Luis de la Fuente njihet sot si trajneri i Spanjës dhe kampion evropian, por përtej këtij profili publik, pak veta kanë ditur shumë për të. Ai përshkruhet si një njeri konservator, që nuk e pëlqen futbollin e klubeve dhe që jeton i përqendruar te sporti.

I ardhur thuajse pa bujë, ai i dha fund stilit të Spanjës të bazuar te qarkullimi steril i topit, ndërsa jo shumë njerëz e kishin ndjekur me vëmendje punën e tij te përfaqësueset e moshave. Megjithatë, një pjesë e rëndësishme e rrugëtimit të De la Fuentes përmendet rrallë.

Për një kohë të gjatë, ai ka qenë lektor në kurset e UEFA-s dhe ka zhvilluar mësimdhënie edhe për federatën spanjolle, duke lënë gjurmë te shumë trajnerë, ish-futbollistë dhe madje edhe te një president klubi.

Emrat më të njohur: Scaloni, Alonso dhe Xavi

Mes figurave më të spikatura që kanë kaluar nga mësimet e tij është Lionel Scaloni, i cili vetë ka folur për marrëdhënien që ka me trajnerin e Spanjës.

“Luis ishte mësuesi im i parë në shkollën e trajnerëve. Ai më ndikoi mua, sigurisht. Ai është një person i mirë që më ndihmoi në fazat e hershme. Kontributi i tij është i madh, me të vërtetë. Ne ende i shkëmbejmë mesazhe njëri-tjetrit ndonjëherë”, ka thënë Scaloni.

Sipas vetë Scalonit, kontakti i parë me De la Fuenten ndodhi kur ky i fundit po merrej me stërvitjen e fëmijëve në Mallorca. Pikërisht atëherë trajneri i ardhshëm i Argjentinës vendosi se donte të mësonte prej tij. Në fund, ai përvetësoi një nga bindjet bazë të De la Fuentes: lojtari ka gjithmonë përparësi ndaj trajnerit. “Ashtu si unë, Luis nuk dikton kushtet. Ai i vlerëson lojtarët. Kjo është ajo që na bashkon”.

Edhe përgjigjja e De la Fuentes për Scalonin ishte plot vlerësim: “Jam i lumtur që e njoh Scalonin. Kemi një marrëdhënie të jashtëzakonshme. Ai është kampion bote. Jo, nuk është vetëm fat, siç thonë shumë, për ndonjë arsye. Nuk e kuptoj këtë. Lionel është një person fantastik. Tashmë një trajner i shkëlqyer, i cili po ngjitet në lartësi të reja”.

Xabi Alonso dhe Xavi nuk janë shprehur me të njëjtin zjarr për De la Fuenten, ndërsa vetë trajneri spanjoll thotë se, në rastin e tyre, ka qenë ai që ka përfituar shumë nga kontaktet me ta.

“Alonso erdhi tek unë kur fillonte në akademinë e Real Madridit. Xavi – para se të përfundonte karrierën e tij në Katar. Të them të drejtën, nuk është e lehtë t’u mësosh lojtarëve të tillë diçka të re, por përvoja e tyre, e cila rridhte përmes çdo bisede, më ndihmoi”.

Në Spanjë, De la Fuente konsiderohet si një njeri modest. Alonso, për shembull, e pyeti për mendim përpara se të pranonte drejtimin e Real Sociedad B, ndërsa Xavi i shkruante herë pas here kur nisi punën si trajner i Al-Sadd.

Vetë Luis e minimizon ndikimin e tij: “Nuk i ndihmova të bëheshin ata që janë, por jam i lumtur nëse këshilla ime i ka ndihmuar në ndonjë mënyrë”.

Nxënës të dalluar: Iraola, Raul dhe edhe Valdes

Si çdo mësues, edhe De la Fuente ka pasur figura që i kanë mbetur më shumë në mendje. Scaloni, Alonso dhe Xavi janë shembuj të qartë të trajnerëve që kanë arritur lart, me Lionelin që vazhdon të jetë afër tij. Megjithatë, Luis ka pranuar se studenti i tij i preferuar, ai që konsideron më të mirin absolut, është Andoni Iraola.

“Andoni bënte gjithmonë pyetje”, kujton De la Fuente. “Ai dallohej nga të tjerët me radikalitetin e tij dhe dëshirën për të bërë presion, i pavullnetshëm për t’u larguar nga idetë e ngulitura tek ai nga trajnerë të shkëlqyer si Marcelo Bielsa dhe Ernesto Valverde. Ai më bombardonte vazhdimisht me pyetje rreth psikologjisë. Si e menaxhon dhomën e zhveshjes? Si i përcjell idetë e tua? Rrallë kam parë një uri të tillë!. Ai më bënte nervoz para leksioneve!”.

Iraola nuk ka deklaruar se është formuar prej De la Fuentes, por ka nënvizuar se gjithmonë ka dashur të këshillohej me të dhe të përthithte çdo risi me etje të madhe.

Edhe Alessio Lisci ka vlerësuar anën njerëzore të De la Fuentes. Victor Valdes madje bëri humor duke thënë se dështoi në akademinë e Barcelonës vetëm sepse nuk ndoqi leksionet e mentorit të tij. Ndërkohë, Albert Riera, që sot mund të kritikojë Bundesligën pas periudhës së vështirë te Eintracht, asokohe shqetësohej se një “numër i frikshëm detajesh të vogla” mund ta mbingarkonte në një kampionat të nivelit të lartë, gjëra që i kishte mësuar nga mësuesi i tij.

Lisci ka theksuar gjithashtu se emërimi në krye të ekipit kombëtar nuk e ndryshoi De la Fuenten. Sipas tij, ai mbetet i gatshëm të japë këshilla sa herë që dikush i kërkon ndihmë.

Raul nuk ka bërë komente për De la Fuenten, por Luis ka folur me fjalë shumë pozitive për të, duke e përfshirë mes trajnerëve më premtues në botë.

Julio Baptista nuk arriti sukses në akademinë e Valladolidit dhe tani merret me stërvitjen e të rinjve në shtëpi. Walter Pandiani punoi si trajner i parë dhe kaloi në disa skuadra modeste spanjolle, derisa vendosi të bëjë një pushim. Pablo Amo, ish-ndihmësi i De la Fuentes te Spanja, u largua për të marrë mundësinë si trajner kryesor në Emiratet e Bashkuara Arabe me një kontratë fitimprurëse, ndërsa Manuel Pablo vlerësohet shumë në akademinë e Deportivos dhe drejton ekipin B.

Mes emrave që kaluan në kurset e De la Fuente është edhe Montse Tome, një nga gratë e para që ndoqi mësimet e tij. Në vjeshtën e vitit 2023, ajo hyri në histori si gruaja e parë që drejtoi ekipin kombëtar të femrave të Spanjës dhe shumë shpejt fitoi Ligën e Kombeve.

Studentët mesatarë: mes tyre edhe një president

Për De la Fuenten nuk ekzistojnë nxënës të këqij. Disa spikasin më shumë, disa të tjerë kanë më pak dhunti dhe kanë nevojë vetëm për një këndvështrim të ri. Për të, kjo nuk përbën asnjë problem. Natyrisht, ai do të dëshironte t’i shihte studentët e tij pranë vijës anësore, idealisht edhe me trofe në duar.

Megjithatë, jo të gjithë kanë arritur objektivat që synonin. Javier Saviola punoi si ndihmës te Barca B, por u lodh pas një viti. Juan Carlos Valeron kaloi një periudhë si asistent në akademinë e Las Palmas, më pas mori shansin për të drejtuar ekipin B të Deportivos dhe nuk pati sukses.

Esteban Cambiasso aplikoi për licencën e trajnerit me kërkesën e Jose Pekerman, pasi ky i fundit e ftoi në stafin e Kolumbisë. Licencën e mori, por vetëm një muaj më pas u nda nga trajneri.

Fernando Redondo nuk tentoi asnjëherë të bëhej trajner, edhe pse De la Fuente kishte vlerësim të madh për aftësitë e tij, njësoj si për ato të ish-sulmuesit Riki. Alberto Lopo u bë trajner kryesor, por nuk pati sukses te Cornella dhe më pas iu përkushtua biznesit të tij.

Një histori më e veçantë është ajo e Gheorghe Craioveanu. Ai mori licencën me idenë për të stërvitur fëmijë, por më vonë u përqendrua në një rol administrativ te Universitatea Craiova. Menaxhimi i pëlqeu aq shumë, sa vazhdoi në këtë rrugë dhe u bë president i CSM Slatina, klub ku kishte nisur edhe si futbollist.

Gheorghe e kujton me mall Luisin dhe thotë se leksionet e De la Fuentes e ndihmuan të kuptonte më mirë trajnerët në detyrën e tij si drejtues: “Një periudhë e rëndësishme, e cila shpesh më kujton: një trajner është po aq shumë një person”.

“Kllouni” i klasës: Capdevila, kampioni i botës që donte të argëtohej

Asnjë klasë nuk është e plotë pa dikë që bën humor, dhe edhe De la Fuente kishte figurën e tij të tillë. Sipas Scalonit, Joan Capdevila dikur “bëri diçka qesharake”. Shpeshherë ai qeshte me batutat e veta dhe, si kampion bote, nuk ishte tamam modeli i disiplinës në zbatim.

Natyrisht, Scaloni po tallej me dashamirësi. “Ishte njësoj si në shkollë: nxënësit më të mirë ulen përpara dhe Capdevila prapa. Gjithmonë gati për një koment. Ai ishte shpirti i klasës, por për të qenë i sinqertë, ndonjëherë të vinte të telefonoje prindërit e tij”, kujton De la Fuente.

Capdevila e mbylli karrierën si lojtar në vitin 2015. Arsyeja ishte tragjike: ai këputi ligamentet e gjurit gjatë një seance stërvitore në Liersen, ku po i jepte fund në heshtje karrierës së tij. Pas rikuperimit, kuptoi se nuk ishte ende gati të ndalej. Një vit më vonë u kthye sërish në Andorra. Ajo energji zgjati vetëm një sezon dhe pikërisht atëherë ndjeu se donte të hynte në trajnim.

Ai aplikoi për licencën e tij. De la Fuente thotë se Joan u përpoq, por “na u desh të gjenim një qasje individuale”, sepse ish-mbrojtësi “ndonjëherë bëhej dembel”. Gjithsesi, ai arriti deri te diplomimi dhe u shoqërua në hapat e parë drejt profesionit të trajnerit. Por sapo po mendonte të niste dërgimin e CV-ve, Espanyol i ofroi një post si ambasador. Dhe kështu, rruga si trajner u shty.

Të punosh si komentator televiziv? Të mbash fjalime për skuadrën e artë të Kupës së Botës 2010? Këto për Joanin ishin gjëra të thjeshta. Edhe sot ai ende nuk është bërë trajner, ndoshta një ditë do të ndodhë. De la Fuente e pranon me një psherëtimë: “Planifikoja të merrja pjesë në, seancat e tij stërvitore. Doja ta shihja atë!”.

Një herë, De la Fuenten e pyetën se çfarë i mungonte më shumë: mësimdhënia apo flokët. Ai reagoi me humor: “Flokët e mi! Oh, sa më mungon ajo krifë e trashë… gruaja ime i donte shumë!”.

Më pas u kthye te përgjigjja serioze: “Duke dhënë mësim, sigurisht. Një përvojë e paçmuar që më dha kaq shumë njohuri. Më ndihmoi të bëhesha trajner i Spanjës. Të bëhem ai që jam tani. E mrekullueshme, apo jo? Unë u jepja leksione, por ishin ata që më mësonin”.

De la Fuente beson se një ditë do të rikthehet te tabela e zezë, këtë herë si kampion evropian me përvojë të vlefshme nga Kupa e Botës. “Më pëlqen t’i ndihmoj njerëzit të formojnë veten. Besoj se kjo është thirrja ime”.

The post Luis de la Fuente dhe brezi i trajnerëve që kaluan në klasën e tij, nga Scaloni te Iraola appeared first on Albeu.com.