Babai i Ervisit, Agimi, tregoi se përse Ervisi, djali i dyti tij nuk ishte rritur me familjen. Ai rrëfeu se në kohën kur djali erdhi në jetë, edhe ai edhe bashkëshortja e tij, ishin në burg. Ndërsa Olgerti, vëllai i Ervisit shfaqet shumë i emocionuar për këtë takim.

Ardit Gjebrea: Çfarë ka ndodhur? A mund të më tregosh ndonjë gjë? Përse njërin djalë në shtëpi, e tjetrin në jetimore?

Agimi: Kur jam arrestuar unë Lola ka qenë me barrë atëherë është dënuar edhe ajo një vit.

Ardit Gjebrea: Për çfarë vitesh flasim?

Ardit Gjebrea: Për 85-ën, pra ka qenë ende regjimi komunist. Ju keni bërë burg ato vite?

Agimi: Kam bërë burg, në ’91-shin u lirove me demokracinë.

Ardit Gjebrea: Sa vite burg keni bërë?

Ardit Gjebrea: Po sa vite ju dënuan?

Agimi: Jam dënuar disa herë. 75 vjet.

Ardit Gjebrea: Pra edhe brenda burgut të dënuan disa herë, për tentativë arratisje, agjitacion propagandë, kundra regjimit, terror. Ndërkohë edhe ish-bashkëshorten tuaj e dënuan me burg.

Agimi: Ajo u dënua 1 vit burg për moskallëzim krimi.

Ardit Gjebrea: Ju jetonit bashkë deri atëherë.

Agimi: Po bashkë jetonim deri kur u arrestuam.

Ardit Gjebrea: Po ndarja mes jush kur u bë?

Agimi: Është bërë në ’87-‘88.

Ardit Gjebrea: Në çfarë viti erdhi në jetë djali juaj tjetër?

Agimi: Në shtator të ‘85-ës.

Ardit Gjebrea: Ju ishit në burg, kur bashkëshortja mbeti shtatzënë?

Ardit Gjebrea: Në takimet që bëheshin në burg?

Agimi: Jo, jo, para se të  binim në burg.

Ardit Gjebrea: E kuptoj përpara se të binit në burg, gruaja juaj mbeti shtatzënë me…, si e ka emrin  djali

Ardit Gjebrea: Ervis e ka edhe sot. Mbeti shtatzënë me Ervisin, ju u futët në burg. Shtatzëninë bashkëshortja e kaloi në burg?

Ardit Gjebrea: Erdhi në jetë djali, djali ku lindi gjatë kohës që ishit në burg apo pasi doli nga burgu.

Agimi: Gjatë kohës në burg, në Belsh të Elbasanit.

Ardit Gjebrea: Ky ishte motivi pse ju  djalin nuk e mbanit dot dhe e çuat në jetimore?

Ardit Gjebrea: Kush e çoi djalin në jetimore?

Ardit Gjebrea: Domethënë Flora, mamaja.

Agimi: Ndërkohë Olgert, ti me kë jetoje?

Ardit Gjebrea: Ti jetoje me gjyshen dhe është e kuptueshme që një fëmijë i porsalindur nuk mund të jetojë me gjyshen. Më pas pyetët për djalin?

Agimi: Ne kemi pyetur në ’91 kur jam liruar dhe na thanë se është adoptuar fëmija.

Ardit Gjebrea: Dhe nuk e kërkuat.

Agimi: Nuk mundeshim, nuk kishim ku ta kërkonim,  nuk kishim asnjë informacion  për të.

Ardit Gjebrea: Në fakt në atë kohë e ka ndaluar edhe ligji./tvklan.al

The post Djalin e çuan në jetimore se lindi në burg, Agimi: Kur u lirova na thanë se ishte adoptuar appeared first on Albeu.com.

Sofika: Jam rritur në befotrofin e Vlorës ose thënë ndryshe, Shtëpia e Fëmijës në Vlorë. Aty kam shkuar që 1-muajshe. Personi që më ka çuar ka qenë gjyshja nga ana e mamit, e cila ka ndërruar jetë për fat të keq.

Ardit Gjebrea: Që 1-muajshe ke shkuar në befotrof?

Sofika: Po. Atëherë ajo e pa si mundësi që të më çonte aty, si mundësi të mirë sepse nëse unë nuk do kisha atë, unë do kisha ngelur fillikat në rrugë dhe nuk e di se çfarë rrjedhe do kishte marrë jeta ime. Por jam falenderuese Zotit që më solli një njeri kaq të veçantë si puna e saj.

Sofika e kujton gjyshen me shumë mall, thotë se me të kishte marrëdhënie shumë të mirë. Prindërit e saj kishin bashkëjetuar, por më pas erdhi në jetë Sofika dhe nuk mundeshin ta mbanin. Kur kujton nënën, psherëtin dhe fjalët i humbasin, teksa tregon plagët që i shkaktoi marrëdhënia me të.

Sofika: Si fillim nuk kisha raport të mirë me atë.

Ardit Gjebrea: Kur e njohe për herë të parë mamanë?

Sofika: Për herë të parë kishte ardhur te jetimorja të më takonte.

Ardit Gjebrea: Sa vjeçe ishe ti?

Sofika: Unë isha e vogël, besoj 9 vjeçe mos u gabofsha. Më kishin thënë që “mamaja jote po të kërkon, të ka kërkuar, të gjeti”, unë nuk e ndieja atë dashurinë dhe nuk e njihja as si person dhe si fytyrë. Kur erdhi në fillim te jetimorja, m’u duk si një person i huaj. Por ka qenë drejtoresha e jetimores që më ka qëndruar pranë shumë dhe stafi, por më shumë ajo.

Ardit Gjebrea: Dëgjo, kur të thanë në momentin e parë që do takosh mamanë, si e përjetove?

Sofika: Ishte muhabeti kështu. Vajta te zyra e saj, ishim me ish-drejtoreshën. Ajo aty filloi të prekej dhe unë kisha një raport shumë të ftohtë me të, nuk doja që t’i afrohesha, i rrija larg. Ajo donte të më përqafonte, të më bënte për vete, por qëndrimi im ishte…

Ardit Gjebrea: Ti nuk ndieje gjë.

Sofika: Jo.

Ardit Gjebrea: Pastaj të bëri për vete?

Sofika: Me kalimin e… derisa isha te jetimorja, jo.

Ardit Gjebrea: Fare. Ajo çfarë jete kishte, ishte martuar, kishte fëmijë të tjerë?

Sofika: Përveç meje, kam edhe 2 vëllezër të tjerë, njërin e kam me biologjikun, ndërsa tjetrin e kam nga ana e mamit.

Ardit Gjebrea: Ndërkohë mami vinte, të merrte për shembull në fundjavë siç është tradita?

Sofika: Mami im më thoshte që gjatë periudhës së pushimeve të beharit që “do vij të të marr” më thoshte kur isha e vogël dhe unë bëhesha gati, mendoja se ajo do vinte, por ajo gjithmonë më gënjente, nuk është se vinte. Dilja me çantën, e prisja aty jashtë te dera e jetimores dhe kjo gjë më dhimbte shumë, ka qenë një ndër arsyet pse unë jam ftohur me të. Duke ardhur në fillim mendova se mos ndoshta ajo kishte ndryshuar mendjen për mirë, por duke qenë se e pashë edhe më shumë nga kjo situata, vendosa që t’i largohesha akoma dhe më shumë. Vinte më takonte prapë, por nuk ka pasur asnjë ndryshim. Ka qenë diçka që unë e kam kaluar dhe nuk dua ta kujtoj./tvklan.al

The post “Më ka dërguar gjyshja”, që 1-muajshe përfundoi në jetimore, vajza kujton takimin e parë me nënën: M’u duk e huaj appeared first on Albeu.com.

Kur erdhi në jetë Dhurata, prindërit nuk kishin mundësi ta mbanin dhe e lanë në maternitet vajzën e tyre të vetme dhe fëmijën e tyre të parë. Dy vite më vonë, lindi vëllai i vogël i Dhuratës, i cili po njësoj si e motra, ndenji në spital e më pas u dërgua në jetimore. Kur kujton kohët në jetimore, Dhurata nis të dridhet e të lotojë.

Ardit Gjebrea: Si ishte jeta jote aty, ma trego pak?

Dhurata: Me kujdestaren e parë që kam pasur, nuk ka qenë e mirë.

Ardit Gjebrea: Pse?

Dhurata: Kam pasur dhunë. Kam fjetur në tualet.

Ardit Gjebrea: Po pse nuk tregoje?

Dhurata: Po se na rrihte. Edhe kur kam lajmëruar drejtorin nja dy herë, kisha frikë t’i tregoja sepse kur ikte drejtori, vazhdonte avazin.

Ardit Gjebrea: Po mami me babin vinin të të shikonin ndonjëherë?

Dhurata: Vinin më shikonin, por ka pasur raste që nuk i dilja.

Ardit Gjebrea: Pse?

Dhurata: Po se s’i doja.

Dhuna nga kujdestarja vazhdoi nga klasa e parë deri në të katërtën për Dhuratën, por gjithçka ndryshoi gjatë pushimeve verore dhe për të ishte dita më e lumtur.

Dhurata: Ishim në shkollën e Marinës, bënim plazh dhe u ankuam te dy drejtorët e institucionit dhe ishte moment më i bukur i jetës time kur e larguan. Në atë moment ka qenë edhe një kujdestare që erdhi pasi u largua kujdestarja e parë, që e kam ftuar sot.

Ardit Gjebrea: Kë ke ftuar, të parën apo të dytën?

Dhurata: Të dytën.

Ardit Gjebrea: Pse nuk ftove të parën?

Dhurata: Se s’dua ta shoh me sy./tvklan.al

The post U rrit në jetimore dhe dhunohej nga kujdestarja, historia rrëqethëse e Dhuratës: Flija në tualet, babi më mbante mbyllur appeared first on Albeu.com.

Iryna Venediktova shkroi në Facebook se mbeturinat nga një raketë ruse goditën një jetimore në qytet ku strehohen 50 fëmijë, raporton BBC.

Ajo tha se nuk kishte viktima dhe vuri në dukje se “po merren masa për evakuimin e tyre”.

Në të njëjtën kohë, zyrtarët ukrainas njoftuan se një numër fëmijësh ishin plagosur.

Dmytro Zhyvytskyy, kreu i administratës ushtarake rajonale, tha se një zonë banimi, disa strehimore dhe një kopsht fëmijësh ishin goditur nga një breshëri artilerie./albeu.com

The post Zyrtarja ukrainase: Shtëpia e fëmijës goditet nga granatimet e forta ruse appeared first on Albeu.com.

Pasi u braktis nga prindërit vetëm 8 muajsh ajo ka vuajtur në shtëpinë e fëmijës në Vlorë, nuk lahej kurrë, kishte morra dhe nuk ushqehej.

Madje shpesh here ajo dhunoheshe nga edukatoret. Por kur ishte në moshën 8 vjeç ajo u birësua nga një familje italiane dhe aty ndryshoi jeta e saj përfundimisht.

Maria: Mbaj mend gjithashtu në 1991 ndoshta, në ditën më të bukur për mua, Zoti deshi të më jepte një jetë të dytë. Në Tiranë erdhën dy italianë për të birësuar një fëmijë. Për herë të parë edukatoret më lanë, më bënë banjo. Këta dy italianët po na shikonin ne fëmijëve në rresht, nuk e di se çfarë më tërhoqi tek ata dhe shkova unë t’i përqafoja dhe jo ata mua. Babai im u shtang dhe i tha nënës time unë e dua këtë vogëlushe. Nëna ime i tha që jo është e sëmurë, e ka gojën e shtrembër, këmbët e shtrembra dhe babai im i thotë o atë o asnjë. Më zgjodhën mua, isha shumë e lumtur më ndërruan rrobat, vesha rroba të reja.

Maria tregoi se ishte shumë e mërzitur për fëmijët e tjera, madje ka bërë dhe një marrëzi. Një vajzë që e kishte shumë shoqe e ka futur në bagazhin e makinës së prindërve italianë për ta marrë me vete. Ajo filloi të qante sepse mungonte ajri në bagazh, kështu prindërit e kuptuan dhe e çuan sërish në jetimore.

Jeta e saj pas vajtjes në Itali ndryshoi rrënjësisht dhe shprehet se është gjallë falë prindërve të saj birësues dhe se do jepte dhe jetën për ta.

Moderatori Ardit Gjebrea i rrëfen historinë e prindërve të saj biologjikë dhe e përlot. Ajo shprehe se mendonte që prindërit i kishte të vdekur dhe ishte fëmijë i vetëm dhe jo të kishte motra dhe vëlla tjetër. Kur i pyet nga Arditi nëse është gati t’i shohë dhe takojë, Maria ngurroi në fillim, u shpreh se kishte frikë, por më pas pranoi.

Maria u shpreh se vëllai dhe motra nuk kishin faj dhe pse ndjen shumë mllef. Gjebrea ia shpjegon se e kanë kërkuar gjithë jetën dhe nuk kanë hequr dorë kurrë nga ajo. 38-vjeçarja pranon që t’i takojë, babai vrapon për ta takuar dhe gjatë përqafimit atij i bie të fiktë nga emocionet, por më pas e merr veten./ Tv Klan

The post Babai takon vajzën pas 38 vitesh dhe i bie të fiktë live në emision (VIDEO) appeared first on Albeu.com.

Në studio ka ardhur Afërdita e cila është birësuar nga prindër italianë. Ajo ka ndryshuar dhe emrin dhe quhej Maria Pia Malteze. Afërdita Dule vjen ne studio e cila flet në gjuhën italiane sepse është larguar shumë e vogël nga Shqipëria.

Ajo shprehet se e mban mend fëmijërinë e saj dhe ka qenë tepër e vështirë, madje uron që të mos e kalojë askush një gjë të tillë. Shprehet se e kanë braktisur në jetimoren e Vlorës dhe akoma dhe sot nuk e di arsyen e vërtetë, gjë që e ka munduar prej vitesh, madje në jetimore nuk e trajtonin mirë.

Ajo shprehet se e mban mend fëmijërinë e saj dhe ka qenë tepër e vështirë, madje uron që të mos e kalojë askush një gjë të tillë. Shprehet se e kanë braktisur në jetimoren e Vlorës dhe akoma dhe sot nuk e di arsyen e vërtetë, gjë që e ka munduar prej vitesh, madje në jetimore nuk e trajtonin mirë.

Maria: Nuk më trajtonin mirë, më vinin në punë, më vinin me shumë fëmijë në dhomë, bënim çfarë thoshte edukatorja, përndryshe na ndëshkonin nëse nuk e bëja, më rrinin ose më vinin në izolim pa ujë dhe pa ushqim. Isha 6 vjeç dhe nuk do i harroj dot kurrë këto gjëra. Mbaj mend që dhe shumë fëmijë të tjerë qanin nga uria, unë nuk haja atë që hanin edukatoret. Unë haja lëkura patatesh, lëkura shalqiri, makarona dhe bukë të ndenjur që ato hidhnin në mbeturina. Nuk më jepnin asnjë gjë tjetër për të ngrënë, unë vidhja për të ngrënë.

Ardit Gjebrea: Ku vidhje?

Maria: Atë që shihja në rrugë, përtokë. Unë haja dhe bubureca, nuk kam turp ta them. Unë dilja të vidhja natën për të ushqyer fëmijët që ishin më të vegjël se unë, ishim rreth 50 fëmijë dhe të gjithë ishim kështu.

Ardit Gjebrea: Të gjithë hanin buburreca?

Maria: Po, unë nuk e quaj institucion por si luftë. Edukatoret na rrihnin me grushta, gjemba trëndafilash nëse nuk bëja ashtu siç thoshin ato. Unë isha shumë e dobët, isha nën peshë, në moshën 7-vjeçare peshoja 16 kg, kisha gojën e shtrembër, sytë e shtrembër nga kequshqyerja. Nuk më lanin kurrë, kisha morra. Unë nuk ia uroj kurrë kujt këtë histori. Cila nënë do ta braktiste të bijën që ta trajtonin kështu (qan)? Ky është mllefi im, pyes veten pse nëna nuk vinte për të më marrë.

Ardit Gjebrea: Ti nuk mban mend asnjë që të vinte?

Maria: Mua nuk vinte të më merrte askush, isha gjithnjë aty në atë institucion që unë e quaj “tmerr”.

Maria tregon se edhe gishtat i ka të shtrembër sepse gjithmonë i vishnin të njëjtat këpucë edhe pse këmba i rritej vazhdimisht. / Tv KLan

The post “Haja buburreca e me rrihnin”, Maria kujton mes lotësh vitet e vështira në jetimore (VIDEO) appeared first on Albeu.com.

Vetë ajo është rritur në jetimore. “Jam rritur jetime që e vogël, xhaxhai më ka dërguar në jetimore. Kam lindur në Tivar të Malit të Zi. Pastaj më mori gjyshja deri në moshën 13-vjeçare, kur ajo vdiq”.

Më pas, ajo njohu një djalë, me të cilin u dashurua. “U lidha me një djalë, rreth moshën 14-vjeçare, kemi ndenjur 4 vite. Kur isha 19 vjeçe, ngela shtatzënë. E mora vesh kur isha 4 muajshe, nuk e dija. Kur i thashë të dashurit, nuk e priti mirë, pastaj tha nëse e lindim ta çojmë në jetimore dhe unë nuk doja ta bëja, se jam rritur vetë në jetimore. Përpiqej të më jepte helme, ilaçe, ujë më sodë, bukë të prishur që të vdiste bebja. Edhe të afërmit e tij donin të abortoja. Mjeku tha që nuk mund ta hiqja se ishte formuar fëmija. Nëse do abortoja, rrezikoja të vdisja.

Ai ishte 18 vjeç, unë 19. Mendoj që atë kohë ka pasur një tjetër, e kam parë në “Facebook”. Dola në mes të katër rrrugëve, më mori vëllai dhe mundohej që të ndihmonte. Por, nuk kisha as shtëpi, asgjë. Çunin jam munduar ta mbaj mirë, vetë nuk kam ngrënë. Djali im tani është 8 vjeçe”. Me lot në sy, Ana rrëfen se djali ka dëgjuar se i ati e ka refuzuar. “Më ka dëgjuar duke ia thënë dikujt tjetër në telefon, më tha mami, babi s’më ka dashur asnjëherë. Që nga ajo ditë, ndihet shumë keq”.

Ajo tregon, se babai i fëmijës, asnjëherë nuk është interesuar për të. “Nuk më ka shkruar asnjëherë. Unë e kam kërkuar në muajin e nëntë të lindjes dhe nuk më ka kthyer përgjigje. Në pasaportë, djali nuk ka atësi”.

Përveç problemeve ekonomike, Ana thotë se ka probleme, pasi nuk ka nënshtetësi shqiptare. “Kam shkuar në Kosovë, në Mal të Zi, por meqë nuk kam as letra asgjë, nuk gjeja punë. Kam bërë çdo punë që më është ofruar. Kam frikë të shkoj në Mal të Zi, kam frikë nga ai. Këtu në Shqipëri më kanë thënë që duhet të ketë një arsye të fortë pse të qëndroj këtu”.

Aktualisht jeton me të birin në zonë e Astirit, në Tiranë, por shprehet se nuk ka mundësi të paguajë shtëpi dhe kërkon mbështetje, nga kush do që dëshiron ta ndihmojë. /tch

The post Historia e vajzës së rritur në jetimore: I dashuri më jepte ilaçe të mbyste fëmijën! appeared first on Albeu.com.