Me kalimin e kohës, shumë burra mbeten pa miqësi të ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.

Imagjinoni se, pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të dilni me shoqet për një gotë verë, biseda dhe të qeshura. Para se të largoheni, shihni bashkëshortin të ulur në divan, teksa kalon pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe kur të ktheheni, me shumë gjasë do ta gjeni në të njëjtin vend.

Në atë çast, kënaqësia për mbrëmjen që ju pret mund të zëvendësohet nga ndjenja e fajit.

Në pamje të parë, situata mund të duket pozitive: a nuk është më mirë që ai të qëndrojë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët? Megjithatë, në vend të mirënjohjes, shumë gra përjetojnë një ndjesi kufizimi.

Megjithëse diskutohet pak, jo pak gra e ndiejnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore domethënëse.

Pse dobësohen kaq lehtë miqësitë e burrave?

Sipas studimeve, lidhjet miqësore ndërmjet burrave priren të jenë më të brishta se miqësitë mes grave. Gratë zakonisht krijojnë raporte “ballë për ballë”, duke komunikuar, duke ndarë emocionet dhe duke i ofruar njëra-tjetrës mbështetje. Te burrat, miqësia ndërtohet më shpesh “krah për krah”.

Për ta, afrimiteti zakonisht lind dhe vazhdon përmes veprimtarive të përbashkëta, si sporti, një hobi, daljet pas orarit të punës apo angazhimi në të njëjtin projekt.

Aktiviteti i përbashkët shërben si arsye për t’u takuar dhe krijon një mjedis ku besimi mund të forcohet, pa qenë e nevojshme të flitet drejtpërdrejt për ndjenjat ose dobësitë personale.

Vështirësia shfaqet kur ndryshimet në jetë e ndërpresin pikërisht atë veprimtari që i mbante miqtë të lidhur. Ndërrimi i vendbanimit apo i punës, lindja e fëmijëve dhe dalja në pension shpesh sjellin edhe përfundimin e miqësisë.

Kur nuk zhvillohet më ndeshja javore e basketbollit ose miqtë nuk punojnë më në të njëjtin mjedis, mund të shuhet edhe raporti që mbështetej te këto rrethana.

Ndryshe nga kjo, gratë shpesh arrijnë t’i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur i ndan distanca, pasi lidhjet e tyre bazohen te komunikimi dhe afërsia emocionale.

Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj ose vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që marrëdhënia të humbasë gradualisht forcën dhe të zbehet, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore si epidemi e heshtur

Kjo dukuri ka krijuar atë që specialistët e përkufizojnë si një “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin asnjë mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo përqindje ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet edhe nga normat shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të tregohen të fortë, të përmbajtur dhe të varen vetëm nga vetja.

Shumë burra edukohen me idenë se të shfaqësh ndjenjat do të thotë të tregosh dobësi. Për pasojë, ata mund ta shohin partneren si të vetmin person me të cilin mund të diskutojnë shqetësimet emocionale.

Ndikimi i vetmisë nuk kufizohet te jeta shoqërore, por shtrihet edhe në shëndet. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për depresion, ankth, si dhe për mendime apo sjellje vetëvrasëse.

Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të ketë pasoja vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me një rrezik më të madh për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore nga izolimi afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqet që sjellin faktorë të tjerë seriozë, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.

Kur e gjithë barra emocionale bie mbi partneren

Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin sistem mbështetës, si në aspektin shoqëror, ashtu edhe në atë emocional.

Në të njëjtën kohë, ajo merr rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmit person të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Përqendrimi i të gjitha këtyre roleve tek një person ushtron presion të fortë dhe cenon ekuilibrin e marrëdhënies.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, pasi është e vetëdijshme se partneri do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund të kthehet në pakënaqësi. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta kufizojë jetën e vet: i rrallon daljet, refuzon ftesat dhe kthehet më herët në shtëpi, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Në këto kushte, çdo dalje rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë përshtypjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon lirinë dhe lumturinë personale.

The post Rritet numri i burrave pa miq të afërt, me pasoja të mëdha për martesën dhe lidhjen appeared first on Albeu.com.

Me kalimin e viteve, shumë burra i humbasin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.

Pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të dilni me shoqet. Vera, të qeshurat dhe bisedat duken si mënyra e përkryer për t’u çlodhur. Por më pas vështroni bashkëshortin, i cili qëndron në divan dhe kalon pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. Ju e dini se edhe kur të ktheheni, me shumë gjasa do ta gjeni ende aty.

Në atë çast, kënaqësia që prisnit nga mbrëmja zëvendësohet nga faji.

Në dukje, situata mund të shihet pozitivisht: më mirë të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju pushton ndjesia se po ju kufizohet liria.

Është një temë që përmendet pak, por shumë gra e përjetojnë martesën si më të rëndë kur bashkëshorti nuk ka lidhje shoqërore domethënëse jashtë çiftit.

Pse miqësitë e burrave humbasin kaq lehtë?

Sipas studimeve, lidhjet miqësore mes burrave priren të jenë më të cenueshme se ato mes grave. Gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke biseduar, duke ndarë emocionet dhe duke mbështetur njëra-tjetrën, ndërsa miqësitë mashkullore ndërtohen më shpesh “krah për krah”.

Për burrat, lidhja zakonisht lind dhe vazhdon përmes një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, një dalje pas orarit të punës apo angazhimi në të njëjtin projekt.

Aktiviteti u jep një arsye për t’u takuar dhe krijon terrenin ku besimi zhvillohet natyrshëm, pa qenë e nevojshme të flasin drejtpërdrejt për emocionet apo dobësitë personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndërpresin pikërisht veprimtarinë që i mbante bashkë. Shpërngulja, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension shpesh sjellin edhe mbylljen e një miqësie.

Kur nuk ekziston më ndeshja javore e basketbollit apo puna në të njëjtin ambient, mund të shuhet edhe marrëdhënia e ngritur mbi atë bazë.

Ndryshe nga kjo, gratë shpesh i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe afërsia emocionale.

Një burrë mund të mos flasë për muaj ose vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta e dobëson dhe e zbeh gradualisht raportin, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje

Ekspertët thonë se ky zhvillim ka krijuar atë që njihet si “recesioni i miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet edhe nga pritshmëritë shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të shfaqen të fortë, të kontrollojnë emocionet dhe t’ia dalin pa ndihmën e të tjerëve.

Shumë burra rriten duke besuar se të tregosh ndjenjat do të thotë të shfaqësh dobësi. Si pasojë, ata e shohin partneren si të vetmin person me të cilin mund të ndajnë problemet emocionale.

Ndikimi nuk kufizohet vetëm te jeta shoqërore, por shtrihet edhe te shëndeti. Vetmia afatgjatë shoqërohet me rritje të rrezikut për ankth, depresion, si dhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rrezik më të madh për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore nga izolimi i zgjatur janë të krahasueshme me rreziqe të tjera serioze, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.

Kur e gjithë barra e mbështetjes bie mbi partneren

Nëse një burrë nuk ka miq të ngushtë, partnerja mund të shndërrohet në të vetmen shtyllë të jetës së tij emocionale dhe shoqërore.

Ajo merr njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Kjo peshë ushtron presion të madh dhe cenon ekuilibrin e marrëdhënies.

Sa herë dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, sepse është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, faji mund t’i lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta ngushtojë jetën e vet: i rrallon daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, pasi mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Në këto rrethana, çdo dalje mund të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e një jete shoqërore te partneri po ia kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.

The post Burrat po mbeten gjithnjë e më shpesh pa miq të afërt, me pasoja të mëdha për martesën dhe lidhjen appeared first on Albeu.com.

Me kalimin e viteve, shumë burra i humbasin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale te partnerja.

Pas një jave të lodhshme, po bëheni gati të takoni shoqet. Një gotë verë, bisedat dhe të qeshurat duken si mënyra ideale për t’u çlodhur. Por, sapo shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke kaluar pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon, e kuptoni se ka shumë gjasa ta gjeni në të njëjtin vend edhe kur të ktheheni.

Në atë çast, kënaqësia e daljes zëvendësohet nga ndjenja e fajit.

Në pamje të parë mund të duket sikur kjo duhet t’ju kënaqë: a nuk është më mirë që ai të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët? Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju pushton ndjesia se po ju kufizohet liria.

Megjithëse diskutohet pak për këtë çështje, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore të rëndësishme.

Pse miqësitë e burrave priren të zbehen më lehtë?

Sipas studimeve, miqësitë mashkullore janë shpesh më të brishta se ato të grave. Këto të fundit zakonisht krijojnë marrëdhënie “ballë për ballë”, duke biseduar, duke ndarë emocionet dhe duke i ofruar mbështetje njëra-tjetrës. Burrat, ndërkaq, kanë më shumë prirje t’i ndërtojnë lidhjet “krah për krah”.

Për ta, miqësia shpesh lind dhe vazhdon falë një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, daljet pas orarit të punës apo angazhimi së bashku në një projekt.

Aktiviteti shërben si pikë afrimi dhe krijon terrenin ku besimi mund të zhvillohet, pa qenë e nevojshme që ata të flasin drejtpërdrejt për emocionet ose dobësitë personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë i japin fund pikërisht aktivitetit që i mbante bashkë. Zhvendosja, ndërrimi i vendit të punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension shpesh sjellin edhe mbylljen e një miqësie.

Kur nuk ekziston më ndeshja javore e basketbollit apo puna në të njëjtin mjedis, mund të shuhet edhe marrëdhënia që mbështetej në këto përvoja, pasi humbet baza që e ushqente atë.

Në anën tjetër, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur i ndan largësia, sepse lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe intimiteti emocional.

Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që raporti të dobësohet dhe të venitet gradualisht, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje

Si pasojë e këtij fenomeni, është krijuar ajo që ekspertët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin asnjë mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendjen e rëndojnë edhe normat shoqërore, të cilat i mësojnë djemtë dhe burrat se duhet të tregohen të fortë, të përmbajtur dhe të mbështeten vetëm në forcat e tyre.

Shumë burra rriten duke menduar se shfaqja e emocioneve tregon dobësi. Për këtë arsye, partnerja bëhet shpesh i vetmi person me të cilin ata ndihen në gjendje të diskutojnë vështirësitë emocionale.

Efektet e vetmisë nuk kufizohen vetëm te jeta shoqërore, por prekin edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për depresion, ankth dhe mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme, e cila mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me një rrezik më të madh për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se rreziqet që izolimi afatgjatë paraqet për shëndetin janë të krahasueshme me faktorë të tjerë seriozë, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.

Çfarë ndodh kur partnerja mbetet burimi i vetëm i mbështetjes?

Në mungesë të miqve të afërt, një burrë mund ta kthejë partneren në të gjithë rrjetin e tij emocional dhe shoqëror.

Në këtë situatë, ajo duhet të përmbushë njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Kjo peshë sjell presion të madh dhe cenon ekuilibrin brenda marrëdhënies.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet fajtore, pasi është e vetëdijshme se ai do të mbetet i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund t’i lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta ngushtojë jetën e vet: del më pak, refuzon ftesat dhe kthehet më shpejt në shtëpi, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Kështu, edhe një dalje e zakonshme mund të kthehet në shkak tensioni. Gruaja nis ta përjetojë mungesën e jetës shoqërore të partnerit si një pengesë që kufizon lirinë dhe lumturinë e saj.

The post Mungesa e miqve të afërt te burrat po rritet, duke sjellë pasoja të ndjeshme në martesë dhe lidhje appeared first on Albeu.com.

Me kalimin e viteve, shumë burra i humbasin lidhjet e ngushta shoqërore dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.

Pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të takoheni me shoqet. Vera, të qeshurat dhe bisedat duken si mënyra e duhur për t’u çlodhur. Por më pas vëreni bashkëshortin të ulur në divan, teksa kalon pa ndonjë synim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.

Në atë çast, kënaqësia për mbrëmjen që ju pret venitet dhe ia lë vendin fajit.

Ndoshta, në shikim të parë, situata duket e favorshme: a nuk është më mirë që ai të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me miqtë? Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju pushton ndjesia se po ju kufizohet liria.

Kjo çështje përmendet pak, por shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, jashtë marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore me rëndësi.

Pse miqësitë mashkullore priren të veniten?

Sipas studimeve, marrëdhëniet miqësore të burrave janë shpesh më pak të qëndrueshme se ato të grave. Gratë kanë prirjen t’i krijojnë lidhjet “ballë për ballë”, duke biseduar, duke shprehur ndjenjat dhe duke i ofruar njëra-tjetrës përkrahje emocionale. Burrat, ndërkaq, lidhen më shpesh “krah për krah”.

Për ta, miqësia zakonisht ndërtohet dhe vazhdon përmes një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, takimet pas orarit të punës apo bashkëpunimi në të njëjtin projekt.

Veprimtaria shërben si pikë afrimi dhe krijon terrenin ku besimi zhvillohet pa qenë e nevojshme të diskutohet drejtpërdrejt për emocionet ose dobësitë personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndalin aktivitetin që i mbante miqtë bashkë. Një shpërngulje, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve apo dalja në pension mund të sjellin edhe mbylljen e një miqësie.

Nëse marrëdhënia është mbajtur gjallë nga një ndeshje basketbolli çdo javë ose nga puna në të njëjtin ambient, ajo mund të marrë fund sapo të zhduket kjo pikë e përbashkët.

Në të kundërt, gratë shpesh i vazhdojnë miqësitë për shumë vite, edhe kur i ndan largësia, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe intimiteti emocional.

Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj ose vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por, në mungesë të takimeve dhe përvojave të përbashkëta, marrëdhënia dobësohet dalëngadalë dhe përfundimisht zbehet, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje

Si pasojë e kësaj dukurie është krijuar ajo që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesëfishuar.

Gjendjen e rëndojnë më tej normat shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të tregohen të fortë e të përmbajtur dhe t’ia dalin duke u mbështetur vetëm te vetja.

Shumë burra edukohen me idenë se të flasësh për emocionet tregon dobësi. Për këtë arsye, partneren e shohin si të vetmin njeri të cilit mund t’ia tregojnë shqetësimet emocionale.

Ndikimi nuk kufizohet te jeta shoqërore, por shtrihet edhe te shëndeti. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për depresion, ankth, si dhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rrezik më të madh për demencë, goditje në tru dhe sëmundje të zemrës.

Ekspertët vlerësojnë se pasojat shëndetësore të izolimit afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqe të tjera serioze, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.

Partnerja në rolin e burimit të vetëm të përkrahjes

Nëse një burrë nuk ka miq të ngushtë, e gjithë jeta e tij emocionale dhe shoqërore mund të përqendrohet te partnerja.

Në këtë situatë, ajo duhet të përmbushë njëherësh rolin e bashkëshortes, mikeshës më të afërt, të vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Ky grumbullim rolesh ushtron presion të fortë dhe cenon baraspeshën e marrëdhënies.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të kalojë kohë me shoqet, gruaja mund të ndiejë faj, sepse është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, faji mund t’i hapë rrugë pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta ngushtojë jetën e saj: i pakëson daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, pasi mendon se nuk është e drejtë ta lërë vazhdimisht vetëm.

Kështu, edhe një dalje e zakonshme mund të shkaktojë tension. Mungesa e jetës shoqërore të partnerit e bën gruan të ndiejë se po i kufizohen liria dhe lumturia e saj.

The post Rritet numri i burrave pa miq të afërt, me pasoja të ndjeshme për jetën në çift appeared first on Albeu.com.

Me kalimin e viteve, një numër i madh burrash mbeten pa miqësi të ngushta. Si rrjedhojë, ata përfundojnë duke e kërkuar thuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.

Pas një jave të lodhshme, bëheni gati të takoni shoqet për një gotë verë, biseda dhe të qeshura. Por, sapo shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke kaluar pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon, e kuptoni se ka të ngjarë ta gjeni në të njëjtin vend edhe kur të ktheheni.

Në atë çast, kënaqësia e daljes fillon të zëvendësohet nga ndjenja e fajit.

Ndoshta, në pamje të parë, kjo situatë mund të duket e favorshme: ai po qëndron vetëm në shtëpi dhe nuk po del me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, shumë gra përjetojnë një ndjesi kufizimi.

Megjithëse diskutohet pak, martesa me një burrë që nuk ka marrëdhënie të rëndësishme shoqërore jashtë çiftit mund të kthehet në një ngarkesë të madhe për partneren.

Studimet tregojnë se miqësitë mashkullore kanë prirjen të jenë më të brishta krahasuar me ato të grave. Kjo lidhet edhe me mënyrën e ndryshme se si ndërtohen këto raporte.

Gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke komunikuar, shprehur ndjenjat dhe ofruar mbështetje emocionale. Burrat, ndërkaq, kanë më shumë prirje t’i krijojnë lidhjet “krah për krah”.

Për ta, miqësia shpesh zhvillohet dhe vazhdon falë veprimtarive të përbashkëta, si sporti, një hobi, takimet pas orarit të punës apo pjesëmarrja në të njëjtin projekt.

Këto aktivitete u japin një arsye për të kaluar kohë së bashku dhe krijojnë terren për ndërtimin e besimit, pa qenë e nevojshme të flasin drejtpërdrejt për dobësitë personale ose emocionet.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndërpresin aktivitetin që i mbante të lidhur. Shpërngulja, ndërrimi i vendit të punës, lindja e fëmijëve apo dalja në pension shpesh sjellin edhe përfundimin e miqësisë.

Nëse marrëdhënia ishte ngritur mbi një ndeshje basketbolli çdo javë ose mbi punën në të njëjtin ambient, ajo mund të venitet sapo të zhduket baza që e ushqente.

Në të kundërt, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi raportet e tyre mbështeten te komunikimi dhe lidhja emocionale.

Një burrë mund të mos kontaktojë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta konsiderojë mik të afërt. Por mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që miqësia të dobësohet dalëngadalë, transmeton Telegrafi.

Ekspertët e përshkruajnë këtë dukuri si një “recesion të miqësive” te burrat, i cili ka kontribuar në përhapjen e një vetmie të heshtur mashkullore.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin asnjë mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet më tej nga normat shoqërore që i mësojnë djemtë dhe burrat të tregohen të fortë, të mos i shfaqin emocionet dhe të mbështeten vetëm te vetja.

Shumë burra rriten duke besuar se të flasësh për ndjenjat tregon dobësi. Për këtë arsye, partnerja shpesh bëhet i vetmi person të cilit i hapen për shqetësimet emocionale.

Vetmia e zgjatur nuk sjell vetëm pasoja në jetën shoqërore. Ajo lidhet gjithashtu me një rrezik më të madh për ankth, depresion, si dhe mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përkufizuar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror shoqërohet me shtim të rrezikut për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se ndikimi shëndetësor i izolimit afatgjatë mund të krahasohet me rreziqe të tjera serioze, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.

Kur burri nuk ka rreth të afërt shoqëror, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin burim të tij të mbështetjes emocionale dhe shoqërore.

Në këtë situatë, ajo duhet të përmbushë njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, personit të vetëm të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Kjo peshë ushtron presion të madh dhe mund ta prishë baraspeshën e marrëdhënies.

Partnerja mund të përjetojë faj sa herë vendos të dalë vetëm apo të takohet me shoqet, pasi e di se ai do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund t’i lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta zvogëlojë hapësirën e vet: del më pak, kthehet më shpejt dhe nuk i pranon disa ftesa, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Në fund, edhe një dalje e zakonshme mund të shkaktojë tension. Gruaja mund të ndiejë se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon lirinë dhe mundësinë për të qenë e lumtur.

The post Burrat po humbasin miqtë e afërt: Si mund të ndikojë vetmia në martesë dhe në lidhje appeared first on Albeu.com.

Teksa vitet kalojnë, shumë burra i humbasin marrëdhëniet e ngushta shoqërore dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.

Pas një jave të mundimshme, po bëheni gati të takoheni me shoqet. Dëshironi një gotë verë, biseda dhe të qeshura, pikërisht për t’u çlodhur. Por më pas hidhni sytë nga bashkëshorti: ai qëndron në divan dhe kalon pa ndonjë synim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe kur të ktheheni, ka shumë të ngjarë ta gjeni në të njëjtin vend.

Në atë çast, kënaqësia që kishit për daljen venitet dhe ia lë vendin fajit.

Në pamje të parë, situata mund të duket si diçka për të cilën duhet të jeni të kënaqura. Në fund të fundit, a nuk është më mirë që ai të rrijë vetëm në shtëpi, në vend që të dalë me shokët? Megjithatë, ndjesia që lind nuk është mirënjohja, por kufizimi.

Ndonëse kjo çështje përmendet rrallë, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej lidhjes në çift, nuk ka marrëdhënie shoqërore me peshë.

Pse miqësitë e burrave priren të zbehen?

Sipas studimeve, lidhjet shoqërore mes burrave janë shpesh më të cenueshme se miqësitë mes grave. Gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke komunikuar, duke shprehur emocionet dhe duke i ofruar njëra-tjetrës mbështetje. Burrat, ndërkaq, priren t’i ndërtojnë marrëdhëniet “krah për krah”.

Për ta, miqësia shpesh lind dhe mbahet gjallë përmes një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, takimet pas orarit të punës apo përfshirja në të njëjtin projekt.

Aktiviteti shërben si pikënisje për afrimin dhe krijon terrenin ku mund të ndërtohet besimi, pa qenë e nevojshme që të flitet hapur për emocionet ose cenueshmërinë personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet e jetës e ndërpresin pikërisht atë veprimtari që i mbante bashkë. Ardhja në jetë e fëmijëve, shpërngulja, ndërrimi i vendit të punës apo pensionimi shpesh sjellin edhe mbylljen e një miqësie.

Nëse lidhja ishte ngritur mbi një ndeshje basketbolli çdo javë ose mbi punën në të njëjtin ambient, ajo mund të venitet sapo të mos ekzistojë më elementi që e ushqente.

Në krahasim me ta, gratë shpesh mund ta vazhdojnë një miqësi për shumë vite, edhe kur i ndan largësia, pasi marrëdhënia e tyre mbështetet te komunikimi dhe lidhja emocionale.

Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por, pa takime dhe pa përjetime të përbashkëta, afërsia dobësohet pak nga pak dhe përfundimisht zbehet, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje

Nga ky realitet ka lindur fenomeni që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo normë ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet edhe nga normat shoqërore, të cilat presin që djemtë dhe burrat të tregohen të fortë, të kontrolluar dhe të aftë për t’ia dalë pa ndihmën e të tjerëve.

Shumë burra edukohen me idenë se të shfaqësh emocione do të thotë të tregosh dobësi. Për pasojë, ata mund ta shohin partneren si të vetmen njeri me të cilin lejohen të ndajnë shqetësimet emocionale.

Ndikimi nuk kufizohet vetëm në jetën shoqërore, pasi prek edhe shëndetin. Vetmia e vazhdueshme shoqërohet me një mundësi më të madhe për ankth, depresion, si dhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të ketë pasoja vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi nga shoqëria lidhet me shtim të rrezikut për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se rreziku shëndetësor nga izolimi afatgjatë mund të vihet në të njëjtën shkallë me faktorë të tjerë të rëndë, mes tyre obeziteti dhe pirja e duhanit.

Kur e gjithë barra e mbështetjes bie mbi partneren

Në mungesë të miqve të afërt, një burrë mund ta shndërrojë partneren në të vetmen shtyllë të jetës së tij emocionale dhe shoqërore.

Ajo merr njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, së vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Përqendrimi i të gjitha këtyre roleve te një person krijon trysni të fortë dhe cenon baraspeshën e çiftit.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, sepse është e vetëdijshme se partneri do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund të kthehet në pakënaqësi. Ajo nis ta zvogëlojë hapësirën e vet për t’u përshtatur me të: i rrallon daljet, kthehet më shpejt, si dhe nuk i pranon ftesat, pasi mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Në këtë mënyrë, çdo plan jashtë shtëpisë rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e një jete shoqërore për partnerin po ia kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.

The post Mungesa e miqve të afërt te burrat mund të rëndojë ndjeshëm martesën dhe lidhjen appeared first on Albeu.com.

Teksa vitet kalojnë, shumë burra mbeten pa miqësi të ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale te partnerja.

Pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të takoheni me shoqet. Bisedat, të qeshurat dhe një gotë verë janë pikërisht pushimi që ju duhet. Por më pas ktheni sytë nga bashkëshorti: ai qëndron në divan dhe kalon pa ndonjë qëllim nga njëra përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.

Në atë çast, kënaqësia për daljen nis të zbehet dhe vendin e saj e zë ndjenja e fajit.

Në pamje të parë, qëndrimi i tij vetëm në shtëpi mund të duket më i mirë sesa një mbrëmje jashtë me shokët. Megjithatë, në vend që të ndiheni mirënjohëse, mund të përjetoni një ndjesi kufizimi.

Ndonëse kjo çështje diskutohet pak, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore me peshë.

Miqësitë mashkullore shpesh ndërtohen mbi një bazë më të brishtë se ato të grave, siç tregojnë studimet. Ndërsa gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke biseduar, shprehur ndjenjat dhe ofruar mbështetje emocionale, burrat priren t’i krijojnë lidhjet “krah për krah”.

Për ta, afrimiteti shoqëror lind dhe vazhdon më shpesh përmes një veprimtarie të përbashkët. Mund të jetë sporti, një hobi, një dalje pas orarit të punës ose angazhimi së bashku në një projekt.

Aktiviteti shërben si pikë takimi dhe krijon terrenin ku ndërtohet besimi, pa qenë e nevojshme që ata të përballen drejtpërdrejt me biseda rreth emocioneve apo dobësive personale.

Vështirësia shfaqet sapo ndryshimet në jetë e ndërpresin veprimtarinë që i mbante të lidhur. Një shpërngulje, ndërrimi i vendit të punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension mund të sjellin njëkohësisht edhe mbylljen e miqësisë.

Nëse raporti mbahej gjallë nga ndeshja javore e basketbollit ose nga puna në të njëjtin ambient, ai mund të venitet pasi të mos ekzistojë më baza mbi të cilën ishte ngritur.

Në të kundërt, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe afërsia emocionale.

Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që marrëdhënia të humbasë gradualisht forcën, transmeton Telegrafi.

Kjo prirje ka prodhuar atë që specialistët e përkufizojnë si një “recesion të miqësive” te burrat.

Një hulumtim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet më tej nga pritshmëritë shoqërore që u imponojnë djemve dhe burrave të tregohen të fortë, të mos i shfaqin emocionet dhe të mbështeten vetëm te vetja.

Një pjesë e madhe e tyre rriten duke besuar se të flasësh për ndjenjat tregon dobësi. Si rrjedhojë, partnerja shihet si i vetmi person të cilit mund t’ia tregojnë shqetësimet emocionale.

Ndikimi i kësaj vetmie shkon përtej jetës shoqërore dhe prek edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me mundësi më të larta për ankth, depresion, si edhe për mendime apo sjellje vetëvrasëse.

Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të ketë pasoja vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rrezik të shtuar për sëmundjet e zemrës, goditjet në tru dhe demencën.

Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore që shkakton izolimi afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqe të tjera serioze, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.

Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin rrjet shoqëror dhe emocional të burrit.

Ajo merr njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, njeriut të vetëm të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Përqendrimi i të gjitha këtyre roleve te një person krijon trysni të fortë dhe cenon baraspeshën e çiftit.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, pasi është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.

Me kohën, faji rrezikon të kthehet në pakënaqësi. Për t’u përshtatur me të, ajo nis ta ngushtojë hapësirën e vet: i rrallon daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë vazhdimisht vetëm.

Në këto rrethana, çdo plan jashtë shtëpisë mund të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.

The post Burrat po humbasin miqtë e afërt: Si mund të rëndojë vetmia mbi lidhjen dhe martesën appeared first on Albeu.com.

Me kalimin e kohës, shumë burra i humbin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke kërkuar pothuajse vetëm te partnerja afërsi, mirëkuptim dhe mbështetje emocionale.

Pas një jave të lodhshme, po bëheni gati të takoni shoqet për një gotë verë, biseda dhe të qeshura. Por, sapo shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke kaluar pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon, e kuptoni se ka të ngjarë ta gjeni në të njëjtin vend edhe kur të ktheheni.

Në atë çast, kënaqësia për daljen fillon t’ia lërë vendin ndjenjës së fajit.

Në pamje të parë, qëndrimi i tij vetëm në shtëpi mund të duket si diçka për të cilën duhet të jeni të kënaqura, në vend që ai të dalë me shokët. Megjithatë, kjo situatë shpesh krijon ndjesinë e kufizimit, jo të mirënjohjes.

Ndonëse diskutohet pak, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, jashtë marrëdhënies, nuk ka lidhje shoqërore të rëndësishme.

Miqësitë mashkullore, sipas studimeve, priren të jenë më të brishta krahasuar me ato të grave. Ndërsa gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke komunikuar, shprehur ndjenjat dhe ofruar mbështetje emocionale, burrat kanë më tepër prirjen t’i ndërtojnë raportet “krah për krah”.

Për ta, miqësia shpesh formohet dhe vazhdon përmes një aktiviteti të përbashkët, si sporti, një hobi, daljet pas orarit të punës apo përfshirja në të njëjtin projekt.

Këto angazhime shërbejnë si pikë takimi dhe krijojnë terrenin ku besimi mund të zhvillohet, pa qenë e nevojshme të flitet drejtpërdrejt për emocionet apo dobësitë personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndërpresin aktivitetin që i mbante miqtë të lidhur. Shpërngulja, një vend i ri pune, lindja e fëmijëve ose dalja në pension mund të sjellin njëkohësisht edhe përfundimin e miqësisë.

Nëse raporti ishte ndërtuar rreth një ndeshjeje basketbolli çdo javë apo punës në të njëjtin ambient, ai mund të zbehet sapo kjo bazë e përbashkët të mos ekzistojë më.

Në të kundërt, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe afërsia emocionale.

Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që marrëdhënia të dobësohet dalëngadalë, transmeton Telegrafi.

Kjo prirje ka krijuar atë që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet edhe nga normat shoqërore, të cilat u mësojnë djemve dhe burrave të tregohen të fortë, të kontrolluar dhe të mbështeten vetëm në aftësitë e tyre.

Shumë burra rriten duke besuar se shfaqja e emocioneve tregon dobësi. Për këtë arsye, ata mund ta shohin partneren si të vetmin person me të cilin mund të ndajnë shqetësimet emocionale.

Ndikimi i kësaj vetmie nuk kufizohet vetëm te jeta shoqërore. Izolimi kronik shoqërohet me rrezik të shtuar për depresion, ankth, si edhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rritjen e mundësisë për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se pasojat shëndetësore të izolimit afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqet që vijnë nga faktorë të tjerë seriozë, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.

Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmen shtyllë shoqërore dhe emocionale të burrit.

Ajo merr njëherësh rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Përqendrimi i të gjitha këtyre nevojave te një person i vetëm ushtron presion të madh dhe cenon baraspeshën e marrëdhënies.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, pasi e di se partneri do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund të kthehet në pakënaqësi. Ajo nis të heqë dorë nga pjesë të jetës së saj për t’iu përshtatur atij, duke dalë më pak, duke u kthyer më shpejt në shtëpi ose duke refuzuar ftesat, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë vazhdimisht vetëm.

Në këto kushte, çdo dalje rrezikon të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po i kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.

The post Mungesa e miqve të afërt te burrat po rritet dhe mund të rëndojë ndjeshëm martesën apo lidhjen appeared first on Albeu.com.

Me kalimin e viteve, shumë burra mbeten pa miqësi të afërta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë mbështetjen emocionale dhe ndjesinë e intimitetit te partnerja.

Imagjinoni se sapo keni mbyllur një javë të lodhshme dhe po bëheni gati të takoni shoqet. Bisedat, të qeshurat dhe një gotë verë duken si çlodhja që ju duhet. Por, sapo ktheni sytë nga bashkëshorti, e shihni të ulur në divan, teksa kalon pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. Ndërkohë, e dini se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.

Në atë çast, kënaqësia që prisnit nga dalja nis të zëvendësohet nga ndjenja e fajit.

Në pamje të parë, situata mund të duket pozitive: më mirë të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju përjetoni një ndjenjë kufizimi.

Ndonëse kjo temë diskutohet pak, një numër i madh grash e ndiejnë martesën si barrë kur bashkëshorti nuk ka lidhje shoqërore domethënëse jashtë marrëdhënies së çiftit.

Pse miqësitë mashkullore priren të zbehen?

Sipas studimeve, marrëdhëniet miqësore mes burrave janë shpesh më të cenueshme se miqësitë mes grave. Këto të fundit zakonisht zhvillojnë lidhje “ballë për ballë”, duke komunikuar, duke ndarë emocionet dhe duke i ofruar njëra-tjetrës përkrahje emocionale. Burrat, në të kundërt, kanë më shumë prirje t’i ndërtojnë miqësitë “krah për krah”.

Për ta, afërsia krijohet dhe mbahet gjallë kryesisht përmes veprimtarive të përbashkëta. Mund të bëhet fjalë për sport, një hobi, dalje pas orarit të punës apo përfshirje në të njëjtin projekt.

Aktiviteti shërben si pikë takimi dhe krijon kushtet për lindjen e besimit, pa e bërë të domosdoshme bisedën e drejtpërdrejtë rreth emocioneve apo dobësive personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë i japin fund veprimtarisë që i mbante miqtë bashkë. Një shpërngulje, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension mund të sjellin njëkohësisht edhe mbylljen e miqësisë.

Nëse raporti mbahej nga ndeshja javore e basketbollit apo nga puna në të njëjtin mjedis, ai mund të venitet sapo të mos ekzistojë më elementi mbi të cilin ishte ngritur.

Ndërkaq, gratë shpesh ia dalin t’i vazhdojnë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi marrëdhëniet e tyre ushqehen nga komunikimi dhe lidhja emocionale.

Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që raporti të dobësohet pak nga pak dhe të humbasë afërsinë, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje

Pasojë e kësaj dukurie është ajo që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave deklaruan se nuk kishin as edhe një mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendjen e rëndojnë më tej normat shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të tregohen të fortë, të kontrollojnë veten dhe të mos varen nga të tjerët.

Shumë burra edukohen duke besuar se shfaqja e emocioneve nënkupton dobësi. Si rrjedhojë, ata mund ta shohin partneren si të vetmin njeri me të cilin mund të ndajnë shqetësimet e tyre emocionale.

Efektet e kësaj vetmie shtrihen përtej jetës shoqërore dhe prekin edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për ankth, depresion, si edhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me një rrezik më të madh për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore nga izolimi afatgjatë mund të krahasohen me rreziqet që vijnë nga faktorë të tjerë seriozë, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.

Kur e gjithë barra emocionale bie mbi partneren

Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin rrjet shoqëror dhe emocional të burrit.

Ajo merr njëherësh rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Mbajtja e gjithë këtyre roleve sjell presion të konsiderueshëm dhe cenon baraspeshën brenda marrëdhënies.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të kalojë kohë me shoqet, gruaja mund të përballet me fajin, pasi është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund t’ia lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur partnerit, ajo nis të zvogëlojë hapësirën e jetës së saj: i rrallon daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Në këtë mënyrë, edhe një dalje e zakonshme mund të kthehet në shkak tensioni. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon lirinë dhe lumturinë e saj.

The post Burrat po humbasin miqtë e afërt, ndërsa ndikimi në martesë ose lidhje mund të jetë i madh appeared first on Albeu.com.

Me kalimin e kohës, shumë meshkuj i humbasin lidhjet e thella miqësore dhe kthehen gati krejtësisht nga partnerja për të gjetur mbështetje emocionale dhe ndjenjën e afërsisë.

Pasi mbaron një javë e rënduar, ju bëheni gati të takoheni me mikeshat. Pak verë, çaste gazmore dhe biseda të lira – tamam çfarë ju duhet. Në atë moment, hidhni sytë nga bashkëshorti. Ai është zhytur në divan, duke lëvizur pa ndonjë synim nëpër ekranin e celularit dhe ju ekuptoni se, edhe kur të riktheheni, do ta gjeni po në të njëjtin vend.

Kjo ndjesi fajësie ia zbeh menjëherë çdo hijeshi çastit që po përjetonit.

Në shikim të parë, mund të duket sikur duhet të ndiheni të lumtura: a nuk është më mirë që rri vetëm në shtëpi sesa të kalojë kohën me shokë? Atëherë, përse shfaqet kjo ndjenjë mbytjeje dhe jo mirënjohjeje?

Edhe pse temë e rrallë në diskutime, shumë gra e përjetojnë si një barrë martesën me një burrë që nuk ka lidhje shoqërore të rëndësishme jashtë lidhjes së tyre.

Cilat janë arsyet që miqësitë mes burrave prishen kaq shpejt? Kërkimet sugjerojnë se këto lidhje shpesh janë më delikate sesa ato mes grave. Femrat zakonisht i ndërtojnë marrëdhëniet “ballë për ballë”, duke ndarë emocionet dhe mbështetjen përmes bisedave, ndërkohë që meshkujt më së shumti lidhen “sup më sup”.

Kjo nënkupton se afria e tyre lind dhe mbahet gjallë përmes veprimtarive të përbashkëta, si për shembull sporti, ndonjë pasion, takimet pas orarit të punës ose projekte të përbashkëta.

Aktiviteti kthehet në një lloj ure për t’u afruar dhe një mjedis ku mund të zhvillohet besimi, pa e ndier trysninë për të folur hapur për dobësitë apo ndjenjat vetjake.

Vështirësia shfaqet atëherë kur rrethanat e jetës e ndalin atë aktivitet që i mbante të bashkuar. Transferimi në një qytet tjetër, ndërrimi i punës, rritja e fëmijëve ose dalja në pension shpeshherë shënojnë edhe fundin e një miqësie.

Lidhja që mbështetej mbi një lojë basketbolli javore ose mbi të qenit kolegë në të njëjtin zyrë mund të tretet krejt, sepse u zhduk edhe baza që e ushqente.

Gratë, nga ana tjetër, arrijnë ta ruajnë miqësinë për shumë vite, edhe në distanca të gjata, sepse ajo ushqehet nga komunikimi dhe intimiteti emocional.

Burrat mund të lënë të kalojnë muaj, madje edhe vite, pa këmbyer asnjë fjalë me dikë që ende e quajnë shok të ngushtë. Por, pa takime konkrete dhe përvoja të ndara, afria gradualisht dobësohet dhe venitet.

Kjo prirje ka sjellë atë që specialistët e quajnë “tërheqje e miqësive” në botën mashkullore.

Sipas një hulumtimi të Survey Center on American Life, afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të ngushtë. Kjo shifër ishte pesë herë më e madhe se ajo e vitit 1990.

Rregullat shoqërore që i shtyjnë djemtë dhe burrat të jenë të fuqishëm, të përmbajtur dhe të mbështeten vetëm mbi veten e tyre e acarojnë edhe më tepër këtë gjendje.

Një pjesë e madhe e tyre rriten me idenë se shfaqja e emocioneve tregon dobësi dhe se e vetmja njeri me të cilën mund të bisedojnë për shqetësimet e brendshme është partnerja.

Efektet nuk kufizohen vetëm në fushën shoqërore, por shtrihen edhe në shëndet. Vetmia e thellë dhe e zgjatur shoqërohet me rreziqe më të larta për ankth, depresion dhe ide ose sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përshkruar izolimin si një epidemi të heshtur që mund të jetë vdekjeprurëse. Ai ka theksuar se mungesa e lidhjeve shoqërore rrit mundësinë e sëmundjeve të zemrës, goditjeve në tru dhe demencës.

Sipas specialistëve, pasojat e izolimit të gjatë mbi shëndetin mund të barazohen me ato të faktorëve të tjerë të rëndë, si konsumimi i duhanit ose mbipesha.

Në rast se një mashkull nuk ka shokë të afërt, bashkëshortja e tij mund të kthehet në të gjithë botën e tij shoqërore dhe emocionale.

Ajo luan njëkohësisht rolin e gruas, shoqes së zemrës, personit të vetëm të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Kjo ngarkesë krijon një presion të jashtëzakonshëm dhe prish barazpeshën e marrëdhënies.

Gruaja mund të fillojë të përjetojë faj sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose me mikeshat, duke e ditur se ai do të rrijë vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, kjo ndjenjë faji mund të metamorfozohet në inat. Ajo nis ta ngushtojë jetën e saj për të mos e lënë atë mënjanë: del më rrallë, rikthehet më herët në shtëpi dhe refuzon ftesat, sepse i duket e padrejtë ta lërë aq shpesh të vetmuar.

Kështu, çdo dalje mund të kthehet në një vatër tensioni. Gruaja fillon të mendojë se lumturia dhe liria e saj kufizohen drejtpërdrejt nga mungesa e jetës shoqërore të partnerit.

The post Numri i burrave që mbesin pa shoqëri të ngushtë po rritet: Cilat janë pasojat për martesën dhe lidhjet? appeared first on Albeu.com.