For 23 days now, something has been unfolding in Tirana that I had not seen in a long time. I am not referring to the protest, but to the people. To those communicating with one another, laughing, stopping to greet someone they have not seen in years, and talking about the future, not just about leaving. After a long time, in this city I am seeing citizens who still seem to believe that their voice carries weight. Watching this spirit, I realized that what appears every evening on the boulevard is only a small part of what is really happening. People are not going there simply to protest; they are organizing their lives around it. Today the husband comes, tomorrow the wife.

One stays for a few hours and leaves to take care of the children, while the other replaces them afterward. Some come out after work, others before the workday begins. There are those who stay briefly and return the next day, while others join only for the march. Some wait for the crowd to pass by their apartment building and come out for a few minutes. The protest seems to move in shifts. That is precisely what has convinced me that what we see in the street is only a small fragment of reality. Because the protest is not made up only of the visible crowd. It also includes the people we do not see. They are public administration employees who agree with many of the things being said there, but do not dare come out. Not because they do not want to, but because they know that in this country, a job often depends on obedience, not ability.

They are also the employees of companies that have been seized today, may be seized tomorrow, or have been living for months with uncertainty about what will happen to their jobs. They are their families. They are businesses that remain silent for fear of inspectors at their door. They are professionals who do not speak because someone in company management has made it clear to them that their fate, and that of the company, is tied to this government. They are people who do not protest because they are afraid to do so. The dissatisfaction over what is happening in this country does not disappear just because only one person from a household goes out to protest. It does not disappear in the administration, nor in companies. It simply remains invisible because of fear. And for precisely this reason, the number of participants in the square does not necessarily show the scale of dissatisfaction. In fact, sometimes the opposite happens. In countries where people feel free, dissatisfaction shows itself easily.

In countries where there is fear for one’s job, contract, business or family’s future, dissatisfaction stays hidden. The prime minister has chosen to explain this protest in every possible way except as a consequence of his own governance. In recent days, all kinds of theories have been heard, including the claim that an important part of global geopolitics is being played out in Tirana. That may happen too. Dreams are dreams… There may be an intersection of political, economic or international interests with what is happening. History is full of cases where clashes bigger than the countries themselves have been reflected in local battles. Nevertheless, there is one element that no geopolitical theory can explain: the energy of this protest. Because people can be organized, mobilized and even incited for various reasons. But no one can artificially bring the disappointment of a society onto the boulevard.

No one can forcefully manufacture the sense of injustice, the fatigue, the distrust and the frustration that have built up over the years. These things either exist or they do not. And perhaps precisely because this energy is real, the protest has begun to bring something that goes beyond the boulevard. It has begun to attract attention. Not only in Tirana, but beyond it as well. Not only among those protesting, but also among those who for years have viewed Albania through stories carefully constructed by the state communication machine. Here lies the greatest irony of this story. For more than a decade, this government has spent large amounts of energy, time and money from the state budget to turn Albania into international news. Communication companies have been paid, summits have been organized, promotional campaigns have been produced, media space has been bought, and success stories have been carefully built for use abroad.

For years we have seen the Albania of the facade presented to the world. And that is a good thing, because Albania is a beautiful country and deserves to be promoted. We have seen the Albania of transformation, of the digital miracle and of the stories that were supposed to appear on the front pages of the world’s newspapers. We even saw “Diella” turned into a symbol of the new and modern Albania. Yet none of them achieved what the protest is achieving today. Today Albania is once again on the front pages of the international media. Only this time, not thanks to a communication contract, a lobbying company or a marketing campaign. It is there because thousands of citizens have created a story that cannot be bought and cannot be controlled.

If the prime minister is right and all of global geopolitics is being played out in Tirana today, then it must be admitted that he finally succeeded. The dream of becoming an international headline came true. Only, for the first time in many years, not a single cent from the state budget was paid for this publicity. Citizens paid for it with their time, their persistence, their nights on the boulevard and their courage not to walk away. And that is perhaps why this story is being read everywhere. Oh, how good it is to be Albanian!!!

The post “Albania, at the center of global attention”: Former PS deputy minister challenges Rama, protest achieved what the government failed to with millions of euros in lobbying and propaganda appeared first on Albeu.com.

Prej 23 ditësh në Tiranë po zhvillohet diçka që unë nuk e kisha parë prej një kohe të gjatë. Nuk e kam fjalën për protestën, por për njerëzit. Për ata që komunikojnë me njëri-tjetrin, që qeshin, që ndalen të përshëndesin dikë të panjohur prej vitesh dhe që flasin për të ardhmen, jo vetëm për largimin. Pas shumë kohësh, në këtë qytet po shoh qytetarë që duket sikur besojnë ende se fjala e tyre ka peshë. Duke vëzhguar këtë frymë, kuptova se ajo që shfaqet çdo mbrëmje në bulevard është vetëm një pjesë e vogël e asaj që po ndodh në të vërtetë. Njerëzit nuk po shkojnë aty thjesht për të protestuar; po e organizojnë jetën e tyre rreth saj. Sot vjen burri, nesër gruaja.

Njëri qëndron disa orë dhe ikën për t’u marrë me fëmijët, ndërsa tjetri e zëvendëson më pas. Disa dalin pas pune, të tjerë para se të fillojë dita e punës. Ka nga ata që qëndrojnë pak dhe rikthehen të nesërmen, ndërsa disa të tjerë i bashkohen vetëm marshimit. Disa presin që turma të kalojë pranë pallatit dhe dalin për pak minuta. Protesta duket sikur lëviz me turne. Pikërisht kjo më ka bindur se ajo që shohim në rrugë është vetëm një copëz e vogël e realitetit. Sepse protesta nuk përbëhet vetëm nga turma e dukshme. Ajo përfshin edhe njerëzit që nuk i shohim. Janë punonjësit e administratës publike që pajtohen me shumë prej gjërave që thuhen aty, por nuk guxojnë të dalin. Jo pse nuk duan, por sepse e dinë se në këtë vend vendi i punës shpesh varet nga bindja, jo nga aftësia.

Janë edhe punonjësit e kompanive që sot janë sekuestruar, nesër mund të sekuestrohen, ose që prej muajsh jetojnë me pasigurinë se çfarë do të ndodhë me punën e tyre. Janë familjet e tyre. Janë bizneset që heshtin nga frika e inspektorëve në derë. Janë profesionistët që nuk flasin, sepse dikush nga drejtuesit e kompanisë u ka bërë të qartë se fati i tyre dhe i kompanisë lidhet me këtë qeveri. Janë njerëz që nuk protestojnë sepse kanë frikë ta bëjnë këtë. Pakënaqësia për atë që po ndodh në këtë vend nuk zhduket aty ku në protestë del vetëm një njeri. Ajo nuk zhduket as në administratë, as në kompani. Thjesht mbetet e padukshme për shkak të frikës. Dhe pikërisht për këtë arsye, numri i pjesëmarrësve në shesh nuk e tregon domosdoshmërisht shkallën e pakënaqësisë. Madje, ndonjëherë ndodh edhe e kundërta. Në vende ku njerëzit ndihen të lirë, pakënaqësia shfaqet lehtësisht.

Në vende ku ekziston frika për vendin e punës, për kontratën, për biznesin apo për të ardhmen e familjes, pakënaqësia fshihet. Kryeministri ka zgjedhur ta shpjegojë këtë protestë në çdo mënyrë të mundshme, përveçse si pasojë e vetë qeverisjes së tij. Ditët e fundit janë dëgjuar teori nga më të ndryshmet, deri te pretendimi se në Tiranë po luhet një pjesë e rëndësishme e gjeopolitikës globale. Edhe kjo mund të ndodhë. Ëndrra janë… Mund të ketë ndërthurje interesash politike, ekonomike apo ndërkombëtare me atë që po ndodh. Historia është plot me raste kur përplasjet më të mëdha se vetë vendet janë pasqyruar në beteja lokale. Megjithatë, ekziston një element që asnjë teori gjeopolitike nuk e shpjegon dot: energjia e kësaj proteste. Sepse njerëzit mund të organizohen, mund të mobilizohen dhe madje edhe të nxiten për arsye të ndryshme. Por askush nuk mund të sjellë artificialisht në bulevard zhgënjimin e një shoqërie.

Askush nuk mund të prodhojë me forcë ndjesinë e padrejtësisë, lodhjen, mosbesimin dhe frustrimin që janë grumbulluar me vite. Këto ose ekzistojnë, ose jo. Dhe ndoshta pikërisht pse kjo energji është e vërtetë, protesta ka nisur të sjellë diçka që shkon përtej bulevardit. Ka nisur të tërheqë vëmendje. Jo vetëm në Tiranë, por edhe jashtë saj. Jo vetëm te ata që protestojnë, por edhe te ata që prej vitesh e kanë parë Shqipërinë përmes historive të ndërtuara me kujdes nga makina e komunikimit shtetëror. Këtu qëndron edhe ironia më e madhe e kësaj historie. Për më shumë se një dekadë, kjo qeveri ka shpenzuar energji, kohë dhe para të shumta nga buxheti i shtetit për ta kthyer Shqipërinë në lajm ndërkombëtar. Janë paguar kompani komunikimi, janë organizuar samite, janë prodhuar fushata promovuese, janë blerë hapësira mediatike dhe janë ndërtuar me kujdes histori suksesi për përdorim jashtë vendit.

Për vite të tëra kemi parë Shqipërinë e fasadës që i është prezantuar botës. Dhe mirë është bërë, sepse Shqipëria është e bukura e dheut dhe meriton të promovohet. Kemi parë Shqipërinë e transformimit, të mrekullisë digjitale dhe të historive që duhej të shfaqeshin në faqet e para të gazetave botërore. Kemi parë deri edhe “Diellën” të shndërrohej në simbol të Shqipërisë së re dhe moderne. Megjithatë, asnjëra prej tyre nuk e arriti atë që po arrin sot protesta. Sot Shqipëria është sërish në faqet e para të mediave ndërkombëtare. Vetëm se këtë herë jo falë një kontrate komunikimi, një kompanie lobimi apo një fushate marketingu. Është aty sepse mijëra qytetarë kanë krijuar një histori që nuk blihet dhe nuk kontrollohet.

Nëse kryeministri ka të drejtë dhe e gjithë gjeopolitika globale po luhet sot në Tiranë, atëherë duhet pranuar se më në fund ia doli. Ëndrra për të qenë kryelajm ndërkombëtar u realizua. Vetëm se, për herë të parë pas shumë vitesh, për këtë reklamë nuk u pagua asnjë qindarkë nga buxheti i shtetit. E paguan qytetarët me kohën e tyre, me këmbënguljen e tyre, me netët e tyre në bulevard dhe me guximin për të mos u larguar. Dhe kjo është ndoshta arsyeja pse kjo histori po lexohet kudo. O sa mirë me qenë shqiptar!!!

The post “Shqipëria, në qendër të vëmendjes botërore”: Ish-zv/ministrja e PS sfidon Ramën, protesta solli atë që qeveria nuk e arriti me miliona euro lobim e propagandë appeared first on Albeu.com.

Menjëherë pas kësaj, ish-e dashura e tij, Livia, bëri një deklaratë ku tha se, vetëm një ditë para se të hynte në ‘Big Brother VIP Kosova’, kishte biseduar me Mevlanin, i cili i kishte rrëfyer se ende ndiente ndjenja për të.

Reagimi i të dashurës aktuale të Mevlanit, Orneldës, nuk vonoi. Ajo publikoi një mesazh prekës ku shprehej se dashuria e tyre është e pathyeshme. “Nga çasti kur mora vesh për ekzistencën tënde, bota ime ndryshoi. Zemra ime nisi të rrahë ndryshe dhe jetoj çdo ditë me emocionin e të dëgjuarit të zemrës tënde për herë të parë. Në barkun tim po rritet një thesar,” ishin fjalët e saj.

The post FOTO/ Pas deklaratës ‘shokuese’ të Livias, reagon partnerja e Mevlanit appeared first on Albeu.com.