Ky është studimi i parë që llogarit në rang global kostot e rritura që i atribuohen drejtpërdrejt ngrohjes globale të shkaktuar nga njeriu.

Siç raporton Guardian, studimi zbuloi një kosto mesatare prej 140 miliardë dollarësh në vit nga viti 2000 në 2019 , megjithëse numri ndryshon ndjeshëm nga viti në vit.

Shifrat e fundit tregojnë një kosto prej 280 miliardë dollarësh në vitin 2022.

Studiuesit thanë se mungesa e të dhënave, veçanërisht në vendet me të ardhura të ulëta, nënkuptonte se shifrat kishte të ngjarë të nënvlerësoheshin rëndë.

Kostot shtesë klimatike, të tilla si nga rendimenti i reduktuar i të korrave dhe rritja e nivelit të detit, gjithashtu nuk u përfshinë.

Studiuesit kanë prodhuar vlerësimet duke kombinuar të dhënat se sa ngrohja globale ka përkeqësuar ngjarjet ekstreme të motit me të dhënat ekonomike për humbjet.

Studimi zbuloi gjithashtu se numri i njerëzve të prekur nga ngjarjet ekstreme të motit për shkak të krizës klimatike ishte 1.2 miliardë gjatë dy dekadave.

Dy të tretat e kostos së dëmit ishin për shkak të jetëve të humbura, ndërsa një e treta për shkak të shkatërrimit të pronës dhe pasurive të tjera.

Stuhitë, si Uragani Harvey dhe Ciklon Nargis, ishin përgjegjës për dy të tretat e kostove klimatike, ndërsa 16% erdhën nga valët e të nxehtit dhe 10% nga përmbytjet dhe thatësirat.

Studiuesit thanë se metodat e tyre mund të përdoren për të llogaritur fondin e nevojshëm për një fond dëmesh dhe humbjesh të krijuar në samitin e klimës të OKB-së në vitin 2022 për të paguar për rimëkëmbjen nga fatkeqësitë ekstreme të motit në vendet më të varfra.

Një numër i nënvlerësuar

“Përfundimi është 140 miliardë dollarë në vit, që në vetvete është një numër i madh,” tha profesori Ilan Noi i Universitetit Victoria të Wellington në Zelandën e Re, i cili është bashkëautor i studimit me kolegen e tij Rebecca Newman.

Megjithatë, ai thekson se për shumë ngjarje ekstreme të motit nuk kishte të dhëna për numrin e të vdekurve apo dëmet ekonomike”, që do të thotë se edhe kjo shifër prej 140 miliardë dollarësh është një nënvlerësim domethënës.

Për shembull, tha ai, të dhënat për vdekjet nga nxehtësia ishin të disponueshme vetëm në Evropë.

“Ne nuk e kemi idenë se sa njerëz vdiqën nga valët e të nxehtit në të gjithë Afrikën Sub-Sahariane.”

Sipas studimit, të botuar në revistën Nature Communications, vitet me kostot më të larta totale të klimës ishin 2003 , kur një valë e nxehtë goditi Evropën; 2008 , kur cikloni Nargis goditi Mianmarin; dhe 2010, kur një thatësirë ​​goditi Somalinë dhe vala e nxehtësisë në Rusi. Dëmet e pronës ishin më të larta në 2005 dhe 2017, kur uraganet goditën SHBA-në, ku vlerat e pronave janë të larta./Albeu.com 

The post Kriza klimatike po na kushton 16 milionë dollarë dëme në orë appeared first on Albeu.com.

Përshtati në shqip: AlbEu.com

Ideja “moonshot” për t’u përballur me ngrohjen globale, është dhënë nga disa studiues, të cilët kanë propozuar që të hidhen shtëllunga pluhuri të hënës nga një armë në hapësirë, në mënyrë që të devijojnë rrezet e diellit larg nga Toka.

Koncepti në dukje i çuditshëm, i përshkruar në një punim të ri kërkimor, do të përfshinte krijimin e një “mburoje diellore” në hapësirë duke minuar hënën e miliona tonëve të pluhurit të saj dhe më pas të nxjerrë balistikisht atë në një pikë në hapësirë rreth 1 milion milje nga Toka, ku kokrrat lundruese do të bllokonin pjesërisht rrezet e diellit.

“Një pjesë vërtet emocionuese e studimit tonë ishte të kuptuarit se kokrrat natyrore të pluhurit hënor janë madhësia dhe përbërja e duhur për shpërndarjen efikase të dritës së diellit larg Tokës,” tha Ben Bromley, një astrofizikan teorik në Universitetin e Utah, i cili drejtoi kërkimin e botuar në Plos Climate.

“Meqenëse kërkon shumë më pak energji për të lëshuar këto kokrra nga sipërfaqja e hënës, në krahasim me një lëshim në Tokë, ideja e ‘moonshot’ me të vërtetë ra në sy për ne”

Bromley dhe dy studiues të tjerë morën në konsideratë një sërë veçorish, duke përfshirë qymyrin dhe kripën e detit, që mund të zbehin diellin deri në 2% nëse hidhet në hapësirë. Ekipi përfundimisht ra dakord për pluhurin e gjetur në Hënë, megjithëse miliona ton do të duhej të minoheshin, të analizoheshin dhe të ngarkoheshin në një pajisje balistike, siç është një armë hekurudhore elektromagnetike, dhe të gjuanin në hapësirë çdo vit për të ruajtur këtë mburojë diellore.

Marrja e kësaj pajisjeje minerare dhe projektuese në Hënë do të ishte një “projekt i rëndësishëm”, pranoi Bromley, dhe gjithashtu mund të kërkonte pozicionimin e një stacioni të ri hapësinor në një zonë të quajtur pika L1 Lagrange, e gjetur midis Tokës dhe Diellit, në mënyrë që të “Ridrejtoni paketat e pluhurit në orbita që mund të ofrojnë hije për aq kohë sa të jetë e mundur”.

Një qasje e tillë do të vepronte si një “ndërprerës zbehës i rregulluar mirë, duke e lënë planetin tonë të paprekur”, tha Bromley, një avantazh ndaj propozimeve të tjera të gjeoinxhinierisë diellore që kanë ngritur shqetësime rreth ndikimit mjedisor të spërkatjes së grimcave reflektuese brenda atmosferës së Tokës.

Megjithatë, pluhuri i hënës do të duhej të shtyhej vazhdimisht në hapësirë, në mënyrë që të hiqte avantazhin e ngrohjes globale, ose të rrezikonte një të ashtuquajtur “goditje fundore” ku ftohja e përkohshme ndalet papritmas dhe bota lihet të nxehet me shpejtësi. Bromley këmbënguli se ideja fantastiko-shkencore e hulumtimit nuk është zëvendësim për detyrën kryesore të uljes së emetimeve të ngrohjes së planetit në radhë të parë.

“Asgjë nuk duhet të na shpërqendrojë nga reduktimi i emetimeve të gazeve serrë këtu në Tokë,” tha ai. “Strategjia jonë mund të jetë thjesht një goditje hëne, por ne duhet të eksplorojmë të gjitha mundësitë, në rast se na duhet më shumë kohë për të bërë punën këtu në shtëpi.”

Ndërhyrja me klimën e botës, duke përfshirë përpjekjet për të reflektuar dritën e diellit, është një përgjigje e diskutueshme dhe ende relativisht e skajshme ndaj krizës klimatike. Ajo ka fituar pak tërheqje mes paralajmërimeve të përsëritura se vendet nuk po ulin emetimet aq shpejt sa për të parandaluar katastrofën, megjithatë, me qeverinë amerikane që nisi një projekt kërkimor rreth konceptit vitin e kaluar.

Ted Parson, një ekspert në ligjin mjedisor në UCLA, tha se propozimi i pluhurit të hënës ishte “spekulim argëtues, interesant shkencërisht” që nuk kishte gjasa të vihej në praktikë, pjesërisht për shkak të kostos më të madhe dhe mungesës së kontrollit në krahasim me opsionet e gjeoinxhinierisë me bazë në Tokë.

“Duket se ka pak rritje të interesit për skemat gjeoinxhinierike të bazuara në hapësirë më gjerësisht,” tha Parson. “Ato u hodhën poshtë si jashtëzakonisht jopraktike për shkak të konsideratave teknike dhe të kostos, por përshtypja ime është se ulja e vazhdueshme e kostove të nisjes po zgjon interesin e njerëzve dhe idetë e çuditshme po fryjnë përreth.”

Por kundërshtarët e gjeoinxhinierisë diellore, qoftë në Tokë apo në hapësirë, argumentojnë se është një shpërqendrim i padobishëm dhe potencialisht i rrezikshëm nga imperativi urgjent për t’u larguar nga djegia e karburanteve fosile.

“Ideja për të minuar hënën ose asteroidët afër Tokës për të bllokuar artificialisht pjesë të dritës së diellit nuk është zgjidhje për krizën e vazhdueshme dhe në rritje të klimës,” tha Frank Biermann, profesor i qeverisjes globale të qëndrueshmërisë në Universitetin e Utrecht.

“Ajo që nevojitet janë shkurtime masive në emetimet e gazeve serrë, të cilat kërkojnë përparim të shpejtë teknologjik dhe tranzicione socio-ekonomike. Minimi i hënës nuk është përgjigja që na nevojitet.”/Albeu.com

The post “Minimi i Hënës”, studiuesit gjejnë zgjidhje “fantastiko-shkencore” për krizën klimatike appeared first on Albeu.com.

Në një intervistë të gjerë përpara samitit të klimës COP26, ajo tha se publiku duhet të “çrrënjosë sistemin”.

“Ndryshimi do të vijë kur njerëzit kërkojnë ndryshim. Kështu që ne nuk mund të presim që gjithçka të ndodhë në këto konferenca,” tha ajo.

Thunberg akuzoi gjithashtu politikanët se po gjenin justifikime.

Samiti i klimës COP26 po zhvillohet në qytetin më të madh të Skocisë, Glasgoë, nga 31 tetor deri më 12 nëntor.

Kjo është konferenca më e madhe për ndryshimet klimatike që nga bisedimet historike në Paris në 2015. Rreth 200 vendeve po kërkohen për planet e tyre për të ulur emetimet e gazeve serrë, të cilat shkaktojnë ngrohjen globale./albeu.com

The post Kriza klimatike, Greta Thunberg: Kemi nevojë për presion publik, jo vetëm samite appeared first on Albeu.com.