Federata Ndërkombëtare e Futbollit ka identifikuar dhjetë skuadra me histori të shquar që munguan në Botërorin 2026 dhe tashmë synojnë të sigurojnë pjesëmarrjen në edicionin e vitit 2030. Në listë përfshihen Italia, Danimarka, Polonia, Hungaria, Rumania, Nigeria, Kameruni, Kili, Peruja dhe Kosta Rika.

Vëmendje e veçantë i është kushtuar Italisë, e cila mban katër trofe botërorë, por ka dështuar të sigurojë kualifikimin për të tretin turne radhazi. Skuadra e drejtuar nga trajneri aktual u rendit pas Norvegjisë në grupin eliminitor dhe më pas u ndal në finale të play-off-it, ku u mposht nga Bosnja dhe Hercegovina pas ekzekutimit të penalltive.

Për pasojë, përfaqësuesja italiane nuk merr pjesë në një Kupë Bote që prej vitit 2014, kur u eliminua që në fazën e grupeve.

Ndërkohë, Danimarka pa shanset e saj të shuheshin fillimisht me humbjen ndaj Skocisë në xhiron përmbyllëse të grupit dhe më pas duke u mundur nga Republika Çeke me penallti në finalen e play-off-it. Në anën tjetër, Polonia pësoi disfatë 3-2 përballë Suedisë.

Hungaria, që ka arritur dy herë në finalen e Kupës së Botës, e ka mbyllur paraqitjen e saj të fundit në këtë kompeticion në vitin 1986. Rruga drejt fazës finale u ndërpre kur u mund nga Republika e Irlandës në ndeshjet vendimtare kualifikuese.

Rumania arriti të fitojë një vend përmes Ligës së Kombeve, por u ndal në gjysmëfinale nga Turqia me rezultatin minimal 1-0. Pjesëmarrja e fundit e rumunëve në turneun botëror daton në vitin 1998.

Nga kontinenti afrikan, Nigeria humbi mundësinë për të dytin kampionat radhazi pas një eliminimi me penallti kundër Republikës Demokratike të Kongos, ndërsa Kameruni u mund nga i njëjti kundërshtar me shifrat 1-0 në një përballje direkte eliminatore.

Në Amerikën e Jugut, Kili dështoi të kualifikohej për të tretën herë me radhë, duke e përfunduar fushatën kualifikuese në pozitën e fundit me vetëm dy suksese në 18 takime. Peruja u rendit e nënta, gjithashtu me dy fitore dhe një bilanc modest prej gjashtë golash të realizuar gjatë gjithë ciklit.

The post FIFA shpall dhjetë kombëtaret që synojnë rikthimin në Kupën e Botës 2030 appeared first on Albeu.com.

Edicioni i vitit 2030 i Kupës së Botës po profilizohet si më atipiku në histori, me ndeshjet që do të shpërndahen në gjashtë vende dhe tri kontinente të ndryshme.

FIFA ka zyrtarizuar tashmë treshen Spanjë-Portugali-Marok si organizatore kryesore, teksa Uruguai, Argjentina dhe Paraguai do të presin disa takime simbolike për të kremtuar një shekull nga lindja e kompeticionit.

Turnamenti do të ketë një kohëzgjatje të pazakontë, prej më shumë se një muaji, duke u shtrirë nga 8 qershori deri më 21 korrik. Megjithatë, starti i tij do të jetë i dyfishtë.

Tri ndeshjet përkujtimore në tokën e Amerikës së Jugut do të luhen në 8 dhe 9 qershor, ndërkohë që pjesa dominuese e garës do të nisë zyrtarisht më 13 dhe 14 qershor në terrenet evropiane dhe afrikane.

Për skuadrat e angazhuara në këto duele historike, programi parashikon një pauzë prej 11 deri në 12 ditësh, kohë e mjaftueshme për të kaluar oqeanin dhe për t’iu përshtatur diferencës orare, përpara se të zbresin sërish në fushë për takimet e dyta grupore.

Treshja jug-amerikane fillimisht kishte synuar të merrte të plotë organizimin e Botërorit, por FIFA zgjodhi t’ia besonte barrën kryesore Spanjës, Portugalisë dhe Marokut, ndërsa shteteve të CONMEBOL-it u la privilegji i organizimit të ndeshjeve të 100-vjetorit.

Në vitin 1930, Uruguai ishte nikoqiri dhe fituesi i edicionit inaugurues, Argjentina u rendit e dyta në atë finalen e parë, kurse Paraguai u nderua si vendlindja e CONMEBOL-it, konfederatës së parë kontinentale.

Një prej risive madhore të këtij edicioni do të jenë kolosët e betonit me kapacitete marramendëse.

I famshmi Monumental në Buenos Aires është parashikuar të zgjerohet deri në rreth 100 mijë ulëse, duke rikthyer një arenë të këtyre përmasave në Kupën e Botës për herë të parë pas vitit 1986.

Ndërkaq, Camp Nou do të ketë përfunduar transformimin e tij dhe parashikohet të ofrojë rreth 105 mijë vende për tifozët.

Maroku, nga ana e tij, po ndërton stadiumin Hassan II në Casablanca, një projekt gjigant që synon plot 115 mijë spektatorë, duke u ngjitur potencialisht si impianti më i madh që ka shërbyer ndonjëherë në një Botëror.

Kjo vepër madhështore tashmë ka hyrë fuqishëm në garë për të pritur ndeshjen finale, duke vënë në pikëpyetje favorizimin e deritanishëm të “Santiago Bernabeut” të Madridit.

Sa u takon qyteteve pritëse, Spanja do të dominojë si vendi me më shumë arena të përzgjedhura, plot nëntë të tilla, ndërsa Portugalia do të kontribuojë me tre stadiume dhe Maroku me gjashtë.

Pritet që në listë të përfshihen “Santiago Bernabeu” dhe “Metropolitano” në Madrid, “Camp Nou” dhe impianti i Espanyolit në Barcelonë, “La Cartuja” në Sevilla, si dhe stadiumet e vendosura në Bilbao, San Sebastian, Zaragoza dhe Las Palmas.

Disa kandidatura si Malaga dhe La Coruna janë tërhequr nga projekti, ndërsa Valencia ende shpreson me stadiumin e ri Mestalla, ndërtimi i të cilit filloi në vitin 2007 dhe pritet të përmbyllet pas njëmbëdhjetë vitesh, në 2027.

Një tjetër pikë e nxehtë diskutimi mbetet rritja e numrit të pjesëmarrësve nga 48 në 64 ekipe kombëtare.

Propozimi erdhi nga CONMEBOL si një përjashtim unik për edicionin jubilar të vitit 2030.

Presidenti i FIFA-s, Gianni Infantino, ka konfirmuar se kjo ide do të analizohet seriozisht pas Kupës së Botës 2026.

Sipas kreut të federatës ndërkombëtare, një zgjerim i tillë do t’i lejonte më shumë kombe të ushqenin ëndrrën e pjesëmarrjes dhe do të vepronte si katalizator për zhvillimin global të futbollit.

Duke marrë parasysh që FIFA ka 211 anëtarë, një Botëror me 64 vende do të përfshinte mbi 30 për qind të federatave. Megjithëse një vendim final nuk është marrë ende, ecuria e pritshme e formatit me 48 skuadra në 2026 ka forcuar ndjeshëm gjasat për një zgjerim të mëtejshëm në vitin 2030.

The post Botërori 2030, një turne unikal në gjashtë shtete dhe tre kontinente – finalja mund t’i ikë Madridit për në Casablanca appeared first on Albeu.com.

Turneu i Kupës së Botës që i është besuar Arabisë Saudite për vitin 2034 rrezikon të pësojë një shtyrje të ndjeshme, duke bërë që fituesi i trofeut të shpallet vetëm në fillim të 2035-ës.

Sipas një raportimi të gazetës britanike The Sun, ekziston skenari që kompeticioni të mos përmbyllet tërësisht brenda vitit kalendarik 2034, por të zgjasë deri në janar apo edhe shkurt të vitit pasardhës.

Që nga momenti i parë, organizatorët janë ndeshur me një pengesë të dyfishtë klimatike dhe fetare. Ndryshe nga Botërori i Katarit 2022, ku sfida e të nxehtit ekstrem u tejkalua duke e zhvendosur garën në nëntor dhe dhjetor, Arabia Saudite nuk mund të aplikojë të njëjtën formulë.

Shkak për këtë bëhet kalendari hënor islamik, i cili përcakton se muaji i shenjtë i Ramazanit në vitin 2034 do të fillojë më 12 nëntor dhe do të përfundojë më 12 dhjetor. Gjasat që një aktivitet i përmasave të një Botërori të zhvillohet pikërisht gjatë kësaj periudhe janë thuajse inekzistente.

Për pasojë, FIFA dhe organizatorët po shqyrtojnë disa alternativa kohore. Njëra prej tyre parasheh nisjen e turneut në gjysmën e dytë të dhjetorit 2034 dhe finalen në fund të janarit 2035. Një tjetër opsion është shtyrja totale e kompeticionit, me fillim në janar dhe ndeshjen vendimtare në shkurt 2035.

Nëse një nga këto variante miratohet, do të shënonte një moment historik për futbollin botëror: për herë të parë, një Kupë Bote do të shtrihej në dy vite të ndryshme ose do të luhej tërësisht në një vit me numër tek.

Pritet që Federata Ndërkombëtare e Futbollit të marrë një vendim përfundimtar mbi këtë çështje gjatë vitit 2027.

The post Përplasja me Ramazanin mund të shtyjë Botërorin 2034 në Arabi drejt vitit 2035 appeared first on Albeu.com.

Harry Kane nuk e ka përjashtuar mundësinë që të vazhdojë ta përfaqësojë Anglinë edhe në Kupën e Botës 2030. Kapiteni i “Tre Luanëve” tha se vendimi do të kushtëzohet nga niveli i paraqitjeve të tij gjatë viteve të ardhshme.

“Po e mbyll sezonin më të mirë të karrierës dhe së shpejti do të bëhem 33 vjeç. Nuk mund të them që tani nëse do të luaj në Botërorin 2030, pasi katër vite përbëjnë një periudhë shumë të gjatë”, deklaroi Kane.

Sulmuesi anglez theksoi se përfaqësimi i kombëtares mbetet synimi dhe krenaria e tij më e madhe, por shtoi se ende nuk mund të japë një përgjigje përfundimtare.

“Ambicia ime kryesore është të luaj për Anglinë dhe kjo është krenaria më e madhe që mund të përjetoj. Mbetet për t’u parë”, u shpreh ai.

Kane bëri të qartë se nuk dëshiron të projektojë të ardhmen shumë larg, pasi për momentin është i përqendruar te ruajtja e formës së tij.

“Nëse vazhdoj të luaj në këtë nivel, do të vijoj ta përfaqësoj Anglinë. Dua t’i marr gjërat hap pas hapi dhe të mos mendoj shumë përpara”, tha sulmuesi.

“Brenda pak javësh do të rikthehem te Bayern Munich. Më pas do të jetë grumbullimi i ardhshëm me Anglinë dhe prej aty do të vazhdojmë”, shtoi Kane.

Anglia e përfundoi Kupën e Botës 2026 në pozitën e tretë, pasi në ndeshjen përcaktuese për këtë vend triumfoi 6-4 ndaj Francës.

Rrugëtimi i “Tre Luanëve” drejt finales ishte ndërprerë në gjysmëfinale, ku Argjentina i mposhti me rezultat 2-1.

Kane vjen nga një sezon i jashtëzakonshëm me Bayern Munich dhe kombëtaren angleze. Në 65 paraqitje, ai shënoi 73 gola dhe dha 8 asistime, duke arritur statistikat më të mira të karrierës.

The post Harry Kane flet për mundësinë e pjesëmarrjes në Botërorin 2030 appeared first on Albeu.com.

Gjatë një dekade në krye të FIFA-s, Gianni Infantino e ka bërë të qartë se filozofia e tij udhëheqëse është e thjeshtë: më shumë është gjithmonë më mirë.

Turne të shumtë, ndeshje pa fund dhe fitime në rritje përbëjnë vizionin e tij për futbollin botëror.

Formati i ri i Kupës së Botës për Klube, zgjerimi i Botërorit në 48 kombëtare, rritja e vazhdueshme e çmimit të biletave dhe një pushim 27-minutësh e 22 sekondash në finalen e Kupës së Botës, i frymëzuar nga spektakli i “Super Bowl”-it, janë vetëm disa shembuj të kësaj përpjekjeje për maksimalizëm.

Sidoqoftë, FIFA duket se nuk ka ndërmend të ndalet me kaq.

Vetë presidenti ka hedhur idenë e një zgjerimi edhe më ambicioz: një Kupë Bote me 64 vende pjesëmarrëse.

“Nëse nuk u japim kombeve më të vogla shansin të marrin pjesë, ato nuk do të kenë shtysë të zhvillohen më tej”, argumentoi ai.

Por zëra kundërshtarë kujtojnë se kombëtaret modeste nuk janë aspak të përjashtuara nga turneu i madh.

Kur arrijnë një nivel të mjaftueshëm, ato sigurojnë vendin në Botëror, siç e dëshmuan Kepi i Gjelbër, Curacao, Jordania dhe Uzbekistani në kualifikueset e fundit.

Por si erdhi fare propozimi për një Kupë Bote me 64 ekipe?

Edicioni i vitit 2030 do të kremtojë 100-vjetorin e Botërorit të parë, atij të mbajtur në Uruguai.

Për këtë rast jubilar, organizimi kryesor i është besuar Marokut, Portugalisë dhe Spanjës, teksa tri sfidat inauguruese do të zhvillohen në Uruguai, Argjentinë dhe Paraguai, si nderim për vendet simbolike të këtij centenari.

Pikërisht CONMEBOL, konfederata amerikano-jugore, ishte ajo që sugjeroi në prill të 2025-ës që Botërori 2030 të luhej me 64 skuadra, si një rast unik i këtij edicioni.

Kreu i CONMEBOL-it, Alejandro Dominguez, arsyetoi se një format i tillë do të garantonte që “askush në planet të mos mbetej jashtë festës”.

Megjithatë, ideja nuk ka fituar shumë përkrahje.

Presidenti i UEFA-s, Aleksander Ceferin, e cilësoi si një “mendim të keq”, po aq për turneun sa edhe për rrugën kualifikuese.

Kolegu i tij te CONCACAF, Victor Montagliani, paralajmëroi se zgjerimi do të cenonte “ekosistemin e futbollit”, ndërsa udhëheqësi i Konfederatës Aziatike, Sheikh Salman bin Ibrahim Al Khalifa, tha se një lëvizje e tillë mund të krijonte “kaos”.

Pavarësisht këtyre rezervave, fjalën përfundimtare e japin 37 anëtarët e Këshillit të FIFA-s, ndaj kjo ide mbetet ende në shqyrtim.

A do ta humbiste vlerën Botërori me një zgjerim të tillë?

Një turne me 64 ekipe do të kishte disa përparësi.

Sistemi do të ishte më i drejtpërdrejtë: dy të parët e çdo grupi do të avanconin menjëherë në fazën me eliminim, duke eliminuar nevojën për llogaritë e ndërlikuara të vendeve të treta më të mira.

Njëkohësisht, më shumë shtete do të kishin mundësinë të shfaqeshin në vëmendjen globale.

Infantino e përforcon këtë qëndrim duke përmendur suksesin e Kepit të Gjelbër, që mahniti botën me barazimet kundër Spanjës dhe Uruguait në fazën e grupeve, përpara se t’i bënte ballë Argjentinës deri në shtesë në raundin e parë eliminues.

Megjithatë, realiteti nuk është i njëjtë për të gjitha skuadrat.

Përfaqësuese si Haiti, Iraku, Jordania, Panamaja, Tunizia dhe Uzbekistani nuk morën dot as edhe një pikë, ndërsa faza e grupeve prodhoi shumë pak surpriza për ekipet e mëdha.

Shumica e analistëve mendojnë se me edhe më shumë pjesëmarrëse, do të ishte shumë më e rrallë të shihje eliminime tronditëse si ato të Belgjikës (2022), Gjermanisë (2018), Spanjës (2014), Italisë (2010) apo Francës (2002).

Kush do të dilte fitues nga zgjerimi?

Po të mbahej Botërori 2026 me 64 skuadra, duke u nisur nga rezultatet kualifikuese, do të ishin shtuar këto kombëtare:

Nga Azia: Indonezia, Omani dhe Emiratet e Bashkuara Arabe.

Nga Evropa: Danimarka, Italia dhe Polonia.

Nga Amerika Veriore dhe Qendrore: Hondurasi, Xhamajka dhe Surinami.

Nga Amerika e Jugut: Bolivia dhe Venezuela.

Nga Oqeania: Kaledonia e Re.

Nga Afrika: Burkina Faso, Kameruni, Gaboni dhe Nigeria.

Prej këtyre, vetëm gjashtë renditen në Top 50-shen e FIFA-s, çka shtron dyshime mbi aftësinë konkurruese të pjesës tjetër.

Të dhënat e Botërorit të fundit ekspozojnë gjithashtu një hendek të madh midis kontinenteve.

Nëntë nga dhjetë përfaqësueset afrikane kaluan grupet, por vetëm dy nga nëntë ekipet aziatike dhe tri nga gjashtë të CONCACAF-it ia dolën të kualifikoheshin.

Kjo ka bërë që disa të argumentojnë se nëse turneu rritet sërish, Evropës duhet t’i jepen më tepër vende për të ruajtur cilësinë.

Nga ana tjetër, FIFA ngul këmbë se pjesëmarrja më e gjerë do të ndihmonte zhvillimin global të këtij sporti.

Sfidat organizative janë po aq të mëdha.

Një Kupë Bote me 64 vende nuk do të thotë thjesht katër grupe më shumë.

Ajo do të shtonte 24 ndeshje të tjera dhe do ta zgjaste garën me rreth pesë ditë.

Edicioni i fundit zgjati 39 ditë, dhe kalendari u bë i mundur falë stadiumeve të mbuluara e zonave të ndryshme kohore në SHBA, Kanada dhe Meksikë.

Në të ardhmen, kjo do të jetë shumë më e ndërlikuar, sidomos prej rritjes së temperaturave nga ndryshimet klimatike.

Organizimi do të kërkonte gjithashtu më shumë qytete dhe stadiume pritëse, 64 qendra stërvitore të nivelit më të lartë, kapacitete shumë më të mëdha akomodimi dhe një rrjet të fuqishëm transporti për tifozë e ekipe.

Për këto arsye, ekspertët mendojnë se organizimi i Botërorit nga një shtet i vetëm së shpejti do të bëhet i pamundur.

Në fund të fundit, a vjen puna vetëm te paraja?

Një prej zotimeve të Infantinos kur mori drejtimin ishte rritja e financimeve për futbollin.

Sot, çdo federatë anëtare merr deri në 8 milionë dollarë në një cikël katërvjeçar, ndërsa federatave më të vogla u jepen fonde plotësuese.

Edhe konfederatat kontinentale marrin dhjetëra milionë dollarë për zhvillimin e lojës.

Të gjitha këto mbulohen kryesisht nga të ardhurat e Kupës së Botës.

Në vitin 2017, FIFA llogariste se një Botëror me 48 ekipe do të sillte rreth 6.5 miliardë dollarë.

Pas formatit të ri dhe ndeshjeve shtesë, parashikimi i fitimeve u ngjit në 9 miliardë.

Një turne me 64 skuadra do të gjeneronte edhe më shumë të ardhura nga të drejtat televizive, sponsorët dhe biletat.

FIFA e mbron këtë si mënyrën më efektive për të zhvilluar futbollin kudo.

Por kritikët vënë gishtin mbi një pyetje thelbësore: deri ku është i dobishëm zgjerimi i pandërprerë dhe kur fillon ai të cenojë prestigjin e vetë Kupës së Botës?

The post Planet e Infantinos për një Botëror me 64 ekipe – ambicie apo rrezik për futbollin? appeared first on Albeu.com.

Dueli vendimtar i Kupës së Botës 2026 midis Spanjës dhe Argjentinës nuk do të përcaktojë thjesht fituesin e këtij edicioni, por mund të riformësojë edhe hierarkinë e përjetshme të trofeve të fituar.

Ekipi argjentinas, me Lionel Messin në krye, synon të ruajë kurorën e siguruar në Katar në vitin 2022 dhe të arrijë numrin katër të titujve botërorë, duke u radhitur përkrah Gjermanisë dhe Italisë në mesin e skuadrave më të suksesshme të të gjitha kohërave.

Nga krahu tjetër, Spanja synon të marrë trofeun e dytë në historinë e saj, pas atij të fituar në vitin 2010 në Afrikën e Jugut.

Me pesë tituj të fituar në edicionet e viteve 1958, 1962, 1970, 1994 dhe 2002, Brazili mbetet padyshim kombëtarja më e suksesshme në historinë e turneut. Veç kësaj, “Seleçao” është i vetmi ekip që ka qenë prezent në çdo edicion të kompeticionit.

Pas Brazilit, Gjermania dhe Italia kanë nga katër tituj secila. Gjermania ka triumfuar në vitet 1954, 1974, 1990 dhe 2014, ndërsa Italia ka festuar fitore në vitet 1934, 1938, 1982 dhe 2006.

Argjentina, me tre tituj botërorë (1978, 1986 dhe 2022), në rast se e mposht Spanjën në finalen e vitit 2026, do të shkojë në kuotën e katërt dhe do të pozicionohet në vendin e dytë të listës, në shoqërinë e Gjermanisë dhe Italisë.

Uruguai dhe Franca kanë fituar nga dy herë Kupën e Botës. Uruguai pati sukses në vitet 1930 dhe 1950, ndërsa Franca e ngriti trofeun në vitet 1998 dhe 2018.

Vetëm me një trofe secila janë Anglia dhe Spanja. Anglezët arritën lavdinë në vitin 1966, kurse spanjollët në vitin 2010. Nëse “Furia Roja” fiton finalen e së dielës, do ta dyfishonte numrin e titujve dhe do të bëhej pjesë e grupit me Uruguain dhe Francën që kanë nga dy trofe.

Nga ana tjetër, Holanda mban një rekord aspak të këndshëm, duke u bërë kombëtarja me më së shumti humbje në finale pa mundur ta fitojë asnjëherë trofeun.

Ekipi “Tulipan” ka qenë nënkampion në tri raste (1974, 1978 dhe 2010), ndërkohë që Hungaria dhe Çekosllovakia kanë humbur nga dy finale. Kroacia dhe Suedia kanë mbetur një herë nënkampione të botës.

The post Cila kombëtare dominon renditjen historike të titujve të Kupës së Botës? appeared first on Albeu.com.

Fanella që legjenda braziliane Pele mbajti veshur në finalen e Kupës së Botës 1958 është shitur në një ankand të Sotheby’s në Nju Jork për 4.9 milionë dollarë (4.28 milionë euro).

Ky është çmimi i dytë më i lartë i arritur ndonjëherë për një fanellë futbolli. Mbi të renditet vetëm fanella e Argjentinës që Diego Maradona veshi në Botërorin e vitit 1986, kur realizoi golin e famshëm “Dora e Zotit” kundër Anglisë, e cila në vitin 2022 u ble për 7.1 milionë funte (8.36 milionë euro).

Me më shumë se pesë ofertues dhe gjithsej 10 oferta, fanella e finales së vitit 1958 u bë relikti më i shtrenjtë i Peles që është shitur ndonjëherë në ankand.

E njëjta fanellë ishte shitur në vitin 2004 për vetëm 105,600 dollarë (92, 308 euro).

Në finalen e Kupës së Botës 1958, Pele ishte 17 vjeç kur shënoi dy gola ndaj Suedisë dhe fitoi të parin prej tre trofeve të tij në Kupat e Botës.

Braziliani vazhdon të jetë lojtari më i ri që ka realizuar gol në një finale të Kupës së Botës.

“Rezultati i sotëm është një dëshmi e fuqishme e trashëgimisë së qëndrueshme të njërit prej futbollistëve më të mëdhenj të të gjitha kohërave”, deklaroi Brendan Haëkes, kreu i strategjisë dhe zhvillimit sportiv në Sotheby’s.

“Kjo fanellë nuk është vetëm një kujtesë e përhershme e njërit prej momenteve më të rëndësishme në historinë e futbollit, por është kryesisht e lidhur me momentin që e katapultoi Pelen në një ikonë globale të sportit”, shtoi ai.

Në ankandin ‘The Beautiful Game’, të mbajtur të enjten, u shitën edhe objekte të tjera. Shiriti i kapitenit që Maradona mbante gjatë Kupës së Botës 1986, përfshirë ndeshjen në të cilën shënoi golin ‘Dora e Zotit’ kundër Anglisë, u ble për 512,000 dollarë (447,554 euro).

Po ashtu, një fanellë e Lionel Messit nga fitorja dramatike 6–1 e Barcelonës ndaj Paris St-Germain në 1/8-tën e finales së Ligës së Kampionëve në vitin 2017 u shit për 217,600 dollarë (190,210 euro). Fanella e David Beckham nga ndeshja e tij e 50-të me Anglinë në Kupën e Botës 2002 arriti vlerën e 51,200 dollarëve (44,755 euro).

The post Fanella e Peles nga finalja e Botërorit 1958 arrin 4.9 milionë dollarë në ankand appeared first on Albeu.com.

Mesfushori i Spanjës, Rodri, ndodhet në pragun e një suksesi që vetëm dhjetë emra të mëdhenj e kanë prekur deri më tani. Ai tashmë numëron në karrierën e tij Topin e Artë dhe trofeun e Ligës së Kampionëve, ndërsa i duhet vetëm një hap për të shtuar edhe Kupën e Botës.

Një fitore në finalen e botërorit do t’i siguronte atij një vend në mesin e legjendave që kanë kompletuar të ashtuquajturën “trilogji të artë”. Ky është një grup tejet i përzgjedhur, ku bëjnë pjesë figurat më ikonike të këtij sporti.

Lista aktuale e lojtarëve që kanë arritur të fitojnë këto tre çmimet më të lakmuara të futbollit përfshin emra si Zinedine Zidane, Lionel Messi, Bobby Charlton, Ronaldinho, Kaka, Rivaldo, Gerd Muller, Franz Beckenbauer, Paolo Rossi dhe Ousmane Dembele. Nëse Spanja del fituese, Rodri do të jetë futbollisti i 11-të që i bashkohet kësaj elite ekskluzive.

Për spanjollin, sfida e fundit nuk përfaqëson vetëm një shans për t’i sjellë vendit titullin kampion bote. Ajo është një portë drejt pavdekësisë sportive, duke e vendosur emrin e tij përgjithmonë krah atyre që konsiderohen si disa prej më të mëdhenjve që ka parë historia e futbollit.

The post Rodri, 90 minuta larg një triumfi që e fut në rrethin më të ngushtë të legjendave të futbollit appeared first on Albeu.com.

Pavarësisht se Kampionati Botëror i vitit 2026 nuk ka nisur ende, gjashtë ekipe përfaqësuese kanë konfirmuar tashmë vendin e tyre në turneun pasues, që do të mbahet në vitin 2030.

Këto janë Spanja, Portugalia dhe Maroku si nikoqirët kryesorë, si dhe Argjentina, Uruguai dhe Paraguai, të cilat do të mirëpresin ndeshjet inauguruese të kompeticionit.

Për herë të parë në histori, formati i organizimit parashikon ndarjen e eventit mes gjashtë kombeve të vendosura në tre kontinente të ndryshme. Madje, FIFA po shqyrton mundësinë e rritjes së numrit të skuadrave pjesëmarrëse në 64.

Shumica dërrmuese e takimeve do të luhen në territorin e Spanjës, Portugalisë dhe Marokut, të cilat bartin peshën kryesore të mikpritjes së Kupës së Botës.

Si pjesë e përkujtimit të njëqindvjetorit të kompeticionit, organi drejtues i futbollit botëror ka vendosur që sfidat e para të turneut të zhvillohen në Amerikën e Jugut, konkretisht në Uruguai, Argjentinë dhe Paraguai.

Uruguait i është besuar një ndeshje për nder të rolit të saj si vendi që organizoi edicionin debutues të Botërorit në 1930, ndërsa Argjentina dhe Paraguai do të presin gjithashtu nga një takim në kuadrin e festimeve të këtij jubileu madhor.

Rrjedhimisht, falë statusit të tyre si shtete pritëse, gjashtë federatave u është akorduar një vend i garantuar në fazën finale të Kupës së Botës 2030, pa u kushtëzuar nga ecuria e tyre në ciklin kualifikues.

The post Gjashtë kombëtare sigurojnë biletën për Botërorin 2030, ndërsa edicioni 2026 ende nuk ka filluar appeared first on Albeu.com.

Gjatë viteve, Kupa e Botës ka sjellë episode të rëndësishme edhe për futbollistët me prejardhje shqiptare. Ndonëse kanë luajtur për përfaqësuese të ndryshme, disa prej tyre kanë qenë pjesë e skuadrave që kanë mbërritur në mesin e katër më të mirave në botë, madje edhe kanë zënë vend në podiumin e kompeticionit më të madh të futbollit.

Edhe pse Kosova dhe Shqipëria mungojnë në Kupën e Botës 2026, ndonëse të dyja ishin pranë kualifikimit në eventin e fundit, futbollistët me origjinë shqiptare nuk mungojnë në këtë turne.

Tashmë, Granit Xhaka dhe Ardon Jashari kanë mundësinë që me Zvicrën të vazhdojnë këtë traditë. Ata ndodhen në çerekfinale kundër Argjentinës dhe janë vetëm pak hapa larg një kapitulli tjetër të rëndësishëm për futbollistët shqiptarë në skenën më të madhe të futbollit botëror.

Xhaka, në rolin e kapitenit dhe liderit të padiskutueshëm të Zvicrës, mban barrën e përvojës dhe të përgjegjësisë në një skuadër që synon të tejkalojë arritjet e saj të deritanishme. Nga ana tjetër, Jashari mishëron gjeneratën e re, si një lojtar që kërkon të ndërtojë historinë e vet me fanellën helvetike.

Nëse Zvicra kalon çerekfinalen dhe siguron një vend në podium, atëherë Xhaka dhe Jashari do t’i shtohen listës së futbollistëve me prejardhje shqiptare që kanë lënë gjurmë në Kupën e Botës.

Ky rrugëtim e ka zanafillën te Ardian Kozniku në Francë, në vitin 1998. Ish-sulmuesi kosovar bënte pjesë te Kroacia në një Botëror historik për atë shtet, që po luante për herë të parë në Kupën e Botës si vend i pavarur.

Kroacia, e drejtuar nga emra të tillë si Davor Suker, Zvonimir Boban, Robert Prosinecki dhe Robert Jarni, e kaloi fazën e grupeve falë fitoreve ndaj Xhamajkës dhe Japonisë. Më pas eliminoi Rumaninë në 1/8 e finales, ndërsa në çerekfinale surprizoi Gjermaninë me shifrat e thella 3-0.

Në gjysmëfinale, kroatët u ndeshën me Francën nikoqire. Skuadra kaloi e para në avantazh me Sukerin, por vendasit e kthyen rezultatin falë dy golave të Lilian Thuram dhe prenë biletën për në finale. Kroacia u kundërpërgjigj në takimin për vendin e tretë, ku mposhti Holandën 2-1 dhe fitoi medaljen e bronztë.

Edhe pse Kozniku nuk mori minuta në atë Botëror, ai ishte pjesë e skuadrës që arriti një prej sukseseve më të mëdha në historinë e futbollit kroat.

Pas gjashtëmbëdhjetë vjetësh, Shkodran Mustafi preku kulmin e mundshëm në futboll. Mbrojtësi me prejardhje shqiptare ishte pjesë e Gjermanisë që në vitin 2014, në Brazil, u kurorëzua kampione e botës.

Skuadra e Joachim Löwit e hapi turneun me një fitore të thellë 4-0 ndaj Portugalisë, më pas barazoi me Ganën dhe fitoi ndaj SHBA-së për ta mbyllur grupin në vendin e parë. Në fazën me eliminim direkt, gjermanët kaluan me vështirësi Algjerinë vetëm pas vazhdimeve, më tej nxorën jashtë Francën në çerekfinale dhe më pas shkruan histori në gjysmëfinale.

Përballë Brazilit vendas, Gjermania regjistroi një nga fitoret më tronditëse në historinë e Kupës së Botës, duke triumfuar 7-1. Në finalen ndaj Argjentinës, ishte goli i Mario Götzes në vazhdime që i dha Gjermanisë titullin e katërt botëror.

Mustafi pati një rol aktiv në fazën e grupeve dhe luajti edhe në 1/8 e finales kundër Algjerisë, përpara se një lëndim ta nxirrte jashtë për pjesën e mbetur të turneut. Sidoqoftë, ai mbetet futbollisti i vetëm me prejardhje shqiptare që e ka fituar Kupën e Botës.

Në Botërorin e Rusisë më 2018, në podium arriti edhe Adnan Januzaj me Belgjikën. “Djajtë e Kuq” e nisën garën me fitore ndaj Panamasë dhe Tunizisë, ndërsa Januzaj u kthye në protagonist në ndeshjen e fundit të grupit përballë Anglisë.

Lojtari me origjinë shqiptare realizoi golin e vetëm të sfidës, duke i dhënë Belgjikës suksesin 1-0 dhe vendin e parë në grup. Ai realizim e veçoi Januzajn si një nga figurat karakteristike të rrugëtimit belg në atë Botëror.

Më pas, Belgjika eliminoi Japoninë në një ndeshje dramatike të 1/8 së finales, ku përmbysi humbjen 2-0 për të fituar 3-2. Në çerekfinale erdhi edhe fitorja e madhe 2-1 kundër Brazilit, rezultat që e çoi Belgjikën në gjysmëfinale për herë të parë që nga viti 1986.

Në gjysmëfinale, Belgjika u ndal nga Franca pas golit të Samuel Umtitit, por ekipi i Roberto Martinez reagoi në ndeshjen për vendin e tretë. Fitorja 2-0 ndaj Anglisë i solli Belgjikës medaljen e bronztë dhe arritjen më të mirë në historinë e saj në Kupën e Botës. Januzaj nuk luajti as në gjysmëfinale dhe as në ndeshjen për vendin e tretë, por mbeti pjesë e skuadrës që u ngjit në podium.

Historia që nisi me bronzin e Koznikut në vitin 1998, vijoi me titullin botëror të Mustafit në vitin 2014 dhe me medaljen e Januzajt në vitin 2018, tani mund të marrë një vazhdim të ri me Granit Xhakën dhe Ardon Jasharin.

The post Xhaka e Jashari synojnë të hyjnë në gjurmët e Mustafit, Koznikut dhe Januzajt appeared first on Albeu.com.