Ndoc Mulaj ishte duke eksploruar në malin e Munellës me gazetarin Alfred Lela dhe dy operatorë kur ra në humnerë dhe ndërroi jetë. Trupi i tij i pajetë u gjet pas 6 orë kërkimesh.

Agustin: Po është i vështirë jo vetëm në dimër por edhe në verë. Unë e dua malin por asnjëherë nuk e kam marrë guximin ta ngjis sepse e kam fobi. Ndoci ishte i rrallë, e dashuronte me shpirt malin, ashtu siç e deshi, iku dhe me malin. Ai dhe ditën e fundit të vitit e ndau me malin, ku dha dhe jetën. Herën e fundit që kam kontaktuar ka qenë në datën 16 sepse bashkë kemi eksploruar malin e Kërrabës.

Altin: Një ditë para ngjarjes kam folur me Ndocin. Ai ka arritur të bëjë diçka të jashtëzakonshme. Ai arrinte të na bashkonte dhe prezantonte miq, aktorë të turizmit dhe ishte gjithëpërfshirës, njihte bimësinë e egër. Kam frikë se nuk do ta zëvendësojë dot njeri Ndocin. Do na mungojë shumë edhe nga ana praktike.

Zef Gjeta: Ai Thethin e donte pa rrugë. Ndoci i ka munguar shumë familje se ka dalë shumë. Unë e di se sa mall e kishte familjen, sa fliste për ta dhe mallin për ta. Ka shumë shokë të tij që do i mungojnë shumë. Unë doja Ndocin siç ishte. Ishim në majë të malit dhe thoshte që Marini e ka bërë këtë emisionin dhe do mundohemi të bëjmë dhe diçka tjetër.

Marin Mema: Shkonte përtej eksploruesit. E kuptonte se në udhëtimet që bënte, duhet të ruante zonat e thella. Ai mund t’i ketë munguar familjes, por i ka shërbyer shumë Shqipërisë. I thoja ti nuk do të vdesësh./tch

The post Humbi jetën në Munellë, miqtë e Ndoc Mulajt: Iku me malin, ashtu siç deshi appeared first on Albeu.com.

Ishte mbrëmje, errësira kishte zënë, kur nga ana tjetër e telefonit dikush me njofton për një aksident në Munellë. U duk se ashtu pa dashur atmosfera e festës mu prish, teksa pyesja veten kush mund të jetë. Dikush më tha janë djemtë e shoqatës që mbrojnë Rreqebullin. “Janë gjallë e kanë shpëtuar”. Ishte lajm i mirë, por në pak minuta situata serish turbullohet. Në fakt e kisha një parandjenjë, por jo aq sa më tej e përjetova.

Dikush më njofton se në Munellë ishte rrezuar kolegu Alfred Lela e bashkë me të dhe katër të tjerë, mes tyre dhe dy të njohurit e mi, Ndoci e Iliri. Mes frikës për të vërteten i bie telefonit të Fredit, i cili më pohon se ishte e vërtet ndërkohë që kishte disa orë që prisnin ndihmë. “Armir unë jam mirë, kam hallin e Ilirit, ai nuk është mirë. Ndoci na ka humbur” me thotë ndër të tjera Fredi që nuk ankohej për vete.

Rruga ishte më e gjatë se kurrë. Makina ime që atë natë kishte disa defekte nuk i ndjente gropat e rrugës “tmerr”  drejt Munellës. Lokacioni që më kishte dërguar Fredi ishte gjithnjë larg, edhe aty ku makina nuk ectë më tej. Mbaj mend që dikush me thoshte mos u nis. Mban tre orë, e ti as i përgatitur nuk qenke për një rrugë të tillë. Gjithë kohës me kujtohej aksidenti im dhe njerëzit që më patën ndihmuar.

Kur arritëm, tre punonjës policie kishin mbërritur diku 10 minuta më parë e tentonin të ndiznin zjarr me degët e pishave. Fredi bashke me operatorin dhe një guide qëndronin ashtu të heshtur në këmbë. Aty pranë Iliri gati kishte ngrirë. Provave t’i thërras, reagoi, më njohu e më tha se kishte fort dhimbje në gjoks. Rënkimet e tij tregonin qartë situatën në të cilën ndodhej ai.  Lela thoshte se ishte mirë, por këmba nuk i levizte, dora ishte ënjtur, por nuk ankohej. Gjithnjë kërkonte të nisnin kërkimet për mikun e tij, Ndocin. Disa herë përseriste, ” Banjani si burrat e nisni me kërkuar për Ndocin. Ai ka probleme dhe me zemren e ky i ftoftë është rrezik për të” Policet dhe zjarrfikësit e ardhur nga Puka e Mirdita të prirë nga banorët e zonës nisen kërkimet. Nuk u vonuan shumë e lëshuan piskamën, “e gjetem” e u duk se  u bam ma të fort, por kjo zgjati veç pak minuta. Një burr na u afru e na tha, Ndoci nuk asht i gjall. Eh, çfar situate. Fredi ishte ba dru e nuk donte me e besu, unë nuk dija si të raportoj. Gjithë kohës telefoni nuk pushonte nga njerëzit e Ndocit që më pyesnin a u gjet e si asht. Redaksia nga ana tjetër donte një konfirmim për Ndocin, e unë nuk mundesha me e deklaru pa jetë. Me vdek Ndoci që më kishte tregu qindra histori me sfidat ndër male, ndër ta edhe atë më problemin në zemër, e të gjitha i kishte fitu?! Nuk e besoja vërtetë se ai nuk do ti shkelte ma kto male që me aq mund  e pasion ju dha emër, i bani të vizitueshme e i kthej në atraksion. Ashtu turbullt dëgjoja renkimet e Ilirit, isha përball heshtjes së Fredit, dhe pohimit të imfermjerit, Shkelzenit, se Iliri ishte akull në trup e kishte frik për gjendjen e tij.

Tashmë Iliri duhet transportuar me barrelë, helikopteri nuk vinte.  Fredi pasi u nis Iliri nuk pranonte të nisej pa njerr prej andej e marr me vete trupin pa jetë të mikut të tij. Dikur ja mbusha mendjen te niseshim bashkë me premtimin se trupin e Ndocit do e prisnim tek rruga e makines. Ai se dinte nese kyqi i kembës ishte thyer, por ne kishim vetëm një barrelë e ajo po transportonte Ilirin. E çfarë rruge sfilitëse! 30 minuta pasi u nisem muskujt e këmbëve mu kontraktuan. Pa shumë zhurmë dikujt tjetër i thash të mbante nga krahu Fredin e tashme po mundohesha të ecja pa e dhënë veten.  Situata sa vinte e vështirësohej por operatori i Fresit e kuptoj situatën time.

Mes trishtimit qe kishte perjetuar me afrohet e më thot ” vlla nuk dukesh mirë”, i tregova se këmbët më ishin bllokuar, si duket nga kontraktimi i muskujve që  duket se ishin ngrirë nga i ftohti dhe bora në të cilen zhyteshim. Me ndihmoi me pak ujë që i kishte mbetur dhe një magnezium, të cilin pasi e mbajta nën gju mu duk se me forcoi pak, ose të pakten ishte efekti psikologjik. Infermjeri i urgjences shfrytëzonte rastin sa herë cunat ulnin barrelen në të cilen ishte Iliri ti jepte Ringer nga goja, teksa kryente taktika për të parë nesë Iliri reagonte. Më tej kthehej tek unë e më mbante prej krahu. Se di por udhëtimi për poshtë drejt makinave që gjithnjë dukeshin larg atë natë të mbuluar me dhimbje e acar më ngjanin më një film të trisht. Banorët e zonës u treguan tamam malësor.

Edhe pse ishte sfilitëse nuk e lan Ilirin, por po e transportonin me mjaft kujdes pasi një rreshqitje këmbe ishte fatale për të sëmurin, por dhe vetë ata. Me jepte fort forcë një grua me shami të bardhë që sa herë rrezohej, ngrihej e vazhdonte rrugën, dikush më tha është nusja e xhaxhait të Ilirit. I shoqi i saj ishte mbuluar nga heshtja. Kishte vënë mbi shpinë çantën që kishte mbajtur nipi i tij e kujdesej që Ilir të mos e merrte vesh për Ndocin.

Lela dukej si nuk po e vinte më këmben në tokë, kur ne po arrinim kilometrin e fundit mbërritën ushtarët dhe atë copë rruge Fredi u transportua me barrelë. Ndërkohë Iliri ishte nisur. Doktor Modi kishte mbërritur lart në Munellë pak çaste pasi ambulanca ishte nisur. Ai kishte përforcuar me të tjera barna ndërhyrjen e infermierit duke arritur që trupi i Ilirit të ngrohej disi.

Fredi sa po arrin kishte një pamje të zbehte fort. Duket se ju kishte dorëzuar dhimbjes, por se harroi që ashtu i falënderon malësorët e asaj ane dhe punonjësit e Shtetit që ishin angazhuar. Faleminderit shumë. J’ua paça borxh e veç në gëzime j’ua kthefsha” Serish nuk donte të ikte pa zbritur trupi i pajetë i Ndocit, teksa ushtarët ishin nisur serish drejt majës që normalisht ju duheshin te paktën dhe 5 orë për tu kthyer. Punonjësit e urgjencës sugjerojnë nisjen e menjëhershme të Fredit drejt Spitalit të Traumës e kështu u bë. Mbaj mend që kisha 4 paracetamol, ja dhashë edhe pse e dija se nuk do i bënin asnjë punë në gjendjen ku ishte.  Trupi më ishte mpirë, këmbët ishin lagur e i ftohti më kishte kapluar aq sa makina nuk ngrohte, ndërsa rruga e kthimit dukej shumë më e gjatë se ajo e mberritjes.

Në xham gjithë kohës më dukej sikur më shfaqej Ndoci me zërin e tij kumbues, teksa sa herë e takoja më thoshte Pukës ke çfarë i promovon. Gjithnjë më thoshte se na ka fal Zoti resurse pa hesap e se duhej ti promovonim por edhe të punonim nga pak me malësorët tanë që nuk mjaftonte veç mikëpritja, por duhet edhe të kishin kulturën e gatimit e shërbimit. Ai gjithnjë fliste për shtigjet që kishte markuar, e më kujtonte si i kishte promovuar duke i kthyer në të vizitueshëm, Lumin e Shalë, Currajt, Nikaj-Merturin, Cukalin  Munellen, Terbunin e plot vende të tjera.

Por tek kthjellohesha në mendime e dija se Ndoci nuk do ishte më. Mali që Ndoci i dha jetë, atë natë ja mori jetën, e tash se di. A ka me pas naj Ndoc tjetër që mundet me e vazhdu me aq pasion punën e tij. Për diçka jam i bindur se kush e ka njohur prej afër siç e kam njohur unë, ka me udhëtu gjithnjë me këshillat e Ndocit për Malin.

The post “Vlla nuk dukesh mirë”, gazetari rrëfen detaje nga ngjarja ku humbi jetën alpinisti në Munellë appeared first on Albeu.com.

Ndarja e tij nga jeta i ka trishtuar të gjithë, sidomos ata që kishin njohur shtigje të egra e kanë ngjitur malet më të larta nën udhëzimin e tij.

Një postim i tij i bërë në muajin tetor po qarkullon në rrjete sociale. Është poezia e Martin Camajt ” Vendit tem” të cilën mund ta lexoni më poshtë.

Kur të vdes, le të bahem bar,

në malet e mia në pranverë,

në vjeshtë do të bahem farë.

Kur të vdes, le të bahem ujë,

e fryma ëme avull,

në fushë do të bie shi.

Kur të vdes, le të bahem gur,

në skajin e vendit tim,

të qindroj kufi.

Martin Camaj

Kujtojmë se në aksidentin e djeshëm ishte dhe gazetari Alfred Lela i cili është në gjendje të mirë shëndetësore dhe një 30-vjeçar Ilir Shtyti. Ky i fundit është rëndë në spital./albeu.com

The post “Kur të vdes…”, çfarë shkroi në Facebook një muaj më parë alpinisti që vdiq dje në Munellë appeared first on Albeu.com.

Në një prononcim për Neës 24, Lela ka rrëfyer orët e tmerrit ku tha se ka parë vdekjen me sy. Ai bëri një rezyme të gjithë ngjarjes ku tregoi si moti i kishte “tradhtuar”.

“E kapëm majën, aty nisi një stuhi që frynte në dy krahët dhe na bëri të pamundur kapërcimin në anën tjetër të majës për t’u ulur në një drejtim tjetër. Era ishte e tillë saqë na merrte mbrapsht. U detyruam të iknim mbrapsht. Ishim pa fat, sepse era dhe i ftohti kishin mbuluar gjurmët duke e bërë uljen më të vështirë.

Në përpjekje për t’u ulur rrëshqitën 3 prej nesh, unë i pari. Me ndihmën e Zotit jam ndalur aty ku nuk mendoja se do të ndalesha më, mendoja se e kisha mbyllur me këtë botë. Më ka ndaluar një objekt pa shkuar në anën tjetër të shkëmbit. Kyçi besoj që është thyer, shpresoj të jetë ndrydhur. Na janë dashur rreth 1 orë për të zbritur sepse era ishte forcuar shumë nga i ftohti. Kjo është rezymeja.

Ne jemi grup që bëjmë ekspedita prej shumë vitesh. Ishim një grup miqsh që do të bënim ngjitjen e fundit të vitit e ndërkohë unë dhe kameramani po xhironim e filmonim”,  tha gazetari ndërsa akoma nuk ishte gjetur trupi i pajetë i alpinistit./albeu.com

The post “Pashë vdekjen me sy”, Alfred Lela rrëfen tmerrin në Munellë: Stuhia frynte nga dy krahët, ishim pa fat appeared first on Albeu.com.

Pas disa orësh kërkime dhe pas gjetjes gjallë të alpinistit tjetër, fatkeqësisht Mulaj u gjet i pajetë.

Ata ndodheshin atje për një reportazh së bashku me gazetarin Alfred Lela, por u rrëzuan papritur.

Ndërkohë policia po punon për zbardhjen e plotë të ngjarjes./albeu.com/

The post U rrëzua në malet e Pukës, gjendet i pajetë alpinisti që ishte me Alfred Lelën appeared first on Albeu.com.