Nevoja për të treguar gjithmonë historinë më të madhe, përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit mund të lidhet me diçka që nuk dallohet menjëherë.

Ju flisni për një ditë të vështirë, por ai pretendon se ka kaluar një ditë edhe më të rëndë. Përmendni një udhëtim dhe rezulton se ai e ka vizituar më parë atë vend. Pavarësisht nëse tema është sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përfundim për të ofruar.

Shumica prej nesh njohin të paktën një njeri me këtë sjellje. Çdo gjë që ndani, ai thotë se e ka parë, kuptuar ose përjetuar shumë kohë para jush. Kur ju ndiheni të lodhur, ai ka qenë edhe më i rraskapitur. Nëse tregoni për një arritje të bukur, suksesi i tij paraqitet si më i madh. Kur përballeni me një vështirësi, ai është i bindur se e di zgjidhjen e saktë, edhe pse nuk i keni kërkuar këshillë.

Komunikimi me një person të tillë mund të bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda humbet karakterin e një shkëmbimi të mirëfilltë. Në vend që të përqendrohet tek ajo që po i thoni, bashkëbiseduesi e shfrytëzon rrëfimin tuaj si një urë për ta zhvendosur vëmendjen tek vetja.

Psikologjia mund ta përkufizojë këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin vazhdimisht drejt vetes. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shumë për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që, kur dëgjojmë dikë të tregojë një ngjarje të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një përjetim i ngjashëm. Duke ndarë historinë tonë, shpesh synojmë t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vijon biseda.

Dikush që kërkon një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale dhe më pas do ta rikthejë fokusin te personi tjetër.

Ai mund të thotë: “Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, personi që dëshiron ta dominojë komunikimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Ai nis të tregojë me hollësi për veten, i vendos përvojat përballë njëra-tjetrës dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Kështu, në fund nuk ndiheni sikur ju kanë dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Përse disa persona ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?

Kjo mënyrë sjelljeje nuk buron gjithmonë nga i njëjti shkak. Ka njerëz që thjesht nuk e kanë mësuar aftësinë e të dëgjuarit dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me historinë ose këshillën e vet.

Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.

Megjithatë, te një pjesë e njerëzve ekziston një dëshirë e theksuar për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë përjetuar një situatë ose se nuk kanë përgjigje mund t’ua ulë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë të pranojnë se janë korrigjuar.

Ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.

I ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojën e tyre.

Çdo çështje e kthejnë në një mundësi për krahasim.

Arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si kërcënim ndaj vlerës që i japin vetes.

Hulumtimet që trajtojnë tiparet narcistike tregojnë se kërkimi i fuqishëm për njohje dhe status mund të shfaqet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa individë e bëjnë hapur të dukshme bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në brendësi ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kërkojnë aprovim dhe e përballojnë me vështirësi faktin që një tjetër di ose arrin më shumë se ata.

Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë burimi i kësaj sjelljeje.

Kur vlerësimi për veten mbështetet në masë të madhe te admirimi dhe aprovimi nga njerëzit e tjerë, kundërshtimi mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa dijet e dikujt tjetër mund të shihen si një kërcënim.

Kjo e shtyn personin të këmbëngulë se “e ka ditur gjithmonë”, “e ka parë më herët” ose “ka përballuar diçka edhe më të rëndë”.

Siguria që shfaqet nga jashtë nuk dëshmon medoemos për vetëbesim të qëndrueshëm. Në disa raste, ajo shërben si mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.

Psikologët bëjnë dallim ndërmjet tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë së vet dhe kërkon admirim. Personi me tipare vulnerabile mund të duket më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikës dhe mënyrës se si vlerësohet nga të tjerët.

Gjithsesi, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një zakon të bezdisshëm gjatë bisedave.

Përse biseda të tilla na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të shëndetshëm, vëmendja lëviz mes të dy personave. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet të kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur fokusi mbetet pa ndërprerje vetëm te një person, bashkëbiseduesi tjetër nis ta ndiejë veten të padukshëm.

The post Kur dikush sillet sikur di gjithçka dhe e përqendron çdo bisedë te vetja: arsyet që mund të qëndrojnë pas kësaj appeared first on Albeu.com.

Prirja për të treguar gjithmonë historinë më të bujshme, për të paraqitur përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit mund të burojnë nga diçka që nuk dallohet menjëherë.

Kur i thoni se dita juaj ka qenë e rëndë, ai përgjigjet se e tija ka qenë edhe më e vështirë. Nëse përmendni një udhëtim, ju bën të ditur se ka shkuar atje para jush. Sapo biseda kalon te sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përgjigje që e konsideron përfundimtare.

Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Pavarësisht se çfarë ndani me të, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë më parë. Lodhja juaj nuk krahasohet me rraskapitjen e tij, arritja juaj zbehet përballë suksesit që ka pasur ai, ndërsa për problemin me të cilin po përballeni e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me një person të tillë bëhet shpejt sfilitës, pasi pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të dëgjojë atë që po i tregoni, ai e shfrytëzon rrëfimin tuaj si një urë për ta zhvendosur vëmendjen sërish te vetja.

Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin kah vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që rrëfimi i dikujt për një përvojë të bukur ose të vështirë të na kujtojë një situatë të ngjashme nga jeta jonë. Kur tregojmë historinë tonë, synimi shpesh është t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që i ndan këto dy mënyra komunikimi është vazhdimi i bisedës.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta tregojë shkurtimisht përvojën personale dhe më pas do ta vendosë sërish tjetrin në qendër të vëmendjes.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që dëshiron ta zotërojë diskutimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Nis të flasë gjatë për veten, i vë përballë përvojat dhe, jo rrallë, e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Në fund nuk largoheni me ndjesinë se ju kanë dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Përse disa persona ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?

Arsyeja që qëndron prapa këtij qëndrimi nuk është e njëjtë për të gjithë. Ka njerëz që thjesht nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se roli i një bashkëbiseduesi të mirë është të japë menjëherë këshillën ose historinë e vet.

Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin duke folur vazhdimisht për veten.

Te një pjesë e njerëzve, megjithatë, ekziston dëshira e fortë për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një përvojë të caktuar ose se nuk e kanë përgjigjen mund t’ua ulë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.

Ofrojnë këshilla edhe pa ua kërkuar askush.

I ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojat e tyre.

Çdo temë e kthejnë në një garë krahasimesh.

Arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si rrezik për vlerën që i japin vetes.

Hulumtimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e theksuar për status dhe njohje mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin hapur bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse thellë brenda vetes ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe nuk e përballojnë lehtë faktin që një tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.

Në disa situata, burimi i një sjelljeje të tillë është pikërisht pasiguria.

Kur vlerësimi për veten mbështetet në masë të madhe te admirimi dhe aprovimi i të tjerëve, kundërshtimi mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa njohuritë e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.

Për këtë arsye, individi këmbëngul të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” apo se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Vetëbesimi që shfaqet nga jashtë nuk është gjithmonë tregues i një sigurie të brendshme të qëndrueshme. Herë pas here, ai shërben si mekanizëm mbrojtës.

Sipas psikologëve, tiparet narcistike ndahen në grandioze dhe vulnerabile. Tipi grandioz e shpreh pa ngurrim ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim, ndërsa personi vulnerabil mund të paraqitet më i pasigurt, por reagon me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh apo i lodhshëm në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli të përhapur dhe të qëndrueshëm sjelljeje, jo thjesht një shprehi të pakëndshme gjatë bisedave.

Përse diskutime të tilla na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të shëndetshëm, vëmendja lëviz në mënyrë të ndërsjellë mes dy personave. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet ta kuptojë; më pas ata shkëmbejnë rolet.

Kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te i njëjti person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet sikur nuk ekziston.

The post A e ktheni çdo diskutim te vetja dhe pretendoni se dini gjithçka? Arsyet që mund të fshihen pas kësaj sjelljeje appeared first on Albeu.com.

Pas dëshirës për të treguar gjithmonë historinë më të madhe, përvojën më të fuqishme ose për të thënë fjalën e fundit, mund të qëndrojë diçka që nuk dallohet menjëherë.

I thoni se dita juaj ka qenë e vështirë, por e tija paska qenë edhe më e rëndë. Përmendni një udhëtim dhe ai ju tregon se ka qenë më parë në atë vend. Kur tema është sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përfundim të prerë.

Pothuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Çdo gjë që tregoni, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur ju jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur arrini një sukses, i tiji ka qenë më i madh; ndërsa kur hasni një vështirësi, ai e di me siguri se çfarë duhet të bëni, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me një person të tillë bëhet shpejt sfilitës, pasi humbet karakterin e një shkëmbimi të mirëfilltë. Në vend që t’ju kushtojë vëmendje, bashkëbiseduesi e merr rrëfimin tuaj vetëm si shkas për ta zhvendosur fokusin te vetja.

Në psikologji, një sjellje e tillë mund të përkufizohet si prirje për ta drejtuar bisedën nga vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shumë për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që, kur dikush ndan me ne një përvojë të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një ngjarje e ngjashme nga jeta jonë. Duke e treguar atë, zakonisht përpiqemi të përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vijon biseda.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale, por më pas do ta kthejë sërish vëmendjen te personi përballë.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që kërkon ta përvetësojë bisedën nuk i rikthehet më historisë suaj. Nis të rrëfejë gjatë për veten, vë përballë përvojat dhe, jo rrallë, ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni ndarë. Në fund, në vend të ndjesisë se dikush ju dëgjoi, ju duket sikur shërbyet vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Përse disa persona ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?

Arsyeja që fshihet pas këtij modeli sjelljeje nuk është e njëjtë në çdo rast. Disa persona thjesht nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se të jesh bashkëbisedues i mirë do të thotë të përgjigjesh menjëherë me historinë ose këshillën tënde.

Ka edhe nga ata që nuk ndihen rehat përballë heshtjes, ndaj mundohen ta shmangin duke folur për veten.

Te disa të tjerë, megjithatë, shfaqet një dëshirë e fuqishme për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Të pranojnë se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një situatë ose se nuk e kanë përgjigjen, mund t’i bëjë të ndihen më pak të vlefshëm.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me siguri të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë t’i pranojnë korrigjimet.

Ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.

I ndërpresin të tjerët që të tregojnë përvojat e veta.

Çdo temë e kthejnë në një krahasim.

Arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Kërkimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e theksuar për njohje dhe status mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në thelb janë të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për persona që reagojnë me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave, kanë vazhdimisht nevojë për miratim dhe e përjetojnë keq faktin që dikush tjetër di ose arrin më shumë.

Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë burimi i kësaj sjelljeje.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi te admirimi dhe aprovimi nga të tjerët, kundërshtimi mund të ndihet si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.

Kështu lind përpjekja për të dëshmuar se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Vetëbesimi që shfaqet nga jashtë nuk është medoemos dëshmi e një vetëbesimi të fortë dhe të qëndrueshëm. Në disa raste, ai shërben si mekanizëm mbrojtës.

Psikologët bëjnë dallim mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim. Ndërkaq, tipi vulnerabil mund të paraqitet më i pasigurt, por mbetet shumë i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh apo i lodhshëm të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të pakëndshme gjatë bisedës.

Përse këto biseda na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të shëndetshëm, vëmendja lëviz mes të dy personave. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe mundohet ta kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur fokusi mbetet pa ndërprerje vetëm te njëri person, tjetri nis të ndihet sikur nuk shihet fare.

The post Pse disa njerëz pretendojnë se dinë gjithçka dhe e drejtojnë çdo bisedë te vetja? appeared first on Albeu.com.

Pas prirjes për të treguar gjithmonë historinë më mbresëlënëse, për të paraqitur përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit, mund të qëndrojë diçka që nuk dallohet menjëherë.

Ju flisni për një ditë të vështirë, por dita e tij ka qenë edhe më e rëndë. Sapo përmendni një udhëtim, ai ju thotë se e ka vizituar tashmë atë vend. Nëse tema është sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të ndarë, një këshillë për të dhënë dhe një përfundim të prerë.

Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Çdo gjë që rrëfeni, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë përpara jush. Kur jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur arrini diçka të mirë, arritja e tij ka qenë më e madhe; ndërsa kur keni një hall, ai është i bindur se e di zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me të bëhet shpejt sfilitës, pasi nuk funksionon më si një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të dëgjojë atë që po thoni, bashkëbiseduesi e merr rrëfimin tuaj si mundësi për ta zhvendosur vëmendjen sërish tek vetja.

Në psikologji, kjo sjellje mund të përkufizohet si një prirje për ta drejtuar bisedën nga vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që, kur dëgjojmë dikë të tregojë një ngjarje të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një përvojë e ngjashme. Duke treguar historinë tonë, zakonisht përpiqemi t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurt atë që i ka ndodhur dhe më pas do ta kthejë vëmendjen te personi përballë.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që kërkon ta zotërojë bisedën nuk rikthehet më te rrëfimi juaj. Nis të flasë gjatë për veten, i vë përvojat përballë njëra-tjetrës dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Siç transmeton Telegrafi, në fund nuk ndiheni sikur dikush ju dëgjoi, por sikur shërbyet vetëm si publik.

Përse disa persona kanë nevojë të dinë gjithçka?

Shkaqet që fshihen pas këtij modeli sjelljeje nuk janë gjithmonë të njëjta. Disa nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me historinë ose këshillën e tij.

Ka edhe nga ata që nuk e durojnë lehtë heshtjen, ndaj mundohen ta mbushin atë duke folur për veten.

Te persona të tjerë mbizotëron dëshira për t’u paraqitur si të aftë, me përvojë dhe të rëndësishëm. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë provuar ose se nuk kanë një përgjigje, mund t’i bëjë të ndihen më pak të vlefshëm.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me siguri të madhe edhe pa pasur njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.

Ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.

Ua presin fjalën të tjerëve që të tregojnë përvojat e veta.

Çdo çështje e kthejnë në një krahasim.

Arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Kërkimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e fuqishme për njohje dhe status mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në thelb ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe nuk e përballojnë mirë faktin që dikush tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.

Në raste të caktuara, burimi i një sjelljeje të tillë është pikërisht mungesa e sigurisë në vetvete.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi te admirimi dhe aprovimi i të tjerëve, një kundërshtim mund të ndihet si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër mund të perceptohen si rrezik.

Kjo i shtyn këta persona të këmbëngulin se “e kanë ditur gjithmonë”, se “e kanë parë më herët” ose se “kanë përballuar diçka edhe më të rëndë”.

Paraqitja e jashtme si shumë i sigurt nuk dëshmon domosdoshmërisht një vetëbesim të fortë dhe të qëndrueshëm. Herë pas here, ajo shërben si mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.

Psikologët bëjnë dallim mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim. Tipi vulnerabil, ndërkaq, mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet shumë i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk është e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm të etiketohet si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli të vazhdueshëm dhe të përhapur sjelljeje, jo thjesht një shprehi të bezdisshme gjatë bisedës.

Përse këto biseda na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të mirë, vëmendja lëviz mes të dy personave. Fillimisht njëri flet dhe tjetri dëgjon, shtron pyetje e përpiqet të kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te vetëm njëri prej tyre, personi tjetër nis të ndihet sikur nuk ekziston.

The post Pse disa njerëz pretendojnë se dinë gjithçka dhe e zhvendosin çdo bisedë te vetja? appeared first on Albeu.com.

Nevoja për të treguar gjithmonë historinë më mbresëlënëse, përvojën më të vështirë ose për të thënë fjalën e fundit mund të ketë shkaqe që nuk dallohen menjëherë.

Ju flisni për një ditë të rënduar, por dita e tij ka qenë edhe më e vështirë. Tregoni për një udhëtim dhe ai ju thotë se e ka vizituar më parë atë vend. Nëse tema lidhet me shëndetin, punën apo dashurinë, ai ka menjëherë një histori personale, një këshillë dhe atë që e paraqet si përgjigjen përfundimtare.

Pothuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Pavarësisht se çfarë ndani me të, ai pretendon se e ka parë, provuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur thoni se jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur tregoni një arritje të bukur, suksesi i tij ka qenë më i madh; ndërsa për çdo problem tuajin e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar këshillë.

Komunikimi me të bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Historia juaj nuk dëgjohet me vëmendje, por shërben vetëm si trampolinë që bashkëbiseduesi ta zhvendosë sërish fokusin te vetja.

Psikologjia e përshkruan këtë si një prirje për ta drejtuar bisedën drejt vetes. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon gjithmonë afërsi

Është krejt e natyrshme që rrëfimi i dikujt për një përvojë të bukur ose të vështirë të na sjellë ndër mend një ngjarje të ngjashme nga jeta jonë. Kur e ndajmë atë, synimi shpesh është t’i përcjellim tjetrit mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është vazhdimi i bisedës.

Dikush që kërkon një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale, përpara se ta kthejë sërish vëmendjen te personi tjetër.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që dëshiron ta dominojë komunikimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Në vend të kësaj, nis të japë hollësi për veten, vendos përvojat në peshore dhe shpesh ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni treguar. Kështu, në fund nuk ndiheni si një person që është dëgjuar, por si publiku i tij, transmeton Telegrafi.

Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?

Kjo mënyrë sjelljeje nuk buron në çdo rast nga e njëjta arsye. Ka njerëz që thjesht nuk kanë mësuar të dëgjojnë dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me një histori personale ose me këshilla.

Disa të tjerë nuk e durojnë lehtë heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin duke folur për veten.

Te një pjesë e njerëzve, megjithatë, ekziston një dëshirë e theksuar për t’u perceptuar si të aftë, me përvojë dhe të rëndësishëm. Të pranojnë se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një përvojë ose se nuk e kanë përgjigjen mund t’ua cenojë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata mund të flasin me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.

Gjithashtu, e kanë të vështirë të pranojnë kur korrigjohen dhe ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.

Shpesh i ndërpresin të tjerët për të treguar çfarë kanë përjetuar vetë dhe pothuajse çdo temë e kthejnë në një garë krahasimesh.

Madje, arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Hulumtimet për tiparet narcistike tregojnë se kërkimi i fortë për njohje dhe status mund të shfaqet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa njerëz e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa kërkojnë pandërprerë miratim, sepse në thelb përballen me pasiguri.

A mund të jetë pasiguria burimi i mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratimin e të tjerëve dhe nuk e përballojnë mirë faktin që dikush mund të dijë ose të arrijë më shumë se ata.

Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë në themel të kësaj sjelljeje.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi tek admirimi dhe aprovimi nga njerëzit e tjerë, kundërshtimi mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.

Kjo e shtyn individin të përpiqet të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Ajo që nga jashtë duket si vetëbesim nuk është medoemos dëshmi e një sigurie të qëndrueshme në vetvete. Ndonjëherë, kjo paraqitje shërben si mekanizëm mbrojtës për vetëbesimin.

Psikologët bëjnë dallimin mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e shpreh hapur ndjenjën e rëndësisë së vet dhe kërkon admirim. Ndërkaq, personi me tipare vulnerabile mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikës dhe mënyrës se si vlerësohet nga të tjerët.

Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të qëndrueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të pakëndshme gjatë bisedave.

Përse ky lloj komunikimi na shteron kaq shumë?

Në një bashkëbisedim të shëndetshëm, fokusi lëviz natyrshëm mes pjesëmarrësve. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet të kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te vetëm njëri prej tyre, personi tjetër nis të ndihet sikur nuk shihet fare.

The post Çdo temë e sjell te vetja dhe sillet sikur di gjithçka? Arsyet që mund të fshihen pas kësaj sjelljeje appeared first on Albeu.com.

Nevoja për ta pasur gjithmonë historinë më mbresëlënëse, përvojën më të fortë ose fjalën përmbyllëse mund të burojnë nga diçka që nuk dallohet menjëherë.

Ju flisni për një ditë të vështirë, por dita e tij ka qenë edhe më e rëndë. Tregoni për një udhëtim dhe ai ju thotë se ka shkuar më parë atje. Sapo hapni tema si sëmundja, puna apo dashuria, ai përgjigjet menjëherë me një përvojë personale, një këshillë dhe një përfundim të prerë.

Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Çdo gjë që ndani me të, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë më parë. Kur ju jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur arrini diçka të mirë, arritja e tij ka qenë më e madhe; ndërsa kur keni një problem, ai e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me një person të tillë bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Ai nuk e dëgjon realisht atë që thoni, por e merr rrëfimin tuaj si shkas për ta zhvendosur sërish vëmendjen te vetja.

Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin kah vetja. Gjithsesi, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është krejt e natyrshme që, kur dëgjojmë dikë të rrëfejë një përvojë të bukur ose të dhimbshme, të na vijë ndër mend një ngjarje e ngjashme nga jeta jonë. Duke e treguar atë, zakonisht përpiqemi të përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta ndajë shkurtimisht përvojën personale dhe më pas do ta rikthejë fokusin te tjetri.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, personi që kërkon ta përvetësojë bisedën nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Ai nis të flasë gjatë për veten, i vë përvojat përballë njëra-tjetrës dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Në fund nuk ndiheni të dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Përse disa njerëz ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?

Arsyet që qëndrojnë pas kësaj mënyre sjelljeje nuk janë gjithmonë të njëjta. Ka persona që thjesht nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se të jesh bashkëbisedues i mirë do të thotë të përgjigjesh menjëherë me historinë ose këshillën tënde.

Disa të tjerë nuk e durojnë lehtë heshtjen, ndaj mundohen ta mbushin atë duke folur për veten.

Megjithatë, te një pjesë e njerëzve ekziston një dëshirë e fuqishme për t’u paraqitur si të aftë, me përvojë dhe me rëndësi. Nëse pranojnë se nuk dinë diçka, se nuk e kanë përjetuar ose se nuk kanë një përgjigje, mund të ndihen më pak të vlefshëm.

Për këtë arsye, ata shpesh shfaqin disa prej këtyre sjelljeve:

• shprehen me siguri të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme;

• e pranojnë me vështirësi kur dikush i korrigjon;

• ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush;

• ua presin fjalën të tjerëve që të tregojnë përvojën e tyre;

• e kthejnë çdo temë në një garë krahasimesh;

• arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Hulumtimet për tiparet narcistike tregojnë se kërkesa e fortë për njohje dhe status mund të paraqitet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa e demonstrojnë hapur bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në thelb ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Shprehjet “mendjemadhësi” ose “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona tepër të ndjeshëm ndaj kritikave, të etur për miratim dhe që e përballojnë me vështirësi faktin se dikush tjetër di ose arrin më shumë.

Në raste të caktuara, burimi i një sjelljeje të tillë është pikërisht pasiguria.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi te admirimi dhe aprovimi i të tjerëve, një kundërshtim mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa njohuritë e një personi tjetër mund të shihen si rrezik.

Kjo e shtyn personin të përpiqet të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Vetëbesimi që shfaqet nga jashtë nuk dëshmon medoemos për një siguri të qëndrueshme të brendshme. Ndonjëherë ai shërben si mekanizëm mbrojtës për të.

Psikologët bëjnë dallim mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e shpreh hapur ndjesinë e rëndësisë së vet dhe kërkon admirim. Ndërkaq, tipi vulnerabil mund të paraqitet më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikës dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Sidoqoftë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një ves të bezdisshëm gjatë bisedave.

Përse biseda të tilla na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të mirë, vëmendja lëviz mes të dy personave. Fillimisht njëri flet, ndërsa tjetri dëgjon, shtron pyetje dhe përpiqet ta kuptojë; më pas ata i ndërrojnë rolet.

Kur fokusi mbetet pa ndërprerje vetëm te njëri person, tjetri nis të ndihet sikur nuk ekziston.

The post Kur dikush sillet sikur di gjithçka dhe e përqendron çdo bisedë te vetja: çfarë mund të fshihet pas kësaj appeared first on Albeu.com.

Pas dëshirës për të pasur gjithmonë përvojën më të madhe, historinë më të fortë ose përgjigjen e fundit mund të fshihet një pasiguri që nuk dallohet menjëherë.

Kur i tregoni dikujt se keni kaluar një ditë të vështirë, ai përgjigjet se dita e tij ka qenë edhe më e rëndë. Nëse përmendni një udhëtim, ju thotë se ka qenë atje më parë. Edhe në bisedat për shëndetin, punën apo marrëdhëniet, ai gjen menjëherë një histori personale, një këshillë dhe një përgjigje që e paraqet si përfundimtare.

Shumica prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Çdo përvojë që ndani duket sikur ai e ka kaluar, e ka parë ose e ka kuptuar shumë kohë para jush. Nëse ndiheni të lodhur, ai pretendon se ka qenë edhe më i rraskapitur. Nëse flisni për një arritje, ai sjell në bisedë një sukses më të madh të vetin. Ndërsa kur përballeni me një problem, ju tregon menjëherë se çfarë duhet të bëni, edhe pa i kërkuar mendim.

Komunikimi me një person të tillë mund të bëhet shpejt i mundimshëm, sepse biseda humbet karakterin e një shkëmbimi të ndërsjellë. Në vend që të ndalet te ajo që po i tregoni, ai e përdor historinë tuaj vetëm si mundësi për ta zhvendosur vëmendjen te vetja.

Në psikologji, një sjellje e tillë mund të përkufizohet si prirje për ta drejtuar komunikimin rreth vetes. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk tregon afërsi

Është normale që, kur dëgjojmë dikë të flasë për një përvojë të vështirë ose të gëzueshme, të kujtojmë diçka të ngjashme nga jeta jonë. Ndarja e një historie personale mund të jetë mënyrë për t’i përcjellë tjetrit mesazhin: “Të kuptoj dhe nuk je vetëm”.

Ajo që ka rëndësi është se si vazhdon biseda pas këtij momenti.

Një person që kërkon të krijojë lidhje të vërtetë me bashkëbiseduesin mund ta përmendë shkurt përvojën e tij, por më pas e rikthen fokusin te tjetri: “Edhe unë kam kaluar diçka të ngjashme. Po ti, si po ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që përpiqet ta kontrollojë bisedën nuk rikthehet më te ajo që sapo treguat. Ai zgjeron rrëfimin për veten, i krahason përvojat dhe, jo rrallë, e zvogëlon rëndësinë e historisë suaj. Në fund, ju nuk ndiheni të dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si audiencë, transmeton Telegrafi.

Pse disa njerëz duan të duken sikur dinë gjithçka?

Shkaqet e një sjelljeje të tillë mund të jenë të ndryshme. Disa persona nuk kanë mësuar të dëgjojnë dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me një histori apo këshillë të tijën.

Të tjerë ndihen në siklet përballë heshtjes dhe përpiqen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.

Megjithatë, për disa njerëz ekziston një nevojë e fortë për t’u dukur të aftë, me përvojë dhe të rëndësishëm. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë përjetuar një situatë ose se nuk kanë një përgjigje, mund t’i bëjë të ndihen më pak të vlefshëm.

Kjo mund të shfaqet në disa mënyra: flasin me siguri të tepruar edhe kur nuk kanë njohuri të mjaftueshme; e kanë të vështirë të pranojnë korrigjimin; japin këshilla pa ua kërkuar askush; ndërpresin të tjerët për të treguar përvojën e tyre; e shndërrojnë çdo temë në krahasim; dhe mund ta përjetojnë suksesin e dikujt tjetër si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Hulumtimet për tiparet narcistike tregojnë se dëshira e theksuar për status dhe njohje mund të shfaqet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa persona e shfaqin hapur bindjen se janë më të rëndësishëm se të tjerët, ndërsa disa të tjerë kërkojnë vazhdimisht miratim, sepse në thelb ndihen të pasigurt.

A mund të fshihet pas mendjemadhësisë pasiguria?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar njerëz që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe e përjetojnë keq faktin që dikush tjetër di ose arrin më shumë.

Në disa raste, pas kësaj paraqitjeje qëndron pikërisht pasiguria.

Kur vlera personale mbështetet kryesisht te admirimi dhe miratimi i të tjerëve, çdo kundërshtim mund të duket si poshtërim. Në të njëjtën mënyrë, njohuritë ose arritjet e dikujt tjetër mund të përjetohen si kërcënim.

Për këtë arsye, personi përpiqet të krijojë përshtypjen se “e ka ditur gjithmonë”, “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Siguria që shfaqet nga jashtë nuk është gjithmonë tregues i një vetëbesimi të qëndrueshëm. Në disa raste, ajo mund të jetë një mënyrë për ta mbrojtur vetëvlerësimin.

Psikologët bëjnë dallimin mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Personi me tipare grandioze e shpreh hapur ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim. Ndërsa tipi vulnerabil mund të duket më i pasigurt, por është veçanërisht i ndjeshëm ndaj kritikave dhe ndaj vlerësimit që merr nga të tjerët.

Megjithatë, nuk është e saktë që çdo person llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm të quhet narcist. Diagnoza e çrregullimit narcistik të personalitetit mund të vendoset vetëm nga një profesionist dhe kërkon ekzistencën e një modeli të qëndrueshëm e të përhapur sjelljeje, jo thjesht të një zakoni të bezdisshëm gjatë bisedave.

Pse këto biseda na shterojnë emocionalisht?

Një komunikim i shëndetshëm përfshin kalimin e vëmendjes nga njëri person te tjetri. Njëri flet, tjetri dëgjon, bën pyetje dhe përpiqet të kuptojë; më pas rolet ndryshojnë.

Kur fokusi mbetet vazhdimisht te i njëjti person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet i padukshëm.

The post Njihni një person që e kthen çdo bisedë te vetja? Ja çfarë mund të fshihet pas kësaj sjelljeje appeared first on Albeu.com.

Nevoja për të treguar gjithmonë një histori më mbresëlënëse, një përjetim më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit mund të ketë shkaqe që nuk dallohen menjëherë.

Pothuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Nëse i thoni se dita juaj ka qenë e vështirë, e tija ka qenë edhe më e rëndë. Kur përmendni një udhëtim, ai ju tregon se ka qenë më parë në atë vend. Nëse tema është puna, dashuria apo një sëmundje, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përgjigje përfundimtare.

Pavarësisht se çfarë ndani me të, ky person pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur. Nëse keni shënuar një arritje të bukur, suksesi i tij paraqitet si më i madh. Kur po kaloni një vështirësi, ai mendon se e di me saktësi se si duhet të veproni, ndonëse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi në këto rrethana bëhet shpejt rraskapitës, pasi pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të përqendrohet tek ajo që po i thoni, bashkëbiseduesi e shfrytëzon rrëfimin tuaj si mundësi për ta zhvendosur vëmendjen drejt vetes.

Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar bisedën nga vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ai ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që, kur dëgjojmë dikë të rrëfejë një përvojë të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një ngjarje e ngjashme nga jeta jonë. Duke e ndarë atë, zakonisht përpiqemi t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e përcakton ndryshimin është mënyra se si vazhdon më pas biseda.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale, por më pas do ta kthejë sërish vëmendjen te tjetri.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, personi që dëshiron ta dominojë komunikimin nuk rikthehet më te rrëfimi juaj. Ai nis të japë hollësi për veten, i vë përballë përvojat dhe, jo rrallë, ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni treguar. Si rezultat, nuk ndiheni të dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?

Arsyet pas këtij qëndrimi nuk janë të njëjta për të gjithë. Disa persona nuk e kanë mësuar aftësinë e të dëgjuarit dhe mendojnë se të jesh bashkëbisedues i mirë do të thotë të përgjigjesh menjëherë me historinë apo këshillën tënde.

Për disa të tjerë, heshtja është e vështirë për t’u përballuar, ndaj përpiqen ta shmangin duke folur vazhdimisht për veten.

Në raste të tjera, në themel qëndron një dëshirë e fortë për t’u perceptuar si të aftë, të rëndësishëm dhe me përvojë. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë provuar ose se nuk e kanë një përgjigje mund t’ua dobësojë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata mund të flasin me bindje të madhe edhe kur njohuritë e tyre nuk janë të mjaftueshme.

E pranojnë me vështirësi kur dikush i korrigjon.

Ofrojnë këshilla edhe pa ua kërkuar askush.

I ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojat e veta.

Pothuajse çdo temë e kthejnë në një krahasim.

Arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Sipas studimeve që trajtojnë tiparet narcistike, nevoja e theksuar për njohje dhe status mund të paraqitet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse thellë brenda vetes ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar njerëz që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe nuk e përballojnë lehtë faktin se dikush tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë se ata.

Në disa situata, burimi i kësaj sjelljeje është pikërisht pasiguria.

Kur vlerësimi që një person ka për veten mbështetet shumë tek admirimi dhe miratimi nga të tjerët, një kundërshtim mund të ndihet si poshtërim. Në të njëjtën mënyrë, njohuritë e një personi tjetër mund të perceptohen si kërcënim.

Kjo e shtyn individin të këmbëngulë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Shfaqja e jashtme e sigurisë nuk dëshmon medoemos një vetëbesim të fortë dhe të qëndrueshëm. Në disa raste, ajo funksionon si një mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.

Psikologët bëjnë dallimin mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e shpreh hapur ndjenjën e rëndësisë së vet dhe kërkon admirim. Ndërkaq, personi me tipare vulnerabile mund të duket më i pasigurt, por mbetet shumë i ndjeshëm ndaj kritikës dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli të qëndrueshëm dhe të përhapur sjelljeje, jo thjesht të një zakoni të bezdisshëm gjatë bisedës.

Përse komunikime të tilla na shterojnë kaq shumë?

Në një bisedë të shëndetshme, vëmendja lëviz në mënyrë të natyrshme mes pjesëmarrësve. Njëri shprehet, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe mundohet ta kuptojë. Më pas, rolet shkëmbehen.

Kur e gjithë vëmendja mbetet vazhdimisht e përqendruar vetëm te njëri, personi tjetër nis të ndihet sikur nuk shihet.

The post Kur dikush sillet sikur di gjithçka dhe e vendos veten në qendër të çdo bisede, çfarë tregon kjo? appeared first on Albeu.com.

Nevoja për të treguar gjithmonë historinë më mbresëlënëse, përvojën më të fortë apo për të thënë fjalën e fundit mund të fshehë diçka që nuk vihet re menjëherë.

Kur i flisni për ditën tuaj të vështirë, ai thotë se e tija ka qenë edhe më e rëndë. Nëse përmendni një udhëtim, ju bën të ditur se ka qenë më parë në atë vend. Sapo tema kalon te puna, dashuria apo shëndeti, ai ka menjëherë një histori personale, një këshillë dhe atë që e paraqet si përgjigjen përfundimtare.

Shumica prej nesh njohin të paktën një njeri me këtë mënyrë komunikimi. Pavarësisht se çfarë ndani, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur ju ndiheni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur arrini një sukses, i tiji ka qenë më i madh; ndërsa për çdo problem tuajin e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Një komunikim i tillë bëhet shpejt rraskapitës, pasi nuk funksionon më si shkëmbim mes dy njerëzve. Në vend që të përqendrohet te ajo që po i tregoni, personi tjetër e merr rrëfimin tuaj dhe e përdor për ta zhvendosur vëmendjen drejt vetes.

Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar bisedën te vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për përvojat personale nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “më ka ndodhur edhe mua” nuk krijon afërsi

Është e zakonshme që, pasi dëgjojmë dikë të flasë për një ngjarje të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një përvojë e ngjashme. Kur e ndajmë atë, zakonisht synojmë të përcjellim mesazhin: “Të kuptoj dhe nuk je vetëm.”

Ajo që e përcakton ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda.

Dikush që kërkon të krijojë lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën e vet, por më pas do ta kthejë përsëri vëmendjen te personi përballë.

Ai mund të thotë: “Diçka e ngjashme më ka ndodhur edhe mua. Si po ndihesh ti tani?”

Në të kundërt, ai që kërkon ta dominojë komunikimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Nis të japë hollësi për veten, vendos përballë përvojat dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Në përfundim, në vend të ndjesisë se dikush ju dëgjoi, ju duket sikur keni shërbyer vetëm si audiencë, transmeton Telegrafi.

Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?

Ky zakon nuk buron domosdoshmërisht nga i njëjti shkak. Ka njerëz që nuk kanë mësuar të dëgjojnë dhe mendojnë se roli i një bashkëbiseduesi të mirë është të përgjigjet menjëherë me këshilla ose me një histori personale.

Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.

Për persona të caktuar, ndërkaq, ekziston një nevojë e theksuar për t’u perceptuar si të aftë, të rëndësishëm dhe me përvojë. Nëse pranojnë se nuk kanë njohuri, se nuk e kanë kaluar një situatë ose se nuk e dinë përgjigjen, mund të ndihen sikur vlejnë më pak.

Për këtë arsye, ata mund të shprehen me siguri të madhe edhe kur njohuritë e tyre janë të pamjaftueshme.

Gjithashtu, e kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.

Ata japin këshilla edhe pa ua kërkuar askush dhe ndërhyjnë në fjalën e të tjerëve për të rrëfyer përvojat personale.

Pothuajse çdo temë e kthejnë në një krahasim, ndërsa arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Kërkimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e fuqishme për njohje dhe status mund të shfaqet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa njerëz e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa kërkojnë pandërprerë miratim, sepse brenda vetes ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar njerëzit që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kërkojnë vazhdimisht miratim dhe e përjetojnë keq faktin që dikush tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.

Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë në themel të kësaj sjelljeje.

Kur vlera që një person i jep vetes mbështetet kryesisht te admirimi dhe aprovimi nga të tjerët, kundërshtimi mund t’i duket si poshtërim. Në të njëjtën mënyrë, njohuritë e dikujt tjetër mund të perceptohen si kërcënim.

Kjo e shtyn të këmbëngulë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” apo se “ka përjetuar diçka shumë më të rëndë”.

Siguria që shfaqet nga jashtë nuk dëshmon gjithmonë një vetëbesim të fortë dhe të qëndrueshëm. Ndonjëherë ajo shërben vetëm si një mekanizëm mbrojtës.

Sipas psikologëve, tiparet narcistike ndahen në grandioze dhe vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë personale dhe synon të marrë admirim. Personi me tipare vulnerabile mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet veçanërisht i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk është e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm në komunikim të etiketohet si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të bezdisshme gjatë bisedës.

Përse komunikime të tilla na shterojnë kaq shumë?

Në një bisedë të shëndetshme, vëmendja lëviz në mënyrë të ndërsjellë nga njëri bashkëbisedues te tjetri. Fillimisht njëri shprehet, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet ta kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Nëse vëmendja mbetet gjatë gjithë kohës e përqendruar vetëm te një person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet sikur nuk shihet.

The post Çdo temë e lidh me veten dhe sillet sikur di gjithçka? Arsyet që mund të qëndrojnë pas kësaj sjelljeje appeared first on Albeu.com.

Nevoja për të rrëfyer gjithmonë një histori më mbresëlënëse, për të paraqitur një përvojë më të fuqishme ose për të thënë fjalën e fundit mund të lidhet me arsye që nuk dallohen menjëherë.

Kur i thoni se dita juaj ka qenë e vështirë, ai përgjigjet se e tija ishte edhe më e rëndë. Nëse përmendni një udhëtim, ju tregon se atë vend e ka vizituar më parë. Sapo tema kalon te shëndeti, puna ose dashuria, ai paraqet menjëherë përvojën e vet, jep këshilla dhe ofron një përfundim.

Thuajse të gjithë kemi njohur të paktën një njeri të tillë. Pavarësisht se çfarë ndani me të, ai pretendon se e ka parë, provuar ose kuptuar shumë kohë përpara jush. Lodheni ju, ai ka qenë më i rraskapitur; arrini një sukses, ai ka realizuar diçka më të madhe; hasni një vështirësi, ai është i bindur se e di zgjidhjen, megjithëse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me këta persona mund të kthehet shpejt në një përvojë rraskapitëse, pasi biseda humbet karakterin e një shkëmbimi të ndërsjellë. Në vend që të dëgjojë çfarë po thoni, bashkëbiseduesi e merr rrëfimin tuaj si mundësi për ta zhvendosur vëmendjen te vetja.

Psikologjia e përkufizon këtë si një prirje për ta drejtuar komunikimin vazhdimisht drejt vetes. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Shprehja “më ka ndodhur edhe mua” nuk tregon gjithmonë afërsi

Kur dëgjojmë dikë të flasë për një përjetim të bukur ose të vështirë, është e natyrshme të na vijë ndër mend një situatë e ngjashme nga jeta jonë. Duke e ndarë atë, zakonisht synojmë t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj dhe nuk je vetëm.”

Ajo që e përcakton ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda.

Dikush që kërkon sinqerisht të krijojë lidhje me bashkëbiseduesin e përmend shkurtimisht përvojën personale, por më pas ia kthen sërish atij vëmendjen.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, personi që kërkon të marrë kontrollin e komunikimit nuk i rikthehet më historisë suaj. Ai kalon në një rrëfim të gjatë për veten, nis të bëjë krahasime dhe shpesh ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni ndarë. Në përfundim, në vend që të ndieni se dikush ju dëgjoi, ju krijohet përshtypja se shërbyet vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Çfarë i shtyn disa persona të sillen sikur dinë gjithçka?

Shkaqet e kësaj sjelljeje nuk janë të njëjta për të gjithë. Ka njerëz që nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se të jesh bashkëbisedues i mirë do të thotë të përgjigjesh menjëherë me një histori personale ose me këshillë.

Disa të tjerë ndihen në siklet nga heshtja dhe mundohen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.

Te një pjesë e njerëzve, megjithatë, ekziston një dëshirë e theksuar për t’u paraqitur si të aftë, me përvojë dhe me rëndësi. Të pranojnë se nuk dinë diçka, se nuk e kanë provuar një situatë ose se nuk kanë përgjigje, mund t’ua cenojë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata mund të shfaqin shpesh disa sjellje të caktuara:

• shprehen me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme;

• nuk i pranojnë lehtë korrigjimet;

• ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush;

• ua presin fjalën të tjerëve për të rrëfyer përvojat personale;

• e kthejnë secilën temë në një garë krahasimesh;

• arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Hulumtimet që trajtojnë tiparet narcistike tregojnë se kërkesa e fuqishme për njohje dhe status mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa njerëz e shprehin drejtpërdrejt bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse brenda vetes përjetojnë pasiguri.

A mund të jetë pasiguria burimi i mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona që reagojnë fort ndaj kritikës, kërkojnë vlerësim dhe e përjetojnë me vështirësi faktin që një tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.

Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë në themel të një sjelljeje të tillë.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi te admirimi dhe miratimi nga të tjerët, një kundërshtim mund të ndihet si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër mund të interpretohen si rrezik.

Kjo e shtyn individin të përpiqet të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Siguria që shfaqet nga jashtë nuk është medoemos dëshmi e një vetëbesimi të fortë dhe të qëndrueshëm. Herë pas here, ajo shërben si mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.

Sipas psikologëve, tiparet narcistike ndahen në grandioze dhe vulnerabile. Një person me tipare grandioze e demonstron haptazi ndjesinë e rëndësisë personale dhe kërkon admirim. Ndërkaq, tipi vulnerabil mund të paraqitet më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikës dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Gjithsesi, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose lodhës të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të bezdisshme gjatë bisedave.

Përse komunikime të tilla na shterojnë energjinë?

Në një bashkëbisedim të shëndetshëm, vëmendja lëviz mes pjesëmarrësve. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet të kuptojë; më pas ata ndërrojnë rolet.

Kur fokusi mbetet pa ndërprerje vetëm te një person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndiejë sikur nuk shihet.

The post Çdo temë e sjell te vetja dhe sillet sikur di gjithçka? Arsyet që mund të qëndrojnë pas kësaj sjelljeje appeared first on Albeu.com.