Federata Ndërkombëtare e Futbollit ka identifikuar dhjetë skuadra me histori të shquar që munguan në Botërorin 2026 dhe tashmë synojnë të sigurojnë pjesëmarrjen në edicionin e vitit 2030. Në listë përfshihen Italia, Danimarka, Polonia, Hungaria, Rumania, Nigeria, Kameruni, Kili, Peruja dhe Kosta Rika.

Vëmendje e veçantë i është kushtuar Italisë, e cila mban katër trofe botërorë, por ka dështuar të sigurojë kualifikimin për të tretin turne radhazi. Skuadra e drejtuar nga trajneri aktual u rendit pas Norvegjisë në grupin eliminitor dhe më pas u ndal në finale të play-off-it, ku u mposht nga Bosnja dhe Hercegovina pas ekzekutimit të penalltive.

Për pasojë, përfaqësuesja italiane nuk merr pjesë në një Kupë Bote që prej vitit 2014, kur u eliminua që në fazën e grupeve.

Ndërkohë, Danimarka pa shanset e saj të shuheshin fillimisht me humbjen ndaj Skocisë në xhiron përmbyllëse të grupit dhe më pas duke u mundur nga Republika Çeke me penallti në finalen e play-off-it. Në anën tjetër, Polonia pësoi disfatë 3-2 përballë Suedisë.

Hungaria, që ka arritur dy herë në finalen e Kupës së Botës, e ka mbyllur paraqitjen e saj të fundit në këtë kompeticion në vitin 1986. Rruga drejt fazës finale u ndërpre kur u mund nga Republika e Irlandës në ndeshjet vendimtare kualifikuese.

Rumania arriti të fitojë një vend përmes Ligës së Kombeve, por u ndal në gjysmëfinale nga Turqia me rezultatin minimal 1-0. Pjesëmarrja e fundit e rumunëve në turneun botëror daton në vitin 1998.

Nga kontinenti afrikan, Nigeria humbi mundësinë për të dytin kampionat radhazi pas një eliminimi me penallti kundër Republikës Demokratike të Kongos, ndërsa Kameruni u mund nga i njëjti kundërshtar me shifrat 1-0 në një përballje direkte eliminatore.

Në Amerikën e Jugut, Kili dështoi të kualifikohej për të tretën herë me radhë, duke e përfunduar fushatën kualifikuese në pozitën e fundit me vetëm dy suksese në 18 takime. Peruja u rendit e nënta, gjithashtu me dy fitore dhe një bilanc modest prej gjashtë golash të realizuar gjatë gjithë ciklit.

The post FIFA shpall dhjetë kombëtaret që synojnë rikthimin në Kupën e Botës 2030 appeared first on Albeu.com.

Kupa e Botës sjell gjithmonë histori të paharrueshme, mes tyre edhe ato të skuadrave surprizë që tejkalojnë çdo parashikim, si Koreja e Veriut në 1966, Bullgaria në 1994 apo Maroku në 2022. Pikërisht këto rrëfime janë ndër arsyet pse turneu mbetet kaq i veçantë.

Megjithatë, po aq të forta janë edhe momentet kur ekipet e mëdha, të mbushura me vetëbesim para nisjes së kompeticionit, shemben në sytë e gjithë botës dhe largohen shumë më herët nga sa ishte menduar.

Këtu renditen disa nga emrat më të mëdhenj që shkuan në Kupën e Botës me bindjen se mund të ngjiteshin deri në majë, por që përfunduan të eliminuar para kohe, shpesh edhe në mënyrën më poshtëruese të mundshme.

1930 — Brazili e nis keq rrugëtimin si superfuqi e Botërorit

Në edicionin e parë të Kupës së Botës, Brazili hynte mes favoritëve, por aventura e tij mori fund që në grupe pas humbjes 2-0 përballë ish-Jugosllavisë. Triumfi 4-0 kundër Bolivisë nuk i mjaftoi për të avancuar, duke e kthyer këtë në një nga zhgënjimet më të mëdha të fazës së hershme të turneut. Po ashtu, edhe Paraguai, nën-kampion i Amerikës së Jugut, mbeti poshtë pritshmërive pasi u eliminua pas disfatës me SHBA-në.

1934 — Argjentina dështon menjëherë në Itali

Edhe pse konsiderohej mes pretendentëve kryesorë, Argjentina u ndal që në start në Botërorin e Italisë, duke humbur 3-2 ndaj Suedisë në raundin e parë. As Brazili nuk bëri më mirë, pasi u mposht nga Spanja në ndeshjen hapëse, ndërsa të dyja skuadrat e Amerikës së Jugut e mbyllën pjesëmarrjen pa asnjë fitore.

1938 — Gjermania zhgënjen pas Anschluss

Pas aneksimit të Austrisë, Gjermania shihej si një skuadër me ambicie të mëdha, por u nxor jashtë nga Zvicra pas një barazimi dhe më pas një ndeshjeje përsëritëse. Në të njëjtin turne, edhe Rumania pësoi një eliminim të papritur nga Kuba, në një tjetër rezultat tronditës.

1950 — Anglia turpërohet nga SHBA-ja

Me hyrjen e saj të parë në Kupën e Botës, Anglia konsiderohej ndër ekipet më të forta të momentit, por humbja 1-0 ndaj SHBA-së u kthye në goditjen që i kushtoi eliminimin në grupe. Pas daljes së anglezëve, Brazili u pa si favoriti kryesor, por në fund humbi finalen me Uruguain në një prej surprizave më të mëdha në historinë e futbollit.

1954 — Hungaria e Puskas ndalet në fund

“Magjarët Magjikë” të Ferenc Puskas kishin vendosur dominim në futbollin botëror dhe hynë në finale si favoritë absolutë, por pësuan humbje 3-2 ndaj Gjermanisë Perëndimore, ndonëse kishin kaluar në avantazh 2-0. Për shumë njerëz, ky mbetet dështimi më i madh i një skuadre që dukej thuajse e pathyeshme.

1958 dhe 1962 — Argjentina dhe pritja e pafund për ndeshjet me eliminim direkt

Si kampione e Amerikës së Jugut, Argjentina pritej të bënte paraqitje të madhe në 1958, por e mbylli grupin në vendin e fundit. Edhe katër vjet më pas, në 1962, ajo u eliminua sërish në fazën e grupeve. Në këtë mënyrë, Albiceleste kaloi 36 vjet pa fituar asnjë ndeshje me eliminim direkt në Kupën e Botës. Në të njëjtën periudhë, edhe Spanja, Hungaria dhe ish-Bashkimi Sovjetik hynë te zhgënjimet më të mëdha.

1966 — Brazili ndalet sërish që në nisje

Kampionët në fuqi të Brazilit, të cilët konsideroheshin sërish favoritë për trofeun, u eliminuan në grupe pas humbjeve ndaj Hungarisë dhe Portugalisë, ndërsa Pele u godit vazhdimisht me faulle. Një largim i hershëm pati edhe Italia, e cila u befasua nga Koreja e Veriut.

1970 — Çekosllovakia bie plotësisht

Pas statusit si finaliste e Kupës së Botës 1962, Çekosllovakia hyri me pritshmëri të larta, por humbi të tre ndeshjet dhe e mbylli grupin në fund. Edhe Anglia nuk mundi ta ruante peshën e saj, duke u eliminuar në çerekfinale.

1974 — Italia rrëzohet herët

Italia mbërriti në Gjermani si një ndër skuadrat më të kuotuara, por u ndal që në fazën e grupeve pas humbjes ndaj Polonisë. Ndërkohë, edhe Uruguai, kampion i Amerikës së Jugut, e mbylli garën në vendin e fundit të grupit të vet.

1978 — Gjermania Perëndimore humbet vrullin

Kampionia në fuqi, Gjermania Perëndimore, nuk ia doli të kapërcente fazën e dytë të grupeve dhe u largua shumë më shpejt nga sa pritej. Në Argjentinë zhgënjyen gjithashtu edhe Spanja dhe Skocia.

1982 — Argjentina ngec

Me statusin e kampiones në fuqi dhe me Diego Maradonën në përbërje, Argjentina u eliminua në fazën e dytë të grupeve pas humbjeve ndaj Italisë dhe Brazilit. As Spanja, si vend organizator, nuk arriti të përmbushte pritjet e larta.

1986 — Portugalia shpërdoron fillimin e mirë

Portugalia e nisi turneun me fitore ndaj Anglisë, por më pas humbjet kundër Polonisë dhe Marokut e lanë jashtë që në fazën e grupeve. Një ekip nga i cili pritej shumë e mbylli rrugëtimin para kohe.

1990 — Suedia dështon plotësisht

Pasi kishte lënë përshtypje të mira në kualifikuese, Suedia humbi të tre takimet dhe u eliminua pa marrë asnjë pikë. Po ashtu, edhe Bashkimi Sovjetik i dha fund para kohe pjesëmarrjes së fundit të tij në historinë e Kupës së Botës.

1994 — Kolumbia zhgënjen, Gjermania rrëzohet

Kolumbia shihej si një nga skuadrat më premtuese të atij Botërori, por e mbylli grupin në fund pas dy humbjeve. Nga ana tjetër, Gjermania, kampione në fuqi, u eliminua në çerekfinale nga Bullgaria në një prej surprizave më të mëdha të turneut.

1998 — Spanja mbetet jashtë objektivave

Spanja hyri në turne si favorite për të fituar grupin, por humbja ndaj Nigerisë dhe rezultatet e tjera e lanë jashtë fazës me eliminim direkt. Edhe Gjermania nuk ishte në lartësinë e pritjeve, pasi u mposht qartë nga Kroacia në çerekfinale.

2002 — Katastrofa e Francës

Franca, që mbante njëkohësisht titullin kampion bote dhe Evrope, kaloi një turne katastrofik duke u eliminuar pa asnjë fitore dhe pa shënuar asnjë gol. Edhe Argjentina, Portugalia dhe Italia dështuan, por goditja më e madhe mbeti largimi i francezëve.

2006 — Holanda nuk i justifikon pritjet

Me një skuadër të mbushur me yje, Holanda shihej si pretendente për trofeun, por u ndal në 1/8-tën e finales nga Portugalia në ndeshjen e njohur si “Beteja e Nurembergut”. Në mesin e zhgënjimeve të atij Botërori ishin edhe Republika Çeke dhe Serbia e Mali i Zi.

2010 — Mbrojtja e dobët e titullit nga Italia

Italia dhe Franca, dy finalistet e vitit 2006, u eliminuan që në fazën e grupeve. Kampionët italianë nuk fituan asnjë ndeshje dhe e mbyllën grupin në vendin e fundit, në një nga mbrojtjet më të dobëta të titullit që është parë ndonjëherë.

2014 — Spanja shembet, Brazili poshtërohet

Si kampione në fuqi dhe një nga favoritët për trofeun, Spanja u eliminua pas humbjeve të rënda ndaj Holandës dhe Kilit. Ndërkohë, Brazili përjetoi një nga netët më të errëta të historisë së tij me humbjen 7-1 ndaj Gjermanisë në gjysmëfinale.

2018 dhe 2022 — Gjermania në krizë të thellë

Gjermania u eliminua në fazën e grupeve në dy Botërorë radhazi, diçka e paprecedentë për një prej kombëtareve më të suksesshme në histori. Në dy turnetë e fundit zhgënjyen edhe Spanja dhe Belgjika, të cilat nuk arritën të përmbushnin pritshmëritë.

Turqia 2026 — Rënie e rëndë e turqve

Turqia u pa si një nga “kuajt e errët” të Kupës së Botës 2026, por u eliminua pas humbjeve ndaj Australisë dhe Paraguait. Ndonëse regjistroi 62 gjuajtje dhe dominoi lojën, skuadra nuk realizoi asnjë gol në dy ndeshjet e para. Fitorja 3-2 ndaj SHBA-së në takimin e fundit vlejti vetëm për statistikë, pasi eliminimi ishte vulosur tashmë.

The post Dështimet më të bujshme në historinë e Kupës së Botës, nga Brazili i 1930 deri te Turqia e 2026 appeared first on Albeu.com.

Në këtë listë rikthejmë në vëmendje pesë prej skuadrave kombëtare më të fuqishme që nuk arritën asnjëherë të shpalleshin kampione bote.

5. Portugalia – viti 1966

Portugalia ka njohur disa gjenerata që me plot të drejtë mund të quhen të arta. Brezi i mbushur me yje i viteve 1990, finalistët e Euro 2004 dhe fituesit e Euro 2016 janë dëshmi e kësaj, ndërsa edhe sot Selecao ka një grup cilësor. Megjithatë, rreth 60 vjet më parë, kjo kombëtare ishte ndër më të fortat në botë.

Në fillimin e viteve 1960, Benfica fitoi radhazi finalet e Kupës së Evropës ndaj Barcelonës dhe Real Madridit. Nga viti 1960 deri në vitin 1965, “Shqiponjat” humbën vetëm një finale të këtij kompeticioni, përpara se të luanin edhe një tjetër finale ndaj Manchester United në vitin 1968. Formacioni i jashtëzakonshëm i ndërtuar nga hungarezi Bela Guttmann ishte ndër më dominuesit në futbollin evropian të asaj periudhe dhe, po të mos ishte “mallkimi” i tij, mund të kishte grumbulluar edhe më shumë trofe me “Veshë të Mëdhenj”.

Pikërisht Benfica përbënte bazën e kombëtares portugeze. Eusebio, Antonio Simoes, Jose Augusto dhe Jose Torres formonin një repart ofensiv të frikshëm. Në mesfushë komandën e mbante Mario Coluna, kapiten i Benficës dhe i ekipit kombëtar, i njohur me nofkën “Përbindëshi i Shenjtë”, një epitet që u rezervohej figurave të mëdha të teatrit.

Në Kupën e Botës 1966, Portugalia realizoi më shumë gola se çdo skuadër tjetër në turne, plot 17, ndërsa Eusebio shënoi nëntë herë. Ishte debutimi i Portugalisë në këtë kompeticion dhe menjëherë u shndërrua në një surprizë të madhe. Skuadra doli e para në grup, pasi mposhti edhe Brazilin me rezultat 3-1.

Në çerekfinale erdhi përballja legjendare me Korenë e Veriut, ku portugezët triumfuan 5-3, edhe pse pas 25 minutash ishin në disavantazh 0-3. Në gjysmëfinale, rrugëtimi i tyre u ndal nga Anglia vendase.

“Ishte veçanërisht e vështirë të kaloja humbjen nga Anglia në gjysmëfinale. Ende nuk jam rikuperuar prej saj. E kujtoj shumë shpesh atë ndeshje. Dhe çdo herë zemra më del nga kraharori”, pranoi Eusebio në vitin 2010.

Cristiano Ronaldo është krahasuar shpesh me Eusebion, por legjenda portugeze e kundërshtoi një paralele të tillë, sidomos pasi Cristiano theu rekordin e tij të golave me kombëtaren. “Krahasime të tilla janë të gabuara. Nuk mund ta krahasosh shënimin tim me atë të Cristiano Ronaldos. Unë shënova 41 gola në 60 ndeshje, dhe Ronaldo ka luajtur më shumë se 100 ndeshje. Përveç kësaj, sot ekipet kombëtare luajnë një numër ndeshjesh shumë më të lehta. Unë nuk kam luajtur kurrë kundër Lihtenshtajnit apo Azerbajxhanit. Krahasime të tilla më mërzisin. Janë gjëra të ndryshme”.

4. Austria – viti 1934

Disa skuadra hyjnë në histori për shkak të një brezi të madh lojtarësh, ndërsa të tjera sepse ndryshojnë vetë mënyrën si luhet futbolli. Austria e bëri pikërisht këtë. Në maj të vitit 1931, ajo e mundi Gjermaninë në Berlin me rezultatin 6-0 dhe prej asaj kohe mori nofkën Wunderteam, “Ekipi i Mrekullive”.

Austriakët sollën një koncept tërësisht të ri loje, të quajtur nga disa “stili i Danubit” e nga të tjerë “dantella vjeneze”. Thelbi, sidoqoftë, ishte i qartë: askush në botë nuk luante më mirë se ata në atë periudhë. Edhe humbja 4-3 ndaj Anglisë u interpretua si provë e epërsisë së tyre taktike dhe teknike, ndërsa britanikët fituan falë forcës fizike.

Arkitekti i kësaj skuadre ishte Hugo Meisl, një figurë që sot do të cilësohej vizionare. Ai krijoi një nga turnetë e parë ndërkombëtarë për klube, Kupën Mitropa, fliste tetë gjuhë dhe ishte ekonomist.

“Të 11 lojtarët duhet të lëvizin vazhdimisht në mënyrë që ta privojnë kundërshtarin nga mundësia për të hamendësuar qëllimet e tij. Edhe në qendër të fushës, duke përparuar drejt kundërshtarit, duhet menjëherë të kalojë topin në hapësirën e lirë, ku një lojtar sulmues duhet të jetë duke vrapuar tashmë. Sistemi ynë… Shkurt, ne nuk kemi sistem. Inteligjenca, shpejtësia dhe surpriza janë faktorët e suksesit”, ishte filozofia e tij në vitet 1930, një ide që tingëllon ende aktuale.

Figura qendrore e asaj skuadre ishte Matthias Sindelar. Gazetat vjeneze shkruanin për të: “Është sikur të ketë tru në këmbë, dhe ndërsa vrapon, krijon gjëra të paimagjinueshme”. Së bashku me Josef Smistik dhe Walter Nausch, ai i dha formë në fushë këtyre ideve revolucionare.

Nga prilli 1931 deri në dhjetor 1932, Austria zhvilloi 14 ndeshje pa humbje, duke dominuar kundërshtarët. Në vitin 1932, ajo mposhti Italinë në finalen e Kupës së Evropës Qendrore. Para Kupës së Botës 1934, skuadra po shkatërronte çdo rival, ndërsa fitorja 8-2 kundër Hungarisë së fortë tregoi se nuk kishte të barabartë.

Në vitin 1933, grupit iu bashkua edhe sulmuesi i shkëlqyer çek Josef Bican. Meisl e çoi përfaqësuesen e tij në Kupën e Botës 1934 në Itali si një nga favoritët kryesorë. Austria kaloi me autoritet Francën dhe Hungarinë, por në gjysmëfinale u ndal nga Italia. Fillimisht, në kushte të vështira atmosferike, portieri austriak gaboi, e më pas ndikoi edhe gjyqtari Ivan Eklind. Pikërisht ai drejtoi si gjysmëfinalen, ashtu edhe finalen me Italinë, dhe ndihmoi vendasit të ruanin avantazhin e tyre.

Pas asaj disfate, Austria humbi edhe ndeshjen për vendin e tretë ndaj Gjermanisë. Në vitin 1936 fitoi medaljen e argjendtë në Lojërat Olimpike, por pas ‘Anschluss’ të vitit 1938, ‘Wunderteam’ pushoi së ekzistuari.

Sindelar refuzoi të luante për Rajhun e Tretë dhe në vitin 1939 vdiq në rrethana misterioze bashkë me të dashurën e tij hebreje. Në funeralin e tij morën pjesë gati 20,000 banorë të Vjenës.

3. Brazili – viti 1982

Disa mund të argumentojnë se Brazili i viteve 1998 dhe 2006 kishte më shumë yje, por thelbi i atyre skuadrave kishte fituar tashmë të paktën një Kupë Bote, e disa prej tyre edhe dy. Në të kundërt, Brazili magjepsës i Tele Santanas nuk e fitoi kurrë trofeun dhe as nuk mbërriti në finale, megjithatë mbetet një nga skuadrat më spektakolare në historinë e Kupës së Botës, ndoshta edhe të gjithë futbollit.

Në vitin 1979, drejtimin e kombëtares braziliane e mori trajneri i njohur si “Mësuesi”. Santana ishte nga ata trajnerë që vinin lojtarin para skemës. Ai besonte se mjaftonte të mblidheshin futbollistët më të mirë të vendit, dhe më pas ata vetë do ta gjenin mënyrën më të mirë për të luajtur. “Ju jeni futbollistët më të mirë në Brazil. Njihuni me njëri-tjetrin në lojë”.

Për Kupën e Botës 1982 në Spanjë, ai zgjodhi një skuadër pa një mesfushor të krahut të djathtë, sepse sipas tij nuk kishte lojtarë mjaftueshëm cilësorë në atë rol, ndonëse në repartet e tjera kishte bollëk. “Nëse do të kisha një lojtar si Garrincha në të djathtë, sigurisht që ai do të luante. Por vetëm më të mirët dalin në fushë për mua”, u përgjigjej ai kritikëve.

Edhe pse mungonte një profil klasik në atë krah, kush mund të shqetësohej kur në mesfushë ishin Zico, Falcao, Cerezo dhe Sokrates? Ata jo vetëm dominonin lojën, por kërkonin ta bënin atë sa më të bukur. Santana u kthye në një nga mbrojtësit më të mëdhenj të filozofisë Joga Bonito, “Loja e Bukur”, dhe përsëriste shpesh: “Futbolli pa një gjuajtje në portë është sabotim, jo art!”.

Pak para Kupës së Botës 1982, Brazili zhvilloi një turne në Evropë ku u përball me Gjermaninë, Francën dhe Anglinë. Fillimisht mposhti Anglinë 1-0 me golin e Zicos, më pas kaloi me bindje Francën 3-1. Ndeshja më e fortë ishte ajo ndaj Gjermanisë, por edhe aty brazilianët fituan 2-1.

“Jemi gati të përballemi me çdo taktikë mbrojtëse. Do të përgjigjemi, si gjithmonë: do të shkojmë përpara dhe do të shënojmë”, deklaroi Santana.

Në fazën e parë të grupeve, Brazili fitoi të treja ndeshjet, duke realizuar 10 gola dhe duke pësuar vetëm dy. Në ndeshjen hapëse të fazës së dytë të grupeve, ai e shkatërroi Argjentinën, kampionen në fuqi dhe rivalen kryesore. Për të siguruar gjysmëfinalen, i mjaftonte një barazim kundër Italisë, skuadër që gjatë gjithë turneut kishte hasur vështirësi në sulm.

Megjithatë, në një duel dramatik ku Selecao mbeti dy herë në disavantazh, fitorja u buzëqeshi italianëve më pragmatikë, ndërsa Santana u detyrua të fliste për stilin e lojës.

“Në Kupën e Botës, vetë suksesi është shumë më pak i rëndësishëm sesa demonstrimi i futbollit më të mirë. Kupa e Botës është një spektakël! Çdo humbje është e neveritshme – ata do t’ju fajësojnë, pavarësisht se si keni luajtur dhe cilat kanë qenë rrethanat. Pra, është më mirë të sulmoni – atëherë nuk do të ndihet aq e neveritshëm”, tha trajneri. Në Brazil, skuadra u prit si heroike.

Pas këtij Botërori, ai dha dorëheqjen, edhe pse u rikthye për Kupën e Botës 1986. Sidoqoftë, ajo përfaqësuese ishte vetëm hija e zbehtë e ekipit të mbushur me yje të vitit 1982. Dëmtimi i Zicos dhe përplasjet e brendshme ia hoqën Brazilit çdo mundësi për të luftuar sërish për trofeun.

2. Holanda – viti 1974

Shumë pak kampionë të Kupës së Botës kanë marrë aq shumë vëmendje në libra, analiza dhe kujtime sa Holanda e vitit 1974, edhe pse nuk fitoi. “Futbolli total”, “Holandezë fluturues” dhe “Flaka portokalli” janë vetëm disa nga etiketat që la pas skuadra e Rinus Michels.

Duhet kujtuar se në fillim dhe në mesin e shekullit të 20-të, Holanda nuk shihej si një fuqi futbolli. Për shumë turne, Hungaria, çekët dhe sllovakët, jugosllavët, madje edhe BRSS-ja, konsideroheshin favoritë shumë më të mëdhenj se “Portokallinjtë”.

Gjithsesi, në fundin e viteve 1960 tabloja nisi të ndryshonte. Në vitin 1970, Feyenoordi i drejtuar nga austriaku Ernst Happel, i rritur me frymën e Wunderteam, fitoi Kupën e Evropës. Ky ishte hapi i parë madhor i futbollit holandez drejt elitës. Nga ai Feyenoord fitues, Wim Jansen dhe Wim van Hanegem kishin rol të rëndësishëm edhe në vitin 1974. Megjithatë, zemra e skuadrës vinte nga Amsterdami.

Një vit më vonë, Ajaxi i Michels fitoi Kupën e Evropës dhe e përsëriti suksesin edhe dy herë të tjera. Për katër sezone rresht, trofeu më i madh evropian mbeti në Holandë. Ishte koha kur po ngrihej një brez i mrekullueshëm, me Johan Cruyff si figurën qendrore.

Sot tingëllon e pabesueshme, por para vitit 1974 Holanda kishte luajtur për herë të fundit në një Kupë Bote në vitin 1938. Megjithatë, në atë edicion pritshmëritë ishin të mëdha, edhe pse në eliminatore skuadra kishte lënë pas Belgjikën vetëm falë golavarazhit. Ekipi u kualifikua nën drejtimin e trajnerit çek Frantisek Fadrhonc, por në Holandë u vendos se ai nuk ishte njeriu i duhur për Botërorin, ndaj në krye u emërua Rinus Michels, i cili paralelisht drejtonte edhe Barcelonën. Futbollistët donin ta mbanin Frantisekun, prandaj ai mbeti si ndihmës i “gjeneralit” Michels.

“Një ekip fiton vetëm kur ka topin”, thoshte trajneri që i dha formën përfundimtare konceptit të futbollit total. “Futbolli total është shumë i thjeshtë. Ju u jepni lojtarëve liri: të mendimit, të pasimeve, të lëvizjes. Por kjo liri kërkon nga secili prej tyre angazhim total në çdo metër të fushës. Nga të gjithë – madje edhe nga portieri, i cili duhet të mbulojë mbrojtësit. Vetëm nëse plotësohet ky kusht mund të mbështeteni në sukses”, shpjegonte Michels.

Në turne, Holanda e tij bëri që e gjithë bota të dashurohej me këtë skuadër. Në fazën e parë të grupeve, holandezët fituan ndaj Uruguait dhe Bullgarisë, ndërsa barazuan me Suedinë. Më pas, në fazën e dytë, ata shkatërruan Argjentinën 4-0 dhe mposhtën si Gjermaninë Lindore 2-0, ashtu edhe Brazilin 2-0. Cruyff, Neeskens dhe Johnny Rep i çmontuan kundërshtarët.

Por në finale, Gjermania Perëndimore vendase tregoi forcë më të madhe. Pasi pësoi e para, ajo jo vetëm rikuperoi disavantazhin, por shënoi edhe golin vendimtar. Në përballjen personale, Franz Beckenbauer doli fitues ndaj Johan Cruyff.

“Ne donim t’i tallnim gjermanët. Nuk e menduam me vetëdije, por në thelb kjo është ajo që po bënim. Harruam të shënonim golin e dytë”, kujtonte Johnny Rep për atë finale.

Michels më vonë fitoi Euro 1988, por brezi i shkëlqyer holandez i viteve 1970 humbi edhe një tjetër finale të Kupës së Botës, kësaj here kundër Argjentinës.

1. Hungaria – viti 1954

Ndoshta ky ishte ekipi më i fortë i epokës “bardh e zi”. Vetëm disa statistika mjaftojnë për të kuptuar përmasat e Aranycsapat, “Ekipit të Artë”.

Hungaria shënoi 27 gola në një turne të vetëm, shifra më e lartë ndonjëherë, dhe mbajti mesataren më të lartë të golave për ndeshje, 5.4. Fitorja 9-0 ndaj Koresë së Jugut vazhdon të mbetet një nga diferencat rekord në një ndeshje të Kupës së Botës. Sandor Kocsis, ndërkohë, është i vetmi lojtar në historinë e turneut që ka realizuar nga dy gola në katër ndeshje radhazi.

Që nga fillimi i shekullit të 20-të, Hungaria renditej mes vendeve më të rëndësishme të futbollit botëror. Ajo prodhoi lojtarë dhe trajnerë të mëdhenj që më pas u përhapën në të gjithë Evropën. Hungarezët ndikuan në zhvillimin e lojës nga SHBA-ja deri në Argjentinë. Bela Guttmann, një nga trajnerët më të mëdhenj, punoi në Nju Jork, Sao Paulo, Lisbonë, Milano, Montevideo, Athinë dhe në disa vende të tjera.

Në vitin 1938, Hungaria humbi finalen ndaj Italisë, por pas Luftës së Dytë Botërore u shfaq një brez i ri edhe më i talentuar. Një element me peshë ishte edhe fakti se pushteti socialist, i vendosur në Hungari nën ndikimin e BRSS-së, shtetëzoi klubet e futbollit, të cilat më pas u shpërndanë nën ministri të ndryshme. Kjo ia lehtësoi trajnerit Gusztav Sebes ndërtimin e kombëtares, sepse futbollistët kryesorë u grumbulluan në klubet bazë Honved dhe MTK dhe nuk lejoheshin të largoheshin jashtë vendit.

Në vitin 1949, Laszlo Kubala, miku më i ngushtë i Kocsis, u arratis. Është vështirë të imagjinohet sa më e fortë do të kishte qenë Aranycsapat nëse legjenda e Barcelonës do të kishte luajtur edhe për të. Vetë Kocsis, Puskas, Czibor dhe yje të tjerë do të transferoheshin në Evropë vetëm pas vitit 1956.

Nga qershori i vitit 1950 deri në korrik të vitit 1954, kur u luajt finalja e Botërorit në Bernë, ‘Aranycsapat’ nuk humbi asnjë ndeshje zyrtare. Kulmi i kësaj epërsie u pa në përballjet me Anglinë. Në vitin 1953, Hungaria u bë skuadra e parë jo-britanike që e mundi Anglinë në fushën e saj, 6-3. Më pas anglezët kërkuan revansh, por pësuan turpërimin më të madh të historisë së tyre, një humbje 1-7 nga Hungaria. Në atë moment nuk kishte dyshim se cila ishte skuadra më e fortë në botë.

Kjo fitore erdhi vetëm një muaj para Kupës së Botës, ndaj dukej sikur hungarezëve u mbetej vetëm të shkonin në Zvicër dhe të formalizonin titullin. Fillimisht mundën Korenë e Jugut 9-0, më pas Gjermaninë 8-3, ndërsa në çerekfinale përballë tyre doli Brazili. Nënkampionët e Botërorit të kaluar u mundën 4-2.

Në gjysmëfinale përballë doli kampionia në fuqi, Uruguai. Për herë të parë, skuadra e Sebes u vu seriozisht në provë, por dy golat e Kocsis në kohën shtesë vulosën fitoren 4-2. Uruguai nuk kishte humbur në një turne të madh prej 30 vitesh, që nga Lojërat Olimpike të vitit 1924, por Hungaria u bë skuadra e parë jo-amerikane që e mposhti.

Më pas erdhi “Mrekullia e Bernës”. Hungarezët kaluan 2-0 në avantazh që në minutën e tetë, por në fund humbën 2-3. Kjo disfatë ushqeu dhjetëra teori konspirative. Në Budapest, tifozët shkatërruan stacionin, ndërsa ekipi u detyrua të fshihej nga njerëzit. Pas Kryengritjes Hungareze, skuadra praktikisht pushoi së ekzistuari dhe Puskas, Czibor dhe Kocsis u shpallën tradhtarë sepse qëndruan në Spanjë.

The post Pesë përfaqësueset më të mëdha që mbetën pa e ngritur kurrë Kupën e Botës appeared first on Albeu.com.

Këto dy kombëtare i janë bashkuar listës së humbjeve më të rënda në historinë e Kupës së Botës, pra ndeshjeve të mbyllura me diferencë prej të paktën gjashtë golash. Tashmë numri i tyre ka shkuar në 21. Në shekullin e 21-të raste të tilla nuk kanë qenë aq të shumta, por shifra po rritet.

Lista nis me dy shembujt më të rinj, ato të Kanadasë dhe Gjermanisë, për të vijuar më pas me disfatat më të thella.

Katar 0-6 Kanada, viti 2026

Kjo fitore 6-0 e Kanadasë nuk erdhi në hokej mbi akull, por në futboll. Me raport gjuajtjesh 32–2, kanadezët realizuan gjashtë herë, nga tre gola në secilën pjesë. Kur rezultati ishte 2-0, Katari mbeti me dhjetë futbollistë, më pas pësoi sërish dhe mori edhe një karton të kuq tjetër. Tre golat e fundit erdhën kur Katari luante me vetëm nëntë lojtarë. Jonathan David realizoi het-trik.

Kuraçao 1-7 Gjermania, viti 2026

Gjermanët kaluan shpejt në avantazh, por në mesin e pjesës së parë lejuan barazimin e kundërshtarit. Golin e parë në historinë e Kuraçaos në Kupën e Botës e shënoi Livano Comenencia. Megjithatë, para pushimit Gjermania kishte krijuar epërsi 3-1, ndërsa në pjesën e dytë shtoi edhe katër gola të tjerë. Gjashtë futbollistë të ndryshëm gjermanë gjetën rrugën e rrjetës, me Kai Havertz që ishte i vetmi autor i dy golave.

El Salvador 1-10 Hungaria, viti 1982

Një ndeshje me 11 gola gjithsej, por jo sfida me më shumë gola në historinë e Kupës së Botës, pasi Austria dhe Zvicra kishin përfunduar 7-5 në vitin 1954. Gjithsesi, kjo mbetet ende ndeshja e vetme ku një ekip ka shënuar 10 gola. El Salvadori u eliminua, ndërsa sulmuesi Laszlo Kiss hyri nga stoli dhe realizoi një het-trik për vetëm gjashtë minuta, duke mbetur zëvendësuesi i parë dhe i vetëm me një tregolësh në Kupën e Botës.

Koreja e Jugut 0-9 Hungaria 0–9, viti 1954

Në debutimin e saj në Kupën e Botës, Koreja e Jugut u përball me brezin e artë të Hungarisë dhe u shkatërrua. Sandor Kocsis shënoi het-trik, ndërsa Ferenc Puskas dhe Peter Palotas realizuan nga dy gola secili. Në atë kohë, kjo ishte fitorja më e thellë në historinë e turneut, rekord që zgjati 28 vjet, derisa u thye nga një brez tjetër.

Zaire (Republika Demokratike e Kongos) 0-9 ish-Jugosllavia, viti 1974

Një katastrofë e plotë në fushë, me gjashtë gola të pësuar që para pushimit. Madje qarkullon edhe një teori sipas së cilës Zaire e sabotoi ndeshjen, pasi futbollistët kishin përplasje me trajnerin dhe federatën për bonuset e papaguara.

Bolivia 0-8 Uruguai, viti 1950

Ishte Kupa e parë e Botës pas Luftës së Dytë Botërore. Dy shtete u tërhoqën nga turneu dhe kështu kundërshtari i vetëm i Uruguait në grup mbeti Bolivia, e cila ishte kualifikuar vetëm sepse Argjentina, Peruja dhe Ekuadori u tërhoqën. Rezultati ishte ky.

Kuba 0-8 Suedia, viti 1938

Kuba siguroi pjesëmarrjen automatikisht në Kupën e Botës, pasi të gjitha vendet e tjera të Amerikës së Veriut dhe Qendrore refuzuan të merrnin pjesë. Në takimin e parë barazoi 3-3 me Rumaninë, më pas fitoi ndeshjen e dytë 2-1 dhe avancoi më tej. Por historia e bukur u mbyll brutalisht me humbjen 0-8 ndaj Suedisë.

Arabia Saudite 0-8 Gjermania, viti 2002

Kjo ishte një mbrëmje historike për Miroslav Klosen, i cili shënoi golat e tij të parë në Kupën e Botës dhe menjëherë realizoi tregolësh. Në atë moment, ai ende nuk mund ta dinte se më vonë do të bëhej golashënuesi më i mirë i të gjitha kohërave në këtë turne.

Haiti 0-7 Polonia, viti 1974

Ja edhe Haiti. Për ta, kualifikimi në Kupën e Botës ishte festë më vete dhe goli i shënuar ndaj Italisë mbetet kulmi i arritjeve të tyre. Por më pas erdhën humbjet e rënda: fillimisht shtatë gola nga Polonia, e më pas katër nga Argjentina.

Koreja e Jugut 0-7 Turqia, viti 1954

Një tjetër goditje e rëndë për Korenë e Jugut në atë Botëror. Pas nëntë golave të pësuar kundër Hungarisë, erdhi edhe humbja 0-7 ndaj Turqisë në takimin pasues.

Skocia 0-7 Uruguai, viti 1954

Skocia shkoi në Kupën e Botës me pritshmëri të larta, por në ndeshjen e saj të dytë u përplas rëndë me kampionët në fuqi, duke pësuar shtatë gola. Në fund e mbylli grupin në vendin e fundit, pa shënuar asnjë gol.

Koreja e Veriut 0-7 Portugalia, viti 2010

Po, Koreja e Veriut mori pjesë në Kupën e Botës dhe kjo ndodhi jo pak vonë. Një humbje kaq e thellë nuk dukej e mundshme në fillim, sepse ekipi u mbrojt mirë dhe e mbylli pjesën e parë vetëm 0-1. Më pas, gjithçka u shemb dhe pranoi edhe gjashtë gola të tjerë. Cristiano Ronaldo shënoi vetëm një herë.

Kosta Rika 0-7 Spanja, viti 2022

Kjo është disfata më e fundit në listë. Luis Enrique shkoi në Katar si favorit, shpartalloi Kosta Rikën dhe nuk lejoi asnjë goditje drejt portës. Megjithatë, skuadra e tij nuk arriti te medaljet, sepse luajti tepër me kujdes.

Brazili 1-7 Gjermania, viti 2014

Dhimbje, turp dhe tragjedia më e madhe në historinë e futbollit brazilian. Vetëm një hap larg finales së Kupës së Botës në shtëpinë e vet, Brazili pësoi shtatë gola nga Gjermania. I gjithë stadiumi shpërtheu në lot.

SHBA 1-7 Italia, viti 1934

Italia ishte tashmë 3-0 në avantazh që në pjesën e parë dhe nuk tregoi mëshirë deri në fund. Çfarë tjetër mund të bënte, me Kupën e Botës që luhej në vendin e saj dhe përballë kishte SHBA-në? Ajo ndeshje kujtohet shpesh edhe në lidhje me epokën e diktatorit Benito Mussolini.

Suedia 1-7 Brazili, viti 1950

Evropianët krijonin përshtypjen e një skuadre të fortë, por Brazili, i udhëhequr nga sulmuesi Ademir, i nxori jashtë loje. Suedia më pas do ta mbyllte turneun në vendin e tretë.

Hungaria 0-6 ish-BRSS, viti 1986

Kjo ishte fitorja më bindëse e BRSS-së në Kupën e Botës. Skuadra e Valeriy Lobanovskyi mbërriti në Meksikë në kulmin e formës dhe e vërtetoi këtë me suksesin kundër Hungarisë. Shumë e shihnin BRSS-në si një nga “jo-favoritët”, por rrugëtimi i saj mori fund në mënyrë të dhimbshme në 1/8-tën e finales, me humbjen ndaj Belgjikës pas kohës shtesë.

Serbia dhe Mali i Zi 0-6 Argjentina, viti 2006

Atë ditë Argjentina ishte magjike. Goli i dytë i Esteban Cambiasso duket si një nga aksionet më të ndërlikuara me pasime në historinë e Kupës së Botës. Ishte një realizim i mrekullueshëm.

Meksika 0-6 Gjermania, viti 1978

Kampionët në fuqi të botës treguan autoritetin e tyre, u korrigjuan pas barazimit 0-0 me Poloninë në ndeshjen e parë dhe i shkaktuan Meksikës humbjen më të rëndë në historinë e saj në Kupën e Botës.

Peru 0-6 Argjentina, viti 1978

Një humbje që u shoqërua me shumë polemika. Argjentinës i duhej fitore me të paktën katër gola diferencë dhe në fund shënoi gjashtë. Ndeshja u luajt në Argjentinë dhe menjëherë nisën zërat për një marrëveshje të mundshme: sipas pretendimeve, junta ushtarake vendase ushtroi presion ndaj Perusë dhe kërcënoi me pasoja ekonomike mes vendeve. Megjithatë, kurrë nuk u gjet asnjë provë.

Indonezia 0-6 Hungaria, viti 1938

Inditë Lindore Holandeze, sot Indonezia, u bënë skuadra e parë aziatike në historinë e Kupës së Botës. Por debutimi ishte brutal: pesë gola të pësuar që në pjesën e parë dhe më pas hungarezët e mbyllën qetësisht ndeshjen me fitoren 6-0.

The post Kupa e Botës dhe humbjet më të thella: Kuraçao e Katari futen në listën historike appeared first on Albeu.com.