A road accident occurred on the Lushnjë-Rrogozhinë route, where three vehicles collided.

Initial reports and footage from the scene indicate that the collision caused only material damage, while fortunately, no one was injured.

Traffic police officers and the investigative team immediately arrived at the scene to direct traffic and determine the full causes of the accident.

The post Multi-Vehicle Crash on Lushnjë-Rrogozhinë Road as Three Vehicles Collide appeared first on Albeu.com.

Nga të dhënat e para dhe pamjet nga vendngjarja raportohet se nga përplasja ka vetëm dëme materiale, ndërsa fatmirësisht nuk ka persona të lënduar.

Efektivët e policisë rrugore dhe grupi hetimor kanë mbërritur menjëherë në vendin e ngjarjes për të orientuar trafikun dhe për të zbardhur shkaqet e plotë të aksidentit.

The post Aksident zingjir në aksin Lushnje-Rrogozhinë/ Tre automjete përplasen me njëra-tjetrën appeared first on Albeu.com.

Pasi i ka masakruar me sqepar, Florioni ka marrë makinën e të vëllait dhe është larguar për t’u kapur më pas nga policia në Fier.

Familjarë dhe banorë të zonës e njohin 45-vjeçarin, si person me probleme të shëndetit mendor dhe kurohej prej vitesh.

“Kishte probleme, kurohej. Duhesh çuar aty ku duhet sepse u rëndua. Por ai shenjat i dha vite më parë, unë kam qenë në Greqi. Bëri një skandal, plagosi njërin. Por pastaj sikur u stabilizua, shkoi edhe në Itali me vëllëzërit. Por si duket nga ajo që nuk kurohej rregullisht”, tha një banor i zonës.

“Familje e qetë, e mirë, punëtore. Por ky djali thonë që ka pasur probleme mendore. Këta e çuan vjet në Elbasan. Ka pasur probleme me familjen edhe më parë. Ka qenë cik problematik, por nuk e di si ka qenë puna. Por ai ka qenë me probleme mendore”, tha një tjetër banor i zonës.

The post Krimi tronditës në Lushnje/ Djali vrau nënën, plagosi rëndë babanë, familja Dalladaku hap dyert e mortit appeared first on Albeu.com.

Sipas të dhënave paraprake, Florion Dalladaku, 45-vjeç, ka goditur nënën e tij, Florije Dalladaku, 80-vjeçe, dhe babain, Hasanin. Si pasojë e plagëve të marra, 80-vjeçarja ka humbur jetën.

Ndërkohë, babai i tij, Hasani, është transportuar me urgjencë në spitalin e Lushnjës në gjendje kritike për jetën. Për shkak të rëndimit të gjendjes shëndetësore, ai është nisur më pas drejt Spitalit të Traumës në Tiranë për mjekim të specializuar.

Pas ngjarjes, autori dyshohet se ka marrë automjetin e vëllait të tij dhe është larguar nga vendi i krimit. Ai është kapur më pas nga një patrullë e Policisë në Fier.

Policia po vijon hetimet për zbardhjen e plotë të rrethanave të ngjarjes dhe po merr në pyetje familjarët dhe të afërmit e 45-vjeçarit.

Sipas dëshmive të të afërmve, Florion Dalladaku, kurohej prej vitesh për probleme të shëndetit mendor dhe gjatë gjashtë viteve të fundit ka qenë dy herë i shtruar në Spitalin Psikiatrik të Elbasanit.

Po sipas informacioneve të bëra me dije nga të afërmit, vite më parë ai kishte tentuar të vriste me armë zjarri, tip çifte, një bashkëfshatar. Për këtë ngjarje, ai ishte dënuar nga drejtësia.

Hetuesit po punojnë për të dokumentuar dinamikën e plotë të krimit, ndërsa pritet që në vijim të dalin detaje të tjera mbi motivin dhe rrethanat që çuan në sulmin e rëndë brenda familjes.

The post Vrau nënën dhe plagosi babanë, Florion Dalladaku kishte tentuar të vriste dhe… appeared first on Albeu.com.

This is an image of the suspected perpetrator from 2018, taken from his public Facebook account, while it is suspected that he suffers from mental health problems.

Newsbomb.al has learned that Florion’s mother, 80-year-old Fanije Dalladaku, died as a result of the blows with the pickaxe, while his father, 77-year-old Hasan Dalladaku, is in serious condition in hospital.

According to the State Police, at around 21:20 this evening, in the village of Zhymë, 45-year-old Florion Dalladaku allegedly struck his mother, Fanije Dalladaku, with a sharp metal object—a pickaxe—inside their home, for as-yet-unclear reasons.

The 80-year-old woman died at the scene from the injuries she sustained. The son also seriously injured his father, 77-year-old Hasan Dalladaku, who is in hospital under medical care.

“Florion Dalladaku, who is suspected of suffering from mental health problems, left the home after the incident. Police services are continuing their searches to locate and apprehend him,” the Police said.

The investigative team is at the scene and, under the direction of the Fier Prosecutor’s Office, is working to fully document the circumstances of the serious incident.

The post This is Florion Dalladaku, the 45-year-old who killed his mother and seriously injured his father appeared first on Albeu.com.

Kjo është një pamje e autorit të dyshuar e vitit 2018, marrë nga llogaria e tij publike në rrjetin social Facebook, ndërsa dyshimet janë se ai vuan nga probleme të shëndetit mendor.

Newsbomb.al mëson se si pasojë e goditjeve me sqepar, ka ndërruar jetë nëna e Florionit, 80 vjeçarja Fanije Dalladaku, ndërkohë në gjendje të rëndë në spital është babai, 77 vjeçari Hasan Dalladaku.

Sipas Policisë së Shtetit, mbrëmjen e sotme rreth orës 21:20, në fshatin Zhymë, shtetasi Florion Dalladaku, 45 vjeç, dyshohet se, në banesë, për motive ende të paqarta, ka goditur me një send metalik prerës (sqepar) nënën e tij, shtetasen Fanije Dalladaku.

80 vjeçarja si pasojë e plagëve të marra ka humbur jetën në vendngjarje. Gjithashtu, djali ka plagosur rëndë edhe babain e tij, shtetasin Hasan Dalladaku, 77 vjeç, i cili ndodhet në spital, nën kujdesin e mjekëve.

“Shtetasi Florion Dalladaku, i cili dyshohet se vuan nga probleme të shëndetit mendor, është larguar nga banesa pas ngjarjes. Shërbimet e Policisë po vijojnë kontrollet për lokalizimin dhe kapjen e tij”, njofton Policia.

Grupi hetimor ndodhet në vendngjarje dhe nën drejtimin e Prokurorisë së Fierit, po punon për dokumentimin e plotë të rrethanave të ngjarjes së rëndë.

The post Ky është Florion Dalladaku, 45 vjeçari që i mori jetën nënës dhe plagosi rëndë babain appeared first on Albeu.com.

Rasti është shënuar në fshatin Krutje, ku një i ri dyshohet se i ka marrë jetën nënës së tij dhe ka plagosur rëndë të atin.

Pas aktit, i riu është larguar dhe ndodhet në drejtim të paditur, ndërsa uniformat blu kanë nisur kërkimet për kapjen e tij.

Deri tani, shkaqet dhe rrethanat e ngjarjes nuk janë sqaruar. Grupi hetimor vijon punën për dokumentimin dhe zbardhjen e plotë të saj.

The post Krim në familje në Lushnjë, i riu dyshohet se vrau nënën dhe plagosi babain appeared first on Albeu.com.

On the International Day of Remembrance of the Victims of Totalitarian Regimes, President Bajram Begaj commemorated the victims of communist internment in Lushnjë, calling for the preservation of historical memory, the full documentation of the regime’s crimes and an apology to the thousands affected by state injustice.

The head of state laid a wreath at the Memorial to Political Persecution in Lushnjë and visited the barracks of the former Savër camp, one of Albania’s largest internment centres.

In the presence of former internees, relatives of victims, researchers and writers, Begaj stated that commemorating the past is a duty to the present and a responsibility to future generations.

“History requires courage to acknowledge the mistakes that cost innocent lives and to ask forgiveness, forgiveness from the thousands of victims of state injustice,” the President said.

Begaj described the Savër camp as one of the places bearing the heaviest and most shameful memories of the country’s modern history.

He expressed respect for the politically persecuted, who lost their freedom, property and opportunities, but managed to preserve their dignity.

The President warned that direct witnesses of that period are dwindling, while the physical traces of places of suffering are deteriorating. For this reason, he called for cooperation among institutions to collect testimonies and protect the historical heritage.

“We must collect testimonies, preserve photographs, digitise documents, mark and protect places of suffering, and make this history part of the education of younger generations,” Begaj declared.

According to him, memory should not rely solely on anniversaries and ceremonies, but on institutions working every day to document and pass it on.

The head of state assured the formerly persecuted that he would support initiatives to institutionalise historical memory and raise awareness of the injustices of the past.

“The way we preserve memory today will show what kind of Albania we want to leave to future generations: a just, democratic, European and, above all, humane Albania that does not forget,” the President said.

During the visit, Begaj also viewed the photographic exhibition “Dignity in the Face of Totalitarianism,” which documents the lives of interned families. The commemorative ceremony was attended by Lushnjë Mayor Eriselda Sefa and Gentiana Sula, head of the Files Authority.

PRESIDENT BEGAJ’S FULL SPEECH IN LUSHNJË

Today we have gathered here in Savër not simply to remember. In this place, which bears some of the heaviest and most shameful memories of our nation’s modern history, we have gathered so that we do not forget.

This place is evidence of how innocent citizens were deprived of fundamental human rights, of freedom and of a normal life, and how systematic attempts were made to strip them of their human dignity.

For this reason, what brings us together today is not merely a commemorative look back in time. Above all, it is a duty to the present and a responsibility to the future, to our children and the generations to come, not to forget.

Savër, Plugu, Gradishta, Çerma and many others are, for part of today’s generation, merely the names of villages in Myzeqe, but for hundreds of families they are the silent witnesses of lives taken hostage. They represent years of lost youth and energy, interrupted dreams, and children who grew up under the burden of a “guilt” they had never committed.

From 1950, beginning with Plugu, some villages in Myzeqe were arbitrarily turned into places of internment, where the restriction of freedom did not end at the barbed wire but extended to work, education, family and the future. I must stress that this arbitrariness was not only criminal injustice against the interned families. It also unjustly tarnished the dignity of a region renowned for its hospitality and generosity.

People were brought here from the North and the South, from cities and villages, men and women, the elderly and children. People with different histories and beliefs, but whom the authorities of the time had marked with one shared fate: unwanted, because they did not think as the regime did.

And behind every word such as “biography,” “enemy” or “undesirable,” human lives and entire families were destroyed. Forgive me for mentioning one among you, because all of you deserve to be mentioned.

One of the survivors of this camp is here among us today, Mr Sofokli Kuqeshi.

He was only 10 years old when, in July 1960, he was brought to Savër together with his mother, five brothers and sister. His father had been executed, while his uncle had been sentenced to 22 years in prison.

The “guilt” of 10-year-old Sofokli? The family into which he had been born. Sofokli spent 30 years of his life here.

Today, when we stop at the Roll Call site, it may seem to us merely a point on today’s itinerary of remembrance. For Sofokli Kuqeshi and all of you, it was daily pain and humiliation.

And perhaps it is here that the absurdity and cruelty of the system become most clear: a 10-year-old child had committed no crime, yet he endured a punishment that would mark 30 years of his life.

This was also one of the gravest injustices of that regime: punishment that was absurdly inherited from generation to generation.

But the history of Savër is not only a history of suffering. At the same time, it is also a history of resistance and dignity, demonstrated by all of you.

The dictatorship took away these people’s homes, property, professions and freedom. It limited their opportunities for education and their right to choose their own lives. But it never managed to do one thing: take away their dignity.

Therefore, today we do not commemorate suffering alone. Today, we honour your resistance.

We honour the mothers and fathers who did the impossible to give their children the warmth of a family under conditions of internment; we honour the women who bore the burden of hard labour, imprisonment or internment, anxiety for their children and the pain of separation from their imprisoned husbands; today, we honour the children of internment, those forced to grow up quickly, who learned early that the regime divided people according to their biographies, but who did not give up their dreams and love for their homeland; we honour those who keep this memory alive today: former internees and their families, associations, researchers, historians, teachers and every witness who has found the strength to recount what they experienced and what was endured.

Memory is not revenge, and justice cannot repeat the logic of the dictatorship by placing on children the unfounded guilt of their parents.

But memory demands the truth; it demands that we document it, learn it and, certainly, tell it.

Therefore, the barracks of Savër, the Roll Call site and every remaining trace of memory here are not merely ruins of the past. They are material evidence of that dark part of our history.

If we allow them to disappear, we would unjustly erase part of the evidence of history. But history requires courage to confront even its inglorious pages, to acknowledge the mistakes that cost innocent lives and to ask forgiveness, forgiveness from the thousands of victims of state injustice.

Time passes; time does not wait. Witnesses are dwindling, physical traces are deteriorating, and direct memory is becoming increasingly fragile.

That is why we must act: collect testimonies, preserve photographs, digitise documents, mark and protect places of suffering, and make this history part of the education of younger generations.

Memory needs not only anniversaries and ceremonies such as this one, but institutions that preserve it every day.

Today, as we distribute certificates of resistance, we are not giving these families something they did not already have.

They have always had dignity.

Today, we bow with respect before their resilience.

Today, we are not simply visiting “Landscapes of Isolation.” By remembering them, preserving them and showing them to younger generations, we are turning them into landscapes of historical memory.

I would like to thank all those who contributed to this event: the institutions, researchers, associations, families, witnesses and young people committed to preserving and passing on memory.

I thank them for the integrity, patience and passion with which they seek out, document and convey the testimonies of the past.

In particular, I wish to salute those who are here among us today and who were themselves witnesses of that time: people who experienced internment, imprisonment, discrimination, separation from their families and the daily struggle to preserve their dignity.

Your testimony is part of Albania’s history. And a democratic state has a duty not only to listen to it, but also to preserve it.

With respect and honour, today I remember all those who lost their lives, freedom and the best years of their lives because of their political beliefs, family background, faith or opposition to the regime; all those who suffered because they believed in freedom, democracy and a different Albania.

As an institution and as an individual, I will support initiatives that help document the past, preserve memory and educate younger generations, with the goal that I believe we all share: to raise awareness of the injustices of the past and build Albania’s future as worthy members of the European family.

The way we preserve memory today will show what kind of Albania we want to leave to future generations: a just, democratic, European Albania, but above all, a humane Albania that does not forget, that does not forget events such as those you experienced.

Thank you.

The post History Requires Courage”/ President Begaj Calls from Savër for Crimes to Be Documented and Apologies to Be Made appeared first on Albeu.com.

Kreu i shtetit vendosi një kurorë me lule në Memorialin e Përndjekjes Politike në Lushnje dhe vizitoi barakat e ish-kampit të Savrës, një nga qendrat më të mëdha të internimit në Shqipëri.

Në prani të ish-të internuarve, familjarëve të viktimave, studiuesve dhe shkrimtarëve, Begaj deklaroi se përkujtimi i së kaluarës është një detyrim ndaj së tashmes dhe përgjegjësi për brezat e ardhshëm.

“Historia kërkon kurajë për të njohur gabimet që kanë kushtuar jetë të pafajshme dhe për të kërkuar falje, falje ndaj mijëra viktimave të padrejtësisë shtetërore”, u shpreh Presidenti.

Begaj e cilësoi kampin e Savrës, si një nga vendet që mbart kujtimet më të rënda dhe më të turpshme të historisë moderne të vendit.

Ai shprehu respekt për të përndjekurit politikë, të cilët humbën lirinë, pronën dhe mundësitë, por arritën të ruanin dinjitetin.

Presidenti paralajmëroi se dëshmitarët e drejtpërdrejtë të asaj periudhe po pakësohen, ndërsa gjurmët fizike të vendeve të vuajtjes po degradojnë. Për këtë arsye, ai kërkoi bashkëpunim ndërmjet institucioneve për mbledhjen e dëshmive dhe mbrojtjen e trashëgimisë historike.

“Duhet të mbledhim dëshmitë, të ruajmë fotografitë, të digjitalizojmë dokumentet, të shënojmë dhe të mbrojmë vendet e vuajtjes dhe ta bëjmë këtë histori pjesë të edukimit të brezave të rinj”, deklaroi Begaj.

Sipas tij, kujtesa nuk duhet të mbështetet vetëm te përvjetorët dhe ceremonitë, por te institucione që punojnë çdo ditë për dokumentimin dhe përcjelljen e saj.

Kreu i shtetit garantoi ish-të përndjekurit se do të mbështesë nismat për institucionalizimin e kujtesës historike dhe ndërgjegjësimin mbi padrejtësitë e së kaluarës.

“Mënyra se si e ruajmë kujtesën sot do të tregojë se çfarë Shqipërie duam t’u lëmë brezave që do të vijnë: një Shqipëri të drejtë, demokratike, evropiane dhe, mbi të gjitha, humane, e cila nuk harron”, tha Presidenti.

Gjatë vizitës, Begaj pa edhe ekspozitën fotografike “Dinjiteti përballë Totalitarizmit”, e cila dokumenton jetën e familjeve të internuara. Në ceremoninë përkujtimore morën pjesë kryetarja e Bashkisë së Lushnjes, Eriselda Sefa, dhe drejtuesja e Autoritetit të Dosjeve, Gentiana Sula.

FJALA E PLOTË E PRESIDENTIT BEGAJ NË LUSHNJE

Sot jemi mbledhur këtu në Savër jo thjesht për të kujtuar! Në këtë vend, që mban ndër kujtimet më të rënda dhe më të turpshme të historisë moderne të kombit tonë, ne jemi mbledhur për të mos harruar!

Ky vend është dëshmi se si shtetas të pafajshëm janë privuar nga të drejtat themelore njerëzore, nga liria dhe jeta normale dhe ku është tentuar sistematikisht t’i zhveshin nga dinjiteti njerëzor.

Për këtë arsye, ajo që na mbledh bashkë sot nuk është vetëm një vështrim përkujtimor prapa në kohë. Është, mbi të gjitha, një detyrim ndaj të sotmes dhe një përgjegjësi për të ardhmen, ndaj fëmijëve tanë dhe brezave që do të vijnë, për të mos harruar!

Savra, Plugu, Gradishta, Çerma, e shumë të tjera, për një pjesë të brezit të sotëm janë vetëm disa emra fshatrash të Myzeqesë, por për qindra familje janë dëshmitarët e heshtur të jetëve të marra peng. Janë vite të humbura rinie dhe energjie, janë ëndrrat e ndërprera, janë fëmijët që u rritën nën ngarkesën e një “faji” që nuk e kishin kryer kurrë.

Që nga viti 1950 me Plugun, një pjesë e fshatrave të Myzeqesë u shndërruan arbitrarisht në vende internimi, ku kufizimi i lirisë nuk mbaronte tek telat me gjemba, por shtrihej mbi punën, shkollimin, familjen dhe të ardhmen. Duhet të theksoj se ky arbitraritet nuk ishte vetëm padrejtësia kriminale ndaj familjeve të internuara. Ai njolloste po aq padrejtësisht edhe dinjitetin e një zone të përmendur për mikpritje dhe bujari.

Këtu sollën njerëz nga Veriu e Jugu, nga qytetet e fshatrat, burra e gra, pleq e fëmijë. Njerëz me histori dhe bindje të ndryshme, por që pushteti i kohës i kishte vulosur me një fat të vetëm: të padëshiruar, sepse ata nuk mendonin si ai.
Dhe pas çdo fjale si “biografi”, “armik” apo “i padëshiruar” shkatërroheshin jetë njerëzore dhe familje të tëra. Më falni që unë do të përmend njërin prej jush, sepse ju meritoni të përmendeni të gjithë.

Një prej të mbijetuarve të këtij kampi, është sot këtu mes nesh, zoti Sofokli Kuqeshi.

Ishte vetëm dhjetë vjeç kur në korrik të vitit 1960 u soll në Savër bashkë me nënën, pesë vëllezërit dhe motrën. Babanë ia kishin pushkatuar, xhaxhain ia kishin dënuar me 22 vjet burg.

“Faji” i Sofokliut 10-vjeçar? Familja ku ai kishte lindur. Sofokliu kaloi këtu 30 vjet të jetës.
Sot, kur të ndalemi te vendi i Apelit, për ne ai mund të duket thjesht një pikë në itinerarin e sotshëm të kujtesës. Për Sofokli Kuqeshin dhe të gjithë ju ishte dhembje dhe fyerje e përditshme.

Dhe ndoshta këtu kuptohet më qartë absurditeti dhe mizoria e sistemit: një fëmijë 10-vjeçar nuk kishte kryer asnjë krim, e megjithatë ai vuajti një dënim që do të shënjonte 30 vjet të jetës së tij.

Kjo ishte, gjithashtu, një nga padrejtësitë më të rënda të atij regjimi: dënimi që trashëgohej në mënyrë absurde, brez pas brezi.

Por historia e Savrës nuk është vetëm histori vuajtjeje. Është njëkohësisht, histori edhe qëndrese dhe dinjiteti e treguar nga të gjithë ju.

Diktatura u mori këtyre njerëzve shtëpinë, pronën, profesionin dhe lirinë. U kufizoi mundësitë për shkollim dhe të drejtën për të zgjedhur jetën e tyre. Por nuk arriti kurrë të bënte një gjë: t’u merrte dinjitetin.

Prandaj sot, nuk përkujtojmë vetëm vuajtjen. Sot, ne nderojmë qëndresën tuaj!

Nderojmë nënat dhe baballarët që bënë të pamundurën për t’u dhënë fëmijëve ngrohtësinë e një familjeje në kushtet e internimit; nderojmë gratë që mbajtën mbi shpatulla punën e rëndë, burgimin apo internimin, ankthin për fëmijët dhe dhimbjen e ndarjes nga bashkëshortët e burgosur; nderojmë sot fëmijët e internimit, ata që u detyruan të rriteshin shpejt, që mësuan herët se regjimi i ndante njerëzit sipas biografisë, por që nuk hoqën dorë nga ëndrrat dhe dashuria për atdheun; nderojmë ata që sot e mbajnë gjallë këtë kujtesë: ish-të internuarit dhe familjet e tyre, shoqatat, studiuesit, historianët, mësuesit dhe çdo dëshmitar që ka gjetur forcën për të treguar atë që ka përjetuar dhe është përjetuar.

Kujtesa nuk është hakmarrje dhe drejtësia nuk mund të përsërisë logjikën e diktaturës duke ua ngarkuar fëmijëve fajet e paqena të prindërve.

Por kujtesa kërkon të vërtetën, kërkon ta dokumentojmë atë, ta mësojmë atë dhe patjetër ta tregojmë atë.
Prandaj barakat e Savrës, vendi i Apelit dhe çdo gjurmë kujtese e mbetur këtu, nuk janë vetëm rrënoja të së shkuarës. Janë dëshmi materiale të asaj pjese të errët të historisë sonë.

Në qoftë se do t’i lëmë të zhduken, do të fshinim padrejtësisht një pjesë të provave të historisë. Por historia kërkon kurajë për t’u përballur edhe me faqet e palavdishme të saj, për të njohur gabimet që kanë kushtuar jetë të pafajshme dhe për të kërkuar falje, falje ndaj mijëra viktimave të padrejtësisë shtetërore.

Koha ikën, koha nuk pret. Dëshmitarët po pakësohen, gjurmët fizike po degradojnë dhe kujtesa e drejtpërdrejtë po bëhet gjithnjë e më e brishtë.

Prandaj duhet të veprojmë: të mbledhim dëshmitë, të ruajmë fotografitë, të digjitalizojmë dokumentet, të shënojmë dhe të mbrojmë vendet e vuajtjes dhe ta bëjmë këtë histori pjesë të edukimit të brezave të rinj.

Kujtesa ka nevojë jo vetëm për përvjetorë dhe ceremoni si kjo, por për institucione që e ruajnë atë çdo ditë.

Sot, kur shpërndajmë certifikatat e qëndresës, nuk po u japim këtyre familjeve diçka që nuk e kishin.

Dinjitetin e kanë pasur gjithmonë.

Ne sot përkulemi me respekt para qëndresës së tyre.

Sot nuk po vizitojmë thjesht “Peizazhe të Izolimit”. Duke i kujtuar, duke i ruajtur dhe duke ua treguar brezave të rinj, po i kthejmë ato në peizazhe të kujtesës historike.

Dëshiroj të falënderoj të gjithë kontribuuesit e këtij aktiviteti: institucionet, studiuesit, shoqatat, familjet, dëshmitarët dhe të rinjtë që angazhohen për ruajtjen dhe transmetimin e kujtesës!

I falënderoj për integritetin, durimin dhe pasionin me të cilin kërkojnë, dokumentojnë dhe përcjellin dëshmitë e së kaluarës!

Në mënyrë të veçantë, dua të përshëndes ata që janë sot mes nesh dhe që kanë qenë vetë dëshmitarë të asaj kohe: njerëzit që përjetuan internimin, burgimin, diskriminimin, ndarjen nga familjet dhe luftën e përditshme për të ruajtur dinjitetin.

Dëshmia juaj është pjesë e historisë së Shqipërisë. Dhe një shtet demokratik ka detyrimin jo vetëm ta dëgjojë, por edhe ta ruajë atë.

Me respekt dhe nderim kujtoj sot të gjithë ata që humbën jetën, lirinë dhe vitet më të mira të saj për shkak të bindjeve politike, prejardhjes familjare, besimit apo kundërshtimit ndaj regjimit; të gjithë ata që vuajtën sepse besuan te liria, te demokracia dhe te një Shqipëri tjetër.

Si institucion dhe si person do të mbështes nismat që ndihmojnë dokumentimin e së kaluarës, ruajtjen e kujtesës dhe edukimin e brezave të rinj, me synimin që besoj e kemi të gjithë: të ndërgjegjësojmë për padrejtësitë e së kaluarën, të ndërtojmë të ardhmen e Shqipërisë si anëtarë të denjë të familjes evropiane.

Mënyra se si ne ruajmë kujtesën sot, do të tregojë se çfarë Shqipërie duam t’u lëmë brezave që do të vijnë: një Shqipëri të drejtë, demokratike, evropiane, por mbi të gjitha, një Shqipëri humane, e cila nuk harron, nuk harron ngjarje si kjo juaja.

Ju faleminderit!

The post “Historia kërkon kurajë”/ Presidenti Begaj thirrje nga Savra për të dokumentuar krimet dhe për të kërkuar falje appeared first on Albeu.com.

At midday today, a magnitude 3.8 earthquake was recorded in Albania. According to seismological data, the earthquake was recorded at 12:44 p.m., with its epicenter about 8 kilometers northeast of Lushnjë and around 29 kilometers southwest of Elbasan.

The tremor occurred at a depth of around 5 kilometers.

The post Earthquake Strikes Albania, Here Is the Magnitude! appeared first on Albeu.com.