëndimit për të frenuar Putinin.

Çdo masë e mundshme – sanksione ndaj subjekteve ruse, dëbimi i Rusisë nga sistemi i pagesave elektronike Sëift, anulimi i gazsjellësit Nord Stream 2 – do të ishte financiarisht dhe politikisht i kushtueshëm për qeverinë e re të kancelarit Olaf Scholz.

Por cila është alternativa? Sipas Putinit:lufta në Evropë, e zhvilluar nga një fuqi e madhe bërthamore. Luftërat jugosllave zgjatën një dekadë, dhe vranë mbi 140.000 njerëz. Ballkani mbetet një rajon i trazuar.

Por Putin do të bëjë mirë të ketë parasysh faktin se 2 nga 6 ish-republikat e Jugosllavisë komuniste janë tani anëtarë të BE-së. Katër janë pjesëtarë të NATO-s, dhe Miloshevic përfundoi përpara një gjykate të OKB-së për krimet e luftës në Hagë. /Përktheu: Alket Goce-abcnews.al

The post Gjermania ka një rol kyç në pengimin e lëvizjes së Rusisë kundër Ukrainës appeared first on Albeu.com.