Barcelona ka afruar Jesse Eugen Bisiwun, një prej talenteve më premtuese të futbollit belg. Sulmuesi i krahut dallohet për shpejtësinë, aftësinë në driblim dhe mënyrën e veçantë të lojës.

Drejtori sportiv Deco e zhvilloi në heshtje punën për transferimin e 18-vjeçarit nga Leuven, i cili vlerësohet për potencialin e lartë dhe profilin e ndryshëm nga ai i sulmuesve tradicionalë.

“Lojtari im i preferuar është Neymar”, ka treguar Bisiwu. Megjithatë, fiziku i tij prej 1.85 metrash, goditja e fortë me këmbën e djathtë dhe mundësia për t’u aktivizuar në disa role të repartit ofensiv kanë sjellë krahasime me Marcus Rashfordin.

Raportimet më të fundit bëjnë të ditur se Barcelona ka shpenzuar 8.5 milionë euro për Jesse Bisiwun. Club Brugge, ndërkohë, ka mbajtur 20 për qind të kartonit në rast të një shitjeje të ardhshme. Kjo është shuma që është publikuar gjerësisht nga mediat.

Driblimi përbën armën kryesore të Bisiwut. Ai ndihet më mirë në krahun e majtë, pozicion nga i cili zhvendoset drejt qendrës për të kërkuar goditjen në portë.

Aftësia për të krijuar duele një kundër një është pika e tij më e fortë. Me lëvizje të paparashikueshme dhe një mënyrë loje që të kujton futbollin e rrugës, ai përpiqet të kalojë kundërshtarët përmes driblimit.

Bëhet fjalë për një futbollist që luan në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe kërkon vazhdimisht përballjen me mbrojtësit. Shpejtësia, përshpejtimi dhe ndryshimet e ritmit e ndihmojnë të krijojë epërsi ndaj tyre.

Gjithsesi, vlerësimet e skautëve tregojnë se Bisiwu ka ende shumë elemente për të zhvilluar. Vendimmarrja në çastet vendimtare mbetet një prej dobësive të tij, pasi jo rrallë ngutet në veprime dhe humbet kontrollin e topit.

Gjatë sezonit të kaluar me skuadrën rezervë të Club Brugge, ai realizoi dy gola dhe dha dy asistime në 1.562 minuta aktivizim. Në shumë ndeshje, Bisiwu u hodh në fushë nga stoli.

Përveç driblimit, ai zotëron edhe një goditje të fuqishme nga largësia. Futbollisti belg paraqet rrezik gjithashtu gjatë ekzekutimit të goditjeve të lira dhe atyre nga këndi.

Pavarësisht se është 1.85 metra i gjatë, ai duhet të bëjë përparim në përballjet fizike dhe në aspektin taktik. Në fazën mbrojtëse Bisiwu e humbet shpesh përqendrimin, ndërsa pas humbjes së topit reagimi i tij nuk është gjithmonë i menjëhershëm.

Hansi Flick besohet se mund të ketë një ndikim vendimtar në rritjen e talentit belg. Te Barcelona mbizotëron bindja se përmirësimi i vendimmarrjes dhe disiplinës taktike mund t’i hapë atij rrugën drejt një vendi në ekipin e parë.

Aftësitë nuk i mungojnë. Prova më e madhe për Bisiwun tani është që talentin ta kthejë në vazhdimësi dhe efikasitet në nivelin më të lartë.

The post Jesse Bisiwu, talenti belg i Barcelonës që ka Neymarin idhull dhe kujton Rashfordin appeared first on Albeu.com.

Në futbollin suedez po merr formë një tjetër histori e jashtëzakonshme. Pasi Mjällby, skuadra e një fshati peshkatarësh, fitoi sezonin e kaluar titullin e parë në historinë e saj, këtë herë vëmendjen e ka rrëmbyer një klub tjetër që synon të shkruajë historinë.

IK Sirius nga Uppsala e ka nisur në mënyrë mbresëlënëse sezonin në Allsvenskan. Pas 14 xhirove, skuadra ende nuk ka pësuar humbje dhe kryeson bindshëm rrugën drejt titullit të parë kampion në historinë e klubit.

Bilanci i Siriusit përbëhet nga 12 fitore dhe dy barazime, ndërsa diferenca e golave është 40:17. Nga 42 pikë të mundshme, ekipi ka siguruar 38 dhe mban një avantazh prej 11 pikësh ndaj ndjekësit më të afërt, Hammarbyt, pavarësisht se ka zhvilluar një ndeshje më pak.

Reparti ofensiv është arma kryesore e kryesuesve. Robbie Ure dhe Isak Bjerkebo kanë realizuar së bashku 25 prej 40 golave të skuadrës këtë sezon. Ure numëron 15 gola, kurse Bjerkebo ka kontribuar me 10 gola dhe tetë asistime.

Vetëm një vit më parë, një ecuri e tillë dukej thuajse e paimagjinueshme. Pas 17 ndeshjeve të sezonit të kaluar, Sirius kishte vetëm 13 pikë dhe po luftonte për të siguruar mbijetesën.

Në atë periudhë, trajneri Andreas Engelmark ndodhej nën presion të madh. Drejtuesit, megjithatë, zgjodhën të mos e largonin dhe vazhduan ta mbështesnin projektin e ndërtuar për një periudhë afatgjatë.

“Klubi kishte një strategji afatgjatë dhe vendosi të më mbante”, kishte deklaruar Engelmark.

Besimi i treguar ndaj tij po shpërblehet. Klubi mbajti boshtin e ekipit, vijoi punën për përparimin e futbollistëve dhe e nisi sezonin e ri me një filozofi loje të përcaktuar qartë.

Analizat e Football Meets Data tregojnë se Sirius, pas vetëm 14 xhirove, e ka tejkaluar mesataren prej 36.8 pikësh që kishte regjistruar në nëntë sezonet e fundit. Sipas këtij modeli, mundësitë e klubit për t’u shpallur kampion janë 79 për qind, ndërsa Hammarby, Djurgården, AIK dhe Malmö vlerësohen me përqindje dukshëm më të ulëta.

Një pjesë thelbësore e këtij transformimi lidhet me Andreas Engelmark. Ai u emërua në krye të Siriusit përpara sezonit 2025, pasi kishte kaluar 12 vjet në funksione të ndryshme te Brommapojkarna, klub i njohur në Skandinavi për akademinë e tij të jashtëzakonshme.

Gjatë eksperiencës së tij atje, Engelmark mori pjesë në zhvillimin e talenteve si Dejan Kulusevski dhe Viktor Gyökeres, të cilët sot janë mes yjeve më të mëdhenj të futbollit evropian.

Kontrata e trajnerit me Siriusin është e vlefshme deri në fund të vitit 2027. Filozofia e tij mbështetet te formimi i lojtarëve të rinj dhe ndërtimi i një grupi të bashkuar.

Rezultatet e Siriusit nuk kanë ardhur vetëm përballë kundërshtarëve më të dobët. Ekipi ka mposhtur disa nga klubet më të njohura dhe më të fuqishme të futbollit suedez.

Në listën e fitoreve janë triumfet kundër Hammarbyt me rezultat 2:0, Malmö-s 3:2 në udhëtim, Djurgårdenit 3:2, AIK-ut 3:0, Elfsborgut 3:1 dhe IFK Göteborgut 4:1.

Gjatë kësaj serie, skuadra ka dëshmuar se di të triumfojë përmes qasjeve të ndryshme. Sirius mund ta dominojë lojën, të ndërtojë sulme të hapura ose të presë çastin e përshtatshëm për të dhënë goditjen vendimtare.

Robbie Ure është shndërruar në një nga zbulimet kryesore të kampionatit. Sulmuesi skocez 22-vjeçar është formuar në akademinë e Rangersit dhe më pas ka qenë pjesë e Anderlechtit. Sirius e transferoi atë në vitin 2025, duke i dhënë një kontratë deri në vitin 2029.

Me një gjatësi prej 189 centimetrash, Ure dallohet për forcën në duele. Krahas kësaj, ai është në gjendje ta ruajë topin, të shërbejë si pikë lidhëse në lojën e ekipit dhe t’u hapë hapësira bashkëlojtarëve.

Isak Bjerkebo iu bashkua klubit nga Varbergs BoIS dhe këtë sezon ka shpërthyer me paraqitjet e tij. Ai është prodhim i akademisë së Malmos, ndërsa Sirius vlerësoi aftësinë e tij për të mbuluar disa pozicione në fazën sulmuese.

Prapa kësaj ecurie qëndron edhe një model i mirëpërcaktuar funksionimi. Sirius nuk i ka mundësitë financiare për të rivalizuar Malmon, AIK-un, Djurgårdenin apo Hammarbyn, ndaj ka zgjedhur një rrugë tjetër për të qenë konkurrues.

Plani i klubit është të identifikojë futbollistë të rinj, t’i ndihmojë të zhvillohen, t’u sigurojë marrëveshje afatgjata dhe më pas t’i transferojë në tregun evropian.

“Ne nuk sjellim lojtarë me ego të mëdha, por futbollistë që përshtaten me grupin dhe luajnë për ekipin”, ka thënë mesfushori Marcus Lindberg.

Kjo mënyrë pune ka ndihmuar në krijimin e një klime të veçantë brenda dhomës së zhveshjes, e cila konsiderohet ndër elementet kryesore të rezultateve të arritura.

Mohamed Soumah përfaqëson një nga shembujt e goditjeve të sakta në vëzhgimin e tregut. Portieri 22-vjeçar nga Guinea mbërriti në fillim të vitit 2026 prej ekipit të dytë të Gentit, ku mbante shiritin e kapitenit dhe kishte zhvilluar 70 ndeshje në ligë.

Soumah përfaqësoi Guinenë në Lojërat Olimpike, ndërsa Sirius e siguroi me kontratë deri në verën e vitit 2030. Ai fitoi shpejt një rol të rëndësishëm në mbrojtje, duke u shfaqur njëkohësisht i rrezikshëm edhe brenda zonës së penalltisë së kundërshtarit.

Pengesa më e madhe për Siriusin mund të vijë nga zhvillimet jashtë fushës. Paraqitjet e Ures dhe Bjerkebos kanë zgjuar interesimin e klubeve evropiane, ndaj largimi i tyre mund të ndikojë drejtpërdrejt në raportet e forcave gjatë garës për titull.

Nëse drejtuesit arrijnë t’i mbajnë dy yjet deri në mbylljen e sezonit, Uppsala mund të festojë ngjarjen më të madhe në historinë e klubit.

Mjällby dëshmoi sezonin e kaluar se kampionati nuk përfundon domosdoshmërisht në duart e skuadrave me buxhetet më të mëdha. Tani është Sirius që kërkon ta përsërisë të njëjtin mesazh.

Pas 119 vitesh ekzistencë, klubi që dikur përpiqej të shmangte rënien po ndjek sot ëndrrën për t’u shpallur për herë të parë kampion i Suedisë.

The post Nga mbijetesa te ëndrra për titull, Sirius është befasia e madhe e futbollit suedez appeared first on Albeu.com.

Goditjet standarde po zënë një vend gjithnjë e më të madh në evolucionin e shpejtë të futbollit modern. Nga mundësi sporadike për të shënuar, ato janë kthyer në mjete të mirëfillta taktike, të afta të përcaktojnë jo vetëm fatin e ndeshjeve, por edhe fituesit e trofeve.

Në elitën e futbollit anglez, pesha e specialistëve të goditjeve të ndaluara është dëshmuar nga figura si Nicolas Jover tek Arsenali. Tani, një tjetër ekspert i kësaj fushe po përgatitet për një hap të rëndësishëm në karrierën e tij.

Pas pesë vitesh dhe pesë sezonesh të suksesshme në stafin e Unai Emeryt, Austin MacPhee është shumë pranë largimit nga Aston Villa. Skocezi ka qenë një prej njerëzve kryesorë që kanë punuar në prapaskenë, duke ndihmuar që skuadra angleze të shndërrohet në një nga ekipet më kërcënuese në Evropë gjatë goditjeve standarde.

Ndikimi i punës së tij taktike është reflektuar ndjeshëm në rezultatet e Aston Villas gjatë viteve të fundit. Kulmi erdhi në muajin maj, kur klubi fitoi trofeun e Ligës së Evropës.

Raportimet nga Anglia e lidhin tashmë MacPheen me një kalim te Chelsea, ndonëse marrëveshja ende nuk është konfirmuar zyrtarisht. Skuadra londineze drejtohet tani nga Xabi Alonso, i cili kërkon ta sjellë specialistin në kryeqytetin anglez.

Chelsea synon të fuqizojë departamentin që merret me goditjet standarde, një element në të cilin skuadra ka hasur probleme gjatë sezoneve të fundit. Për këtë arsye, afrimi i MacPheet konsiderohet një lëvizje ambicioze për përmirësimin e këtij aspekti të lojës.

Nëse transferimi realizohet, ai do të marrë vendin e Bernardo Cuevas. Një emërim i tillë do të konfirmonte edhe më shumë prirjen e klubeve të mëdha për të investuar seriozisht te profesionistët e specializuar në sektorë të veçantë taktikë.

Për Unai Emeryn, largimi i MacPheet do të përbënte një humbje të konsiderueshme, pasi trajneri skocez ishte ndër bashkëpunëtorët e tij më të besuar tek Aston Villa. Në Ligën Premier, ku ritmi fizik është i lartë dhe ndeshjet shpesh vendosen nga diferenca minimale, roli i ekspertëve të goditjeve standarde është bërë gjithnjë e më vendimtar.

Këto situata shihen tashmë nga shumë klube si mundësi për të siguruar epërsi ndaj rivalëve dhe për të krijuar “rrugë të shkurtra” drejt golit. Pikërisht për këtë arsye, puna e specialistëve të tillë po fiton vazhdimisht më shumë vlerë.

Aftësitë e MacPheet janë vlerësuar edhe në arenën ndërkombëtare. Në vitin 2024, ai iu bashkua stafit të kombëtares së Portugalisë, pasi përzgjedhësi Roberto Martínez kishte çmuar veçanërisht mënyrën se si skocezi përdorte teknologjinë dhe analizat për përgatitjen e goditjeve standarde.

“E përdor shumë mirë teknologjinë dhe na ndihmon në përgatitjet tona. Kjo përfaqëson një ndryshim revolucionar”, kishte deklaruar Martínez.

MacPhee bëri pjesë në stafin portugez edhe gjatë Kupës së Botës 2026. Megjithatë, Portugalia nuk arriti të tregonte në atë turne të njëjtën efektshmëri nga goditjet standarde dhe u eliminua në fazën e 16 skuadrave.

Nëse kalimi te Chelsea përmbyllet, Austin MacPhee do të pozicionohet mes specialistëve me profilin më të lartë në këtë fushë. Emërimi i tij do të shërbente gjithashtu si një tjetër tregues i ndryshimit të madh në mënyrën se si klubet elitare po organizojnë dhe plotësojnë stafet e tyre teknike.

The post Xabi Alonso synon t’i marrë Emeryt specialistin që mund të transformojë Ligën Premier appeared first on Albeu.com.

Një vit më parë, Jude Bellingham përballej me një valë të fuqishme kritikash në Angli. Sot, mesfushori është shndërruar në shtyllën e “Tre Luanëve”, duke i drejtuar ata drejt finales së parë të Kupës së Botës që nga suksesi i paharruar i vitit 1966.

Pas triumfit 2:0 kundër Shqipërisë në Tiranë, në nëntorin e kaluar, e përditshmja britanike Daily Mail nxori në kopertinë një apel goditës: “Lëreni Juden në shtëpi”, duke i sugjeruar trajnerit Thomas Tuchel që të mos e aktivizonte lojtarin në Kupën e Botës 2026.

Në atë periudhë, Bellingham nuk po kalonte një fazë të ndritur dhe presioni ishte implacues. Publikimi e cilësoi si një futbollist “egoist” që “minon kohezionin e skuadrës”, duke paralajmëruar se prezenca e tij mund të dëmtonte frymën e kombëtares.

Përgjigjja e tij nuk erdhi përmes deklaratave, por përmes veprimeve në tapetin e blertë. Mesfushori i Real Madridit është treguar esenciale për Anglinë gjatë këtij Botërori, duke shënuar gola kyç përballë Meksikës dhe Norvegjisë. Me gjashtë rrjeta të realizuara, ai figuron ndër protagonistët absolutë të kompeticionit.

Ai është bërë anglezi i parë që prej Gary Lineker që shënon gjashtë herë në një turne të madh ndërkombëtar. Gjithashtu, është golashënuesi më i ri që realizon në dy ndeshje radhazi me eliminim direkt në Kupën e Botës, që nga miti brazilian Pelé në vitin 1958.

Me të paktën edhe një takim përpara, Bellingham ka shansin të ngjitet edhe më shumë në renditjen e golashënuesve më të dalluar të Anglisë në një event madhor.

Marrëdhënia mes Bellingham dhe Thomas Tuchel ka njohur fërkime. Që nga ardhja e teknikut gjerman, ka pasur momente tensioni mes tyre. Një episod që shkaktoi mjaft bujë ishte vërejtja e Tuchel ku thoshte se “edhe nëna e tij mund ta gjente të papëlqyeshme një aspekt të sjelljes së Bellingham në fushë”, një pohim i pritur ftohtë nga lojtari dhe stafi i tij i afërt.

Në tetor, Bellingham mbeti jashtë formacionit dhe pas sfidës me Norvegjinë pati një shkëmbim të ashpër fjalësh me trajnerin. Megjithatë, ai ka rifituar terrenin në zemrat e tifozëve nëpërmjet paraqitjeve të tij.

Prej hapave të parë të karrierës, Bellingham ka qenë një figurë qendrore e diskutimeve në futbollin anglez. Në filmin e tij dokumentar “Out Of The Floodlights”, ai ka ndarë perceptimin e tij për peshën e vëmendjes së vazhdueshme. “Ata kanë gjithmonë nevojë për një personazh antagonist… Dhe duket se ai do të jem unë”.

Pavarësisht sulmeve, personalitete të njohura të futbollit në ishull e mbrojtën publikisht. Ish-sulmuesi i Aston Villës, Gabriel Agbonlahor, u shpreh: “Nëse një futbollist tjetër bën të njëjtën gjë, askush nuk e vë re. Kur Jude gabon, kritikat janë të tepruara. Lëreni djalin të marrë frymë lirisht”.

Legjenda e Arsenalit dhe Anglisë, Ian Wright, kritikoi ashpër trajtimin që i bëhej mesfushorit. “E urrejnë faktin që nuk ia shkatërrojnë dot rrugëtimin si ua kanë bërë të tjerëve. Bellingham trajtohet ndryshe për motive që tejkalojnë sportin”.

Pavarësisht zhurmave, Bellingham vijon të fshijë nga lista rekord pas rekordi. Ai është shpallur Futbollisti i Vitit në Angli për edicionin 2024/25, zotëron numrin më të lartë të ndeshjeve me fanellën e kombëtares përpara se të mbushte 21 vjeç dhe është shënuesi i dytë më i ri anglez në analet e Kupës së Botës.

Në këtë aktivitet botëror, pesë prej gjashtë golave të tij kanë rezultuar jetikë, duke rivendosur baraspeshën ose duke çuar në avantazh Anglinë. Ironia e situatës qëndron në faktin se pikërisht ata që bënin thirrje përjashtimin e tij një vit më parë, tashmë presin me ankth realizimin e tij të radhës. Jude Bellingham u ka dhënë përgjigje kundërshtarëve të tij në arenën më elokuente: në fushën e blertë. Hakmarrja e tij është thuajse e kompletuar.

The post Udhëtimi i Jude Bellingham: Nga sprova e kritikave te figura qendrore e ëndrrës angleze për Botëror appeared first on Albeu.com.

Mohamed Ouahbi nuk ka kaluar nëpër itinerarin e zakonshëm që të çon te drejtimi i një kombëtareje në Kupën e Botës. Ai nuk ka qenë futbollist dhe nuk e ka ngritur emrin e tij duke fituar trofe në majat e futbollit.

Për shumë vite të jetës së tij, Ouahbi punoi si mësues i edukimit fizik. Në një shkollë të Brukselit, ai u jepte mësim fëmijëve të moshës gjashtë deri në dymbëdhjetë vjeç. Sapo përfundonte orët e mësimit, ai linte klasën dhe shkonte në fushën stërvitore, ku vazhdonte të merrej me atë që e pasiononte më shumë.

Kështu mori jetë rrëfimi i “Trajnerit Momo”, njeriut që tashmë do të drejtojë Marokun ndaj Francës, në duelin ku vendoset një vend në gjysmëfinalen e Kupës së Botës.

Ouahbi ka lindur 49 vjet më parë në Bruksel, në një familje me prejardhje marokene, dhe kontaktin me futbollin e pati që në fëmijëri.

Ai e përjetoi nga afër Kupën e Botës 1986, turne në të cilin “Luanët e Atlasit” mbërritën për herë të parë në raundin e 16 më të mirave.

Ajo skuadër kombëtare i krijoi një ndjesi përkatësie që mbeti e fortë ndër vite, edhe pse jeta dhe formimi i tij, si në aspektin personal ashtu edhe profesional, u zhvilluan në Belgjikë.

Nga klasa te stoli i Kupës së Botës

Kur ishte vetëm 21 vjeç, Ouahbi hodhi hapat e parë si trajner te Maccabi Brussels. Ishte nisja e një rruge të qetë, por të qëndrueshme, e cila mori një kthesë të rëndësishme në vitin 2003, kur ai u kontaktua nga Anderlecht.

Te klubi belg, ai mori në dorë ekipin U9 në Neerpede dhe më pas qëndroi plot 17 vjet në akademinë e Anderlechtit.

Me kalimin e kohës, ai avancoi gradualisht në hierarkinë e klubit, derisa u bë një nga figurat më të vlerësuara të akademisë. Në disa periudha, ai punoi edhe si ndihmës-trajner i ekipit të parë, përkrah legjendës shqiptare, Bensik Hasi.

Nëpër procesin e tij të punës kanë kaluar disa prej talenteve më të spikatura të futbollit belg të dy dekadave të fundit.

Mes futbollistëve që janë zhvilluar nën metodën e tij përmenden Romelu Lukaku, Youri Tielemans, Jérémy Doku dhe Dodi Lukebakio.

Stërviti edhe çiklistin e famshëm, ndërsa zbulon edhe rëndësinë e shkollimit për lojtarët

Nën drejtimin e Ouahbit është stërvitur edhe Remco Evenepoel, përpara se të linte futbollin dhe të shndërrohej në një nga çiklistët më të mirë në botë.

“E kishim Remcon te Anderlecht deri në nivelin U19”, kujtoi vetë Ouahbi disa muaj më parë.

Trajneri maroken ka vënë vazhdimisht në dukje peshën që ka arsimi në formimin e një futbollisti, duke e lidhur disiplinën në shkollë me arritjet në sport.

“Kur isha në akademinë e të rinjve të Anderlechtit, e kuptuam se lojtarët që arrinin në ekipin e parë ishin ata që kishin diplomë të shkollës së mesme. Sot, futbolli është shumë i strukturuar. Lojtarët kanë nevojë për disiplinë dhe arsimi i ndihmon shumë në këtë drejtim”, ka shpjeguar Ouahbi.

Kjo ishte një filozofi që ai e kishte ushtruar për vite të tëra në klasë dhe që më vonë e transferoi edhe në dhomën e zhveshjes.

Telefonata që i ndryshoi jetën

Pas një eksperience të shkurtër në Arabinë Saudite, ku bashkëpunoi me Yannick Ferreira te Al-Fateh, erdhi thirrja që do t’i kthente kahun karrierës.

Në vitin 2022, presidenti i Federatës Marokene të Futbollit, Fouzi Lekjaa, vendosi t’ia besonte atij drejtimin e kombëtares U20 të Marokut. Lekjaa e kishte ndjekur nga afër aktivitetin e Ouahbit në Belgjikë dhe ishte i bindur se ai ishte profili i duhur për të çuar përpara projektin që federata kishte ndërtuar prej vitesh.

Brenda vetëm tre vjetësh, Ouahbi krijoi një ekip të ri, konkurrues dhe me identitet të qartë. Maroku arriti të fitojë Kupën e Botës U20, pasi mundi Argjentinën në finale.

Më pas, pas largimit të Walid Regraguit, federata i dha mundësinë Ouahbit të merrte drejtimin e kombëtares së parë.

Një zgjedhje befasuese, por e suksesshme për Marokun

Për shumë njerëz, ky emërim ishte i papritur. Ai ishte pothuajse i panjohur për publikun e gjerë, pa eksperiencë në drejtimin e një kombëtareje të të rriturve dhe u vendos në detyrë vetëm pak muaj para Kupës së Botës.

Pavarësisht kësaj, Federata Marokene tregoi vendosmëri dhe deri tani rezultatet e kanë justifikuar plotësisht zgjedhjen.

Me një moshë mesatare prej vetëm 26.4 vjeç, Maroku paraqitet si skuadra e tretë më e re e turneut dhe njëkohësisht si një nga përfaqësueset që ka bërë përshtypjen më të madhe.

“Lojtarët e rinj shpesh kritikohen se nuk i dëgjojnë më të vjetrit dhe se ndjekin rrugën e tyre. Por në këtë skuadër është e kundërta. Ata dëgjojnë me shumë kujdes stafin e trajnerëve dhe lojtarët veteranë. Ka një respekt të madh të ndërsjellë”, ka thënë Ouahbi.

Ky transformim në mënyrën e të menduarit përmbledh më së miri edhe profilin e Mohamed Ouahbit.

Tashmë, pengesa e radhës për “Trajnerin Momo” dhe Marokun është Franca, në një sfidë të madhe që mund t’i dërgojë “Luanët e Atlasit” në gjysmëfinalen e Kupës së Botës.

The post Nga mësues edukimi fizik në sfidues të Francës, rrugëtimi i jashtëzakonshëm i “Trajnerit Momo”, ish-ndihmësit të Besnik Hasit appeared first on Albeu.com.

Mikel Merino u kthye edhe një herë në figurën vendimtare të Spanjës, pasi mesfushori realizoi golin që vulosi suksesin 1-0 ndaj Portugalisë dhe i dha “Furisë së Kuqe” kualifikimin për në çerekfinalet e Kupës së Botës 2026.

Edhe pse u aktivizua vetëm në minutat e fundit të kohës së rregullt, atij iu desh shumë pak për të bërë diferencën. Në minutën e parë të vazhdimeve, Merino përmbylli me qetësi një sulm të shpejtë të spanjollëve, pas pasimit nga Ferran Torres, duke mposhtur Diogo Costan dhe duke vendosur përfundimisht fatin e sfidës.

Ky gol nuk i solli vetëm Spanjës kalimin në çerekfinale, por shënoi edhe fundin e rrugës së Cristiano Ronaldos në Kupën e Botës. Vetë portugezi kishte bërë të ditur para takimit se Botërori 2026 do të ishte i fundit i karrierës së tij dhe humbja ndaj Spanjës mbylli kështu një kapitull të madh të futbollit ndërkombëtar.

Njeriu i momenteve të mëdha

Merino po forcon gjithnjë e më shumë imazhin e një lojtari që del në pah pikërisht në ndeshjet vendimtare. Në Kampionatin Evropian, ai realizoi me kokë në minutën e 119-të kundër Gjermanisë, një gol që i siguroi Spanjës biletën për në gjysmëfinale dhe i dha fund karrierës ndërkombëtare të Toni Kroos.

Në atë përballje, Gjermania mbeti jashtë turneut dhe më pas kombëtares iu dhanë lamtumirën edhe Thomas Muller dhe Ilkay Gundogan. Tashmë, me realizimin ndaj Portugalisë, Merino u bë sërish protagonisti i një ndeshjeje që mbylli një epokë për një nga emrat më të mëdhenj të futbollit botëror.

Mesfushori 30-vjeçar ka shkuar në kuotën e 11 golave me Kombëtaren e Spanjës dhe konsiderohet një nga realizuesit më të rëndësishëm në periudhën e Luis de la Fuente.

“Mikel Merino nuk na zhgënjen kurrë. Ai është një lojtar i sigurt dhe gjithmonë shfaqet kur ka më shumë rëndësi. Kemi futbollistë në stol që do të ishin titullarë në shumë kombëtare të tjera”, është shprehur De la Fuente pas ndeshjes.

Nga periudha e vështirë te kulmi i emocionit

Vetë Merino ka pranuar se ky sezon nuk ka qenë i lehtë për të, por goli kundër Portugalisë u kthye në një nga çastet më të mëdha të karrierës së tij.

“Të isha këtu ishte e paimagjinueshme disa muaj më parë. Tani jam në majë të botës dhe po shijoj një nga momentet më të lumtura të karrierës sime. Çdo ditë përpjekjeje dhe çdo moment dyshimi ia ka vlejtur”, ka deklaruar ai.

Në çastin e golit, Merino festoi pranë flamurit të këndit, një veprim që e bën shpesh si homazh për të atin.

Festimi në Dallas mori një domethënie të veçantë, sepse i dha Spanjës një fitore të madhe dhe e afroi më shumë me ëndrrën për të fituar trofeun e Botërorit.

Dhuratë për djalin e porsalindur

Kualifikimi në çerekfinale ka edhe një peshë personale për Merinon. Disa muaj më parë ai u bë baba dhe tani bashkëshortja e tij, Lola, si edhe djali i tyre Marco, pritet të udhëtojnë për të ndjekur Spanjën në fazën e ardhshme.

“Të luash në Kupën e Botës është e jashtëzakonshme, por ka edhe një anë të vështirë: po humbas muajt e parë të jetës së djalit tim. Më mungojnë shumë, por për fat të mirë do të vijnë të më shohin në çerekfinale”, ka rrëfyer Merino.

Për Spanjën, ai mbetet një armë shumë e vlefshme që vjen nga stoli. Për rivalët, Mikel Merino po shndërrohet në lojtarin që del përpara në çastet më të mëdha dhe ndryshon rrjedhën e historisë së ndeshjeve.

The post Mikel Merino godet sërish në çastin vendimtar: goli kundër Portugalisë i mbylli Ronaldos aventurën në Kupën e Botës appeared first on Albeu.com.

Anthony Gordon po merr gjithnjë e më shumë peshë si një nga elementët kyç të Anglisë në Kupën e Botës 2026.

Në suksesin dramatik 3-2 të “Tre Luanëve” ndaj Meksikës në 1/8 e finales, sulmuesi i krahut, që së fundmi është bashkuar me Barcelonën, ishte ndër figurat kryesore të ndeshjes.

Ishte pikërisht Gordon ai që siguroi penalltinë të cilën Harry Kane e ktheu në gol për rezultatin 1-3, ndërsa performanca e tij u cilësua si më e mira që ka dhënë deri tani në këtë turne.

Rikthimi i tij në formacionin titullar erdhi pas ndikimit të madh që pati në sfidën ndaj Republikës Demokratike të Kongos. Në atë takim, ai u fut në lojë në minutën e 61-të dhe ndikoi drejtpërdrejt në përmbysjen e Anglisë.

Ish-lojtari i Newcastle dha asistin për golin e Harry Kane në minutën e 75-të, ndërsa më vonë rikuperoi topin në aksionin që solli golin vendimtar të kapitenit anglez në minutën e 86-të.

“E urrej të jem zëvendësues, jam një tufë nervash”, kishte thënë Gordon pas asaj ndeshjeje.

Megjithatë, rrugëtimi i tij në këtë Botëror nuk nisi pa luhatje. Anësori i majtë e filloi turneun si titullar në fitoren 4-2 ndaj Kroacisë dhe në barazimin pa gola kundër Ganës.

Por paraqitjet e tij në ato dy takime nuk e bindën plotësisht Thomas Tuchelin, i cili më pas zgjodhi Marcus Rashfordin për ndeshjet ndaj Panamasë dhe Republikës Demokratike të Kongos.

Paraqitja kundër Kongos i hapi sërish derën formacionit kundër Meksikës, ku Gordon ishte mes lojtarëve më të rrezikshëm të Anglisë. Me shpejtësinë, driblimet dhe depërtimet pas vijës mbrojtëse, ai krijoi vazhdimisht vështirësi për kundërshtarin.

Në minutën e 26-të ai provoi me një goditje me të djathtën, por portieri Raúl Rangel ia mohoi golin. Në minutën e 52-të fitoi edhe një goditje dënimi të rrezikshme, ndërsa episodi që ndryshoi ndeshjen erdhi tetë minuta më pas.

Pas një topi të gjatë të dërguar nga Jordan Pickford, Gordon sulmoi hapësirën, kaloi pas Edson Álvarez dhe, teksa ishte pranë portës, u ndal në mënyrë të parregullt nga portieri Rangel. Arbitri tregoi menjëherë pikën e bardhë dhe Harry Kane shënoi për 1-3.

Kontributi i Gordonit nuk u kufizua vetëm në sulm. Ai dha një ndihmë të rëndësishme edhe në mbrojtje, duke e mbyllur takimin si lojtari i dytë anglez me më shumë rikuperime topi, plot katër.

Përveç kësaj, ai regjistroi tri largime të topit, një ndërprerje dhe një ndërhyrje, tregues të qartë se ishte i gatshëm të sakrifikohej për skuadrën edhe kur nuk e kishte topin në zotërim.

“Lartësia na la gjurmë gjatë 20 minutave të para. E dinim se do të ishte e vështirë, por lojtarët e mëdhenj shkëlqejnë në momentet e mëdha”.

“Kur një nga lojtarët tanë u përjashtua, e dija se duhej të bëja një hap përpara dhe të vrapoja më fort se kurrë. Jam një lojtar që dëshiron të ndikojë në çdo ndeshje. Cilido qoftë lloji i përballjes, mund ta ndryshoj rrjedhën e saj”, deklaroi Gordon pas ndeshjes.

Tashmë, Anglia do të masë forcat me Norvegjinë në çerekfinale, në një përballje ku Gordon pritet të ketë sërish një rol të rëndësishëm.

Pas ndeshjeve të fundit, futbollisti i Barcelonës duket se e ka fituar plotësisht besimin e Tuchelit dhe po shndërrohet në një nga armët kryesore të Anglisë në rrugëtimin e saj drejt suksesit në këtë Kupë Bote.

The post Anthony Gordon po kthehet në kartën vendimtare të Anglisë në Kupën e Botës 2026 appeared first on Albeu.com.

Raúl Rangel është shndërruar në një nga emrat më të spikatur të Kupës së Botës 2026, teksa portieri i Meksikës ka pasur rol vendimtar në ecurinë e përfaqësueses së tij drejt raundit të 16-të, ku e pret përballja me Anglinë.

Së bashku me Spanjën, Meksika mbetet e vetmja kombëtare në këtë turne që nuk ka pësuar ende asnjë gol. Në katër ndeshje të zhvilluara, Rangel ka grumbulluar 348 minuta pa u mposhtur, shifër që e vendos mbi çdo portier tjetër në këtë edicion.

Portieri i Chivas është larguar nga fusha vetëm një herë, në minutën e 78-të të suksesit 3-0 përballë Republikës Çeke, moment kur trajneri Javier Aguirre aktivizoi për pak minuta edhe Guillermo Ochoas, në Kupën e tij të gjashtë të Botës.

Me këtë seri prej 348 minutash pa pësuar, Rangel ka lënë pas Ignacio Calderónin, që kishte arritur 283 minuta në vitin 1970, si edhe Pablo Lariosin me 276 minuta në vitin 1986.

Kjo e bën atë portierin meksikan me ecurinë më të gjatë pa pësuar gol në historinë e Kupave të Botës. Sipas statistikave të Footmob, ai është gjithashtu gardiani që ka shmangur më shumë gola të pritshëm në turne, me 1.70 xG të ndalur.

Njëkohësisht, Rangel është bërë portieri i shtatë në histori që e nis një Kupë Bote me katër ndeshje radhazi pa pësuar gol. Para tij, këtë arritje e kishin regjistruar Gilmar, Gordon Banks, Emerson Leao, Carlos, Walter Zenga dhe Pascal Zuberbühler.

Pas fitores 1-0 ndaj Koresë së Jugut, Rangel ishte shprehur se “Jemi të destinuar për gjëra të mëdha”. Ai kishte nënvizuar se ishte rritur nga ndeshja në ndeshje dhe se kishte qenë gati të përgjigjej sa herë ekipi kishte nevojë për të.

Edhe përzgjedhësi Javier Aguirre ka folur me vlerësim për portierin e tij, duke theksuar se gjatë këtij turneu Rangel ka fituar më shumë qetësi dhe eksperiencë.

Sipas Aguirres, në sfidën ndaj Afrikës së Jugut portieri pati disa çaste pasigurie, por kundër Koresë së Jugut reagoi shumë mirë, duke realizuar pritjet e domosdoshme në momentet vendimtare.

Rruga e Rangelit drejt kësaj skene ka qenë po aq domethënëse sa edhe paraqitjet e tij në fushë. Përpara se të bëhej portieri i Meksikës në Kupën e Botës, ai kishte punuar në profesione të ndryshme për të ndihmuar familjen.

Ai ka shitur karamele, ka larë makina, ka shpërndarë mish dhe bukë, ndërsa një nga angazhimet më të rënda ishte puna në prodhimin e tullave. Të afërmit e tij kanë treguar se ai nisej herët në mëngjes dhe rikthehej në shtëpi i mbuluar me baltë, pas shumë orësh pune.

Tashmë, pas një rruge të gjatë me shumë sakrifica, Raúl Rangel është kthyer në “murin” e Meksikës. Tani ai kërkon ta zgjasë serinë pa gol të pësuar edhe në sfidën ndaj Anglisë, në një prej provave më të mëdha të karrierës së tij.

The post Raúl Rangel vendos rekord me Meksikën, 348 minuta pa pësuar dhe tani pret Anglinë appeared first on Albeu.com.

Teksa Erling Haaland vijon të jetë burimi kryesor i golave për Norvegjinë, në rrugëtimin e ekipit në Kupën e Botës 2026 po del në pah edhe një figurë po aq e rëndësishme: Martin Odegaard. Kapiteni dhe organizatori i lojës po i prin “Vikingëve” me qetësi, autoritet dhe vizion.

Pas suksesit ndaj Bregut të Fildishtë, që i siguroi Norvegjisë kualifikimin më tej, Odegaard u bë një nga figurat qendrore të festës së skuadrës.

Ai mori daullen dhe shkopinjtë për të udhëhequr festimet me bashkëlojtarët, një pamje që pasqyroi qartë peshën e tij si lider si në fushë, ashtu edhe jashtë saj.

Trajneri Stale Solbakken duket se te Odegaard ka gjetur njeriun ideal për të komanduar lojën e skuadrës. Në çdo paraqitje të tij në këtë Botëror, mesfushori i Arsenal ka regjistruar nga një asist dhe ka marrë vlerësime mbi 7.0 për performancat e tij.

Rendimenti i tij është rritur nga një ndeshje në tjetrën, ndërsa përballë Bregut të Fildishtë ai firmosi paraqitjen e tij më të mirë në këtë turne.

Odegaard ishte futbollisti që diktoi ritmin e lojës së Norvegjisë. Ai e preku topin 90 herë, më shumë se çdo mesfushor tjetër në ndeshje.

Po ashtu, realizoi 18 pasime progresive, duke e shtyrë vazhdimisht ekipin përpara drejt sulmit.

Nga këmbët e tij erdhën edhe 9 pasime në zonën e penalltisë, ku 6 prej tyre gjetën bashkëlojtarët, që përbënin gjysmën e të gjitha hyrjeve të sakta të Norvegjisë në zonën kundërshtare.

Pjesa më e madhe e aksioneve sulmuese të ekipit kaloi përmes tij, duke e përforcuar rolin e Odegaard si motori kryesor i skuadrës.

Kapiteni norvegjez ishte vendimtar edhe në aksionin e golit të parë. Ai e nisi lëvizjen me një pasim mes vijave, u afrua drejt zonës dhe më pas shërbeu saktë për Antonio Nusa, i cili fitoi duelin individual dhe realizoi golin që hapi rrugën e fitores.

Ai moment mori edhe vlerë historike, pasi Norvegjia shënoi golin e saj të parë në fazat eliminatore të Kupës së Botës që nga viti 1938.

Tani Norvegjia po përgatitet për përballjen ndaj Brazilit. Edhe pse Haaland mbetet arma kryesore në repartin ofensiv, shumë analistë mendojnë se sërish çelësi i suksesit do të jetë Martin Odegaard.

Carlo Ancelotti pritet të hartojë një plan të veçantë për të kufizuar ndikimin e kapitenit norvegjez, pasi deri në këtë pikë asnjë kundërshtar nuk ka mundur t’i ndalë krijimtarinë dhe kontrollin në mesfushë.

Me formën që po shfaq në këtë Botëror, Odegaard është kthyer në dirigjentin e padiskutueshëm të Norvegjisë dhe në një nga mesfushorët më dominues të të gjithë turneut.

The post Martin Odegaard, kapiteni që po drejton Norvegjinë me vizion në Kupën e Botës appeared first on Albeu.com.

Stephen Eustáquio u kthye në protagonistin e madh të Kanadasë, pasi realizoi golin vendimtar në minutën e 92-të kundër Afrikës së Jugut, një gol që i dha kombëtares kualifikimin e parë historik në fazën e 1/8 së finales të Kupës së Botës.

Por pas atij momenti feste që shpërtheu në fushë, qëndron një rrëfim i thellë personal dhe shumë prekës.

Lotët që mesfushori nuk mundi t’i mbante pas golit nuk lidhen vetëm me lumturinë e fitores. Ata ishin edhe një kujtim e përkushtim për prindërit e tij, të cilët i humbi brenda më pak se një viti.

Pas përfundimit të ndeshjes, Eustáquio foli hapur për emocionet e tij dhe për njerëzit që e motivojnë. “Çdo gjë që bëj është për familjen time, për prindërit e mi, për të dashurën, vajzën dhe miqtë e mi. Gjithçka e bëj për ta”, tha ai.

Këto fjalë morën një kuptim edhe më të fortë për shkak të tragjedive familjare që futbollisti ka kaluar gjatë viteve të fundit.

Kur ishte vetëm shtatë vjeç, familja e Eustáquios u largua nga Kanadaja dhe u vendos në Portugali.

Në vitin 2023, nëna e tij, Esmeralda, humbi jetën pas betejës me kancerin, ndërsa në vitin 2024 babai i tij, Armando Eustáquio, ndërroi jetë si pasojë e një sulmi në zemër.

Pikërisht për këtë arsye, goli ndaj Afrikës së Jugut nuk ishte thjesht një gol kualifikimi, por një moment me peshë të madhe emocionale për të.

Eustáquio nuk shkëlqeu vetëm për shkak të golit të fitores. Ai zhvilloi një ndeshje të nivelit të lartë dhe në fund u zgjodh lojtari më i mirë i takimit.

Sipas të dhënave të Opta-s, ai u bë vetëm futbollisti i dytë që krijon pesë raste të rrezikshme nga goditjet standarde në një ndeshje të Kupës së Botës, që prej nisjes së regjistrimit të këtyre statistikave.

Mesfushori 29-vjeçar, i cili është në pronësi të Portos dhe aktualisht aktivizohet si i huazuar te Los Angeles FC, mban edhe shiritin e kapitenit të Kanadasë në mungesë të Alphonso Davies.

Cilësitë e tij Eustáquio i ka treguar edhe në skenën evropiane. Në sezonin 2022/23 të Ligës së Kampionëve, ai shënoi ndaj Atletico Madridit dhe ndihmoi Porton të eliminonte ekipin e Diego Simeones.

Edhe përzgjedhësi i Kanadasë, Jesse Marsch, foli me vlerësim të madh për mesfushorin, i cili me golin e tij la gjurmë në historinë e Kanadasë.

“Nuk mund të mendoj për një njeri që e meriton më shumë këtë moment. Jam jashtëzakonisht i lumtur për të. Besoj se prindërit e tij po e shikojnë nga lart dhe janë krenarë për atë që ka arritur”, deklaroi Marsch.

Rrugëtimi i Stephen Eustáquios është një nga historitë më emocionuese të Kupës së Botës 2026, duke treguar se pas lavdisë sportive shpesh fshihen humbje, sakrifica dhe dhimbje të mëdha personale.

The post Stephen Eustáquio, nga dhimbja personale te momenti historik i Kanadasë në Kupën e Botës appeared first on Albeu.com.