Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Për shkak të presionit nga regjimi, ndërsa lufta në Ukrainë vazhdon, opozita ruse dhe lëvizja e saj kundër luftës po veprojnë në kushtet më të vështira të mundshme brenda vendit, dhe kushtet për të nuk janë më të lehta as jashtë Rusisë. Megjithatë, në frymën e autokritikës, duhet të pranojmë që nuk jemi aq efektivë sa do të donim në kundërshtimin e presidentit rus Vladimir Putin.

Në sfond, dëgjojmë zhurmën e vazhdueshme të regjimit, duke akuzuar kritikët për “shitjen e atdheut”. Ata janë tradhtarë, thotë regjimi, dhe jep herë pas here dënime shumë të gjata me burg. Miku im Vladimir Kara-Murza – një nga liderët e opozitës demokratike ruse – u dënua me 25 vjet në fillim të kësaj jave.

Megjithatë, ndërsa opozita ka kohë që është vënë nën shënjestër nga regjimi dhe disidentët kryesorë po mbyllen në burg, nga Ukraina ka vazhdimisht ankesa se kundërshtarët e Putinit dhe lëvizja kundër luftës nuk po bëjnë mjaftueshëm për ta luftuar Kremlinin, se ajo ushqen “pikëpamje imperialiste”, në një kohë që në Perëndim po zhvillohet një diskutim i gjerë mbi fajin kolektiv të popullit rus.

Të gjitha këto pretendime rezonojnë fuqishëm brenda institucioneve evropiane dhe kanë çuar në kufizime të forta të vizave për rusët, mbyllje të llogarive bankare dhe diskriminim kulturor ndaj tyre. Për më shumë se një vit, Bashkimi Evropian ka ndjekur një politikë, e cila e sheh cilindo që ka lindur në Rusi fajtor dhe përgjegjës për Putinin dhe luftën e tij kundër Ukrainës.

Për më tepër, opozita po përballet edhe me mosmarrëveshjet e saj të brendshme në lidhje me drejtësinë e sanksioneve personale, kufijtë moralisht të pranueshëm të veprimeve të ndërmarra në mbrojtje të interesave të “rusit të zakonshëm” – që kryesisht mbështet Putinin, mbi nevojën e opozitës për t’u konsoliduar, dhe dëshirën apo jo ndaj shpërbërjes së Rusisë.

Megjithatë, mijëra e mijëra aktivistë kundër luftës kanë zgjedhur t’i kthejnë shpinën një jete të rehatshme, duke rrezikuar burgun, madje edhe vdekjen. Gjithsesi, lufta vazhdon dhe shumica e rusëve e mbështesin atë.

Edhe pse unë mendoj se në fund shoqëria ruse do të lodhet nga lufta, ndikimi tek qëndrimet publike të numrit të madh të të vdekurve dhe të gjymtuarve, ka rezultuar jo aq i madh sa pritej. Me shumë mundësi, tronditja fillestare e luftës dhe roli i dukshëm i agresorit është zëvendësuar nga narrativa deri tani e suksesshme e përhapur nga Kremlini, sipas së cilës Rusia po mbron veten, se sakrificat nuk janë të kota, dhe se nuk ka asnjë rezultat alternativ përveç fitores.

Një faktor i rëndësishëm në formësimin e opinionit publik – që u shfaq shumë shpejt pas fillimit të luftës – ka qenë rishpërndarja e burimeve nga “hambarët” shtetërorë dhe nga segmentet e pasura të shoqërisë që përfitojnë nga bujaria e qeverisë. Ndaj paratë po vërshojnë lumë në qytetet me një industri të vetme dhe në depresion ekonomik në formën e kontratave ushtarake.

Prej tyre përfitojnë punëtorët që janë të angazhuar në industrinë e mbrojtjes. Paratë po rrjedhin edhe për rekrutët dhe ushtarët me kontratë, të cilët si rregull vijnë nga rajonet dhe segmentet më të varfra të shoqërisë. Pagat që ata marrin tani janë 7-10 herë më të larta se ato që mund të merrnin në Rusi, ndërsa familjarët e atyre që janë vrarë apo kanë mbetur invalidë po paguhen më shumë sesa do të prisnin të fitonin gjatë gjithë jetës së tyre.

Të varfërve po u jepet gjithçka që u nevojitet – ashtu si gjatë Covid-19 – dhe Kremlini mund ta përballojë këtë falë fluksit të vazhdueshëm të ardhurave nga eksporti i naftës dhe lëndëve të tjera të para. Rrjedhimisht, po rritet mbështetja për Kremlinin, dhe publiku është më se i lumtur të anashkalojë tmerret në Ukrainë dhe të shmangë vetëfajësimin duke pranuar narrativat që po ushqehen nga propagandistët.

Dhe kjo do të thotë se opozita kundër luftës ka arritur të rrisë koston që shteti duhet të paguajë për të mbajtur nën kontroll zemërimin e publikut. Nga ana tjetër regjimi po goditet nga disa nga të rinj të e tij më aktivë dhe më të arsimuar që zgjedhin të largohen nga vendi. Ndërkohë, disa po kryejnë akte të vogla sabotimi brenda Rusisë. Fushata aktive kundër propagandës që po zhvillohet brenda vendit në lidhje me mobilizimin, po e alarmon edhe Kremlinin.

Për këtë arsye mobilizimi po shmang qytetet e mëdha dhe gjeneralët nuk po rekrutojnë aq sa duan. Situata për regjimin është përkeqësuar dukshëm edhe për sa i përket personelit inxhinierik, pasi shumë specialistë të IT-së janë larguar nga vendi. Mjerisht, qasja dritëshkurtër që mbajnë politikanët perëndimorë po e detyron opozitën ruse të punojë më shumë.

Për shembull, Komiteti Rus kundër Luftës ka nisur zbatimin e projektit “Kovcheg” (Arka), për të ndihmuar refugjatët dhe emigrantët rusë. Dhe në të kanë marrë pjesë mbi 100.000 njerëz. Shumica e valës së fundit që ikën nga vendi janë të rinj dhe të arsimuar. Ata nuk duan të vdesin në luftën e dikujt tjetër, nuk duan të ndihmojnë regjimin dhe as të ndihmojnë në kryerjen e masakrave.

Akuzimi i tyre se kanë lidhje me atë që po ndodh, heqja e mundësinë për të marrë viza, për të hapur llogari bankare dhe për të krijuar bizneset e tyre jashtë Rusisë është një gabim i madh. Disa prej tyre thjesht nuk mund ta durojnë më dhe kthehen në shtëpi, ku më pas nuk kanë zgjidhje tjetër veçse të punojnë për Putinin, qoftë drejtpërdrejt apo tërthorazi. Ndërkohë, kritikat se këta individë nuk po protestojnë apo e përmbysin regjimin, bazohen në konceptin naiv mbi totalitarizmin rus. Protesta paqësore në një vend demokratik, si Franca, është një formë efektive e agjitacionit elektoral, ndërsa protesta paqësore nën një autoritarizëm të butë – si në Ukrainën e ish-presidentit Victor Janukovich – mund ta përçajë elitën.

Sepse nëse protesta është mjaft e madhe, zgjedhja e vetme është të qëllosh ose të ikësh, ndoshta për të mos u kthyer kurrë. Nën autoritarizmin e ashpër, si ai në Bjellorusinë e Alexander Lukashenko, protesta paqësore zbehet shumë shpejt përballë gatishmërisë së regjimit për të vrarë.

Putin ka vrarë tashmë qindra mijëra njerëz. Dhe protesta paqësore që fillon të kërcënojë mbajtjen e tij në pushtet do të përballet me plumba, pa asnjë shans për fitore. Të gjithë e kuptojnë këtë. A do të thotë kjo se nuk ka asgjë për të bërë? Sigurisht që jo.

Janë ende sabotimet individuale, puna që duhet bërë individualisht, përgatitjet për një kryengritje të armatosur. A është e mundur të zëvendësohet në këtë mënyrë një regjim brenda natës? Dyshoj se jo. Por a mund t’i krijojë kjo të gjitha llojet e problemeve? Pa asnjë dyshim që po.

Çdo specialist që largohet nga vendi, apo që thjesht pushon së punuari për shtetin dhe jeton duke punuar në distancë me të ardhura të paguara në llogaritë bankare jashtë Rusisë, po i jep një goditje më të fuqishme aftësisë së Kremlinit për të ruajtur nivelin teknologjik të armatimit të tij.

Megjithatë, rusët duhet të vendosin në fund se në anën e kujt janë. Nuk mund të ketë mbështetje apo simpati për ata që duan të ulen në të dy anët e gardhit. Për shembull, duke kërkuar heqjen e sanksioneve individuale pa u distancuar qartë nga regjimi. Njerëz të tillë janë të rrezikshëm në kohë lufte.

Dhe unë u bëj thirrje njerëzve të mendojnë, jo për të ndëshkuar kolektivisht të gjithë rusët – gjë që nuk është as e drejtë dhe as pragmatike – por të mendojnë se çfarë mund t’i shkaktojë dëmin më praktik agresorit. Sa më i madh të jetë numri i atyre që kanë mundësinë të ndalojnë së punuari për regjimin, aq më shumë para do të përfundojnë larg Kremlinit, dhe aq më të vështirë do ta ketë Putin që të zgjasë luftën.

Kjo është arsyeja pse për opozitën një deklaratë publike se agresioni është i papranueshëm, që regjimi është kriminal dhe se Ukraina ka të drejtën e integritetit të saj territorial, duhet t’i paraprijë çdo diskutimi për heqjen e sanksioneve personale.

Shënim:Mikhail Khodorkovsky, ish i burgosur politik dhe ish-president i kompanisë ruse “Yukos Oil”.

/albeu.com

The post Dritëshkurtësia e Perëndimit po ia bën më të vështirë veprimtarinë opozitës ruse appeared first on Albeu.com.

Shumë prej zërave kritikë, që dikur kanë folur kundër tij, janë detyruar të jetojnë në mërgim, të tjerë janë burgosur – me raste edhe janë vrarë.

Deri në kohën kur ka nisur lufta e Rusisë në Ukrainë, në shkurt të vitit 2022, më shumë se dy dekada të shtypjes së disidentëve, e kanë zhdukur edhe opozitën në Rusi.

Në vitet e para të udhëheqësisë së Putinit, ai i ka fuqizuar oligarkët rusë – njerëz veçse të pasur, por edhe me ambicie politike.

Mikhail Khodorkovsky, dikur udhëheqës i gjigantit rus të naftës, Yukos, është arrestuar më 2003, dhe ka qëndruar 10 vjet në burg, për evazion fiskal dhe vjedhje, pas financimit të fushatave të partive opozitare.

Pas lirimit, ai është larguar nga Rusia.

Boris Berezovsky, një tjetër oligark, që madje i ka ndihmuar Putinit të ngjitet në pushtet – ka vdekur në ekzil, më 2013, në Mbretëri të Bashkuar.

Është raportuar që ai ka bërë vetëvrasje.

Me kalimin e kohës, të gjitha mediat kryesore në Rusi kanë rënë nën kontrollin shtetëror, apo e kanë ndjekur linjën e Kremlinit.

Aleksei Navalny

Deri më tani, figura më e njohur opozitare në Rusi është Aleksei Navalny, i cili e ka akuzuar Putinin nga burgu se po tenton të njollosë qindra mijëra njerëz me luftën e tij “kriminale, agresive”.

Në gusht të vitit 2020, Navalny është helmuar me Noviçok – agjent nervor i shkallës ushtarake – sa ka qenë në një udhëtim në Siberi.

Sulmi gati e ka vrarë atë, andaj është detyruar të shkojë në Gjermani për trajtim.

Kthimi i tij në Rusi, në janar të vitit 2021, i ka trimëruar për pak protestuesit, mirëpo ai është arrestuar më pas për mashtrime dhe përbuzje të gjykatës.

Aktualisht, ai përballet me nëntë vjet burgim.

Navalny është në fokus të dokumentarit që ka fituar çmim Oscar këtë vit në Shtetet e Bashkuara.

Në vitin 2010, dhe vitet pasuese, Navalny ka qenë shumë i përfshirë në marshet kundër Qeverisë dhe dokumentet që ai ka nxjerr në pah, janë shikuar miliona herë.

Më 2021, organizata e tij është shpallur ekstremiste, derisa vetë Navalny i ka konsideruar akuzat kundër tij si të motivuara politikisht.

Shumë prej ndihmësve të tij janë përballur me presion nga shërbimet e sigurisë, dhe disa edhe kanë ikur prej shtetit, përfshirë ish-krerët e Fondacionit Kundër-Korrupsionit: Ivan Zhdanov, Lyubov Sobol, si dhe plot udhëheqës tjerë të zyrave të organizatës së Navalnyt nëpër qytete të Rusisë.

Dora e djathtë e Navalnyt, Leonid Volkov është larguar nga Rusia, në momentin që kundër tij është iniciuar një rast më 2019.

Kundërshtarët e luftës

Një tjetër kundërshtar i Putinit mbrapa grilave është Ilya Yashin, i cili ka qenë kritik i madh i luftës së Rusisë.

Në një transmetim të drejtpërdrejtë në YouTube, në prill të vitit 2022, ai ka bërë thirrje për hetime rreth krimeve të mundshme të luftës, që mund të jenë kryer nga forcat ruse.

Ai e ka quajtur presidentin Putin “kasapin më të brutal në këtë luftë”.

Ai transmetim i drejtpërdrejtë i ka kushtuar Yashinit me tetë vjet e gjysmë burgim për shkelje të ligjit kundër përhapjes së “informacionit të rremë” për ushtrinë ruse.

Ligji është miratuar në Parlamentin rus, pak pas nisjes së luftës së Rusisë në Ukrainë, më 24 shkurt 2022.

Yashin ka nisur të përfshihet në politikë në vitet 2000 – në moshën 17-vjeçare – kur Putini e ka marrë pushtetin.

Më 2017, pas disa vjetësh të aktivizimit opozitar, ai është zgjedhur udhëheqës i këshillit të distriktit Krasnoselksi në Moskë, ku ka vazhduar të kundërshtojë Kremlinin.

Më 2019, ai e ka kaluar më shumë se një muaj mbrapa grilave, për rolin e tij aktiv në protestat kundër refuzimit të autoriteteve për të regjistruar kandidatë opozitarë në zgjedhjet për Këshillin e qytetit të Moskës.

Aktivisti dhe gazetari i edukuar në Kembrixh, Vladimir Kara-Murza, është bërë dy herë viktimë e helmimeve të dyshimta, që kanë rezultuar me rënien e tij në koma – më 2015 dhe më pas më 2017.

Ai është arrestuar në prill të vitit 2022, pas kritikave që ka pasur për luftën e Rusisë në Ukrainë.

Kara-Murza është akuzuar për shpërndarje të “lajmeve të rreme” për ushtrinë ruse, për organizim të aktiviteteve të një “organizate të padëshirueshme” dhe tradhti të lartë.

Ai është dënuar me 25 vjet burgim më 17 prill 2023.

The post Të burgosur, të helmuar, në ekzil: Ku janë kundërshtarët e Putinit? appeared first on Albeu.com.

Ai paralajmëroi se udhëheqësit evropianë duhet të shmangin gabimin e negocimit për përfundimin e luftës në Ukrainë me Vladimir Putin, sepse “ai nuk është një burrë shteti, por një bandit”.

Që kur Kremlini nisi pushtimin në shkallë të plotë të Ukrainës, disa liderë, veçanërisht presidenti Emmanuel Macron i Francës, janë angazhuar në telefonata me Putinin në një përpjekje për të ndryshuar mendjen e tij, por pa dobi.

Kancelari gjerman Olaf Scholz, kryeministri italian Mario Draghi dhe presidenti i Këshillit Evropian Charles Michel kanë mbajtur të gjithë telefonata të pasuksesshme me homologun e tyre rus.

Kancelari austriak Karl Nehammer madje udhëtoi në Moskë për t’u takuar personalisht me Putinin.

Kjo fushatë diplomatike është kritikuar ashpër nga presidenti ukrainas Volodymr Zelenskyy, si dhe nga Polonia dhe shtetet baltike, të cilët i konsiderojnë thirrjet një formë qetësimi me një të dyshuar kriminel lufte.

“Udhëheqësit e vendeve të mëdha evropiane ende besojnë se mund të negociojnë diçka me Putinin pa demonstruar forcën e tyre dhe se ata mund të bisedojnë me të nga ajo që ai e percepton si një pozicion të dobët.

Dhe ky është një gabim dramatik, sepse ai nuk është një burrë shteti si ata nuk janë veçse një bandit. Dhe çfarë bën një bandit në këtë lloj situate kur e konsideron veten të fortë dhe kur shtyhet të bëjë një hap drejt tyre? Ai përpiqet t’i japë fund viktimës së tij”, u shpreh Mikhail Khodorkovsky në një intervistë me Euronews.

The post Ish-oligarku rus paralajmëron Evropën: Mos negocioni me Putinin, ai është një bandit appeared first on Albeu.com.