Albania and Serbia have reached an agreement in principle to open consulates in Bujanoc and Shkodra, a development that was made public last week.

Albanian Foreign Minister Ferit Hoxha announced that the Albanian side had requested the establishment of a Consulate General in the Preševo Valley, while Serbia had submitted a request for a Consulate General in Shkodra.

In a Facebook post, Hoxha clarified that Albania intends to open the Consulate General of the Republic of Albania in the Preševo Valley, while Serbia’s request concerns Shkodra. According to him, the relevant steps will be taken in due course, only if and when both sides reach agreement on all aspects and details of the process.

The prospect of opening a Serbian Consulate in Shkodra has prompted considerable discussion and reaction among the Albanian public because of the city’s historical significance and the sensitive political situation in the region.

Commentator Nehat Hyseni, speaking to “Bota sot,” said this development should not be treated merely as a formal procedure in diplomatic relations between the two countries. According to him, the issue should also be examined through the lens of history, collective memory and current political developments.

Hyseni noted that Shkodra, as the location selected for this diplomatic mission, carries particular symbolism.

He explained that some political developments may initially appear to be routine diplomatic actions but take on much broader meaning because of where they occur and the symbolism they convey. According to him, the opening of a Serbian Consulate in Shkodra is precisely such a case. Formally, establishing a consulate is part of relations between sovereign states, but diplomacy is not limited to protocols and documents. It is also connected to historical memory, national symbolism, public sensitivities and mutual trust.

Because of this context, the commentator continued, not everyone has viewed the decision as a routine administrative measure.

According to Hyseni, many Albanian citizens, intellectuals and analysts see this development as an act that raises questions of national and political importance. He stressed that Shkodra cannot be treated like any other city, as it represents one of the foundations of Albanian national identity. Its history is closely intertwined with resistance to occupation, the defense of Albanian lands and the development of education, culture, literature and religious life.

In his assessment, this symbolism also directly influences how the public perceives a diplomatic decision.

Shkodra’s historical significance, according to Hyseni, means that every political or diplomatic step connected with the city is assessed beyond its formal aspects. He emphasized that in international relations, symbolism can carry as much weight as legal acts. For this reason, the selection of Shkodra as the location for a Serbian diplomatic mission has generated public reaction and questions.

The commentator also linked perceptions of this development to relations between Kosovo and Serbia.

He said the questions become more significant under current circumstances, as Serbia continues to refuse to recognize Kosovo’s independence and the Belgrade–Pristina dialogue still faces many difficulties. At the same time, Albanians in the Preševo Valley continue to voice concerns about the fulfillment of their institutional, cultural, educational and political rights.

According to Hyseni, these circumstances have led part of the public to interpret the opening of the consulate as an action that also conveys a political message.

He explained that, in such a context, it is not unusual for this step to be viewed as more than a diplomatic development. Hyseni added that this is not necessarily the only possible interpretation, but it helps explain why the decision has sparked debate and why many citizens are seeking fuller explanations from the institutions.

Turning to the diplomatic aspect, Hyseni acknowledged that a consulate can also perform specific, practical functions.

According to him, opening such an institution could be viewed as an effort to strengthen institutional communication and facilitate bilateral relations. Consulates usually deal with matters such as visas, assistance for citizens, and economic and cultural cooperation. However, he stressed that in a region with a complex past like the Balkans, such decisions also carry geopolitical dimensions.

Hyseni also criticized Albanian institutions for failing to communicate more broadly with the public.

He said one of the main topics of debate has been how Albania’s institutions have handled the issue. According to him, criticism has focused on the lack of public transparency and broader national coordination. The public has questioned whether decisions of this kind should be discussed more comprehensively at the institutional level—not only by the government, but also with the involvement of other social, diplomatic and political stakeholders.

In conclusion, the commentator said the discussion surrounding the Serbian Consulate in Shkodra should be placed within the broader debate over Albanian foreign policy and not be limited solely to the diplomatic aspect.

Speaking to “Bota sot,” Hyseni concluded that the debate shows foreign policy is not made up solely of agreements and protocols. It is intertwined with national identity, historical memory, public perception and citizens’ trust in institutions. According to him, only transparency, well-reasoned arguments and respect for historical sensitivities can create a foreign policy that enjoys citizens’ trust and serves the long-term interests of Albania, Kosovo and regional stability.

The post Serbian Consulate in Shkodra: Commentator Hyseni Explains the Significance of the City’s Selection appeared first on Albeu.com.

Shqipëria dhe Serbia kanë arritur në parim një marrëveshje për hapjen e konsullatave në Bujanoc dhe Shkodër, një zhvillim që u bë publik gjatë javës së kaluar.

Ministri i Punëve të Jashtme i Shqipërisë, Ferit Hoxha, bëri të ditur se pala shqiptare ka kërkuar krijimin e një Konsullate të Përgjithshme në Luginën e Preshevës, kurse Serbia ka paraqitur kërkesën për një Konsullatë të Përgjithshme në Shkodër.

Në një postim në Facebook, Hoxha sqaroi se Shqipëria synon të hapë Konsullatën e Përgjithshme të Republikës së Shqipërisë në Luginën e Preshevës, ndërsa kërkesa e Serbisë lidhet me Shkodrën. Sipas tij, veprimet përkatëse do të ndërmerren në kohën e duhur, vetëm nëse dhe kur të dyja palët të arrijnë pajtim për të gjitha aspektet dhe hollësitë e procesit.

Perspektiva e hapjes së Konsullatës së Serbisë në Shkodër ka nxitur diskutime dhe reagime të shumta në opinionin shqiptar, për shkak të peshës historike të qytetit dhe situatës së ndjeshme politike në rajon.

Publicisti Nehat Hyseni, duke folur për “Bota sot”, thotë se ky zhvillim nuk duhet trajtuar vetëm si një procedurë formale në raportet diplomatike ndërmjet dy vendeve. Sipas tij, çështja duhet shqyrtuar edhe përmes historisë, kujtesës kolektive dhe zhvillimeve të sotme politike.

Hyseni vëren se Shkodra, si vendi i përzgjedhur për këtë përfaqësi diplomatike, mbart një simbolikë të posaçme.

Ai shpjegon se disa ngjarje politike mund të duken fillimisht si veprime të zakonshme diplomatike, por marrin kuptim shumë më të gjerë për shkak të vendit ku zhvillohen dhe simbolikës që përcjellin. Sipas tij, hapja e Konsullatës së Serbisë në Shkodër përbën pikërisht një rast të tillë. Në aspektin formal, krijimi i një konsullate është pjesë e marrëdhënieve mes shteteve sovrane, por diplomacia nuk kufizohet te protokollet dhe dokumentet. Ajo lidhet gjithashtu me kujtesën historike, simbolikën kombëtare, ndjeshmërinë e publikut dhe besimin e ndërsjellë.

Për shkak të këtij konteksti, vijon publicisti, jo të gjithë e kanë konsideruar vendimin si një veprim të zakonshëm administrativ.

Sipas Hysenit, shumë qytetarë, intelektualë dhe analistë shqiptarë shohin në këtë zhvillim një akt që ngre pikëpyetje me rëndësi kombëtare dhe politike. Ai thekson se Shkodra nuk mund të trajtohet si çdo qytet tjetër, pasi përfaqëson një nga bazat e identitetit kombëtar shqiptar. Historia e saj ndërthuret ngushtë me qëndresën ndaj pushtimeve, mbrojtjen e trojeve shqiptare dhe zhvillimin e arsimit, kulturës, letërsisë e jetës fetare.

Në vlerësimin e tij, kjo simbolikë ndikon drejtpërdrejt edhe te mënyra se si publiku e percepton një vendimmarrje diplomatike.

Pesha historike e Shkodrës, sipas Hysenit, bën që çdo hap politik ose diplomatik i lidhur me qytetin të vlerësohet përtej anës formale. Ai nënvizon se në marrëdhëniet ndërkombëtare simbolika mund të ketë po aq ndikim sa aktet juridike. Për këtë arsye, përzgjedhja e Shkodrës për vendosjen e një përfaqësie diplomatike serbe ka prodhuar reagime dhe pyetje në opinionin publik.

Publicisti e lidh perceptimin e këtij zhvillimi edhe me raportet ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

Ai thotë se pikëpyetjet bëhen më të rëndësishme në kushtet e tanishme, kur Serbia vazhdon të mos e njohë pavarësinë e Kosovës dhe dialogu Beograd–Prishtinë përballet ende me shumë vështirësi. Në të njëjtën kohë, shqiptarët e Luginës së Preshevës vazhdojnë të shprehin shqetësime lidhur me realizimin e të drejtave të tyre institucionale, kulturore, arsimore dhe politike.

Këto rrethana, sipas Hysenit, kanë ndikuar që një pjesë e publikut ta interpretojë hapjen e konsullatës edhe si një veprim që përcjell mesazh politik.

Ai sqaron se, në një kontekst të tillë, nuk është e pazakontë që ky hap të mos shihet vetëm si zhvillim diplomatik. Hyseni shton se ky nuk është domosdoshmërisht interpretimi i vetëm i mundshëm, por ndihmon për të kuptuar pse vendimi ka nxitur debat dhe përse shumë qytetarë kërkojnë sqarime më të plota nga institucionet.

Duke u ndalur te aspekti diplomatik, Hyseni pranon se një konsullatë mund të përmbushë edhe detyra konkrete dhe praktike.

Sipas tij, hapja e një institucioni të tillë mund të konsiderohet përpjekje për forcimin e komunikimit institucional dhe lehtësimin e marrëdhënieve dypalëshe. Konsullatat zakonisht merren me çështje si vizat, përkrahja e qytetarëve dhe bashkëpunimi në fushën ekonomike e kulturore. Megjithatë, ai thekson se në një rajon me të kaluar të ndërlikuar si Ballkani, vendime të tilla mbartin edhe përmasa gjeopolitike.

Hyseni shpreh kritika gjithashtu për mungesën e një komunikimi më të gjerë me publikun nga ana e institucioneve shqiptare.

Ai thotë se një ndër temat kryesore të debatit ka qenë mënyra se si institucionet e Shqipërisë e kanë administruar këtë çështje. Kritikat, sipas tij, janë përqendruar te mungesa e transparencës publike dhe e një bashkërendimi më të gjerë kombëtar. Në opinionin publik është shtruar pyetja nëse vendime të këtij lloji duhet të diskutohen në mënyrë më gjithëpërfshirëse në nivel institucional, jo vetëm nga qeveria, por edhe me përfshirjen e faktorëve të tjerë shoqërorë, diplomatikë dhe politikë.

Në përfundim, publicisti vlerëson se diskutimi për Konsullatën e Serbisë në Shkodër duhet vendosur në një kornizë më të gjerë të debatit mbi politikën e jashtme shqiptare dhe jo të kufizohet vetëm në aspektin diplomatik.

Për “Bota sot”, Hyseni përfundon se debati i krijuar tregon se politika e jashtme nuk përbëhet vetëm nga marrëveshjet dhe protokollet. Ajo ndërthuret me identitetin kombëtar, kujtesën historike, perceptimin e publikut dhe besimin e qytetarëve te institucionet. Sipas tij, vetëm transparenca, argumentimi dhe respekti ndaj ndjeshmërive historike mund të krijojnë një politikë të jashtme që ka besimin e qytetarëve dhe u shërben interesave afatgjata të Shqipërisë, Kosovës dhe stabilitetit rajonal.

The post Konsullata serbe në Shkodër, publicisti Hyseni shpjegon peshën e zgjedhjes së qytetit appeared first on Albeu.com.

Serbian Minister Snezhana Paunović has sparked strong political and international reactions after declaring that, had she been in Slobodan Milošević’s position in 1999, she would have “ethnically cleansed Kosovo.”

Instead of distancing herself from the statement or apologizing, Paunović has deepened the scandal. She told Serbian media that even today she would “ethnically cleanse Kosovo of terrorists,” while claiming that her words had been taken out of context and referred only to KLA soldiers.

Speaking to “Bota sot,” political affairs expert Nehat Hyseni said the statement carries serious political and institutional consequences. According to him, the reaction from US Congressman Joe Wilson clearly demonstrates that tolerance for the glorification of the criminal policies of the past is diminishing.

Hyseni said the assertion by Serbian Minister Snezhana Paunović that, had she been in Slobodan Milošević’s position in 1999, she would have “ethnically cleansed Kosovo,” ranks among the most serious political statements made in the Balkans in recent years. According to him, it cannot be regarded merely as a verbal provocation or an act of personal irresponsibility. The fact that she is a member of the Serbian government gives the position an institutional dimension and raises serious questions about the political, moral and international direction of the Serbian state.

He stressed that the immediate reaction from US Congressman Joe Wilson, who called the statement “disgusting” and urged the OSCE Parliamentary Assembly not to hold its annual session in Belgrade in 2027, should not be viewed merely as an emotional response. According to Hyseni, it is an especially significant political message, indicating that Euro-Atlantic democracies are losing patience with the glorification of the criminal policies of the 1990s and Serbia’s refusal to confront its past.

Hyseni also emphasized that praise for ethnic cleansing cannot fall within the bounds of democratic debate because it concerns one of the gravest violations of international law.

According to him, freedom of expression is part of democratic societies, but it does not give individuals the right to glorify crimes against humanity. Ethnic cleansing is neither a political opinion nor a historical alternative that can be legitimately discussed. It is among the gravest violations of international humanitarian law and is directly linked to war crimes, crimes against humanity and, under certain circumstances, genocide.

Hyseni recalled that, during 1998–1999, Slobodan Milošević’s regime carried out an organized campaign in Kosovo to expel Albanians en masse. More than 800,000 Albanians were forcibly driven from their homes, thousands of civilians were killed, hundreds of villages were burned, and massacres were committed that are now documented by the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia. Consequently, when a Serbian government minister says she would have carried that criminal project through to completion, she is essentially expressing regret that it was not fully accomplished. According to him, this is no longer a matter of historical debate or political interpretation of the past, but an attempt to relativize and legitimize a criminal policy with serious legal and humanitarian consequences.

In Hyseni’s assessment, one of the main problems facing Serbian institutions and society remains the lack of an honest reckoning with the past.

He said contemporary Serbia still faces the serious problem of failing to reflect sincerely on its past. Unlike Germany after World War II, Serbia has yet to undertake a comprehensive institutional and social process to examine the crimes of the Milošević regime. Instead, public discourse continues to rehabilitate figures from that regime, while war crimes are denied or relativized and the rulings of international courts are called into question. For this reason, Snezhana Paunović’s statement cannot be seen as a personal gaffe or an isolated incident, but as a sign of a political culture that has yet to fully break with the nationalist and chauvinist mindset that produced the bloody wars of the 1990s.

It is precisely in this context, according to Hyseni, that the reaction from US Congressman Joe Wilson carries particular political weight. It comes from a politician with extensive experience in Euro-Atlantic security and goes beyond the moral condemnation of the statement. By proposing that Serbia not host the OSCE Parliamentary Assembly session in 2027, he clearly expresses, for the first time, the view that the glorification of ethnic cleansing should have political and diplomatic consequences. Hyseni regarded this as a qualitative shift in the approach the international community may adopt toward rhetoric that rehabilitates the crimes of the past.

In conclusion, Hyseni called for an institutional response from the international community, warning that allowing such statements to go unpunished would set a dangerous precedent.

He warned that if the international community remains silent, it could create the impression that apologism for ethnic cleansing carries no political accountability. A state aspiring to join the European Union cannot accept ministers or senior officials expressing admiration or regret for policies condemned by both history and international justice. In many European countries, Holocaust denial or the glorification of Nazism is punishable by law. According to him, praise for ethnic cleansing in the Balkans should be viewed by the same standard, as it strikes at the legal and moral foundations upon which postwar Europe was built. Calling for diplomatic consequences is not political revenge, but serves to protect the international legal order and the fundamental principles of human rights.

Hyseni recalled that the OSCE was founded on the principles of democracy, security, cooperation and respect for human rights. If a country whose representatives publicly praise ethnic cleansing is allowed to host a session of this organization without facing an institutional response, then the credibility of the OSCE itself is put at risk. He concluded in his remarks to “Bota sot” that international institutions cannot remain neutral.

The post Paunović Deepens Scandal with Her Statements, Hyseni Calls for Strong Response appeared first on Albeu.com.

Ministrja serbe Snezhana Paunoviq ka shkaktuar reagime të ashpra në rrafshin politik dhe ndërkombëtar, pasi deklaroi se, po të kishte qenë në vendin e Sllobodan Millosheviqit më 1999, do ta kishte “spastruar etnikisht Kosovën”.

Në vend që të distancohej nga ky qëndrim apo të kërkonte falje, Paunoviq e ka thelluar skandalin. Ajo u tha mediave serbe se edhe sot do ta “spastronte etnikisht Kosovën nga terroristët”, ndërsa pretendoi se fjalët e saj ishin shkëputur nga konteksti dhe se ato u referoheshin vetëm ushtarëve të UÇK-së.

Duke folur për “Bota sot”, njohësi i zhvillimeve politike, Nehat Hyseni, tha se kjo deklaratë sjell pasoja serioze politike dhe institucionale. Sipas tij, reagimi i kongresistit amerikan Joe Wilson dëshmon qartë se po pakësohet toleranca ndaj glorifikimit të politikave kriminale të së kaluarës.

Hyseni vlerësoi se pohimi i ministres serbe Snezhana Paunoviq, se në vitin 1999, po të ishte në pozitën e Sllobodan Millosheviqit, do ta kishte “spastruar etnikisht Kosovën”, renditet ndër deklaratat më të rënda politike të bëra gjatë viteve të fundit në Ballkan. Sipas tij, kjo nuk mund të konsiderohet vetëm si provokim verbal apo papërgjegjshmëri personale. Fakti që autorja e saj është pjesë e Qeverisë së Serbisë i jep qëndrimit përmasa institucionale dhe ngre dyshime të mëdha për drejtimin politik, moral dhe ndërkombëtar të shtetit serb.

Ai theksoi se reagimi i menjëhershëm i kongresistit amerikan Joe Ëilson, i cili e quajti deklaratën “të neveritshme” dhe kërkoi që Asambleja Parlamentare e OSBE-së të mos e zhvillojë sesionin vjetor në Beograd në vitin 2027, nuk duhet parë vetëm si reagim emocional. Sipas Hysenit, ky është një mesazh politik veçanërisht i rëndësishëm, që tregon se demokracitë euroatlantike po humbin durimin me lavdërimin e politikave kriminale të viteve nëntëdhjetë dhe me refuzimin e Serbisë për t’u përballur me të kaluarën.

Hyseni nënvizoi gjithashtu se lavdërimi i spastrimit etnik nuk mund të përfshihet në kufijtë e një debati demokratik, sepse bëhet fjalë për një prej shkeljeve më të rënda të së drejtës ndërkombëtare.

Sipas tij, liria e shprehjes është pjesë e shoqërive demokratike, por ajo nuk u jep individëve të drejtën të glorifikojnë krimet kundër njerëzimit. Spastrimi etnik nuk përbën as opinion politik dhe as alternativë historike që mund të diskutohet në mënyrë legjitime. Ai është ndër shkeljet më të rënda të së drejtës ndërkombëtare humanitare dhe lidhet drejtpërdrejt me krimet e luftës, krimet kundër njerëzimit dhe, në rrethana të caktuara, edhe me gjenocidin.

Hyseni rikujtoi se gjatë viteve 1998–1999, regjimi i Sllobodan Millosheviqit ndërmori në Kosovë një fushatë të organizuar për dëbimin masiv të shqiptarëve. Mbi 800 mijë shqiptarë u larguan me forcë nga shtëpitë, mijëra civilë u vranë, qindra fshatra u dogjën dhe u kryen masakra të dokumentuara sot nga Tribunali Penal Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë. Për rrjedhojë, kur një ministre e Qeverisë së Serbisë shprehet se do ta kishte çuar deri në fund atë projekt kriminal, në thelb ajo tregon keqardhje që projekti nuk u përmbush tërësisht. Sipas tij, kjo nuk është më çështje debati historik apo interpretimi politik të së kaluarës, por përpjekje për relativizimin dhe legjitimimin e një politike kriminale me pasoja të rënda juridike dhe humanitare.

Në vlerësimin e Hysenit, një nga problemet kryesore të institucioneve dhe shoqërisë serbe vazhdon të jetë mungesa e një përballjeje të ndershme me të kaluarën.

Ai tha se Serbia bashkëkohore ende përballet me problemin serioz të mosreflektimit të sinqertë mbi të kaluarën. Ndryshe nga Gjermania pas Luftës së Dytë Botërore, Serbia nuk ka ndërmarrë ende një proces të plotë institucional dhe shoqëror për shqyrtimin e krimeve të regjimit të Millosheviqit. Në diskursin publik, përkundrazi, vazhdon rehabilitimi i figurave të atij regjimi, ndërsa krimet e luftës mohohen ose relativizohen dhe vendimet e gjykatave ndërkombëtare vihen në dyshim. Për këtë arsye, deklarata e Snezhana Paunoviq nuk mund të shihet si një gafë personale apo ngjarje e rastësishme, por si shenjë e një kulture politike që nuk është ndarë ende plotësisht nga mendësia nacionaliste dhe shoviniste, e cila prodhoi luftërat e përgjakshme të viteve nëntëdhjetë.

Pikërisht në këtë kontekst, sipas Hysenit, reagimi i kongresistit amerikan Joe Ëilson merr peshë të veçantë politike. Ai vjen nga një politikan me përvojë të gjatë në fushën e sigurisë euroatlantike dhe shkon përtej dënimit moral të deklaratës. Me propozimin që Serbia të mos e organizojë sesionin e Asamblesë Parlamentare të OSBE-së në vitin 2027, ai shpreh qartazi, për herë të parë, qëndrimin se glorifikimi i spastrimit etnik duhet të sjellë pasoja politike dhe diplomatike. Hyseni e konsideroi këtë një ndryshim cilësor në qasjen që komuniteti ndërkombëtar mund të ndjekë ndaj retorikës që rehabiliton krimet e së kaluarës.

Në përfundim, Hyseni kërkoi një përgjigje institucionale nga bashkësia ndërkombëtare, duke paralajmëruar se mosndëshkimi i deklaratave të tilla do të vendoste një precedent të rrezikshëm.

Ai paralajmëroi se, nëse bashkësia ndërkombëtare hesht, mund të krijohet përshtypja se apologjia ndaj spastrimit etnik kalon pa përgjegjësi politike. Një shtet që synon anëtarësimin në Bashkimin Evropian nuk mund të pranojë që ministra apo zyrtarë të lartë të shfaqin admirim ose keqardhje për politika të dënuara si nga historia, ashtu edhe nga drejtësia ndërkombëtare. Në shumë shtete evropiane, mohimi i Holokaustit apo glorifikimi i nazizmit ndëshkohet penalisht. Me të njëjtin standard, sipas tij, duhet parë edhe lavdërimi i spastrimit etnik në Ballkan, pasi ai godet bazat juridike dhe morale mbi të cilat u ngrit Evropa e pasluftës. Kërkimi i pasojave diplomatike nuk përbën hakmarrje politike, por shërben për mbrojtjen e rendit juridik ndërkombëtar dhe të parimeve themelore të të drejtave të njeriut.

Hyseni kujtoi se OSBE-ja është krijuar mbi parimet e demokracisë, sigurisë, bashkëpunimit dhe respektimit të të drejtave të njeriut. Nëse një vend, përfaqësuesit e të cilit lavdërojnë publikisht spastrimin etnik, lejohet të organizojë një sesion të kësaj organizate pa u përballur me reagim institucional, atëherë vihet në rrezik vetë besueshmëria e OSBE-së. Ai përfundoi për “Bota sot” se institucionet ndërkombëtare nuk mund të mbajnë qëndrim neutral.

The post Paunoviqi thellon skandalin me deklaratat e saj, Hyseni kërkon reagim të fuqishëm appeared first on Albeu.com.

Strong political and international reactions have followed remarks by Serbian Minister Snezhana Paunović, who said that, had she been in Slobodan Milošević’s position in 1999, she would have “ethnically cleansed Kosovo.”

Paunović not only refused to retract her position or apologize, but further aggravated the situation. Speaking to Serbian media, she said that even today she would “ethnically cleanse Kosovo of terrorists.” At the same time, the minister claimed that her words had been taken out of context and referred only to KLA soldiers.

Commenting on the matter for “Bota sot,” political affairs analyst Nehat Hyseni said the statement carries serious political and institutional consequences. According to him, the reaction from U.S. Congressman Joe Wilson clearly shows that tolerance for the glorification of the criminal policies of the past is diminishing.

Hyseni said the assertion by Serbian Minister Snezhana Paunović that she would have “ethnically cleansed Kosovo” in 1999 had she been in Slobodan Milošević’s position ranks among the most serious political statements made in the Balkans in recent years. According to him, it cannot be regarded merely as a verbal provocation or an irresponsible personal position. The fact that it came from a member of the Serbian government gives the statement an institutional dimension and raises major questions about the political, moral and international direction of the Serbian state.

He said the immediate reaction from U.S. Congressman Joe Wilson should not be viewed simply as an emotional response. The congressman called the statement “disgusting” and urged the OSCE Parliamentary Assembly not to hold its 2027 annual session in Belgrade. For Hyseni, this is a political message of particular significance, demonstrating that Euro-Atlantic democracies are losing patience with the glorification of the criminal policies of the 1990s and Serbia’s refusal to confront its past.

Hyseni went on to stress that the glorification of ethnic cleansing cannot be placed within the framework of democratic debate, as it represents one of the most serious violations of international law.

According to him, freedom of expression is part of democratic societies, but it does not imply the right to praise crimes against humanity. Ethnic cleansing, he stressed, is neither a political position nor a historical alternative that can be legitimately debated. It is among the gravest violations of international humanitarian law and is directly linked to crimes against humanity, war crimes and, under certain circumstances, genocide.

Hyseni recalled that Slobodan Milošević’s regime carried out an organized campaign for the mass expulsion of Albanians in Kosovo during 1998–1999. More than 800,000 Albanians were forcibly driven from their homes, thousands of civilians lost their lives, hundreds of villages were burned, and massacres were committed that are now part of the records of the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia.

For this reason, according to him, a Serbian government minister who says she would have completed that criminal project is, in essence, expressing regret that it was not fully carried out. Hyseni said this goes beyond historical discussion or a political interpretation of the past and becomes the relativization and legitimization of a criminal policy whose humanitarian and legal consequences were severe.

He also said that one of the main challenges facing Serbian society and institutions remains the lack of an honest reckoning with the past.

According to Hyseni, contemporary Serbia still faces the serious problem of failing to reflect honestly on its past. Unlike Germany after World War II, Serbia has yet to undergo a genuine institutional and societal process of examining the crimes of the Milošević regime. On the contrary, figures from that regime continue to be rehabilitated in the public sphere, while war crimes are denied or downplayed and the rulings of international courts are called into question.

Under such circumstances, Hyseni said Snezhana Paunović’s statement cannot be viewed as an isolated case or a personal gaffe. According to him, it reflects a political culture that has not fully distanced itself from the nationalist and chauvinist mindset that led to the bloody wars of the 1990s.

It is precisely in this context that he attached particular political importance to U.S. Congressman Joe Wilson’s reaction. Hyseni stressed that the response came from a politician with extensive experience in Euro-Atlantic security and went beyond a moral condemnation of the statement. According to him, the proposal that Serbia not host the OSCE Parliamentary Assembly session in 2027 clearly expresses, for the first time, the position that glorifying ethnic cleansing should carry political and diplomatic consequences. He described this as a qualitative change in how the international community may respond to rhetoric that rehabilitates the crimes of the past.

In conclusion, Hyseni called on international institutions to respond, warning that the absence of consequences would set a dangerous precedent.

He said that if the international community remains silent in the face of statements of this kind, it will create the impression that advocacy of ethnic cleansing can go without political accountability. According to him, a state seeking membership in the European Union cannot tolerate ministers or senior officials who express admiration or regret for policies condemned both by history and international justice.

Hyseni noted that in many European countries, the glorification of Nazism or Holocaust denial is considered a criminal offense. According to him, the glorification of ethnic cleansing in the Balkans should be treated in the same way because it strikes at the moral and legal foundations on which postwar Europe was built. He added that the call for diplomatic measures does not constitute political retaliation but is intended to protect the international legal order and the fundamental principles of human rights.

At the end of his statement to “Bota sot,” Hyseni recalled that the OSCE is founded on the principles of security, cooperation, democracy and respect for human rights. According to him, if a state whose representatives publicly praise ethnic cleansing is allowed to host a session of this organization without any institutional response, the OSCE’s very credibility will be put at risk. He concluded that international institutions cannot remain neutral.

The post Paunović Deepens Scandal With Her Statements, Hyseni Calls for Strong Response appeared first on Albeu.com.

Reagime të ashpra politike dhe ndërkombëtare ka shkaktuar deklarata e ministres serbe Snezhana Paunoviq, e cila tha se, po të ndodhej në vendin e Sllobodan Millosheviqit më 1999, do ta kishte “spastruar etnikisht Kosovën”.

Paunoviq jo vetëm që nuk u tërhoq nga ky qëndrim dhe nuk kërkoi falje, por e rëndoi më tej situatën. Duke folur për mediat serbe, ajo deklaroi se edhe sot do ta “spastronte etnikisht Kosovën nga terroristët”. Ministrja pretendoi njëkohësisht se fjalët e saj ishin shkëputur nga konteksti dhe se ato kishin të bënin vetëm me ushtarët e UÇK-së.

Duke komentuar këtë çështje për “Bota sot”, njohësi i zhvillimeve politike, Nehat Hyseni, tha se bëhet fjalë për një deklaratë me pasoja serioze në planin politik dhe institucional. Sipas tij, reagimi i kongresistit amerikan Joe Wilson tregon qartë se po pakësohet toleranca ndaj madhërimit të politikave kriminale të së kaluarës.

Hyseni vlerësoi se pohimi i ministres serbe Snezhana Paunoviq, se në vitin 1999 do ta kishte “spastruar etnikisht Kosovën” po të ishte në vend të Sllobodan Millosheviqit, renditet ndër deklaratat më të rënda politike të viteve të fundit në Ballkan. Sipas tij, ajo nuk mund të konsiderohet vetëm një provokim verbal apo një qëndrim individual i papërgjegjshëm. Fakti që vjen nga një anëtare e Qeverisë së Serbisë i jep deklaratës përmasa institucionale dhe krijon dilema të mëdha rreth drejtimit politik, moral dhe ndërkombëtar të shtetit serb.

Ai tha se reagimi i menjëhershëm i kongresistit amerikan Joe Ëilson nuk duhet parë thjesht si reagim emocional. Kongresisti e quajti deklaratën “të neveritshme” dhe kërkoi që Asambleja Parlamentare e OSBE-së të mos e zhvillojë në Beograd sesionin e saj vjetor të vitit 2027. Për Hysenin, ky është një mesazh politik me peshë të veçantë, që dëshmon se demokracitë euroatlantike po humbin durimin përballë glorifikimit të politikave kriminale të viteve nëntëdhjetë dhe refuzimit të Serbisë për t’u përballur me të kaluarën.

Në vijim, Hyseni nënvizoi se madhërimi i spastrimit etnik nuk mund të futet në kuadrin e një debati demokratik, pasi ai përfaqëson një prej shkeljeve më të rënda të së drejtës ndërkombëtare.

Sipas tij, liria e shprehjes është pjesë e shoqërive demokratike, por ajo nuk nënkupton të drejtën për të lavdëruar krimet kundër njerëzimit. Spastrimi etnik, theksoi ai, nuk përbën as qëndrim politik dhe as alternativë historike që mund të diskutohet në mënyrë legjitime. Ai është ndër format më të rënda të cenimit të së drejtës ndërkombëtare humanitare dhe ka lidhje të drejtpërdrejtë me krimet kundër njerëzimit, krimet e luftës dhe, në rrethana të caktuara, edhe me gjenocidin.

Hyseni rikujtoi se regjimi i Sllobodan Millosheviqit, gjatë viteve 1998–1999 në Kosovë, ndërmori një fushatë të organizuar për dëbimin masiv të shqiptarëve. Mbi 800 mijë shqiptarë u larguan me dhunë nga shtëpitë e tyre, mijëra civilë humbën jetën, qindra fshatra u dogjën dhe u kryen masakra që tashmë janë pjesë e dokumentacionit të Tribunalit Penal Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë.

Për këtë arsye, sipas tij, një ministre e Qeverisë së Serbisë që thotë se do ta kishte çuar deri në fund atë projekt kriminal, në thelb shpreh keqardhje që ai nuk u përmbush plotësisht. Hyseni tha se kjo e tejkalon diskutimin historik apo interpretimin politik të së kaluarës dhe shndërrohet në relativizim e legjitimim të një politike kriminale, pasojat humanitare dhe juridike të së cilës kanë qenë të rënda.

Ai vlerësoi gjithashtu se një nga sfidat kryesore për shoqërinë dhe institucionet serbe vazhdon të jetë mungesa e një përballjeje të sinqertë me të kaluarën.

Sipas Hysenit, Serbia bashkëkohore ende përballet me problemin serioz të mungesës së reflektimit të ndershëm mbi të shkuarën. Në dallim nga Gjermania pas Luftës së Dytë Botërore, Serbia nuk ka kaluar ende nëpër një proces të mirëfilltë institucional dhe shoqëror për shqyrtimin e krimeve të regjimit të Millosheviqit. Përkundrazi, në hapësirën publike vijon rehabilitimi i figurave të atij regjimi, ndërsa krimet e luftës mohohen ose relativizohen dhe vendimet e gjykatave ndërkombëtare vihen në dyshim.

Në rrethana të tilla, Hyseni tha se deklarata e Snezhana Paunoviq nuk mund të shihet si rast i izoluar apo si gafë personale. Sipas tij, ajo pasqyron një kulturë politike që nuk është distancuar plotësisht nga mendësia nacionaliste dhe shoviniste, e cila solli luftërat e përgjakshme të viteve nëntëdhjetë.

Pikërisht në këtë kontekst, ai i dha rëndësi të posaçme politike reagimit të kongresistit amerikan Joe Ëilson. Hyseni theksoi se ky reagim vjen nga një politikan me përvojë të gjatë në fushën e sigurisë euroatlantike dhe nuk mjaftohet me një dënim moral të deklaratës. Me propozimin që Serbia të mos e organizojë sesionin e Asamblesë Parlamentare të OSBE-së në vitin 2027, sipas tij, shprehet për herë të parë në mënyrë të qartë qëndrimi se glorifikimi i spastrimit etnik duhet të sjellë pasoja politike dhe diplomatike. Ai e cilësoi këtë si një ndryshim cilësor në mënyrën se si bashkësia ndërkombëtare mund të reagojë ndaj retorikës që rehabiliton krimet e së kaluarës.

Në përfundim, Hyseni u bëri thirrje institucioneve ndërkombëtare të reagojnë, duke paralajmëruar se mungesa e pasojave do të krijonte një precedent të rrezikshëm.

Ai tha se, nëse bashkësia ndërkombëtare hesht përballë deklaratave të këtij lloji, atëherë krijohet përshtypja se apologjia e spastrimit etnik mund të kalojë pa përgjegjësi politike. Sipas tij, një shtet që synon anëtarësimin në Bashkimin Evropian nuk mund të tolerojë ministra apo zyrtarë të lartë që shfaqin admirim ose keqardhje për politika të dënuara si nga historia, ashtu edhe nga drejtësia ndërkombëtare.

Hyseni vuri në dukje se në shumë shtete evropiane madhërimi i nazizmit ose mohimi i Holokaustit konsiderohet vepër penale. Me të njëjtën qasje, sipas tij, duhet trajtuar edhe glorifikimi i spastrimit etnik në Ballkan, sepse ai godet themelet morale dhe juridike mbi të cilat është ngritur Evropa e pasluftës. Ai shtoi se kërkesa për masa diplomatike nuk përbën hakmarrje politike, por synon mbrojtjen e rendit juridik ndërkombëtar dhe të parimeve bazë të të drejtave të njeriut.

Në fund të deklarimit për “Bota sot”, Hyseni rikujtoi se OSBE-ja mbështetet mbi parimet e sigurisë, bashkëpunimit, demokracisë dhe respektimit të të drejtave të njeriut. Sipas tij, nëse një shtet, përfaqësuesit e të cilit lavdërojnë publikisht spastrimin etnik, lejohet të organizojë një sesion të kësaj organizate pa asnjë reagim institucional, atëherë vihet në rrezik vetë besueshmëria e OSBE-së. Ai përfundoi se institucionet ndërkombëtare nuk mund të qëndrojnë neutrale.

The post Paunoviq thellon skandalin me deklaratat e saj, Hyseni kërkon reagim të fuqishëm appeared first on Albeu.com.

The stance of Serbian Minister Snezhana Paunović, who said that if she had been in Slobodan Milošević’s position in 1999 she would have undertaken “ethnic cleansing of Kosovo,” has triggered a wave of sharp backlash both in politics and on the international stage.

Instead of distancing herself from her words or offering an apology, Paunović further escalated the scandalous situation. In a statement to the Serbian media, she reiterated that she would “ethnically cleanse Kosovo of terrorists,” while simultaneously claiming that her words were misinterpreted and that they were aimed exclusively at the fighters of the Kosovo Liberation Army.

Contacted by “Bota sot,” political analyst Nehat Hyseni considered the statement an action with deep political and institutional implications. He described the reaction of U.S. Congressman Joe Wilson as a clear indicator that patience with the glorification of historical criminal policies is running out.

Hyseni assessed that the Serbian minister’s expression should not be seen as a mere provocation or an irresponsible individual stance. Coming from a member of the Serbian government cabinet, it carries institutional weight and casts serious doubts on Serbia’s political, ethical, and international orientation.

He described the immediate reaction of Congressman Wilson, who called the statement “disgusting” and requested that the OSCE Parliamentary Assembly cancel its annual session planned for Belgrade in 2027, as a powerful political message. According to him, this signal shows that Euro-Atlantic democracies are losing tolerance for the rehabilitation of the crimes of the 1990s and for Serbia’s refusal to confront its own past.

Deepening the analysis, Hyseni stressed that praise for ethnic cleansing cannot be disguised as democratic debate, because it concerns one of the most flagrant violations of global legal norms. He clarified that freedom of speech in a democracy does not extend to the glorification of crimes against humanity, and that ethnic cleansing is neither a political opinion nor a historical alternative to be legitimately discussed.

He recalled that the Milošević regime carried out a systematic operation of mass expulsion during the period 1998-1999, forcibly expelling over 800,000 Albanians from their lands, while thousands of civilians were massacred and hundreds of settlements were burned to the ground. These acts, as he noted, are documented by the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia. Therefore, when a minister of the current government expresses regret that this criminal project was not fully completed, she is relativizing and legitimizing a strategy with severe humanitarian and legal consequences.

According to Hyseni, Serbia’s inability to come to honest terms with its past constitutes one of the main obstacles for its society and state. He argued that unlike post-World War II Germany, official Belgrade has not undertaken a genuine process of institutional and societal reflection on the crimes of the Milošević era. On the contrary, the public sphere continues to rehabilitate figures of that system, deny or minimize war crimes, and oppose decisions of international courts.

In this context, Snezhana Paunović’s statement is not a coincidence or a personal mistake, but a symptom of a political culture that remains deeply anchored in the nationalist and chauvinistic logic that fueled the bloody conflicts of the end of the last century. That is why Congressman Wilson’s reaction is considered a turning point. His proposal that Serbia lose the right to host the OSCE Summit in 2027 marks a qualitative step, articulating for the first time the idea that the glorification of ethnic cleansing will be accompanied by diplomatic costs.

Concluding his analysis, Hyseni appealed for a strong institutional response from the international factor, warning of the dangerous precedent that would be created in case of silence. He stressed that no country aspiring to membership in the European Union should allow its ministers to express admiration for historically condemned policies, adding that the glorification of ethnic cleansing in the Balkans should be treated with the same severity as the praise of Nazism or Holocaust denial in many Western countries.

Hyseni concluded by emphasizing that the call for diplomatic sanctions is not revenge, but a defense of the international legal order and of the fundamental principles of human rights, raising the question of how the credibility of the OSCE can be preserved if a state whose representatives publicly advocate ethnic cleansing organizes a session of this organization without any consequences.

The post Paunović escalates provocative statements, Hyseni warns of international consequences appeared first on Albeu.com.

Qëndrimi i ministres serbe Snezhana Paunoviq, e cila u shpreh se po të ndodhej në pozitën e Sllobodan Millosheviqit gjatë vitit 1999 do të ndërmerrte “spastrim etnik të Kosovës”, ka shkaktuar një valë kundërpërgjigjesh të ashpra si në politikë ashtu edhe në arenën ndërkombëtare.

Në vend që të distancohej nga fjalët e saj ose të ofronte një ndjesë, Paunoviq e përshkallëzoi edhe më tej situatën skandaloze. Në një prononcim për mediat në Serbi, ajo përsëriti se do ta “pastronte etnikisht Kosovën nga terroristët”, duke pretenduar njëkohësisht se fjalët e saj u keqinterpretuan dhe se ato synonin ekskluzivisht luftëtarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

I kontaktuar nga “Bota sot”, analisti politik Nehat Hyseni e konsideroi deklaratën si një veprim me implikime të thella politike dhe institucionale. Ai e cilësoi reagimin e kongresistit amerikan Joe Wilson si një tregues të qartë që durimi ndaj lavdërimit të politikave kriminale historike po shteron.

Hyseni vlerësoi se shprehja e ministres serbe nuk duhet parë si një provokim i thjeshtë apo një qëndrim individual i papërgjegjshëm. Duke ardhur nga një pjesëtare e kabinetit qeveritar serb, ajo merr një peshë institucionale dhe hedh dyshime të mëdha mbi orientimin politik, etik dhe ndërkombëtar të Serbisë.

Ai e përshkroi reagimin e menjëhershëm të kongresistit Wilson, i cili e quajti deklaratën “të neveritshme” dhe kërkoi që Asambleja Parlamentare e OSBE-së të anulojë seancën e saj vjetore të planifikuar për në Beograd më 2027, si një mesazh politik të fuqishëm. Sipas tij, ky sinjal tregon se demokracitë euroatlantike po e humbasin tolerancën për rehabilitimin e krimeve të viteve ’90 dhe për refuzimin e Serbisë për t’u ndeshur me të shkuarën e vet.

Duke thelluar analizën, Hyseni nënvizoi se lëvdata për spastrimin etnik nuk mund të maskohet si debat demokratik, sepse bëhet fjalë për një nga shkeljet më flagrante të normave juridike botërore. Ai sqaroi se liria e fjalës në demokraci nuk shtrihet deri në glorifikimin e krimeve kundër njerëzimit dhe se spastrimi etnik nuk është as opinion politik, as një alternativë historike për t’u diskutuar në mënyrë legjitime.

Ai kujtoi se regjimi i Millosheviqit zhvilloi një operacion sistematik dëbimi masiv gjatë periudhës 1998-1999, duke nxjerrë me dhunë mbi 800 mijë shqiptarë nga trojet e tyre, ndërsa mijëra civilë u masakruan dhe qindra vendbanime u shkrumbuan. Këto akte, siç vuri në dukje, janë të dokumentuara nga Tribunali Penal Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë. Prandaj, kur një ministre e qeverisë aktuale shpreh keqardhje që ai projekt kriminal nuk u përmbush plotësisht, ajo po relativizon dhe legjitimon një strategji me pasoja të rënda humanitare dhe juridike.

Sipas Hysenit, pamundësia e Serbisë për të bërë një llogari të ndershme me të shkuarën përbën një nga pengesat kryesore për shoqërinë dhe shtetin e saj. Ai argumentoi se ndryshe nga Gjermania e pas-Luftës së Dytë Botërore, Beogradi zyrtar nuk ka ndërmarrë një proces të mirëfilltë reflektimi institucional e shoqëror për krimet e epokës së Millosheviqit. Përkundrazi, në hapësirën publike vijohet me reabilitimin e figurave të atij sistemi, mohimin apo minimizimin e krimeve të luftës dhe kundërshtimin e vendimeve të gjykatave ndërkombëtare.

Në këtë kontekst, deklarata e Snezhana Paunoviq nuk është një rastësi apo një gabim personal, por një simptomë e një kulture politike që mbetet e ankoruar thellë në logjikën nacionaliste dhe shoviniste, e cila nxiti konfliktet e përgjakshme të fund-shekullit të kaluar. Kjo është arsyeja pse reagimi i kongresistit Wilson konsiderohet si një moment kthese. Propozimi i tij që Serbia të humbasë të drejtën e organizimit të Samitit të OSBE-së në vitin 2027 shënon një hap cilësor, duke artikuluar për herë të parë idenë se glorifikimi i spastrimit etnik do të shoqërohet me kosto diplomatike.

Në mbyllje të analizës së tij, Hyseni apeloi për një përgjigje të fuqishme institucionale nga faktori ndërkombëtar, duke paralajmëruar precedentin e rrezikshëm që do të krijohej në rast heshtjeje. Ai theksoi se asnjë vend që aspiron anëtarësimin në Bashkimin Evropian nuk duhet të lejojë që ministrat e tij të shprehin admirim për politika të dënuara historikisht, duke shtuar se glorifikimi i spastrimit etnik në Ballkan duhet të trajtohet me të njëjtën ashpërsi siç bëhet në shumë vende perëndimore me lavdërimin e nazizmit apo mohimin e Holokaustit.

Hyseni përfundoi duke theksuar se kërkesa për sanksione diplomatike nuk është hakmarrje, por një mbrojtje e rendit juridik ndërkombëtar dhe e parimeve themelore të të drejtave të njeriut, duke ngritur pyetjen se si mund të ruhet kredibiliteti i OSBE-së nëse një shtet përfaqësuesit e të cilit mbrojnë publikisht spastrimin etnik, e organizon pa ndonjë pasojë një seancë të kësaj organizate.

The post Paunoviq shton deklaratat provokuese, Hyseni paralajmëron për pasoja ndërkombëtare appeared first on Albeu.com.