Lleshaj shprehet se protestat kanë nxjerrë në pah nevojën për një ndryshim të thellë të sistemit dhe kërkon hartimin e një ligji të ri për partitë politike. Sipas tij, modeli aktual i qeverisjes dhe i funksionimit të demokracisë shqiptare duhet rishikuar nga themeli.

Ish-ministri socialist i përcjell një mesazh të drejtpërdrejtë kryeministrit Edi Rama, duke theksuar se dorëheqja nuk duhet parë si dramë, por si një vendim që mund të merret kur “koha është pjekur”.

Sa i takon çështjes së Belinda Ballukut, Lleshaj thekson se drejtësia nuk mund të funksionojë vetëm nëse dikush vendos të dorëzohet apo të dorëzojë një person tjetër.

Zoti Lleshaj, si e komentoni valën e protestave qytetare që kërkojnë dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama? Çfarë mendoni se i ka nxitur shqiptarët të dalin sërish në rrugë?

Protestat kanë sjellë një lëvizje të re dhe të domosdoshme në jetën publike të vendit, pas një periudhe të gjatë plogështie politike dhe shoqërore. Përmasat e tyre dëshmohen edhe nga jehona e gjerë që kanë marrë në arenën ndërkombëtare.

Ndërsa në vendet demokratike parlamenti është hapësira ku veprojnë partitë politike dhe rruga u përket qytetarëve që nuk ndihen të përfaqësuar, Shqipëria e këtyre viteve ka përjetuar të kundërtën. Partitë parlamentare kanë protestuar në rrugë, ndërsa në Kuvend kanë pasur një rol pothuajse periferik.

Këtë herë duket se po ndodh diçka normale: qytetarët janë në rrugë, ndërsa politikanët që paguhen nga taksat e tyre duket se nuk kanë më vend aty. Për më tepër, nuk është e qartë se ku ndodhen sot këta politikanë.

A mund ta përkeqësojë situatën fakti që kërkesat e protestuesve nuk po marrin përgjigje?

Politika duhet të marrë seriozisht edhe protestën e një qytetari të vetëm. Përballë njerëzve që e financojnë me taksat e tyre, ajo duhet të tregojë respekt. Ky respekt nis me dëgjimin, pa komente dhe pa përpjekje për të relativizuar atë që po kërkohet.

Është e vjetëruar përpjekja për t’i delegjitimuar protestuesit duke kërkuar motive të tjera përtej faktit se janë qytetarë që shprehin pakënaqësinë e tyre. Në fund të fundit, qeveria ka përgjegjësi edhe për garantimin e sigurisë së protestës së qytetarëve të vet.

Ajo duhet ta mbrojë protestën edhe nga ndikimet apo infiltrime të mundshme të huaja, për të cilat janë bërë shumë aludime, por pa prova. Edhe gjatë protestave dhe ngjarjeve tragjike të vitit 1997, qeveria e asaj kohe ia atribuonte me lehtësi përgjegjësinë shërbimeve të huaja, sikur të mos kishte detyrimin të mbronte vendin prej tyre.

Në rrethanat e sotme, rruga është vetëm një: protestat duhet të dëgjohen, të kuptohen dhe të mirëkuptohen.

A duhet, sipas jush, Edi Rama të japë dorëheqjen për t’i hapur rrugë një zgjidhjeje politike?

Po të kisha ende komunikim me kryeministrin dhe po të shfaqte vullnet për të marrë një këshillë, ndoshta do t’ia kisha dhënë. Por koha ka sjellë edhe përfundimin e këtij komunikimi. Për këtë arsye, në kushtet e sotme, më takon vetëm heshtja etike dhe profesionale që lidhet me marrëdhënien e dikurshme politike me kryeministrin.

Megjithatë, bindja ime personale është se dorëheqja nuk përbën ndonjë dramë. Ajo mund të jetë një lloj bekimi që njeriu e përjeton kur momenti është pjekur. Këtë ndjesi e kam provuar vetë në vitin 2020, kur lashë detyrën e ministrit të Brendshëm, pasi njëri prej mijëra punonjësve të policisë kreu një krim në mesnatë, gjatë shërbimit në patrullë.

Çdo ditë që ka kaluar prej asaj kohe vetëm ma ka forcuar bindjen se ai vendim ishte një bekim.

Si ish-ministër i Brendshëm, si e vlerësoni mënyrën se si shteti po administron protestat e mëdha qytetare, veçanërisht në kushtet kur janë shënuar edhe raste dhune ndaj protestuesve?

Dikur, në një intervistë, më pyetën se si do të sillej policia nëse populli do të sulmonte qendrat e votimit gjatë ditës së zgjedhjeve. Përgjigjja ime ishte se policia nuk do të bënte asgjë, sepse nuk e ka mision të pengojë popullin të shprehë vullnetin e tij, cilido qoftë ai.

Kjo është edhe përgjigjja ime sot. Misioni i policisë është të garantojë zhvillimin normal të protestave. Në të njëjtën kohë, ajo duhet të përballet me krimin dhe çdo shkelje të ligjit, gjithmonë duke respektuar parimin e proporcionalitetit dhe të vetëpërmbajtjes.

Unë e kam përmbledhur këtë qasje në atë që e quaj parimi 110. Ai nënkupton se policia duhet të reagojë një hap në kohë më vonë ndaj veprimeve të dhunshme, një nivel force më poshtë se ai me të cilin përballet dhe se bilanci i ndërhyrjes policore duhet të jetë zero viktima.

Kjo është e gjithë strategjia: 110. Policia është e qytetarëve përpara se të jetë e shtetit. Më vjen keq që nuk pata mundësi të çoja deri në fund një nismë që kisha menduar dikur për ndryshimin e emrit të saj, nga “Policia e Shtetit” në “Policia Shqiptare”. Një polici që historikisht ka qenë vetëm e shtetit duhet të shndërrohet gjithnjë e më shumë në një polici të qytetarëve.

Protestuesit kërkojnë transformimin e sistemit, largimin e klasës së vjetër politike dhe ndërtimin e një Shqipërie të re, që duhet të drejtohet nga të rinjtë. Si e shihni këtë kërkesë?

Protestat kanë nxjerrë në pah problemin më themelor të Shqipërisë: konsumimin e plotë të klasës politike të trashëguar nga Partia e Punës së Shqipërisë, në formën e partive bija që ajo krijoi në fundin e ekzistencës së saj.

Ky është në të vërtetë problemi i parë dhe i fundit me të cilin duhet të merret vendi. Por, në vend që të përqendrohej te kjo çështje, protesta është shtrirë në një numër kaq të madh temash dhe propozimesh, saqë ka arritur në nivelin e kakofonisë.

Para ligjeve për investimet strategjike, zonat e mbrojtura, zgjedhjet dhe çështje të tjera të ngjashme, Shqipëria duhet të ndryshojë sistemin politik që ka prodhuar anomalitë e këtyre dekadave.

Protesta duket se po ndjek shumë objektiva njëkohësisht dhe dihet se çfarë rezultati sjell përpjekja për të goditur dy objektiva me një gur. Në bazë të legjislacionit të ndërtuar gjatë tri dekadave, Shqipëria është, de jure dhe de facto, peng i partive politike, ose më keq akoma, peng i kryetarëve të tyre.

Këta kryetarë kanë të drejtë ligjore të përcaktojnë vetë listat e kandidatëve për të cilët qytetarët shqiptarë duhet të votojnë. Si pasojë, Kuvendi është mbushur me persona të emëruar nga drejtuesit e partive parlamentare.

Kjo situatë është më shumë se alarmante. Nëse parlamenti nuk mbrohet si tempulli i demokracisë, nuk mund të mbrohet asgjë tjetër: as lagunat si “tempull” i flamingove, as pasuritë natyrore dhe as pronat publike.

Nëse protesta do të arrinte të sillte një përfitim real për shoqërinë, ai do të ishte imponimi i një ligji të ri për partitë politike. Ky ligj duhet t’u heqë atyre ekskluzivitetin e përfaqësimit dhe të vendosë standarde ligjore për zgjedhjen demokratike të kryetarëve, forumeve dhe, mbi të gjitha, të kandidatëve që partitë paraqesin në zgjedhje, ashtu siç ndodh në Europën që synojmë.

Për sa kohë qytetarët shqiptarë nuk mund ta ushtrojnë të drejtën kushtetuese për t’u zgjedhur dhe për të zgjedhur pa qenë të varur nga vullneti i kryetarëve të partive politike, demokracia në Shqipëri do të mbetet vetëm një shprehje propagandistike.

Sa i përket idesë së “pushtetit të të rinjve”, do të thosha se kemi të bëjmë me një klishe që, edhe pse tingëllon bukur, mund të jetë e rrezikshme. Është e ngjashme me klisheen se gratë janë të pakorruptueshme.

Të rinjtë kanë padyshim të drejtë dhe detyrë të marrin pjesë në ndërtimin e së ardhmes së vendit, e cila është edhe e ardhmja e tyre. Por kjo nuk justifikon asnjë lloj diskriminimi mbi bazën e moshës.

Çështja nuk shtrohet si një zgjedhje mes largimit të të vjetërve dhe ardhjes së të rinjve. Në administratën shtetërore dhe në sektorin privat, njerëzit duhet të angazhohen në përputhje me aftësitë dhe kapacitetet e tyre.

Dituria dhe përvoja e “të vjetërve” nuk mund të përjashtohen vetëm për t’i hapur rrugë energjisë së “të rinjve”. Të dyja këto cilësi duhet të ndërthuren për të arritur rezultatin më të mirë.

Pas sloganeve për promovimin e të “rinjve” dhe të “grave” fshihet shpesh rreziku i keqpërdorimit të tyre. Në raste të caktuara, pikërisht mungesa e kualifikimit dhe e përvojës bëhet pika e dobët ku nisin dështimi dhe korrupsioni.

A nuk e kemi kuptuar ende se eksperimentet në këtë drejtim na kanë turpëruar në tryezat ndërkombëtare? Në jo pak raste, zyrtarë të rinj, të kuruar në pamje, por pa dije dhe përvojë të mjaftueshme, kanë lënë përshtypje shumë të keqe përballë zyrtarëve ndërkombëtarë me eksperiencë në çështjet e shtetit.

A nuk kemi kuptuar se në dështimet e shumta të këtyre dekadave ka edhe gjurmën e shumë të rinjve të promovuar vetëm për shkak të moshës, të cilët dështuan pikërisht për këtë arsye? Shqipëria ka në parlament dhe në të gjitha zyrat e shtetit një numër jashtëzakonisht të madh të rinjsh, krahasuar me vendet e tjera, por kjo nuk e ka ndihmuar vendin.

Të rinjtë duhet të kenë çdo hapësirë dhe mundësi për të treguar talentin e energjinë e tyre. Por vendosja e tyre me shpejtësi në poste që normalisht kërkojnë përvojë është e dëmshme për të gjithë.

Ndoshta do të ishte e dobishme të kuptonim domethënien e fjalës “senior” në anglisht, e cila përdoret për të përcaktuar shumë poste të larta në ekonomi, administratë dhe politikë.

Një nga kërkesat e protestuesve është edhe krijimi i një qeverie teknike me mandat njëvjeçar. Çfarë mendoni për këtë propozim?

Ky është një tjetër element që e shton kakofoninë e protestës. Një qeveri teknike do të ishte thjesht humbje kohe dhe mënyra më e mirë për ta mbyllur pa rezultat vetë protestën.

Shqipëria ka nevojë për ndryshimin rrënjësor politik që përmenda më parë: për një ligj të ri për partitë politike. Nëse kjo nuk ndodh, një qeveri teknike vetëm do t’u krijonte mundësinë kryetarëve të partive të katapultojnë në parlamentin e ardhshëm të njëjtët kamikazë politikë dhe të ndërtojnë një kopje të parlamentit aktual.

Vendi nuk ka nevojë për një cikël tjetër politik me aktorë të rinj, por për ndryshimin themelor të sistemit që prodhon parlamentin shqiptar.

Protestuesit kërkojnë edhe heqjen e imunitetit të Belinda Ballukut dhe arrestimin e saj. Përse, sipas jush, Drejtësia nuk po vepron ndaj ish-zv.kryeministres? A është bindës argumenti se PS-ja nuk po e dorëzon?

Drejtësia nuk duhet të varet nga vullneti i dikujt për të dorëzuar një person apo për t’iu dorëzuar një procesi. Nëse dorëzimi ose vetëdorëzimi janë kushte paraprake për funksionimin e drejtësisë, atëherë duket se drejtësia mungon.

A mendoni se SPAK po përdor të njëjtin standard ndaj të gjithë zyrtarëve të lartë? Çfarë do të përcillte hetimi i çdo zyrtari për të cilin ekzistojnë prova ose indicie të mjaftueshme?

Mendoj se pritshmëritë e publikut ndaj SPAK-ut janë shndërruar në një formë naiviteti dhe iluzioni të madh. SPAK-u ka detyrimin të çojë përpara drejtësisë personat që shkelin ligjin, por nuk mund të presim prej tij zgjidhjen e problemeve themelore që lidhen me mungesën e legjitimitetit demokratik të institucioneve më të larta se vetë SPAK-u.

SPAK-u nuk mund t’i japë legjitimitet apo kredibilitet një parlamenti të diskredituar. Nga ky parlament, në rastin më të mirë, dalin anekdota dhe histori qesharake për vendin, ndërsa në rastin më të keq miratohen ligje që dëmtojnë interesin publik.

Pa një parlament dinjitoz, i cili zgjidhet nga shqiptarët dhe jo nga kryetarët e partive, nuk do të mjaftonte as SPAK-u dhe as krijimi i njëmijë strukturave të tjera. Gjërat do të vazhdonin të ndiqnin të njëjtën rrjedhë.

Vijon nesër…

The post INTERVISTA/ Sandër Lleshaj mbështet protestuesit dhe i drejtohet Ramës: Dorëheqja nuk është tragjedi, momenti është matur! Për Ballukun: Drejtësia nuk mund të presë vullnetin e dikujt appeared first on Albeu.com.

Ish-ministri i Brendshëm, përmes avokatëve të tij mbrojtës, i kërkoi Gjykatës së Elbasanit njohjen e dënimit të dhënë më datë 19 shator 2019 nga Gjykata e Shkallës së Parë. Në atë kohë, ai u dënua për shpërdorim detyre me 3 vite 4 muaj heqje lirie, por Gjykata e pezulloi dënimin dhe e konvertoi në shërbim prove.

Tahiri prej disa muajsh është mbyllur në qeli, ku fillimisht për të u vendos që ta vuajë dënimin në burgun e Fierit, por për shkak të përplasjeve me drejtorin e institucionit dhe largësisë nga Tirana, ish-ministri kërkoi lëvizje. 3 muaj më parë ai u transferua në Kosovë të Lushnjës. Ish-ministri i Brendshëm, Saimir Tahiri, shkoi në qeli më 4 shkurt.

GJKKO e dënoi Saimir Tahirin me 5 vite burg për ‘Shpërdorim të detyrës’, por për shkak se ish-ministri kishte kërkuar aplikimin e procedurës së gjykimit të shkurtuar, iu ul 1/3 e dënimit, e tani Tahirit i duhet që të qëndrojë pas hekurave të burgut në 3 vite e 4 muaj burgim. Tahiri u dënua vetëm për “Shpërdorim detyre” duke i ‘shpëtuar’ akuzave “Korrupsion të zyrtarëve të lartë”, “Trafik të lëndëve narkotike kryer në bashkëpunim” dhe “Grup të strukturuar kriminal”.

The post Tahiri kërkon njohjen e ditëve të paraburgimit, sot gjyqi për ish-ministrin appeared first on Albeu.com.

Të njëjtat burime konfirmojnë se ditën e nesërme Gjykata do të mblidhet në orën 10:00 për të shqyrtuar kërkesën, ndërkohë që ka kërkuar që të jetë prezente edhe Prokuroria e Elbasanit, e cila do të përfaqësohet nga Prokurori i Ekzekutimeve penale.

Kujtojmë se Tahiri po vuan dënimin e formës së prerë, pasi është dënuar për shpërdorim detyre./albeu.com/

The post Tahiri i drejtohet sërish Gjykatës: Dua të më njihet koha e paraburgimit appeared first on Albeu.com.

Në trailerin e këtij dokumentari, i quajtur ‘I narcos albanesi’, Tahiri shprehet se nuk ka lidhje me trafikun e drogës pasi në të kundërt nuk do të shkonte në Itali në kohën kur ishte ministër dhe të kërkonte nga Guardia di Finanza të dyfishonte monitorimet.

Kjo pjesë është shkëputur nga një intervistë ekskluzive që Tahiri ka dhënë pak para se të dënohej me burg, për gazetarin Nello Trocchia, i cili ka bërë edhe dokumentarin në lidhje me trafikantët shqiptar dhe lidhjet e tyre me politikën.

“Po sikur të isha i korruptuar unë nuk do të vija në Itali për të kërkuar nga Guardia di Finanza të dyfishojë mbikalimet për të monitoruar territorin. I kërkova të gjitha vendeve europiane të na ndihmojnë të luftojmë trafikun e drogës”, tha Tahiri pak ditë para arrestimit.

“Më vunë bombat dhe një gjë e tillë nuk ka ndodhur kurrë në Shqipëri, marihuana nuk është histori kriminelësh, por varfërie”, thotë Tahiri në dokumentarin e firmosur nga Carmen Vogani, Lorenzo Giroffi (regjisor) dhe Marco Carta.

Ish-ministri i qeverisë së kryeministrit socialist të Edi Ramës, në detyrë deri në mars 2017, ishte përfshirë në hetimet e kryera në Itali, të cilat çuan në tetor të po atij viti, në çmontimin e një organizate kriminale të përbërë nga italianë dhe shqiptarë të angazhuar në trafikun ndërkombëtar të drogës dhe armëve.

Tahiri dyshohet se kishte lidhje me dy anëtarë të organizatës, vëllezërit Moisi dhe Florian Habilaj, i pari i arrestuar në Itali. Habilajt janë të afërm të ish-ministrit, emri i të cilit ka dalë disa herë në përgjimet e kryera nga hetuesit italianë. Në maj 2018, Tahiri dha dorëheqjen nga deputeti, duke përfunduar menjëherë në arrest shtëpie, për t’u hetuar në liri. Avokati i tij Maksim Haxhia e quajti skandaloz dënimin duke njoftuar ankimim.

Mafia shqiptare

Ish-ministri, tashmë në burg, tregon për pagat që trafikantët e drogës u garantojnë fermerëve, 5 mijë euro në vit vetëm për të rritur marijuanën në fushat e shndërruara në plantacione, para që në Shqipëri përfaqësojnë një shumë të madhe. Kështu trafikantët arritën të rrisin prodhimin dhe të bëhen në këtë sektor ndër eksportuesit e parë në arenën kriminale ndërkombëtare.

Mafia shqiptare e nisi ngritjen e saj të pandalshme në vitet nëntëdhjetë me sulme ndaj sendeve me vlerë, vjedhje në apartamente, grabitje në vilë derisa u bë trafikant i qenieve njerëzore dhe menaxhoi biznesin e madh të prostitucionit.

Njëra prej viktimave flet në dokumentar dhe tregon dhunën, abuzimin, vrasjen e familjarëve për shkak të guximit të denoncimit. Origjina e malas shqiptare është si mbështetje për organizatat kriminale italiane që kanë përdorur fuqinë punëtore shqiptare për të drejtuar furgona, për kontrabandë deri në marrëveshjet e trafikut të drogës.

Që nga vitet nëntëdhjetë, mafia e Foggia-s ka biseduar me atë shqiptare dhe përdor tarifat e përballueshme që ofrohen për transportin e drogës, por edhe për të vrarë rivalët.

“Nëse bën një punë normale duke punuar shumë mund të fitosh deri në 300 euro në muaj, por duke qenë kriminel mund të fitosh të njëjtën shumë në një minutë. Ja pse shumë të rinj tërhiqen nga kjo jetë, jeta e kësaj bote, gjithmonë paraja dhe pushteti”, thotë një ish-trafikant droge.

Trafikantët shqiptarë të drogës janë të armatosur deri në dhëmbë dhe të pamëshirshëm me këdo që përpiqet t’i ndalojë, prej vitesh janë konsideruar si kriminelë të dorës së dytë, por përmes lidhjes së përkatësisë dhe besnikërisë kanë arritur të rekrutojnë një ushtri besnikësh. Besnik që merren me menaxhimin, ruajtjen dhe kontrollin e porteve në të gjithë Evropën ku kalon ari i shekullit: kokaina.

Mafia shqiptare ka çifligun në Shqipëri, qendrën e pushtetit, por tashmë ka sjellë luftën për drogën në Ekuador. Trafikantët shqiptarë të drogës bëjnë biznes në Evropë, pothuajse kanë monopolin e trafikut të marijuanës, janë ngjitur në piramidën kriminale me prita dhe duke mbjellë terror.

Çfarë ndodh në Ekuador?

Në hetim, falë kontributit të gazetarëve vendas, është rindërtuar beteja e bandave që po zhvillohet në anën tjetër të botës ku presidenti Guillermo Lasso ka shpallur gjendjen e jashtëzakonshme për të ndaluar kaosin dhe frikën që mbretëron në atë territor.

“Shteti ynë, rrugët e vendit tonë kanë vetëm një armik: trafikun e drogës, më shumë se 70 për qind e vdekjeve të dhunshme në vendin tonë janë të lidhura me biznesin e madh të trafikut të drogës”, thotë Lasso.

Amerika e Jugut ka qenë gjithmonë një parajsë e kontrabandistëve, shqiptarët janë hedhur në sherr për më shumë se një dekadë, por një krizë si kjo nuk është parë kurrë më parë. Në Ekuador, ka pasur rreth 1900 vrasje në vitin 2021, 328 në tre muajt e parë të 2022.

“Gjithçka po ndodh këtu, më parë ka pasur rreziqe si vjedhje, grabitje, por jo deri këtu. Ka prita, vrasje, ka njerëz që nuk bredhin më rrugëve me fëmijë se kanë frikë nga plumbat endacakë”, thotë një qytetar.

‘I narcos albanesi’ është i pari nga katër dokumentarët e ‘Lidhja e Mafias’, seriali i prodhuar nga Videa Next Station, të cilin Nove do ta transmetojë çdo të shtunë në mbrëmje, një projekt i lindur nga një ide e Trocchia-s dhe Voganit. Përgjimet ekskluzive mes bosëve shqiptarë dhe të Barit, krahas marrjes në pyetje origjinale të të penduarit të parë, do të transmetohen edhe dëshmitë e papublikuara të operatorëve të portit, familjeve të viktimave dhe trafikantëve të drogës.

Ish-ministri u dënua me 3 vite e 4 muaj burg nga GJKKO për shpërdorim detyre. Ai kishte kërkuar pezullim të dënimit me arsyetimin se është i rrezikuar nga subjektet e krimit që ndodheshin në të njëjtin burg me të, por gjykata e hodhi poshtë kërkesën e tij. Tahiri qëndron i izoluar prej datës 4 shkurt, ditë në të cilën u dha vendimi me 3 vite e 4 muaj burg nga gjykata e Apelit të Posaçëm. 3 ditë pas vendimit, Tahiri la ambientet e paraburgimit 313 për t’u transferuar në Fier, nga ku ka ikur sot, në drejtim të Lushnjes.

The post “‘Bari’ në Shqipëri është histori varfërie”, dokumentari për Saimir Tahirin sjell intervistën e tij para dënimit me burg appeared first on Albeu.com.

Marku, është ekstraduar nga Gjermania një muaj më parë.

Agustin Deda dhe Hekuran Marku akuzohen se janë përfshirë në trafikun e drogës të zbuluar nga operacioni “Shpirti”.

38 anëtarë të katër grupeve kriminale që trafikonin lëndë narkotike u arrestuan në kuadër të operacionit “Shpirti” nga Prokuroria e Posaçme kundër Krimit të Organizuar dhe Korrupsionit (SPAK), falë një hetimi të zhvilluar në bashkëpunim me Italinë dhe të koordinuar me Eurojust-in, agjencia e Bashkimit Europian për bashkëpunimin gjyqësor në luftën kundër kriminalitetit./albeu.com/

The post Ishte pjesë e “Shpirtit”, pas ekstradimit ish-truproja i Tahirit del para Gjykatës appeared first on Albeu.com.

Paraditen e së hënës Tahiri ka zhvilluar takime në ambientet e paraburgimit me familjarët dhe dy avokatët e tij mbrojtës, Maks Haxhiaj dhe Dritan Jahaj. Në një intervistë për ABC Live, Jahaj tregoi se Tahiri ishte i qetë, ndërsa në ditët në vijim do t’i drejtohen me rekurs gjykatës së lartë për vendimin e apelit.Ish-ministri qëndron I izoluar në katin e dytë të godinës numër dy të këtij institucioni dhe qëndron në një dhomë i vetëm I pajisur me frigorifer dhe televizor. Burime nga drejtoria e Përgjithshme e Burgjeve bëjnë me dije se, në ditët në vijim pritet transferimi i tij në burgun e Rrogozhinës, kjo për shkak se burgu i Vaqarrit është në rikonstruksion.

Për një periudhë 10 ditore ish-ministri do të jetë në vëzhgim nga autoritetet e burgjeve për arsye sigurie kjo për shkak se në ambientet e burgut 313 qëndrojnë të dënuar me rrezikshmëri të lartë. Saimir Tahiri u dënua  nga gjykata e apelit të posaçëm me 3 vite e katër muaj burg për shpërdorim detyre. /abcnews.al/

The post Tahiri takohet me familjarët, ky është burgu ku do të vuajë dënimin ish-ministri appeared first on Albeu.com.