Liridon Berisha u bë një nga figurat kryesore të përballjes ndërmjet Vaduzit dhe Luganos, por këtë herë mbrojtësi kosovar mori përsipër një detyrë krejt të pazakontë.

Në minutën e 82-të, portieri i Vaduzit, Leon Schaffran, u përjashtua me karton të kuq. Meqë skuadra i kishte shfrytëzuar të pesë zëvendësimet, Berisha u detyrua të merrte vendin e tij mes shtyllave gjatë minutave të mbetura.

Futbollisti 28-vjeçar veshi fanellën jeshile, vendosi dorezat dhe mori rolin e portierit në një rrethanë që nuk e kishte parashikuar aspak.

Pas takimit, ai e komentoi me humor këtë përvojë: “Një situatë të tillë nuk mund ta planifikosh. As nuk më kujtohet kur kam luajtur për herë të fundit si portier. Mund të ketë qenë kur isha pesë ose gjashtë vjeç dhe vëllai më godiste topin”.

Në aksionin e parë si gardian i portës, Berisha pati edhe ndihmën e traversës. Goditja e dënimit e ekzekutuar nga Anto Grgic u ndal nga shtylla horizontale.

Më pas, kosovari u tregua i vëmendshëm në disa situata të tjera. Një prej ndërhyrjeve të tij erdhi në kohën shtesë, kur krosimi i Carbone mori drejtimin e cepit të sipërm të portës.

Berisha nuk pësoi asnjë gol gjatë kohës që qëndroi në portë, ndonëse nuk luan në atë pozicion. Megjithatë, përpjekjet e tij nuk i mjaftuan Vaduzit për të shmangur disfatën 2-1 kundër Luganos.

Kjo ishte ndeshja e parë e sezonit për Vaduzin, që e nisi me humbje rikthimin në elitën e futbollit zviceran pas një mungese pesëvjeçare.

Mbrojtësi kosovar nuk e fshehu zhgënjimin për rezultatin, pasi vlerësoi se skuadra e tij kishte zhvilluar një paraqitje të mirë.

“Pa dyshim se meritonim më tepër, sepse duhej të kalonim në avantazh që gjatë pjesës së parë. Të dy golat i pësuam pas goditjeve nga këndi dhe për këtë duhet të mbajmë përgjegjësi. Në vazhdim duhet të tregohemi më agresivë dhe më të vëmendshëm në fazën mbrojtëse”, deklaroi Berisha.

Pas humbjes, trajneri i Vaduzit, Marc Schneider, doli në mbështetje të ekipit të tij. Ai e përshkroi paraqitjen si të mirë dhe të guximshme, duke theksuar se gola të tillë mund të pësohen, veçanërisht përballë lojtarëve të fuqishëm si Mai, Papadopoulos dhe Bichsel.

Schneider foli gjithashtu për përjashtimin e Schaffranit. Sipas tij, kartoni i kuq ishte një masë e ashpër, megjithëse pranoi se portieri ndërhyri me vonesë ndaj sulmuesit të Luganos, Dereck Moncada, ndaj vendimi i gjyqtarit ishte i drejtë.

Berisha shpreson që të mos gjendet sërish në një rrethanë të ngjashme, por mbetet i gatshëm të marrë të njëjtën përgjegjësi nëse skuadra do të ketë nevojë.

“Uroj që të mos më kërkohet ta përsëris, por nëse ekipi ka nevojë për mua, do t’i vendos përsëri dorezat”, përfundoi mbrojtësi kosovar.

The post Debutim i pazakontë për Liridon Berishën, mbrojtësi kosovar që përfundoi në portën e Vaduzit appeared first on Albeu.com.

Kastriot Imeri e ka hapur në mënyrë mbresëlënëse sezonin 2026/27 në elitën e futbollit zviceran.

Mesfushori kosovar dha një kontribut të rëndësishëm në triumfin 4-2 të BSC Young Boys kundër FC Sion, duke përgatitur dy prej golave të skuadrës nga Berna.

Hyrja e Imerit në fushë erdhi në minutën e 25-të. Ai zuri vendin e Alan Virginiusit, i cili nuk mundi ta vazhdonte ndeshjen për shkak të një lëndimi, ndërsa ndikimi i 26-vjeçarit u ndie menjëherë.

Në minutën e 40-të, Imeri krijoi golin e epërsisë 2-0, të realizuar nga Alvyn Sanches. Mesfushori u shfaq sërish në rolin e asistuesit në minutën e 66-të, kur Samuel Essende shënoi për rezultatin 3-2.

Kjo paraqitje shënoi një rikthim të spikatur për Imerin te Young Boys, pas sezonit të kaluar që e kaloi në huazim te FC Thun.

Gjatë edicionit me Thunin, ai zhvilloi një sezon të jashtëzakonshëm, fitoi titullin e kampionit dhe kontribuoi në rikthimin e ekipit në elitën e futbollit zviceran.

Tashmë i rikthyer te Young Boys me synime të reja, Imeri tregoi që në paraqitjen e parë sezonale se mund të marrë një rol kryesor në skuadër gjatë garave të reja.

The post Kastriot Imeri shkëlqen në rikthimin te Young Boys, e hap sezonin me dy asistime appeared first on Albeu.com.

Zvicra është në çerekfinale dhe kjo tejkalon kufijtë e një ndeshjeje futbolli. Kjo është një ese për bukurinë e lojës, për fitoret në fushë dhe zhurmën përreth saj; për një ëndërr që duhej të niste në Suedi, por mori formë në Basel; dhe për një koftor, pranë të cilit një fëmijë i vogël vraponte që të ngrohej.

Nesër, në orën 03:00 të mëngjesit, Zvicra përballet me Argjentinën në çerekfinalen e Kampionatit Botëror të Futbollit. Ky është një moment që zviceranët e kanë pritur plot 72 vjet, pasi hera e fundit kur arritën në këtë fazë ishte më 1954. Atëbotë bota dhe futbolli kishin tjetër pamje: ndeshjet dëgjoheshin në radio dhe televizori ishte luks i rrallë. Në Bern, Gjermania u shpall kampione pasi mposhti Hungarinë, triumf që i dha një shtysë të madhe shoqërisë gjermane dhe u pa si fillimi i mrekullisë ekonomike. Vetëm një dekadë më parë, Gjermania ndodhej mbi rrënojat e krimeve dhe shkatërrimeve të nazizmit. Në atë kohë, gratë në Zvicër ende nuk kishin të drejtë vote dhe as të drejtë kandidimi për poste politike. Suksesi historik i Zvicrës në vitin 2026 lidhet ngushtë edhe me rolin e madh të sportistëve me prejardhje nga trojet shqiptare, si Granit Xhaka, Xherdan Shaqiri, Valon Behrami, Blerim Xhemaili, Admir Mehmedi e shumë të tjerë.

Fakti që Granit Xhaka erdhi në jetë në Basel ishte, në thelb, një rastësi. Prindërit e tij synonin të shpërnguleshin në Suedi, por gjatë rrugës ndalën për disa ditë te të afërmit në Basel, në metropolin e Zvicrës veriore, dhe përfundimisht qëndruan aty. Kur lindi Graniti, Xherdan Shaqiri pothuajse kishte mbushur një vit. I lindur në Gjilan, ai, si mijëra fëmijë të Kosovës në fillim të viteve 1990, u vendos në Zvicër pranë Baselit, aty ku i ati punonte si argat. Në fakt, fillimisht nuk kishte ardhur i vetëm, por më pas pjesa tjetër e familjes iu bashkua babait në Zvicër. Ata jetonin në një banesë të vogël, pa ngrohje qendrore, ku kishin vetëm një koftor. Në një intervistë, Xherdani ka treguar se shpeshherë, nga të ftohtit në banesë, vraponte sa andej këndej nëpër dhoma për t’u ngrohur. Ndoshta pikërisht aty, krahas mbështetjes së babait të tij, i cili ishte jashtëzakonisht i apasionuar pas futbollit, nisi edhe dëshira e tij për lojën.

Prania e futbollistëve me origjinë shqiptare në kombëtaren zvicerane nuk është pritur gjithmonë pa polemika. Një pjesë e tifozëve shqiptarë ua kanë marrë për të madhe që nuk zgjodhën Kosovën, edhe pse në kohën kur Xhaka dhe Shaqiri nisën karrierën profesionale, Kosova nuk ishte anëtare e UEFA-s dhe FIFA-s. Të tjerë pretendojnë se ata mund të kishin zgjedhur Shqipërinë. Këto qortime janë të padrejta. Xhaka, Shaqiri dhe të tjerët janë rritur dhe janë formuar si futbollistë në Zvicër; ata janë jo vetëm shtetas zviceranë, por edhe dëshmi të qarta të integrimit në vendin që është atdheu i tyre. Kjo mund të mos u pëlqejë disa të nxehtëve mes shqiptarëve, por të luash për Zvicrën nuk të bën as më pak e, ndoshta, as më shumë patriot. Vetë Xhaka u shpreh këto ditë: “Është privilegj që pata mundësinë ta vesh këtë fanellë për herë të 150-të. Ky vend (Zvicra), në të cilin kam lindur dhe jam rritur, i ka dhënë shumë familjes sime. Shpresoj që kjo të mos mbetet ndeshja ime e fundit”.

Tensione, keqkuptime dhe mungesë durimi kanë ardhur edhe nga disa qarqe konservatore në Zvicër. Disa ende nuk e pranojnë se shoqëria ka ndryshuar, është bërë më e larmishme dhe se jo të gjithë lojtarët mund të kenë mbiemra si Meier dhe Müller. Shumë futbollistë me prejardhje të huaj janë përballur me përvoja jo të këndshme. Romelu Lukaku i Belgjikës ka thënë se kur luante mirë, quhej sulmues belg, ndërsa kur rezultatet mungonin, kthehej në një sulmues belg me origjinë kongoleze. Karim Benzema ka deklaruar: “Nëse shënoj, jam francez. Nëse nuk shënoj, jam arab”. Ndërsa Mesut Özil la këtë fjali: “Jam gjerman kur fitojmë, por jam emigrant kur humbasim”. (Özil përfundoi në prehrin e presidentit autokratik turk, nuk ishte vendimi më i mirë i jetës së tij).

Në vitin 2018, kur Zvicra e mundi Serbinë në Kaliningrad falë golave të Xhakës dhe Shaqirit, dy futbollistët me origjinë nga Kosova, të mbështetur edhe nga lojtarë të tjerë, formuan me gishta shqiponjën dykrenare. Mediat propagandistike serbe reaguan pa kontroll, duke përhapur gënjeshtrën se ky ishte një akt nacionalist. Fatkeqësisht, këtë narrativë e morën për të mirëqenë edhe disa media zvicerane. Megjithatë, kishte dhe ka gazetarë seriozë në Zvicër që nuk ranë në grackën e zhurmuesve nga Beogradi. Prapëseprapë, një pakicë publicistësh zviceranë vazhdon ta sulmojë Xhakën, sepse i pengon “mentaliteti” i tij kryengritës dhe ajo “afera me shqiponjë”. Nuk është rastësi që pikërisht ata publicistë që e godasin Xhakën janë edhe mbështetës të mëdhenj të Vladimir Putinit, Aleksandar Vuçiqit dhe kundërshtarë të ashpër të pavarësisë së Kosovës. Pavarësisht këtyre zërave, Granit Xhaka mbetet futbollisti më i mirë në historinë e Zvicrës. Një shqiptar i helvetizuar, pra i integruar, që hyn në çdo duel i pamëshirshëm dhe i uritur për sukses. Për kombëtaren e Zvicrës ai nuk kursen asgjë. Sonte, kur nata do të shndërrohet në ditë, përballë Argjentinës nuk do të luajë vetëm Zvicra, por edhe një pjesë e historisë së Kosovës.

Sipas gazetës “Tages Anzeiger”, 41 për qind e njerëzve që jetojnë në Zvicër kanë prejardhje të huaj. “Në kantonin e Zürichut kjo shifër është 47 për qind, ndërsa në Gjenevë arrin deri në 66 për qind”, shkruan kjo gazetë. A mund ta forcojë edhe më shumë unitetin në shoqërinë zvicerane suksesi i kombëtares? Pikërisht këtë pyetje “Tages Anzeiger” ia ka drejtuar Artan Islamajt. Ai është bashkëdrejtor i Institutit “Zvicra e Re” (Institut Neue Schweiz), i cili angazhohet për një Zvicër të larmishme. Sipas tij, atmosfera aktuale në vend është shumë e bukur, por ai nënvizon edhe diçka tjetër: “Pranimi i zviceranëve me prejardhje migrimi në Zvicër vazhdon të jetë ende i varur nga suksesi. Pjesë e shoqërisë bëhesh vetëm nëse sjell rezultate”.

Megjithatë, për momentin po dominojnë vetëm entuziazmi dhe gëzimi. Në shumë qytete, restoranteve u është lejuar të qëndrojnë hapur gjatë gjithë natës. Sonte, pak njerëz pritet të flenë në Zvicër. Nuk po ndihet ndarje mes Zvicrës gjermanofone dhe asaj frankofone, as mes qyteteve dhe fshatrave, e as mes emigrantëve dhe zviceranëve. Humoristi nga Zvicra frankofone, Charles Nouveau, i tha “Tages Anzeiger”: “E vetmja ndarje që ekziston ende në vend, është ajo midis atyre që zgjohen për ndeshjen dhe atyre që nuk shkojnë fare për të fjetur”. Kur zviceranët bëjnë shaka me veten, ata kujtojnë shkrimtarin Friedrich Dürrenmatt, i cili ka thënë: “Është bukur të lindësh zviceran; është bukur të vdesësh zviceran. Por çfarë bën ndërkohë? Përgjigjja ime është në mënyrën zvicerane. Këtë ndërkohë e kaloj me punë”. Sikur të ishte gjallë, ai ndoshta do ta ndryshonte këtë mendim, do të vishte fanellën e Zvicrës dhe do të valëviste një shall me kryq të kuq (ky ishte një test, sepse kryqi i flamurit të Zvicrës është i bardhë). Dürrenmatt ishte adhurues i madh i futbollit, sidomos i Neuchâtel Xamax, dhe ndeshjet i ndiqte nga tribuna me teleskop. Për të, futbolli nuk ishte thjesht sport, por një lloj teatri, ku fusha ishte skenë dhe lojtarët aktorë.

Përballë Zvicrës sonte, ose ndoshta nesër, janë argjentinasit. Dhe ja një shembull i aktrimit latinoamerikan. Më 22 qershor 1986, në stadiumin e futbollit të qytetit të Meksikos, Argjentina dhe Anglia u përplasën në çerekfinale. Katër vjet më herët, Argjentina kishte humbur luftën për ishujt Malvinas ose Falkland kundër Britanisë së Madhe. Ajo që ndodhi në minutën e 51-të hyri në histori dhe madje ka edhe një zë më vete në Wikipedia me titullin “Dora e Zotit”: Diego Maradona u soll sikur do ta godiste topin me kokë, por shënoi me dorë. Goli u pranua. Vetëm katër minuta më pas, ai tregoi gjenialitetin e tij. Mori topin dhe nisi një sllallom prej 60 metrash, thuajse si të ishte slloveni Bojan Krizhaj. Në librin humoristik “Gebrauchsanweisung für Argentinien” (Doracak për Argjentinën), gazetari gjerman Christian Thiele ka sjellë komentin e gazetarit sportiv argjentinas Víctor Hugo Morales për golin e dytë të Maradonës: “Tani ai mund të pasonte te Burruchaga, jo, përsëri Maradona, gjenial! gjenial! gjenial! ta-ta-ta-ta-ta-ta-ta… dhe gooooool… goooool… Dua të qaj! Zot i shenjtë! Rroftë futbolli! GOL I JASHTËZAKONSHËM! Diego! Maradona! Më vjen për të qarë, më falni. Maradona, në një vrapim të pabesueshëm, në aksionin më të mirë të të gjitha kohërave! Ti dragua kozmik, nga cili planet ke ardhur te ne?”

Por 1986-a është larg. Tani është viti 2026. A është Lionel Messi dragoi kozmik i Argjentinës dhe pasardhësi i denjë i Maradonës? Një gjë është e sigurt: çdo dragua mund të rrëzohet nën kthetrat e shqiponjës. Argjentinasit le të mburren sa të duan se konsumojnë më së shumti mish për banor, se kanë ujëvarat më të mëdha, akullnajën më të madhe, malin më të lartë jashtë Azisë në botë (Aconcagua, 6960 metra), rrugën më të gjerë në botë (Avenida 9 de Julio), si edhe rrugën më të gjatë në botë (Avenida Rivadavia).

Zvicra ka Xhakën. Ka edhe disa përparësi të tjera. Por edhe ky shkrim duhet të marrë fund. Ftohni birrat. “Hopp Schwiiz”./Telegrafi/

The post Nata kthehet në ditë: përballë Argjentinës, Zvicra zbret në fushë me një copëz të historisë së Kosovës appeared first on Albeu.com.

Falë suksesit ndaj Kolumbisë, Kombëtarja e Zvicrës ka prekur një moment historik, pasi për herë të parë në epokën moderne ka siguruar kualifikimin në çerekfinale të Kupës së Botës.

Herën e fundit kur zviceranët kishin mbërritur në këtë fazë ishte viti 1954, kur vendi i tyre ishte organizator i turneut.

Sot, me Granit Xhakën në rolin e liderit, Zvicra po synon të shkruajë histori, por realiteti i futbollit në vitin 1954 ishte krejt tjetër nga ai që njihet sot.

Biletat bliheshin ende në sportel

Ndonëse Lojërat Olimpike të vitit 2028 janë shitur pothuajse tërësisht, edhe pse në fillim kishte dyshime për interesin e tifozëve, në Botërorin e vitit 1954 shumë ndeshje ende kishin vende bosh.

Finalja Hungari-Gjermani në stadiumin Wankdorf të Bernës ishte plot, por përballjet e tjera nuk tërhiqnin të njëjtin interes.

Edhe për të gjitha ndeshjet e Zvicrës në fazën e grupeve, biletat mund të merreshin ende në arkë. Madje, as çerekfinalja e famshme kundër Austrisë në stadiumin Pontaise në Lozanë nuk ishte shitur e gjitha, një situatë që në ditët e sotme do të ishte vështirë të imagjinohej.

Megjithatë, pasioni i tifozëve zviceranë nuk mungonte. Pas triumfit 4-1 ndaj Italisë, mbështetësit e ekzaltuar zbritën në fushë për të festuar bashkë me futbollistët. Për shkak të pikëve të barabarta në grup, ishte dashur të zhvillohej një ndeshje vendimtare.

Futbolli dhe televizioni sapo po hynin në një epokë të re

Në vitin 1954, Kupa e Botës nuk ndiqej globalisht si sot. Gjithsesi, ai turne shënoi një moment të rëndësishëm, sepse ndeshjet u transmetuan për herë të parë në histori në televizion.

Meqenëse televizorët ishin ende luks dhe gjendeshin rrallë nëpër shtëpi, shumë tifozë i ndiqnin takimet në restorante, në një formë të hershme të asaj që sot quhet shikim publik, shkruan SRF.ch.

Kufizimet teknologjike ishin të dukshme edhe në transmetim. Finalja e Kupës së Botës mes Hungarisë dhe Gjermanisë u pasqyrua vetëm me tri kamera.

Argëtimi televiziv ishte ende në fillesat e veta, gjë që reflektohej edhe te audienca. Sipas burimeve të ndryshme, ndeshjet e Botërorit 1954 u ndoqën në televizorë bardh e zi nga rreth 40 deri në 90 milionë njerëz.

Në kontrast me atë periudhë, FIFA vlerëson se Kupën e Botës 2026 do ta ndjekin rreth pesë deri në gjashtë miliardë shikues në gjithë globin.

Në atë kohë, radioja kishte peshë shumë më të madhe. Komenti legjendar i Herbert Zimmermann në finalen Gjermani-Hungari u shoqërua me pamje televizive vetëm në një moment të mëvonshëm.

“Messi” i asaj kohe luante për Hungarinë

Mjafton një vështrim te 16 kombëtaret pjesëmarrëse në Kupën e Botës 1954, në një turne që aso kohe ishte ende relativisht i vogël, për të kuptuar se renditja e forcave në futbollin botëror ishte krejt ndryshe.

Në majë të futbollit botëror qëndronte Hungaria, e drejtuar nga superylli Ferenc Puskás. Skuadra hungareze shihej si favoritja absolute, por në finale u mund në mënyrë dramatike nga Gjermania.

Hungaria nuk bën pjesë në Kupën e Botës 2026 dhe, në fakt, nuk është paraqitur në një Botëror që nga viti 1986.

Ferenc Puskás, kapiten i Hungarisë, ishte figura më e madhe e asaj epoke. Në fazën paraprake, Hungaria e kishte mundur Gjermaninë 8-3, por në finalen e madhe përfundoi me një humbje krejt të papritur.

Austria, që në vitin 1954 e mbylli turneun në vendin e tretë, këtë vit e cilësoi si sukses të madh vetëm avancimin në raundin e 32-shes.

Sa i përket Gjermanisë, kampiones së botës të vitit 1954, një tjetër “Mrekulli e Bernës” duket ende shumë larg.

Nga skuadrat që arritën çerekfinalet e Botërorit 1954, vetëm dy vazhdojnë të jenë ende pjesë e turneut aktual: Anglia dhe Zvicra.

Argjentina, kundërshtari i tanishëm i Zvicrës në çerekfinale, nuk kishte marrë pjesë fare në Kupën e Botës të vitit 1954.

Kupa e Botës 1954 dhe “Mrekullia e Bernës”

Botërori i vitit 1954 zë një vend të veçantë në histori, sidomos në Gjermani, për shkak të fitores sensacionale ndaj Hungarisë në finalen e luajtur në stadiumin Wankdorf të Bernës (3-2).

Pas atij suksesi historik, kapiteni Fritz Walter dhe trajneri Sepp Herberger u mbajtën mbi supe nga tifozët e entuziazmuar.

Në Gjermani, titulli botëror i vitit 1954 konsiderohet edhe si nisja e një periudhe të re pas Luftës së Dytë Botërore. “Mrekullia e Bernës” u pasua nga ringritja ekonomike gjermane dhe nga rikthimi gradual i vendit në arenën ndërkombëtare.

Në finalen e madhe, Puskás dhe Fritz Walter udhëhoqën përfaqësueset e tyre në një nga sfidat më të rëndësishme që ka njohur historia e futbollit.

Edhe pajisjet e kohës ishin shumë më modeste. Në stadiumin Wankdorf, zyrtarët komunikonin me radio, ndërsa fotografët e mediave përdornin mjete shumë më të thjeshta sesa ato që ekzistojnë sot.

Mes pamjeve të turneut të vitit 1954 shfaqen tifozë austriakë gjatë mbështetjes së kombëtares së tyre në ndeshjen me Çekosllovakinë, futbollistët gjermanë gjatë qëndrimit në hotelin Belvedere në Spiez, si edhe shumë skena të tjera nga ai edicion.

Rregulla krejt ndryshe nga ato të sotmet

Jo vetëm atmosfera, por edhe vetë rregullat e lojës ishin shumë të ndryshme në vitin 1954.

Sot, Murat Yakin ka mundësi të ndërhyjë në lojë dhe në skemë duke përdorur deri në pesë zëvendësime, ndërsa 72 vjet më parë nuk lejohej asnjë ndërrim lojtari.

Këtë realitet e përjetoi më së qarti portieri austriak Kurt Schmied në çerekfinalen me Zvicrën. Në temperaturat mbi 40 gradë Celsius në stadiumin Pontaise të Lozanës, ai u godit nga të nxehtit dhe në disa çaste humbi orientimin.

Zvicra shkoi në avantazh 3-0, por në fund u mposht në mënyrë spektakolare me shifrat 5-7.

Në minutat e fundit të asaj ndeshjeje, edhe mbrojtësi zviceran Roger Bocquet u shemb në fushë. Ajo përballje mbeti në histori si “Beteja e Lozanës” dhe vazhdon të jetë ndeshja me numrin më të madh të golave në historinë e Kupës së Botës.

The post Zvicra kthehet te kujtimet e Botërorit 1954: nga biletat në arkë te koha kur nuk lejoheshin zëvendësimet appeared first on Albeu.com.

Transmetuesi publik zviceran SRF raportoi së fundmi se Federata Ndërkombëtare e Futbollit (FIFA) ka vërejtur një shtim të ndjeshëm të komenteve raciste dhe gjuhës së urrejtjes në rrjetet sociale gjatë Botërorit të vitit 2026, krahasuar me edicionin e kaluar të zhvilluar në vitin 2022 në Katar.

Pasojat e këtij fenomeni po ndihen drejtpërdrejt edhe te përfaqësuesja e Zvicrës, pasi lojtarët e saj bëhen shpesh objekt sulmesh për shkak të ngjyrës së lëkurës apo origjinës, sidomos kur skuadra nuk arrin rezultatet e pritshme.

Këto sulme online u shfaqën menjëherë pas ndeshjes hapëse të Zvicrës në këtë Botëror, ku ekipi barazoi 1-1 me Katarin në një sfidë zhgënjyese, pasi pësoi gol në sekondat e fundit. Menjëherë pas mbylljes së ndeshjes, shumë profile nisën të shpërndanin ofendime raciste ndaj futbollistëve zviceranë, ndërsa në shënjestër u vu edhe sulmuesi i ri Johan Manzambi. Për shkak të përkeqësimit të situatës, Federata Zvicerane e Futbollit (SFV) është detyruar të reagojë me masa mbrojtëse.

Zëdhënësi i Federatës Zvicerane të Futbollit, Adrian Arnold, deklaroi se institucioni ka vendosur të zbatojë një qasje me tolerancë zero. Sipas tij, për t’i mbrojtur lojtarët nga presioni psikologjik dhe fyerjet, menaxherët e rrjeteve sociale të federatës po mbyllin menjëherë dhe në mënyrë proaktive hapësirat e komenteve në platformat e tyre sapo konstatohet një valë sulmesh.

Arnold sqaroi gjithashtu se federata nuk kufizohet vetëm te fshirja e komenteve apo bllokimi i profileve. Çdo rast abuzimi, si dhe çdo email apo letër anonime që përmbush kriteret e veprave penale të racizmit, po i përcillet pa vonesë policisë për ndjekje ligjore përmes departamentit juridik.

Megjithatë, autoritetet zvicerane pranojnë se përballja me këtë problem mbetet shumë e vështirë për aq kohë sa platformat e mëdha sociale lejojnë hapjen pa kufi të profileve anonime dhe nuk vendosin mekanizma më të fortë identifikimi. Për këtë arsye, federata u ka bërë edhe një herë thirrje kompanive të teknologjisë që të marrin më shumë përgjegjësi ligjore për të ndalur këtë dukuri që po dëmton imazhin e sportit më të ndjekur në botë.

The post Rriten mesazhet me përmbajtje raciste gjatë Botërorit 2026, Federata Zvicerane e Futbollit merr masa urgjente appeared first on Albeu.com.

20-vjeçari i Zvicrës vazhdoi formën e tij të lartë edhe në suksesin 2-1 kundër Kanadasë, ku realizoi një gol dhe dha një asist, duke fituar për të dytën herë çmimin “Lojtari i Ndeshjes” nga FIFA.

Trajneri i Zvicrës, Murat Yakin, ka pohuar se Manzambi ka qenë në një nivel të jashtëzakonshëm përgjatë gjithë vitit dhe po e dëshmon veten në skenën më të madhe të futbollit botëror.

Në fillim ai konsiderohej si lojtar krahu, por tani është zhvendosur në rolin e numrit 10, ku po shfaq më shumë liri dhe fantazi në fazën ofensive.

“Ai gjen hapësira, mendon shpejt, finalizon mirë dhe është gjithmonë i rrezikshëm për gol”, tha Yakin.

Manzambi nuk po tërheq vëmendje vetëm për golat, por edhe për punën në fazën mbrojtëse dhe për ndihmën që jep në ndërtimin e aksioneve.

Pas çdo realizimi, ai feston me një gjest të veçantë, duke imituar mbajtjen e një mangoje në duar, një simbol që ende nuk e ka shpjeguar publikisht.

“Kjo mbetet mes meje dhe shokëve të ekipit”, tha ai me buzëqeshje.

Vetëm katër vite më parë, Manzambi e ndiqte Kupën e Botës nga shtëpia. Tani ai është shndërruar në një nga emrat kryesorë të Zvicrës.

“Ëndrra ime ishte të luaja në Kupën e Botës. Tani jo vetëm që jam këtu, por po kontribuoj me gola dhe asistime. Është një ndjenjë e jashtëzakonshme”, u shpreh ai.

Edhe futbollistët më me përvojë të Zvicrës i kanë dhënë vlerësime të larta paraqitjeve të tij.

Mbrojtësi Manuel Akanji e ka përshkruar si një lojtar shumë krijues, që mund të prodhojë diçka edhe kur duket se nuk ka hapësirë, ndërsa portieri Gregor Kobel ka theksuar se ai ka potencial për një karrierë të madhe në futbollin evropian.

“Është i qetë, i fokusuar dhe e di saktësisht çfarë dëshiron të arrijë”, tha Kobel.

Shifrat e tij janë mbresëlënëse. Në këtë shekull, vetëm Kylian Mbappé dhe Thomas Müller kanë regjistruar statistika të ngjashme në një Kupë Bote si lojtarë nën 21 vjeç.

Po ashtu, Manzambi ka barazuar rekordin e Xherdan Shaqirit për golat e shënuar nga një futbollist zviceran në një Botëror modern.

I pyetur për këtë sukses, ai reagoi me modesti, por edhe me ambicie: “Shaqiri është një legjendë. Të barazosh rekordin e tij është nder. Nëse arrij ta kaloj, do të ishte diçka shumë e veçantë:.

Me formën që po kalon, Zvicra duket se ka gjetur një xhevahir të ri, një lojtar që po bëhet simbol i një brezi të ri dhe shpresa e madhe për sukses në Kupën e Botës 2026.

The post Manzambi, talenti i ri i Zvicrës që po spikat në Kupën e Botës appeared first on Albeu.com.

Kapiteni i përfaqësueses helvetike e priti me vlerësim këtë konsideratë, duke theksuar se fjalë të tilla nga ish-futbollistë i shtojnë motivimin për të synuar arritje të tjera me ekipin kombëtar.

“Sigurisht që do të thotë shumë për mua. Jashtë fushës ka gjithmonë njerëz që të duan më shumë ose më pak. Por kur e dëgjon këtë nga ish-lojtarët dhe shokët e skuadrës, është një kënaqësi e madhe. Më jep motivim dhe vullnet për të arritur diçka të madhe sërish”, ka deklaruar Xhaka për Blue Sport.

Megjithatë, mesfushori me prejardhje shqiptare nuk pranoi të përcaktojë vetë se kush meriton të quhet futbollisti më i mirë në historinë e Zvicrës.

Ai u shpreh se gjatë periudhës së tij te kombëtarja kanë kaluar shumë lojtarë të mëdhenj dhe se është e vështirë të veçohet vetëm një emër. Sipas tij, ai nuk është ithtar i vlerësimeve individuale, pasi e sheh veten si një futbollist që vendos ekipin në plan të parë, ndërsa gjykimin ua lë të tjerëve.

“Ka pasur shumë lojtarë të mëdhenj në ekipin kombëtar gjatë periudhës sime. Është e vështirë të zgjedhësh vetëm një. Nuk jam adhurues i çmimeve individuale, por jam një lojtar që mendon për ekipin. Janë njerëzit ata që duhet të gjykojnë dhe të vendosin, jo unë”, u shpreh ai.

Mes atyre që e kanë përzgjedhur Granit Xhakën si më të mirin në historinë e kombëtares zvicerane përmenden Dominique Herr, Erni Maissen, Alexandre Rey, Karl Engel, Sani Gygax dhe Admir Mehmedi.

Këto vlerësime vijnë pas një rruge të jashtëzakonshme të Xhakës me fanellën e Zvicrës, ku për shumë vite ai ka qenë lider dhe një nga elementët më të rëndësishëm të përfaqësueses helvetike.

The post Granit Xhaka shmang krahasimet, edhe pse shumë emra të mëdhenj e quajnë më të mirin në historinë e Zvicrës appeared first on Albeu.com.

Në vend të një klime pozitive, në radhët e tifozëve dhe opinionit publik po shtohet shqetësimi, teksa mediat zvicerane flasin për pakënaqësi të mundshme brenda grupit.

Në fokus është vendosur kapiteni Granit Xhaka, i cili pas sfidës shprehu hapur zhgënjimin për mënyrën se si u paraqit skuadra.

“Ka shumë për të folur, por tani duhet të veprojmë”, deklaroi mesfushori shqiptar menjëherë pas mbylljes së ndeshjes.

Kritikat e Xhakës

Kapiteni vuri në dukje mungesën e disiplinës taktike, duke nënvizuar se disa futbollistë tentojnë t’i zgjidhin situatat në mënyrë individuale dhe dalin jashtë detyrave të tyre në fushë, çka sipas tij dëmton funksionimin kolektiv të ekipit.

Megjithëse ai nuk përmendi emra, fjalët e tij ndezën reagime të shumta. Zvicra kishte kaluar në avantazh 1-0 me golin e Breel Embolos, por në minutat shtesë Bassam Al-Khoukhi barazoi për Katarin pas një kundërsulmi të shpejtë.

Xhaka kishte shprehur shqetësime edhe më parë. Pas barazimit 1-1 në miqësoren kundër Australisë, ai kishte paralajmëruar se ekipi nuk duhet të bjerë në vetëkënaqësi.

“Kishte gjëra gjatë kësaj jave që nuk ishin të mira. Ndoshta na mashtron ndjesia se do ta kalojmë fazën e grupeve lehtësisht. Nëse luajmë kështu, do ta përfundojmë garën pas tre ndeshjesh”, kishte thënë ai.

Raportime për pakënaqësi në skuadër

Sipas gazetës zvicerane Blick, jo të gjithë brenda ekipit e shohin me sy pozitiv mënyrën se si Xhaka e drejton përfaqësuesen. Raportohet se disa lojtarë e konsiderojnë kapitenin tepër kritik si në stërvitje, ashtu edhe në dhomën e zhveshjes.

Mediumi zviceran, duke iu referuar burimeve pranë ekipit, shkruan se “shumë negativitet ndikon në moralin e ekipit” dhe se gjendja mund të bëhet “toksike” nëse nuk menaxhohet siç duhet.

Xhaka, që verën e kaluar u largua nga Bayer Leverkuseni për t’iu bashkuar Sunderlandit për rreth 20 milionë euro, mori menjëherë edhe shiritin e kapitenit te klubi anglez. Kontrata e tij me Sunderlandin zgjat deri në verën e vitit 2028.

Pavarësisht nisjes zhgënjyese, në Grupin B ende nuk është vendosur asgjë. Zvicra do të luajë më pas ndaj Bosnjë e Hercegovinës dhe Kanadasë, ndërsa përballja mes këtyre dy kombëtareve u mbyll me rezultatin 1-1.

Për helvetikët, triumfi në dy ndeshjet e mbetura tashmë duket pothuajse i domosdoshëm, ndërsa mbetet për t’u parë nëse ekipi do të arrijë t’i lërë pas tensionet e raportuara dhe të rikthehet te rezultatet pozitive.

The post Zvicra në alarm pas 1-1 me Katarin, Xhaka në qendër të kritikave dhe raportimeve për tensione të brendshme appeared first on Albeu.com.

Sipas ish-yllit të përfaqësueses, kjo skuadër i ka cilësitë e nevojshme për të avancuar nga faza e grupeve dhe pikërisht ky duhet të konsiderohet objektivi minimal i Zvicrës në këtë Botëror.

“Çdo gjë tjetër do të ishte me siguri një zhgënjim”, ka thënë Shaqiri.

Për herë të parë që prej vitit 2010, Zvicra po luan në një turne të madh pa Shaqirin, i cili u tërhoq nga kombëtarja pas Kampionatit Evropian 2024. Në karrierën e tij me përfaqësuesen, ai shënoi 32 gola me fanellën e Zvicrës.

Shaqiri foli edhe për ndjesinë e të ndjekurit të ndeshjes nga distanca, duke pranuar se për të ishte e pazakonshme të mos ishte pjesë e ekipit.

“Ishte sigurisht e çuditshme për mua, sepse zakonisht jam gjithmonë aty. Nga ana tjetër, isha në gjendje të shikoja gjithçka në qetësi dhe paqe, në rehatinë e shtëpisë sime, dhe ta analizoja të gjithën. Ishte gjithashtu mirë që kisha më pak presion përnjëherë dhe munda ta shikoja ndeshjen në divan. Dhe sigurisht, ishte shumë mirë t’i mbështesja”, thotë Shaqiri.

Ai bëri të ditur gjithashtu se FIFA e kishte ftuar për të qenë pjesë e ceremonisë hapëse të Kupës së Botës në SHBA, Kanada dhe Meksikë, por nuk kishte arritur të merrte pjesë.

“Kisha bërë të gjitha planet e mia. Do të kishte qenë vërtet interesante dhe fantastike të isha atje me të gjitha legjendat e FIFA-s dhe të shihja ceremoninë e hapjes. U thashë se mund të vija për finalen”, deklaroi ai.

Në përmbyllje, Shaqiri nënvizoi se arma kryesore e Zvicrës duhet të jetë fryma e grupit dhe loja si një ekip i bashkuar.

Sipas tij, vetëm nëse Zvicra paraqitet në fushë si një grup i unifikuar, mund të arrijë sukses.

The post Shaqiri: Kalimi i grupit është synimi më i ulët për Zvicrën në Botërorin 2026 appeared first on Albeu.com.

Ky zhvillim e irritoi sidomos kapitenin Granit Xhaka, i cili edhe këtë herë nuk e fshehu qëndrimin e tij në deklaratën e dhënë pas përfundimit të ndeshjes.

“Nëse trajneri sjell një lojtar dhe ai lojtar përpiqet të bëjë gjithçka, dhe ju humbni disiplinën në pozicione të caktuara, atëherë bëhet e vështirë”, tha Xhaka, duke kritikuar hapur futbollistët që u aktivizuan nga stoli.

“Thjesht duhet të bësh atë që trajneri kërkon prej teje dhe të mos ndihesh sikur duhet të jesh ‘showman’ dhe të bësh gjithçka vetë”, shtoi ai.

Qëndrimi i kapitenit zviceran gjeti mbështetje te ish-reprezentuesi Beni Huggel. Sipas tij, disa prej lojtarëve që hynë gjatë lojës nuk i zbatuan siç duhet detyrat taktike.

“Manzambi dhe Amdouni nuk i mbajtën mirë pozicionet e tyre. Të dy duhej të kishin luajtur më shumë në krah”, u shpreh Huggel në rolin e ekspertit për “Blue Sport”.

Ai theksoi gjithashtu se nuk sheh asgjë problematike te fakti që Xhaka i bën publike këto çështje.

“Mendoj se është mirë që e thotë këtë. Nëse nuk i adreson këto çështje, atëherë vetëm sa gënjen veten”, deklaroi Huggel.

Megjithatë, ish-mesfushori zviceran pranoi se mbetet për debat nëse këto kritika duhet të shprehen para mediave apo të diskutohen vetëm brenda skuadrës.

“Xhaka mund t’i shmangte këto deklarata para mediave, por ai nuk është i tillë. Ai gjithmonë flet hapur dhe e shpreh atë që mendon”, shtoi ai.

Me këtë vlerësim u bashkua edhe Andreas Boni, kryeredaktor i “Blue Sport”, i cili e përshkroi Xhakën si një njeri që flet pa doreza.

“Graniti është një person që gjithmonë thotë atë që mendon”, tha Boni.

Sidoqoftë, ai vuri në dukje se pesha e fjalëve të kapitenit mund të bjerë nëse kritikat publike përsëriten pas çdo takimi.

“Nëse të njëjtën gjë do ta thoshte Gregor Kobel apo Breel Embolo, do të kishte një efekt tjetër. Nuk do të çuditesha nëse në ndeshjet e ardhshme përgjegjësia ndahet edhe nga liderë të tjerë të skuadrës për të mos lënë gjithçka mbi shpatullat e Xhakës”, u shpreh Boni.

Nga ana tjetër, Huggel mendon se jo çdo lojtar ka të njëjtën prirje si kapiteni për t’i thënë gjërat publikisht.

“Ndoshta të tjerët i diskutojnë këto gjëra brenda ekipit dhe ne nuk dëgjojmë për to. Por është e rëndësishme të kesh lojtarë si Graniti, që e mbajnë gjithmonë brenda vetes dëshirën për të fituar”, theksoi ai.

Sipas Huggelit, pikërisht kjo qasje e veçon Xhakën si lider të kombëtares së Zvicrës.

“Do të doja të kishte edhe disa lojtarë të tjerë me të njëjtin mentalitet”, përfundoi ish-reprezentuesi zviceran.

The post Xhaka hap debat në Zvicër pas 1-1 me Katarin, Huggel: Ai flet gjithmonë troç appeared first on Albeu.com.