Ndërsa Kupa e Botës 2026 vijon ende, deri në këtë pikë 13 përzgjedhës kanë humbur vendin e punës. Shkaqet kanë qenë të ndryshme: disa janë shkarkuar menjëherë pas një ndeshjeje, të tjerë janë larguar pas eliminimit, ndërsa në disa raste pesha nuk ka ardhur vetëm nga rezultatet, por edhe nga klima e krijuar rreth skuadrës.

Ja cilët janë trajnerët që janë ndarë deri tani nga kombëtaret e tyre në Botërorin 2026, që po zhvillohet në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Kanada dhe Meksikë.

Roberto Martinez (Portugali)

Pas disfatës 1-0 kundër Spanjës në fazën e 1/8-tës, Roberto Martinez bëri të ditur largimin nga stoli i Portugalisë. Ai tha se kishte ardhur me objektivin për të fituar Kupën e Botës dhe se, pa e arritur këtë, nuk kishte kuptim të vijonte. Kështu u mbyll periudha e tij trevjeçare e gjysmë, ku veçohet fitimi i Ligës së Kombeve 2025 dhe dy kualifikime në çerekfinale, por pa shkuar në asnjë finale në pesë turne madhorë si trajner.

Sabri Lamouchi, Herve Renard (Tunizi)

Botërori i Tunizisë u shndërrua në një rrëmujë të plotë. Sabri Lamouchi u largua nga detyra pas humbjes 5-1 përballë Suedisë. Në vendin e tij erdhi Herve Renard, por as ai nuk mundi të përmbysë situatën, pasi skuadra u mund edhe nga Japonia dhe Holanda. Me përfundimin e aventurës së Tunizisë, edhe Renard zgjodhi të largohej.

Javier Aguirre (Meksikë)

Mandati i Javier Aguirre përfundoi pas humbjes 3-2 ndaj Anglisë në fazën e 1/8-tës. Largimi i tij ishte parashikuar më herët, teksa Rafael Marquez ishte bërë gati për ta pasuar. Aguirre u nda me kombëtaren me ndjenjë krenarie, pasi e drejtoi Meksikën drejt paraqitjes së saj më të mirë në Kupën e Botës pas shumë vitesh.

Steve Clarke (Skoci)

Menjëherë pasi Skocia u eliminua në fazën e grupeve, Steve Clarke paraqiti dorëheqjen, edhe pse vetëm pak javë më parë kishte zgjatur kontratën. Ai largohet si tekniku më i suksesshëm i epokës moderne të futbollit skocez, duke rikthyer përfaqësuesen në Kampionatin Evropian dhe në Kupën e Botës pas dekadash mungese.

Hong Myung-bo (Koreja e Jugut)

Për Hong Myung-bo, aventura mori fund pas daljes në fazën e grupeve. Përtej rezultateve jo bindëse, ai hasi edhe kritika të forta publike dhe kërcënime, ndërsa emërimi i tij kishte qenë i diskutueshëm që në nisje.

Ronald Koeman (Holandë)

Eliminimi nga Maroku me penallti solli fundin e qëndrimit të Ronald Koeman. Fillimisht ai mbrojti vendimet e veta taktike, por të nesërmen vendosi të japë dorëheqjen. Tekniku holandez pranoi zhgënjimin për dështimin në Botëror dhe theksoi se kishte ardhur momenti për ta mbyllur mandatin.

Carlos Queiroz (Gana)

Carlos Queiroz mori drejtimin e Ganës vetëm disa muaj përpara Kupës së Botës dhe arriti ta çojë ekipin në fazën eliminatore për herë të parë që nga viti 2010. Sidoqoftë, pas humbjes me Kolumbinë në 1/16-tën e finales, portugezi njoftoi se po largohej, duke kërkuar më tepër investime për zhvillimin e futbollit në vend.

Sebastian Beccacece (Ekuador)

Pas humbjes ndaj Meksikës në fazën e 1/16-tës, Sebastian Beccacece u largua me mbylljen e kontratës së tij. Argjentinasi e la skuadrën pasi e kishte kualifikuar në Botëror dhe e kishte çuar në raundin eliminator për herë të parë në 20 vjet.

Miroslav Koubek (Çeki)

Pas përfundimit të Çekisë në vendin e fundit të grupit, Miroslav Koubek u nda nga kombëtarja. Sipas vetë trajnerit, vendimi u ndikua edhe nga klima e krijuar nga mediat, pavarësisht faktit se ai e kishte rikthyer ekipin në Kupën e Botës pas dy dekadash.

Marcelo Bielsa (Uruguai)

Dihej paraprakisht se Marcelo Bielsa do të largohej pas Botërorit, por eliminimi i shpejtë dhe konfliktet me lojtarët e bënë fundin e tij edhe më të hidhur. Argjentinasi e pranoi se nuk arriti të sillte rezultatet që priteshin prej tij.

Jamal Sellami (Jordani)

Jamal Sellami e çoi Jordaninë në Kupën e parë të Botës në historinë e saj dhe mori gjithashtu shtetësinë jordaneze. Megjithatë, pas tre humbjeve në fazën e grupeve, ai vendosi të largohej, duke mbyllur një periudhë historike për futbollin e vendit.

Julian Nagelsmann (Gjermani)

Pas eliminimit të Gjermanisë nga Paraguai me penallti, Julian Nagelsmann njoftoi dorëheqjen, ndonëse mediat gjermane raportuan se në të vërtetë bëhej fjalë për një shkarkim të kamufluar. Pas afro tre vitesh në krye të përfaqësueses, ai largohet, ndërsa si pasues pritet Jurgen Klopp.

Trajnerët që mund të largohen së shpejti

Kjo listë mund të zgjatet në një kohë shumë të shkurtër. Hugo Broos ka sinjalizuar dorëheqjen pas eliminimit të Afrikës së Jugut, Zlatko Daliç duket pranë fundit të ciklit të tij me Kroacinë, ndërsa Vladimir Petkoviç ndodhet nën presion të fortë në Algjeri dhe largimi i tij shihet vetëm si çështje kohe.

The post Botërori 2026 ka sjellë deri tani 13 largime trajnerësh, Roberto Martinez mbyll listën e fundit appeared first on Albeu.com.

Kupa e Botës është përfshirë nga një rast i bujshëm dopingu, pasi tetë pjesëtarë të përfaqësueses së Tunizisë kanë rezultuar pozitivë, ndonëse sipas të dhënave të para nuk priten dënime me pezullim, sepse mendohet se burimi i problemit ka qenë mishi i kontaminuar.

Sipas The Times, në mostrat e tetë lojtarëve tunizianë janë zbuluar gjurmë të klenbuterolit, një përbërës që figuron në listën e substancave të ndaluara të Agjencisë Botërore Antidoping (WADA).

Kjo substancë përdoret për trajtimin e astmës, por për sportistët është e ndaluar, pasi mund të ndikojë në shtimin e masës muskulore dhe në reduktimin e yndyrës trupore.

Megjithatë, institucionet përkatëse nuk besojnë se futbollistët e kanë marrë me vetëdije këtë substancë të ndaluar. Dyshimi kryesor është se prania e klenbuterolit në organizmin e tyre lidhet me konsumimin e mishit të kontaminuar.

Gjatë kampionatit, kombëtarja tuniziane ishte e vendosur në Monterrey, ndërsa në disa zona të Meksikës janë raportuar raste të përdorimit të klenbuterolit në blegtori për të rritur masën muskulore të kafshëve dhe për të ulur përqindjen e yndyrës.

Pikërisht për këtë shkak, edhe më herët janë evidentuar raste të ngjashme të kontaminimit të pavullnetshëm te sportistë që kanë qëndruar në atë vend.

Identiteti i lojtarëve nuk është bërë publik dhe ndaj tyre nuk është hapur asnjë procedurë disiplinore.

Sa i përket ecurisë sportive, Tunizia e mbylli aventurën e saj në Kupën e Botës që në fazën e grupeve, duke përfunduar e fundit në Grupin F pas humbjeve kundër Suedisë, Japonisë dhe Holandës.

Pas disfatës së thellë 5-1 në ndeshjen e parë, trajneri Sabri Lamouchi u zëvendësua, ndërsa deri në përfundim të turneut skuadrën e drejtoi Herve Renard.

Ky episod mund të shërbejë si sinjal alarmi edhe për përfaqësueset e tjera që po qëndrojnë në Meksikë, mes tyre edhe Anglinë.

‘Tre Luanët’ do të zhvillojnë në atë vend një përballje të raundit të 16-tave ndaj ekipit vendas, ndaj stafi teknik pritet t’i kushtojë kujdes të veçantë regjimit ushqimor të futbollistëve për të shmangur çdo situatë të padëshiruar.

The post Tetë futbollistë të Tunizisë dolën pozitivë për doping në Kupën e Botës, dyshimet bien mbi mishin e kontaminuar appeared first on Albeu.com.

Në përfundim të fazës së grupeve të Kupës së Botës 2026, një prej zhvillimeve më befasuese ishte paraqitja e ekipeve afrikane: nëntë nga 10 përfaqësueset e kontinentit siguruan kualifikimin për në raundet eliminatore. Asnjë konfederatë tjetër e pranishme në këtë edicion të Botërorit nuk pati një përqindje suksesi kaq të lartë.

Ky realitet lidhet edhe me një prirje më të gjerë që po bëhet gjithnjë e më e dukshme në futbollin modern. Në Kupën e Botës 2026 janë regjistruar jo më pak se 289 futbollistë që kanë lindur në një shtet, por përfaqësojnë një tjetër në turne. Rekordi i mëparshëm ishte ai i Kupës së Botës 2022, me 137 lojtarë në të njëjtën situatë.

Sa më shumë kalon koha, aq më qartë shfaqet ndikimi i globalizimit në botën e sotme, dhe futbolli është një nga pasqyrimet më të forta të këtij procesi. Megjithatë, duhet pranuar edhe se zgjerimi i Kupës së Botës nga 32 në 48 skuadra ka pasur pjesën e vet në këtë rritje.

Pjesa më e madhe e këtyre 289 rasteve lidhet me futbollistë të lindur në Evropë, të cilët më pas zgjedhin ose fitojnë të drejtën sportive për të përfaqësuar një kombëtare afrikane.

Prej vitesh, në shekullin e 21-të, është përsëritur shpesh ideja se përfaqësuesja e Francës ka qenë në thelb një skuadër me përbërje afrikane më shumë sesa franceze. Në raste të caktuara, ky debat ka degjeneruar edhe në komente haptazi raciste. Është e vërtetë që Franca, por edhe disa ekipe të tjera kombëtare, kanë në përbërje shumë futbollistë, prindërit ose gjyshërit e të cilëve kanë jetuar në Afrikë.

Megjithatë, ekziston edhe kahu i kundërt i këtij fenomeni: Evropa po “ushqen” me një numër të madh lojtarësh vetë kombëtaret afrikane, pasi shumë prej tyre janë lindur në Afrikë, por janë rritur futbollistikisht në vendet evropiane.

Jo të gjitha skuadrat afrikane të Kupës së Botës 2026 mbështeten në të njëjtën masë te ky burim. Afrika e Jugut dhe Egjipti, për shembull, kanë vetëm nga një futbollist të lindur jashtë vendit. Në anën tjetër, përqendrimi më i madh i lojtarëve të tillë gjendet te Republika Demokratike e Kongos, Marok dhe Algjeri.

Siç pritej, Franca mbetet “furnizuesi” më i madh i talenteve për kombëtaret afrikane. Ajo qëndron dukshëm përpara Holandës, e cila mban vendin e dytë në këtë renditje të veçantë.

Në total, 98 nga 1,248 lojtarët e këtij Botërori kanë lindur në Francë:

23 në skuadrën e Francës;

12 në skuadrën e Algjerisë;

13 në skuadrën e Haitit;

11 në skuadrën e RD Kongos;

10 në skuadrën e Senegalit;

8 në skuadrën e Bregut të Fildishtë;

7 në skuadrën e Tunizisë;

6 në skuadrën e Marokut;

3 në skuadrën e Kepit të Gjelbër;

3 në skuadrën e Ganës;

1 në skuadrën e Egjiptit;

1 në skuadrën e Spanjës;

Përtej numrave, me rëndësi është edhe pesha reale që këta “evropianë” kanë në skuadrat afrikane në Kupën e Botës 2026. Matja më e saktë e këtij ndikimi nuk është e thjeshtë, por nëse merret si tregues më i drejtpërdrejtë kontributi në gola, atëherë panorama është kjo:

Maroku — 83% e golave të tyre të shënuar nga “evropianët”;

Algjeria — 80%;

Republika Demokratike e Kongos — 75%;

Bregu i Fildishtë — 50%;

Tunizia — 50%;

Kepi i Gjelbër — 50%;

Senegali — 50%;

Gana — 50%;

Egjipti — 0%;

Afrika e Jugut — 0%;

Sigurisht, në disa përfaqësuese ndikimi më i madh i këtyre futbollistëve nuk reflektohet vetëm te golat, pasi roli i lojtarëve mbrojtës mund të jetë vendimtar, sidomos në skuadra që nuk dominojnë shpesh ndeshjet. Gjithsesi, gjatë fazës së grupeve u dallua qartë pesha e formimit futbollistik evropian.

Një shembull i qartë ishte Ismael Saibari, i lindur në Barcelonë, i cili realizoi në secilën prej tri ndeshjeve të para të Marokut në Kupën e Botës 2026. Po ashtu, Riyad Mahrez, i lindur në Francë, shënoi dy gola në takimin e tretë të grupit ndaj Austrisë, duke i siguruar Algjerisë kalimin në raundet eliminatore.

The post Globalizimi në futboll: Sa lojtarë të formuar në Evropë po përforcojnë kombëtaret afrikane appeared first on Albeu.com.

Ndërkohë, disa përfaqësuese e kanë humbur tashmë edhe matematikisht shansin për vazhdim, duke mbetur jashtë garës për raundin tjetër të turneut.

Në formatin e ri me 48 ekipe, kualifikimin e drejtpërdrejtë për në fazën me eliminim e sigurojnë dy vendet e para në secilin prej 12 grupeve, ndërsa me to bashkohen edhe tetë ekipet më të mira që e mbyllin grupin në pozitën e tretë.

Deri në këtë fazë, shtatë kombëtare janë eliminuar zyrtarisht nga Kupa e Botës 2026:

Republika Çeke (Grupi A) – E mbylli grupin në vendin e fundit pas humbjes ndaj Meksikës.

Katari (Grupi B) – Mori vetëm një pikë në tri ndeshjet e zhvilluara në grup.

Haiti (Grupi C) – Doli jashtë garës pas humbjeve kundër Skocisë, Brazilit dhe Marokut.

Turqia (Grupi D) – Disfatat ndaj Australisë dhe Paraguait ia shuan çdo shpresë për kualifikim.

Tunizia (Grupi F) – U përjashtua nga gara pas humbjeve të thella përballë Suedisë dhe Japonisë.

Jordania (Grupi J) – Debutuesja nga Azia nuk arriti të marrë asnjë pikë pas humbjeve ndaj Austrisë dhe Algjerisë.

Panamaja (Grupi L) – U eliminua herët pas humbjeve kundër Ganës dhe Kroacisë.

Këto shtatë skuadra nuk kanë më asnjë rrugë për të arritur raundin pasardhës, as përmes renditjes në grup dhe as përmes klasifikimit të ekipeve më të mira të vendit të tretë. /

The post Shtatë përfaqësuese që i kanë mbyllur llogaritë me Kupën e Botës 2026 appeared first on Albeu.com.

Skuadra japoneze e nisi ndeshjen në mënyrë të furishme dhe kaloi në avantazh që në minutën e katërt.

Gjithçka erdhi pas një aksioni shumë të bukur, kur Keito Nakamura dërgoi një top të rrezikshëm në zonë. Mbrojtja e Tunizisë nuk arriti ta spastronte, ndërsa Daichi Kamada përfitoi mes një tollovie lojtarësh për ta shtyrë topin në rrjetë.

Dominimi i ekipit aziatik vazhdoi pa ndërprerje edhe më tej. Portieri Aymen Dahmen shmangu një gol të dytë të sigurt për tunizianët, duke ndalur mbi vijë një tentativë të Ayase Uedas, ndërsa Tunizia në sulm ishte pothuajse e padukshme dhe rrallëherë vuri në vështirësi kundërshtarin.

Goli i dytë i Japonisë u shënua në minutën e 31-të, kur Ueda goditi saktë nga skaji i zonës dhe e çoi topin në këndin e poshtëm të portës.

Deri në mbyllje të pjesës së parë, Japonia e pati ndeshjen nën kontroll të plotë, ndërsa tunizianët nuk gjetën zgjidhje për t’u rikthyer në lojë.

As pas pushimit tabloja nuk ndryshoi. Tunizia iu afrua golit me Hannibal Mejbri, por ekipi i drejtuar nga Herve Renard vazhdoi të dukej pa ide dhe pa energji në fushë.

Në minutën e 69-të erdhi edhe goli i tretë, kur Junya Ito shfrytëzoi një top të thjeshtë në thellësi, fitoi duelin fizik ndaj Mohamed Amine Ben Hmidan dhe e mposhti me qetësi Dahmenin.

Vetëm pak më pas, Ueda i vuri vulën suksesit me golin e tij të dytë personal, duke realizuar me kokë pas një harkimi që kaloi në mënyrë befasuese mes disa mbrojtësve tunizianë.

Me këtë dygolësh, sulmuesi u bë futbollisti i parë japonez që realizon dy herë në një ndeshje të Kupës së Botës.

Kjo fitore, e arritur në ndeshjen e 1000-të në historinë e Kupës së Botës, e çon Japoninë shumë pranë kualifikimit në fazën e 1/32-ës.

Në takimin e fundit të grupit, japonezëve do t’u mjaftonte një pikë përballë Suedisë për të siguruar avancimin. Në krahun tjetër, Tunizia thellon serinë negative, duke regjistruar vetëm një fitore në nëntë ndeshjet e fundit, krahas 2 barazimeve dhe 6 humbjeve.

The post Japonia i jep leksion Tunizisë me katër gola dhe afrohet me fazën me eliminim direkt appeared first on Albeu.com.

Sipas “Squawka”, largimi i një trajneri të përfaqësueses gjatë Kupës së Botës është parë edhe katër herë të tjera. Madje, vetë Tunizia po rikthen një skenar të njohur për të, pasi e kishte bërë të njëjtën gjë edhe në Francë 1998.

Pyetja thelbësore mbetet kjo: çfarë përfituan skuadrat që vendosën të ndryshonin trajnerin në mes të Botërorit? A solli kjo lëvizje ndonjë efekt real?

Rasti i parë në histori i përket Skocisë në vitin 1954. Përfaqësuesja e njohur si “Ushtria Tartane”, në pjesëmarrjen e saj të parë në Kupën e Botës, mbeti pa Andy Beattie pas humbjes 1-0 ndaj Austrisë në takimin e parë. Ai dha dorëheqjen vetëm katër muaj pasi kishte marrë detyrën, duke e bërë këtë episod një rast të veçantë edhe sot.

Në vend që situata të përmirësohej, gjithçka shkoi edhe më keq për skocezët. Ata u eliminuan pas vetëm dy ndeshjeve të fazës së grupeve, pasi pësuan një humbje të rëndë 7-0 kundër Uruguait, skuadër që drejtohej nga një Komitet Teknik. Beattie u rikthye më vonë në stolin e kombëtares në vitin 1959, por u largua sërish në 1960 për shkak të angazhimeve te Nottingham Forest.

Botërori i vitit 1998 e bëri këtë praktikë shumë më të dukshme, pasi tre kombëtare morën vendimin të ndërronin trajnerin para fundit të turneut: Arabia Saudite, Koreja e Jugut dhe Tunizia. Përfundimi ishte identik për të tria, pasi të gjitha e mbyllën aventurën në Fazën e Grupeve.

Te Tunizia, “Shqiponjat e Kartagjenës” u ndanë nga Henryk Kasperczak, trajneri që i kishte çuar deri në vendin e dytë në Kupën e Kombeve të Afrikës të vitit 1996. Kjo ndodhi pasi skuadra humbi 2-0 ndaj Anglisë dhe 1-0 kundër Kolumbisë, rezultate që e nxorën matematikisht jashtë garës për raundin e 16-tave.

Në ndeshjen e fundit ndaj Rumanisë, të mbyllur 1-1, ekipin e drejtoi Ali Selmi, i cili arriti të sigurojë të paktën një pikë. Ashtu si Beattie, edhe tekniku polak do të rikthehej më vonë te Tunizia, ku punoi sërish në periudhën 2015-2017.

Një rrugë të ngjashme ndoqi edhe Arabia Saudite. Carlos Alberto Parreira, njeriu që kishte drejtuar Brazilin drejt titullit të Kupës së Botës në vitin 1994, ishte në krye të sauditëve në atë turne.

Braziliani, ish-lojtar i Valencias, u shkarkua pas humbjes 0-1 ndaj Danimarkës dhe disfatës 4-0 kundër Francës, ekip që më pas do të fitonte turneun. Në ndeshjen e fundit të grupeve, me Mohammed Al-Kharashy në stol, Arabia Saudite arriti vetëm një barazim 2-2 përballë Afrikës së Jugut.

Trilogjia e vitit 1998 u plotësua nga Koreja e Jugut. Kombëtarja që më pas do të ishte bashkëpritëse e Botërorit 2002, u nda nga Bum-kun Cha pasi u mposht 1-3 nga Meksika dhe më pas pësoi një 5-0 të rëndë ndaj Holandës. Edhe këtu skenari ishte i njëjtë me atë të Tunizisë dhe Arabisë Saudite. Me Kim Pyung-seok si trajner të përkohshëm, koreanët morën një pikë pas barazimit 1-1 me Belgjikën.

Që prej asaj kohe, asnjë kombëtare nuk kishte vendosur të ndërronte trajner gjatë zhvillimit të turneut. Tani mbetet për t’u parë nëse Tunizia do të arrijë ta thyejë këtë histori me Herve Renard në vitin 2026. Detyra duket e vështirë, por me 32 skuadra që kalojnë më tej, gjithçka mbetet e mundur.

The post A do t’i shpëtojë Tunizia precedentit negativ të trajnerëve të larguar gjatë Botërorit? appeared first on Albeu.com.

Federata Tuniziane e Futbollit e bëri zyrtare largimin e Lamouchit të hënën në mbrëmje. Ky është rasti i parë në historinë e Kupës së Botës kur një kombëtare largon trajnerin pas vetëm një takimi të zhvilluar në turne.

Tekniku 54-vjeçar e pësoi pas disfatës së thellë 5-1 kundër Suedisë të dielën, por edhe për shkak të tensioneve që prej ardhjes së tij kishin lindur me federatën dhe me disa futbollistë.

Renard pritet të mbërrijë këtë pasdite në Meksikë, aty ku ndodhet aktualisht ekipi kombëtar i Tunizisë, ndërsa në mbrëmje do të udhëheqë stërvitjen e tij të parë me skuadrën në Monterrey.

Ëahbi Khazri, ish-mesfushor i Ligue 1 dhe njëherësh ish-reprezentues tunizian, i cili ka qenë pjesë e stafit të Lamouchit si asistent, do të vazhdojë të jetë në ekipin teknik edhe nën drejtimin e Renard.

Për trajnerin francez, kjo do të jetë hera e tretë që merr pjesë në Kupën e Botës me një përfaqësuese të tretë të ndryshme. Në vitin 2018 ai drejtoi Marokun, me të cilin arriti një barazim dhe pësoi dy humbje në fazën e grupeve.

Në edicionin e vitit 2022, ai ishte në pankinën e Arabisë Saudite, që befasoi duke mposhtur Argjentinën e Lionel Messit në ndeshjen hapëse, por dy humbjet që pasuan bënë që skuadra të mos e kalonte grupin.

Renard ka qenë gjithashtu në krye të ekipit francez të femrave në Kupën e Botës për Femra 2023, ku Franca u ndal në çerekfinale nga Australia.

The post Tunizia i beson Herve Renard drejtimin e kombëtares gjatë zhvillimit të Kupës së Botës appeared first on Albeu.com.