Natasha Kandiq has issued a stark warning, stressing that Serbian police forces knew about the massacre from the moment it occurred, but instead of launching an investigation and arresting those responsible, they ordered the bodies to be buried. According to her, this act reduced the Albanian victims to remains to be concealed, thereby covering up the traces of a serious crime.

The village of Little Kalludra, located in the Municipality of Zubin Potok, is believed to contain a mass grave holding the remains of Albanian civilians missing since the armed conflict in Kosovo. It was one of the most gruesome episodes of that period, in which 23 people lost their lives on April 19, 1999, and evidence about the event has been publicly available since 2013. Nevertheless, the authorities have taken no substantive investigative action to date.

Information about the possible location of the mass grave came to light on January 7, 2013, when the Albanian-language daily “Zëri” published an article accompanied by testimony from a Serb named Ranko Tepavac. He described the execution of 23 Albanian civilians and their secret burial in the stream running through the village of Little Kalludra. According to an article by Natasha Kandiq, head of the Belgrade-based Humanitarian Law Fund, published on the Peshçanik portal, Tepavac had given this account to UNMIK and Kosovo Police investigators as early as February 7, 2003.

According to Kandiq’s account, Tepavac described the event in full detail: during the war, he was in Great Kalludra and saw a column of unarmed Albanians stopped by a group led by Jovica Utviq, who was from Little Kalludra. After robbing them of their money and valuables and assuring them that he would allow them to continue toward Ulcinj, Utviq suddenly ordered them to turn back and then opened fire on them without mercy. A villager immediately alerted the police to what had happened. Law enforcement officers arrived at the scene and, as Tepavac testified, issued a horrifying order: “Bury those you killed.”

Neither the Humanitarian Law Fund in Belgrade nor its Kosovo branch has any evidence that UNMIK or the Kosovo Police took even the slightest action after 2003 to inspect the suspected site or initiate criminal proceedings.

A detailed reconstruction of the victims’ fatal journey was published in 2024 in the second volume of the Kosovo Memory Book, titled “Dignity for the Missing,” published by the Humanitarian Law Fund in Belgrade.

In early April 1999, activists from the Democratic League of Kosovo in Mitrovica were alarmed by reports that the Serbian Police had begun a wave of arrests targeting prominent members of the political party. Fearing for their safety, several of them, including Faruk Spahiu, who would later serve as mayor of South Mitrovica from 2000 to 2005, Adem Beqiri, Adem Ademi, Sahit Berani, Hasan Dërvari and Demir Ahmeti, took refuge in the village of Kotorr. There they met Xhafer Behrami, a guide with extensive knowledge of the area, who agreed to lead them through the mountains toward the border with Montenegro. Many others soon joined the group, bringing the total to around 20 people, including members of the Mëziu and Ujkani families, as well as Idriz Rrecaj.

At around three in the afternoon on April 19, 1999, the group set out from Kotorr toward Montenegro. Xhafer Behrami had warned them that the journey was extremely dangerous, but no one turned back. Shaban Abazi, a member of the Kosovo Liberation Army equipped with explosives, also traveled with them.

The group walked throughout the night through the forests near Prevllaka. At one point, after noticing lights in the distance and fearing they might belong to enemy forces, the group scattered and lost contact with one another. Although they shouted out, the wind drowned out their voices, and they reunited only after about 20 minutes. At that point, they discovered that three of them — Xhevat Llausha, Faruk Spahiu and Ismet Ferizi — were no longer with the group.

In testimony given to the Humanitarian Law Fund in Belgrade in 2001, Faruk Spahiu said that as soon as he spotted the lights, he dropped to the ground and remained motionless. His companions, Ismet Ferizi and Xhevat Llausha, did the same. They then continued walking eastward, slept in an unoccupied home and were captured the next day in Zubin Potok by an armed Serb, who handed them over at the police station. After being questioned, all three were released and managed to return to Mitrovica.

The rest of the group, meanwhile, continued toward Little Kalludra. From an elevated position, they spotted Serbian forces on the hill opposite them, and someone shouted for them to flee as quickly as possible. A gunshot followed the warning, and then came an order to stop. According to Xhafer Behrami’s 2021 account, only Demir Ahmeti and Shaban Abazi managed to run away, with Behrami following behind them. The others turned back toward the stream.

Near the village of Dren, Demir Ahmeti decided to surrender and approached the home of a Serbian forest ranger known as Lane. Behrami recalled hearing Demir call out the forester’s name, but no gunshot was heard. One day later, Behrami and Abazi had returned to Kotorr. After the war ended, Behrami learned that Xhevat, Faruk and Ismet, who had lost contact with the group on that fateful night, had managed to survive the ordeal.

In her article published by Peshçanik, Natasha Kandiq alleges that UNMIK and the Kosovo Police had possessed key information about the crime and the burial site since February 2003, but there is no indication that a serious investigation or inspection of the site was ever conducted. Such conduct, she stresses, along with the prolonged institutional silence, perpetuates the stripping of the victims’ human dignity: they have been denied the right to have a name and a proper funeral ceremony, while their families have been deprived of the opportunity to learn the truth, to have a grave at which to mourn and a place at which to remember them.

According to preliminary data, on that tragic date, April 19, 1999, 23 Albanians disappeared in the Drenica and Kalludra area, within the territory of Zubin Potok. They were the so-called “group of intellectuals,” most of whom lived in the Mitrovica region. Even after more than 27 years, the mystery surrounding their fate has yet to receive a definitive answer.

Kosovo institutions have repeatedly stated that official records confirm the Yugoslav Army’s involvement in this crime, and they have consistently called for regional cooperation and the opening of secret archives to shed light on the case. It is hoped that future excavations at the site will provide the key to solving one of the darkest and most brutal wartime crimes committed by Serbian forces in Kosovo.

Meanwhile, the relatives of the missing people continue to demand the truth and justice, even after all these decades.

Tamara Nikçeviq, an RTK contributor, covers developments in the region.

The post The Mystery of Little Kalludra: 27 Years in Pursuit of the Truth About 23 Missing People appeared first on Albeu.com.

Një paralajmërim i ashpër vjen nga Natasha Kandiq, e cila thekson se forcat policore serbe ishin në dijeni të masakrës që në çastin kur ajo ndodhi, por në vend të nisjes së hetimeve dhe prangosjes së fajtorëve, dhanë urdhrin për varrosjen e trupave. Ky veprim, sipas saj, i shndërroi viktimat shqiptare në mbetje për t’u fshehur, duke mbuluar kështu gjurmët e një krimi të rëndë.

Fshati Kalludër e Vogël, që ndodhet në Komunën e Zubin Potokut, mendohet se strehon një varr masiv me eshtrat e civilëve shqiptarë të pagjetur prej konfliktit të armatosur në Kosovë. Bëhet fjalë për një episod ndër më makabrit e asaj kohe, ku 23 persona humbën jetën më 19 prill të vitit 1999 dhe opinioni publik disponon fakte për këtë ngjarje që nga viti 2013. Megjithatë, autoritetet nuk kanë ndërmarrë asnjë hap thelbësor hetimor deri më tani.

Informacioni mbi vendndodhjen e mundshme të varrit kolektiv doli në dritë më 7 janar të vitit 2013, atëherë kur e përditshmja shqiptare “Zëri” publikoi një shkrim të shoqëruar me dëshminë e serbit Ranko Tepavac. Ai rrëfeu për ekzekutimin e 23 civilëve shqiptarë dhe groposjen e tyre në fshehtësi në përroin e fshatit Kalludër e Vogël. Ky rrëfim, siç thuhet në shkrimin autorial të Natasha Kandiq, drejtuese e Fondit për të Drejtën Humanitare me seli në Beograd, të botuar në portalin Peshçanik, ishte depozituar nga Tepavac para hetuesve të UNMIK-ut dhe Policisë së Kosovës qysh në 7 shkurt të vitit 2003.

Sipas rrëfimit të Kandiq, Tepavac e përshkroi ngjarjen me detaje të plota: gjatë luftës, ai ndodhej në Kalludër të Madhe dhe pa se si një kolonë shqiptarësh të paarmatosur u bllokua nga grupi i Jovica Utviqit, me origjinë nga Kalludra e Vogël. Utviqi, pasi u grabiti të hollat dhe sendet me vlerë dhe u dha garanci se do t’i lejonte të shkonin drejt Ulqinit, i urdhëroi papritur të ktheheshin mbrapsht dhe në atë moment qëlloi mbi ta pa mëshirë. Një fshatar e lajmëroi menjëherë policinë për atë që ndodhi. Forcat e rendit arritën në vendngjarje dhe, siç dëshmoi Tepavac, urdhri ishte i tmerrshëm: “Varrosini ata që vratë.”

Si Fondi për të Drejtën Humanitare në Beograd, ashtu edhe dega e tij në Kosovë, nuk posedojnë asnjë provë që UNMIK-u dhe Policia e Kosovës, pas vitit 2003, të kenë lëvizur sadopak për të kontrolluar vendin e dyshuar apo për të nisur ndonjë procedim penal.

Rindërtimi i hollësishëm i udhëtimit fatal të viktimave u bë i njohur në vitin 2024, në vëllimin e dytë të Librit të Kujtesës së Kosovës, që mban titullin “Dinjitet për të Zhdukurit”, botim i Fondit për të Drejtën Humanitare në Beograd.

Në fillim të muajit prill 1999, aktivistët e Lidhjes Demokratike të Kosovës në Mitrovicë u alarmuan nga lajmet se Policia Serbe kishte filluar një valë arrestimesh të anëtarëve të njohur të kësaj force politike. Të frikësuar, një numër prej tyre, përfshirë Faruk Spahiun (i cili më vonë do të shërbente si kryetar i Mitrovicës së Jugut nga 2000 deri në 2005), Adem Beqirin, Adem Ademin, Sahit Beranin, Hasan Dërvarin dhe Demir Ahmetin, gjetën strehë në fshatin Kotorr. Aty u takuan me Xhafer Behramin, një udhërrëfyes me njohuri të thella të zonës, i cili ra dakord t’i çonte përmes malit drejt kufirit me Malin e Zi. Së shpejti, grupit iu shtuan shumë persona të tjerë, duke e çuar numrin e përgjithshëm në rreth njëzet veta, mes të cilëve anëtarë të familjeve Mëziu e Ujkani, si dhe Idriz Rrecaj.

Më 19 prill 1999, rreth orës tre pasdite, karavani u vu në lëvizje nga Kotorri në drejtim të Malit të Zi. Xhafer Behrami i kishte lajmëruar se rrugëtimi ishte skajshmërisht i pasigurt, por askush nuk u zmbraps. Së bashku me ta u nis edhe Shaban Abazi, pjesëtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, i pajisur me mjete shpërthyese.

Grupi marshoi tërë natën nëpër pyjet pranë Prevllakës. Në një moment, duke vërejtur drita në distancë dhe të tmerruar se mund të ishin forca armike, njerëzit u shpërndanë dhe humbën kontaktin me njëri-tjetrin. Edhe pse bërtisnin, zërat i mbulonte era dhe u ribashkuan vetëm pas rreth njëzet minutash. Në atë pikë, zbuluan se tre prej tyre — Xhevat Llausha, Faruk Spahiu dhe Ismet Ferizi — nuk ishin më në radhët e tyre.

Faruk Spahiu, në një dëshmi të dhënë në vitin 2001 për Fondin për të Drejtën Humanitare në Beograd, tregoi se sapo diktoi dritat, u hodh në tokë dhe qëndroi pa lëvizur. Të njëjtin veprim bënë edhe shokët e tij, Ismet Ferizi dhe Xhevat Llausha. Më pas, ata vazhduan ecjen drejt lindjes, fjetën në një banesë të pabanuar dhe ditën tjetër në Zubin Potok u kapën nga një serb i armatosur, i cili i dorëzoi në stacionin policor. Pas intervistimit, të tre u lanë të lirë dhe arritën të kthehen në Mitrovicë.

Ndërsa pjesa tjetër e kolonës marshoi për në Kalludër të Vogël. Nga një pikë e lartë, ata vunë re forca serbe në kodrën përballë dhe dikush thirri që të iknin sa më shpejt. Një e shtënë armësh e ndoqi thirrjen dhe më pas erdhi komanda për të ndaluar. Vetëm Demir Ahmeti dhe Shaban Abazi, sipas asaj që Xhafer Behrami rrëfeu në vitin 2021, mundën të largoheshin me vrap, ndërsa Behrami i ndoqi nga pas. Të tjerët u kthyen prapa drejt rrjedhës së përroit.

Pranë fshatit Dren, Demir Ahmeti mori vendimin për t’u dorëzuar dhe iu afrua shtëpisë së një roje pylli serb që njihej si Lane. Behrami kujton se e dëgjoi Demirin që thërriste emrin e pylltarit, por asnjë e shtënë nuk u dëgjua. Një ditë më vonë, Behrami e Abazi ishin kthyer në Kotorr. Pasi lufta përfundoi, Behrami mori vesh se Xhevati, Faruku dhe Ismeti, të cilët kishin humbur kontaktin me grupin atë natë fatale, ia kishin dalë t’i mbijetonin tmerrit.

Në shkrimin e saj të botuar në Peshçanik, Natasha Kandiq akuzon se UNMIK-u dhe Policia e Kosovës zotëronin që prej shkurtit të vitit 2003 informacione kyçe për krimin dhe vendndodhjen e varrimit, por nuk ka gjurmë se është zhvilluar ndonjëherë një hetim serioz apo një inspektim i vendit të ngjarjes. Një sjellje e tillë, thekson ajo, si dhe heshtja e gjatë institucionale, përbën një vazhdimësi të zhveshjes së viktimave nga dinjiteti njerëzor: atyre iu është hequr e drejta për të patur një emër dhe një ceremoni mortore të ndershme, ndërkohë që familjeve u është grabitur mundësia për të njohur të vërtetën, për të patur një varr ku të pikëllojnë dhe një vend për të kujtuar.

Sipas të dhënave paraprake, në atë datë tragjike, 19 prill të vitit 1999, në sektorin e Drenicës dhe Kalludrës, brenda territorit të Zubin Potokut, u zhdukën 23 shqiptarë — i ashtuquajturi “grupi i intelektualëve”, ku shumica ishin me banim në rajonin e Mitrovicës. Edhe pas më tepër se 27 vitesh, misteri rreth fatit të tyre nuk ka gjetur ende një përgjigje përfundimtare.

Institucionet kosovare kanë bërë të ditur në mënyrë të përsëritur se aktet zyrtare konfirmojnë pjesëmarrjen e Ushtrisë Jugosllave në këtë krim, dhe kanë apeluar vazhdimisht për bashkëpunim rajonal dhe çeljen e arkivave sekrete për të hedhur dritë mbi rastin. Shpresat janë që gërmimet e ardhshme në këtë lokacion të shërbejnë si çelës për të zbardhur njërin prej krimeve më të errëta dhe më mizore të luftës që forcat serbe kryen në Kosovë.

Ndërkohë, të afërmit e personave të zhdukur nuk reshtin së kërkuari të vërtetën dhe vendosjen e drejtësisë edhe pas gjithë këtyre dekadave.

Tamara Nikçeviq, bashkëpunëtore e RTK-së, ndjek zhvillimet nga rajoni.

The post Misteri i Kalludrës së Vogël: 27 vite në ndjekje të së vërtetës për 23 të zhdukurit appeared first on Albeu.com.

In a post on X, she said that she had spoken about this issue as early as 2008 during a meeting with Serbia’s then-Minister of Defense, Dragan Sutanovac.

Kandiq wrote: “The possible mass grave in Pasuljanske Livade was the subject of my meeting with Serbia’s Minister of Defense, Dragan Sutanovac, in 2008. I informed him that I had spoken with a person who claimed to have been the driver of the refrigerated truck used to transport the bodies from Kosovo to the Pasuljanske Livade military base.”

According to her, the person she had spoken with claimed to have been the driver of the truck that transported the victims’ bodies from Kosovo to the “Pasuljanske Livade” military base.

She said that this person had asked for money in exchange for providing further information, but then never appeared again.

Kandiq added that immediately after receiving this information, she informed Minister Sutanovac, but he also never responded afterward.

Pasuljanske Livade is considered the place where the Serbian terrorists who took part in the Banjska attack were trained. This area is one of the main bases of the Serbian army.

The post Natasha Kandiq Raises Suspicions of a Possible Mass Grave in Pasuljanske Livade appeared first on Albeu.com.

Në një postim në “X”, ajo ka bërë të ditur se për këtë çështje kishte folur që në vitin 2008 gjatë një takimi me ministrin e atëhershëm serb të Mbrojtjes, Dragan Shutanovaq.

Kandiq ka shkruar: “Varri masiv i mundshëm në Pasuljanske Livade ishte temë e takimit tim me ministrin e Mbrojtjes të Serbisë, Dragan Shutanovac, në vitin 2008. E njoftova se kisha biseduar me një person që pretendonte se kishte qenë shoferi i kamionit frigoriferik me të cilin trupat ishin transportuar nga Kosova në bazën ushtarake Pasuljanske Livade”.

Sipas saj, personi me të cilin kishte biseduar kishte pretenduar se ishte shoferi i kamionit me të cilin trupat e viktimave ishin dërguar nga Kosova në bazën ushtarake “Pasuljanske Livade”.

Ajo ka thënë se ky person kishte kërkuar para për të dhënë informacione të tjera, por më pas nuk ishte paraqitur më.

Kandiq ka shtuar se menjëherë pasi e kishte marrë këtë informacion, e kishte njoftuar ministrin Shutanovaq, por edhe ai nuk i ishte përgjigjur më pas.

Pasuljanske Livade konsiderohet si vendi ku janë trajnuar terroristët serbë që morën pjesë në sulmin e Banjskës. Kjo zonë është një prej bazave kryesore të ushtrisë serbe.

The post Natasha Kandiq hedh dyshime për një varr masiv të mundshëm në Pasuljanske Livade appeared first on Albeu.com.