Full message:

Mr. Prime Minister,

This afternoon is expected to mark the 24th day of a protest in which tens of thousands of citizens have gathered in the square, angry and exhausted by the indifference, intoxication, and delirium of power of the country’s entire political class.

Citizens have presented you with a series of demands, but instead of the confrontation and accountability that fall to you as the leader of the state, you are unfairly trying to insult them, weigh on them emotionally, and denigrate them, even though they are exercising a fundamental constitutional right: protest.

The Albanian people retain deep gratitude toward the United States, and this protest is not at all against them, but against the internal system built over decades on fear, servility, and the alienation of Albanian identity. It is a system in which, despite the initial illusions I had, I did not find myself, at least not as part of a particular party.

From the moment I physically became part of this protest, I understood even more clearly that Albanians are finally considering their homeland as a homeland; they are seeing the country as a place where one can live and to which one should return, not as a land from which one must leave. I admire their resilience, because this shows that we have people to serve.

The Albanian people are trying to move from subjugation to sovereignty in order to express their obstructed will and, after so many years, to make the transition from personal conscience to collective consciousness, which carries deep and pure within itself all three dimensions of human time.

Mr. Prime Minister, the younger generation, to which I also belong, is not afraid like the generation of our parents, which often accepted humiliation and was blackmailed by the need to survive. This generation is free of complexes and seeks to express its energy and freedom without becoming a tool or a shadow of power.

My entry into politics was a decision for which I needed time to find the courage to take that step, but leaving the formation you have built, which today is in a deep intoxication of power, required even more time until I found the strength to make it a reality.

Albanians are tired and are no longer inspired either by you or by the old political caste. This has led you into a deep crisis of legitimacy, one that can hardly be overcome without consequences or concessions.

The constructions, about which citizens have never been asked, cast a shadow over both the land and the sky. The deniers and repeat deniers of this country have turned it into a mixture without identity, and it seems as though they are elbowing one another aside. Therefore, people no longer rightly believe in the development you proclaim.

Contempt for the revolt of ordinary people and for causes such as those of Rrjoll, Zvërnec, and many others over the years has built up a structure of discontent that is unlikely to collapse anymore.

For those asking why I did not speak earlier, the answer is simple. The leaders of the group I left behind did not accept differing opinions, debate, or moral sensitivity. In fact, by every means, they try to suffocate even the smallest effort to be different or to hold a free opinion.

I am convinced that secure realities for the future cannot be built on alienating worldviews. Therefore, the time has come to move from building 3D projects to building another, more authentic worldview, which this protest is sowing and leading in the best possible way; a worldview in which a stranger is not treated better than your own, a mindset that gives Albanians the right to be masters in their own home.

The enemies of our country have almost never been external, as you are trying to portray them, but mainly internal, well hidden, wearing ties, and possessed by the frenzy of power and detachment from reality.

Mr. Prime Minister, development is good only when it serves its own people and keeps them in well-being, without forcing them to become emigrants in foreign lands and tourists in their own country. Otherwise, this development becomes violent if it forces you to forget who you are and to whom you belong.

Albanians do not necessarily need what is foreign; they need realism and development that respects nature, property, our identity, our values, and above all development that does not deny the principle of solidarity with the generations to come. They need people who represent them with the conscience of tomorrow.

As an MP, I have seen it up close and I am convinced that a large part of the political elite no longer has faith in you either, but the courage to admit it and to act may still require a little more time.

People can embrace a certain ideology only to the extent that it guarantees them an individual perspective and collective security. Today, in Albania, both are seriously faltering.

Day after day, the Albanians in the square and those supporting them from afar are sending the message that they are not a forbidden people and that they no longer accept remaining forgotten. This protest is a raging river flowing across the skin of history and no longer accepts being treated as though it cannot be seen and heard.

The disagreement between the state and the nation brings serious moral violations, alliances without principles, blind hedonism, and in the end a new peak of evil: the mockery of Albania. And this poker game being played with our country is blindly leading us through the night toward a collision with the iceberg.

You still have time to stop this. Repeal the clientelist and preferential laws, think about the Republic and the Albanian people, who have seen and experienced enough and now deserve to be respected and protected.

I know that many bells are ringing inside you, but I also know that the prime minister is not God’s vicar. If the divine never seeks legitimacy, the prime minister seeks it periodically. And if you want legitimacy to return to you, then listen to the square. Listen to the sigh of your people.

It is not the duty of power to make a person happy; its duty is to create the conditions in which that person can be happy. The protesters are neither libertines nor Jacobins; they are conscious Albanians who have decided to return to their country, themselves, and their dignity.

If I truly wished you well, I would wish you less power and more nobility. This can be achieved only if you carry out your final political act: resignation.

I know that this decision requires moral sensitivity, political nobility, and above all patriotism. I hope you find these virtues as soon as possible, so that you may leave with dignity the office that Albanians gave you. For this, there is still time.

The square is calling out with the voice of the Eumenides. It is giving power the opportunity to establish justice. Therefore, as an MP of Parliament and as a citizen of the Republic of Albania, I call on you to act in the name of the common good; in the name of what is, and not of what you think is; to reward Albanians with your resignation.

In the last messages we exchanged, you told me that I would remain alone and without faith, and that not even the people of the mountains would pay any attention to me anymore. But I am not afraid to walk alone; I am and will remain Marjana of the mountains, and now I have crossed the fence, with no return.

The post Koçeku addresses Rama in an open letter: Citizens no longer find inspiration in the old politics appeared first on Albeu.com.

Mesazhi i plotë:

Zoti Kryeministër,

Mbasditja e sotme pritet të shënojë ditën e 24-t të një proteste ku dhjetëra mijëra qytetarë janë mbledhur në shesh, të zemëruar dhe të rraskapitur nga indiferenca, dehja dhe deliri i pushtetit të gjithë klasës politike të vendit.

Qytetarët ju kanë paraqitur një sërë kërkesash, por në vend të përballjes dhe llogaridhënies që ju takon si drejtues i shtetit, ju po përpiqeni padrejtësisht t’i fyeni, t’i rëndoni shpirtërisht dhe t’i denigroni, ndonëse ata po ushtrojnë një të drejtë themelore kushtetuese: protestën.

Populli shqiptar ruan një mirënjohje të thellë për SHBA-në dhe kjo protestë nuk është aspak kundër tyre, por kundër sistemit të brendshëm të ngritur ndër dekada mbi frikën, servilizmin dhe tjetërsimin e qenies shqiptare. Është një sistem ku, pavarësisht iluzioneve të para që pata, nuk e gjeta veten, të paktën jo si pjesë e një partie të caktuar.

Që prej momentit kur u bëra fizikisht pjesë e kësaj proteste, kuptova edhe më qartë se shqiptarët më në fund po e konsiderojnë atdheun e tyre si atdhe; po e shohin vendin si një hapësirë ku mund të jetohet dhe ku duhet të kthehen, e jo si një tokë nga e cila duhet të largohen. E admiroj qëndresën e tyre, sepse kjo dëshmon se kemi kujt t’i shërbejmë.

Populli shqiptar po përpiqet të kalojë nga vegjëlia drejt sovranitetit për të shprehur vullnetin e penguar dhe, pas kaq shumë vitesh, për të bërë kalimin nga ndërgjegjja personale te vetëdija kolektive, që mban thellë dhe pastër brenda vetes të trija kohët e njeriut.

Zoti Kryeministër, brezi i ri, të cilit i përkas edhe unë, nuk trembet si brezi i prindërve tanë, i cili shpesh pranonte poshtërimin dhe shantazhohej nga nevoja për mbijetesë. Ky brez është pa komplekse dhe kërkon të shfaqë energjinë dhe lirinë e vet pa u kthyer në vegël apo në hije të pushtetit.

Hyrja ime në politikë ishte një vendim për të cilin më është dashur kohë që të gjeja guximin ta hidhja atë hap, por largimi nga formacioni që ju keni ndërtuar, e që sot ndodhet në një dehje të thellë pushteti, më kërkoi edhe më shumë kohë derisa gjeta forcën për ta bërë realitet.

Shqiptarët janë të lodhur dhe nuk frymëzohen më as nga ju dhe as nga kasta e vjetër politike. Kjo ju ka çuar në një krizë të thellë legjitimiteti, e cila vështirë se mund të kapërcehet pa pasoja ose pa lëshime.

Ndërtimet, për të cilat qytetarët nuk janë pyetur kurrë, u bëjnë hije si tokës ashtu edhe qiellit. Mohuesit dhe rimohuesit e këtij vendi e kanë kthyer atë në një përzierje pa identitet dhe duket sikur shtyhen me bërryla mes tyre. Prandaj, me të drejtë, nuk besohet më te zhvillimi që ju shpallni.

Përçmimi ndaj revoltës së njerëzve të thjeshtë dhe kauzave si ajo e Rrjollit, Zvërnecit dhe shumë të tjerave ndër vite, ka ngritur një strukturë pakënaqësish që vështirë se shembet më.

Për ata që pyesin pse nuk fola më herët, përgjigjja është e thjeshtë. Drejtuesit e grupit që lashë pas nuk e pranonin mendimin ndryshe, as debatin dhe as ndjeshmërinë morale. Madje, me çdo mjet, ata përpiqen t’ia marrin frymën edhe përpjekjes më të vogël për të qenë ndryshe apo për të pasur mendim të lirë.

Jam e bindur se me botëkuptime tjetërsuese nuk mund të ndërtohen realitete të sigurta për të ardhmen. Prandaj ka ardhur koha të kalojmë nga ndërtimi i projekteve 3D te ndërtimi i një botëkuptimi tjetër, më autentik, të cilin kjo protestë po e mbjell dhe po e udhëheq më së miri; një botëkuptim ku i huaji nuk trajtohet më mirë se i yti, një mendësi që i jep shqiptarit të drejtën të jetë zot në shtëpinë e vet.

Armiqtë e vendit tonë pothuajse kurrë nuk kanë qenë të jashtëm, ashtu siç po përpiqeni t’i paraqisni edhe ju, por kryesisht të brendshëm, të fshehur mirë, të kollarisur dhe të pushtuar nga dalldia e pushtetit dhe shkëputja nga realiteti.

Zoti Kryeministër, një zhvillim është i mirë vetëm kur u shërben njerëzve të vet dhe i mban ata në mirëqenie, pa i detyruar të bëhen emigrantë në tokë të huaj dhe turistë në vendin e tyre. Përndryshe, ky zhvillim bëhet i dhunshëm, nëse të detyron të harrosh kush je dhe kujt i përket.

Shqiptarët nuk kanë nevojë medoemos për të huajën; ata kanë nevojë për realizëm dhe për një zhvillim që respekton natyrën, pronën, përkatësinë tonë, vlerat dhe mbi të gjitha një zhvillim që nuk mohon parimin e solidaritetit me brezat që vijnë. Ata kanë nevojë për njerëz që i përfaqësojnë me ndërgjegjen e së nesërmes.

Si deputete, e kam parë nga afër dhe jam e bindur se edhe një pjesë e madhe e elitës politike nuk ka më besim te ju, por guximi për ta pranuar dhe për të vepruar mund të kërkojë ende pak kohë.

Njerëzit mund të përqafojnë një ideologji të caktuar vetëm në masën që ajo u garanton një perspektivë individuale dhe një siguri kolektive. Sot, në Shqipëri, të dyja këto po çalojnë rëndë.

Ditë pas dite, shqiptarët në shesh dhe ata që i mbështesin nga larg po japin mesazhin se nuk janë një popull i ndaluar dhe se nuk pranojnë më të mbeten të harruar. Kjo protestë është një lumë i rrëmbyeshëm që rrjedh në lëkurën e historisë dhe që nuk pranon më të trajtohet sikur nuk shihet dhe nuk dëgjohet.

Mosmarrëveshja mes shtetit dhe kombit sjell shkelje të rënda morale, aleanca pa parime, hedonizëm të verbër dhe në fund një kulm të ri të së keqes: përqeshjen e Shqipërisë. Dhe ky pokerizëm që po i bëhet vendit tonë po na çon verbërisht nëpër natë drejt përplasjes me ajsbergun.

Ende keni kohë ta ndalni këtë. Të shfuqizoni ligjet klienteliste dhe favorizuese, të mendoni për Republikën dhe për popullin shqiptar, i cili ka parë dhe ka përjetuar mjaftueshëm dhe që tashmë meriton të respektohet dhe të mbrohet.

Unë e di se ka shumë kumona që bien brenda jush, por di po ashtu se kryeministri nuk është mëkëmbësi i Zotit. Nëse hyjnorja nuk e kërkon kurrë legjitimitetin, kryeministri e kërkon atë periodikisht. Dhe nëse dëshironi që legjitimiteti t’ju rikthehet, atëherë dëgjojeni sheshin. Dëgjojeni ahun e popullit tuaj.

Nuk është detyrë e pushtetit ta bëjë njeriun të lumtur; detyra e tij është të krijojë kushtet që ai të mund të jetë i lumtur. Protestuesit nuk janë as libertinë dhe as jakobinë; janë shqiptarë të ndërgjegjshëm që kanë vendosur t’i rikthehen vendit, vetes dhe dinjitetit të tyre.

Nëse do t’jua doja të mirën, do t’ju uroja më pak pushtet dhe më shumë fisnikëri. Kjo mund të arrihet vetëm nëse kryeni aktin tuaj të fundit politik: dorëheqjen.

E di që ky vendim kërkon ndjeshmëri morale, fisnikëri politike dhe mbi të gjitha atdhedashuri. Uroj t’i gjeni sa më parë këto virtyte, që vendin që shqiptarët jua dhanë ta lini me dinjitet. Për këtë, ende jeni në kohë.

Sheshi po thërret me za eumenidje. Po i jep pushtetit mundësinë të vendosë drejtësinë. Prandaj, si deputete e Kuvendit dhe si qytetare e Republikës së Shqipërisë, ju bëj thirrje të veproni në emër të së mirës së përbashkët; në emër të asaj që është dhe jo të asaj që ju mendoni se është; t’i shpërbleni shqiptarët me dorëheqjen tuaj.

Në mesazhet e fundit që kemi shkëmbyer, më keni thënë se do të mbetem vetëm e pa besim dhe se as njerëzit e maleve nuk do të më përfillin më. Por unë nuk kam frikë të ec vetëm; unë jam dhe do të mbetem Marjana e maleve, dhe tashmë e kam kaluar gardhin, pa kthim.

The post Koçeku i drejtohet me letër të hapur Ramës: Qytetarët nuk gjejnë më frymëzim te politika e vjetër appeared first on Albeu.com.

Sipas saj, mbi 30 pronarë të bujtinave nuk kanë përgjigje për vizitorët që pyesin për Drinin, duke sjellë një humbje të konsiderueshme ekonomike.

Ajo në Parlament dy shishe uji, njëra me ujë kristal të pastër dhe tjetra me ujë të turbullt për të treguar ndryshimin drastik të lumit, teksa theksoi se problemet nuk janë faj vetëm i Shqipërisë apo Kosovës, por kërkojnë një bashkëpunim ndërkufitar për zgjidhje konkrete.

Deputetja propozoi një plan me katër pika, nënshkrimin e një marrëveshjeje ndërkufitare, vendosjen e barrierave për të mbledhur mbetjet në rrjedhën e Drinit të Bardhë dhe Drinit të Zi, investime në impiante pastrimi të ujërave të zeza në Kosovë me mbështetje të Bashkimit Europian, dhe monitorim të vazhdueshëm me raporte publike.

“Është pasojë e dy shteteve shqiptare që ende nuk kanë mundur të zgjidhin bashkë një problem të përbashkët. Unë sot po kërkoj pikërisht këtë: ta zgjidhim bashkë. Zgjidhja ekziston dhe ekspertët e kanë thënë. Së pari, na duhet një marrëveshje ndërkufitare mes Shqipërisë e Kosovës dhe veprim konkret. Së dyti, rrjeta e barriera në rrjedhën e Drinit të Bardhë e të Zi për me dalë mbetjet para se të kalojë kufirin. Së treti, investim në impiante pastrimi të ujërave të zeza në komunat kosovare përgjatë Drinit me bashkëfinancim prej BE, i cili ka tashmë 50 milionë euro të alokuara për ujin në veri. Së katërti, monitorim të vazhdueshëm, jo 4 herë në vit, por çdo muaj dhe me raporte publike”, tha Koçeku.

“Lumi as nuk pret, as nuk bën politikë”, përfundoi Koçeku, duke nënvizuar urgjencën e veprimeve për të mbrojtur natyrën dhe të ardhmen e rajonit.

The post “Lumi as nuk pret, as nuk bën politik”, Koçeku shkon me dy shishe me ujë në Kuvend, e shqetësuar për ndotjen e Drinit: Marrëveshje ndërkufitare mes Shqipërisë e Kosovës appeared first on Albeu.com.