Vështirësitë që po kalon Gianni Infantino përbëjnë thjesht një tregues të një problemi më të thellë. Sfida thelbësore qëndron te aftësia e UEFA-s për ta transformuar kohezionin e saj, filozofinë sportive dhe influencën në një vizion mbarëbotëror për administrimin e këtij sporti.

Shpeshherë, trazirat e mëdha në institucione shkaktohen nga një dokument në dukje thjesht teknik. Në rastin konkret të organit drejtues të futbollit botëror, ky dokument mbante emrin “FIFA Forward Enterprise”.

Objektivi i nismës ishte rikonfigurimi i aktiviteteve tregtare të FIFA-s dhe krijimi i një hapësire për kapitalin privat që të fitonte një pjesëmarrje ekonomike në entitetin përgjegjës për menaxhimin e vlerës së Kupës së Botës dhe turneve të tjera. Sipas FIFA-s, kjo ishte një rrugë për të shumëfishuar burimet për zhvillim, dhe ajo nguli këmbë se autoriteti final mbi lojën do t’u mbetej federatave anëtare. Por ata që e kundërshtuan projektin lexuan midis rreshtave një kërcënim tjetër: mundësinë që kompeticionet e futbollit të përfshiheshin në një angazhim afatgjatë për të gjeneruar fitime për investitorët e jashtëm.

Përgjigjja ishte e menjëhershme dhe e prerë. UEFA dhe 55 anëtarët e saj e hodhën poshtë propozimin me një zë të vetëm. Shqetësime të ngjashme për procedurën, mungesën e dialogut dhe impaktin e mundshëm mbi qeverisjen u shfaqën edhe nga Konfederata Aziatike dhe Concacaf. Në javën e fundit të korrikut, Infantino vendosi ta tërhiqte planin. Më vonë, FIFA i siguroi UEFA-s me shkrim se projekti ishte braktisur përfundimisht dhe nuk do të rishfaqej nën asnjë formë apo emërtim tjetër.

Megjithatë, anulimi i nismës nuk e zgjidhi përplasjen. Në të vërtetë, e zhvendosi vëmendjen nga thelbi i një propozimi financiar drejt mekanizmave të vendimmarrjes në institucionin më me ndikim të futbollit ndërkombëtar.

Më 27 gusht, delegatët e federatave evropiane të mbledhur në Monako i besuan njëzëri kryetarit dhe administratës së UEFA-s autorizimin për të shfrytëzuar çdo levë institucionale, politike dhe ligjore për të kërkuar një reformë, kufizime më të përcaktuara për pushtetin presidencial dhe një auditim të jashtëm të pavarur mbi procesin e FIFA Forward Enterprise. Në deklaratën e tyre, ata shkuan edhe më tutje: shprehën qartë se besimi i domosdoshëm për të ushtruar funksionin e Presidentit të FIFA-s ishte komprometuar dhe se bota e futbollit kishte nevojë për një orientim të ri.

Të nesërmen, Federata Holandeze e Futbollit (KNVB) e artikuloi sfidën në formën më të strukturuar deri atëherë. KNVB deklaroi se nuk i besonte më lidershipit të Infantinos dhe se FIFA-s i duhej një udhëheqje e re duke filluar nga viti 2027. Sidoqoftë, pika qendrore e mesazhit holandez nuk përqendrohej thjesht te shkarkimi i një presidenti: zëvendësimi i një personi, pa prekur sistemin, do të mbetej një veprim i mangët.

Prej reformatorit në Presidentin që mishëron “sistemin”Për të kuptuar rrethanat aktuale, është e nevojshme t’i rikthehemi vitit 2016.

Gianni Infantino mori drejtimin e FIFA-s në një prej periudhave më të trazuara të historisë së organizatës. Ajo po dilte nga një skandal që kishte përmbysur epokën e Sepp Blatter-it, duke humbur një pjesë të konsiderueshme të besueshmërisë së vet. Në po atë Kongres që zgjodhi Infantinon, anëtarët miratuan një sërë reformash që premtonin limite mandate, transparencë të shtuar, organe më autonome dhe, ç’është më thelbësorja, një ndarje më të qartë midis qeverisjes politike dhe menaxhimit ekzekutiv.

Paradoksi i situatës së sotme buron pikërisht këtu. Infantino u ngjit në krye si pjesë e një vale reformiste që aspironte të frenonte personalizimin e FIFA-s. Dhjetë vjet pas, akuza kryesore ndaj tij është se autoriteti është centralizuar rreth presidencës dhe se vija ndarëse mes Presidentit dhe strukturës administrative është mjegulluar gjithnjë e më tepër.

Megjithatë, një analizë e thelluar nuk mund ta reduktojë Infantinon në një karikaturë të një lideri të pangopur për pushtet. Gjatë drejtimit të tij, FIFA ka përjetuar një rritje të hyrave, një zgjerim të kompeticioneve dhe një shtim të ndjeshëm të fondeve për zhvillim. Fushat e reja, qendrat teknike, programet për talentët e rinj, futbollin për fëmijë dhe gratë, si dhe mekanizmat financiarë novatorë kanë prodhuar përfitime konkrete për shumë federata dhe klube, veçanërisht në tregjet më pak të zhvilluara.

Kjo është edhe baza e rezistencës politike të Infantinos. Në FIFA, aleancat nuk ndërtohen vetëm në Londër, Paris, Madrid apo Berlin. Ato forcohen në ato federata që kanë nevojë për infrastrukturën më elementare, kualifikimin e trajnerëve, konsolidimin e kampionateve vendase dhe fonde për skuadrat përfaqësuese.

FIFA përbëhet nga 211 anëtarë dhe çdonjëri ka një votë në Kongres. Shqipëria gëzon të njëjtën fuqi vote si Gjermania, Brazili apo Shtetet e Bashkuara. Kjo është një ndër manifestimet më të fuqishme të barazisë formale në arenën sportive ndërkombëtare, por gjithashtu krijon një ekosistem politik ku alokimi i burimeve dhe marrëdhënia e drejtpërdrejtë me Presidentin marrin një rëndësi të jashtëzakonshme.

Çështja nuk qëndron te vetë ekzistenca e fondeve të zhvillimit. Ato përbëjnë një shtyllë thelbësore të misionit të FIFA-s. Problemi lind kur burimet që u takojnë institucionalisht federatave fillojnë të perceptohen si favore personale të liderit; kur aksesi te financat shoqërohet, qoftë edhe në perceptim, me besnikërinë politike; dhe kur vetë institucioni ngatërrohet gjithnjë e më shumë me figurën që e udhëheq atë.

FIFA, një institucion i dënuar të kënaqë të gjithëNë qeverisjen ndërkombëtare, FIFA nuk ka një homolog të saktë. Organizma të tjerë madhorë kanë kompetenca më të mirëpërcaktuara. FIFA, brenda një disipline të vetme sportive, grumbullon role që normalisht do t’i përkisnin disa institucioneve të ndryshme.

Ajo funksionon njëkohësisht si ent rregullator i futbollit global, organizatore e turneve, pronare e të drejtave tregtare, shpërndarëse e fondeve të zhvillimit, administruese e trupave disiplinorë e gjyqësorë dhe si palë diplomatike në raportet me qeveritë. Vendimet e saj prekin federatat, klubet, ligat, lojtarët, stafet teknike, gjyqtarët, tifozët, sponsorët, transmetuesit dhe gjashtë konfederatat kontinentale.

Një korporatë shumëkombëshe ka aksionerë dhe një objektiv financiar të matshëm. Një organizatë ndërkombëtare publike vepron sipas një mandati të përvijuar nga shtetet themeluese. FIFA, nga ana tjetër, detyrohet të balancojë interesat e federatave të pasura me ato që mbijetojnë falë granteve të saj; klubet që prodhojnë miliarda me vendet që aspirojnë të ndërtojnë fushën e parë sipas standardeve globale; shpirtin e lojës, kërkesat komerciale dhe presionet politike.

Ajo duhet të jetë njëkohësisht globale dhe e ankoruar në realitetet vendëse; e fuqishme tregtarisht, pa e reduktuar futbollin në një mall financiar; politikisht neutrale, por e aftë të dialogojë me çdo lloj regjimi; mbrojtëse e të drejtave të njeriut dhe, në të njëjtën kohë, organizuese e eventeve në vende me sisteme politike, ligjore dhe shoqërore thellësisht të ndryshme.

Është e pamundur që një entitet i vetëm t’i bëjë të gjitha palët plotësisht të kënaqura. Kjo nuk reflekton domosdoshmërisht një dështim të administrimit; është thjesht natyra e këtij institucioni. Objektivi i një sistemi të shëndetshëm nuk duhet të jetë eliminimi i përplasjeve, por menaxhimi i tyre nëpërmjet rregullave transparente, organeve autonome, qartësisë dhe një procesi vendimmarrës të verifikueshëm.

Jashtë për të centralizuar autoritetin buron pikërisht nga ky ndërlikim. Një President me pushtet të madh mund të negociojë, të ndërmjetësojë dhe ta mbajë të gjithë strukturën të bashkuar. Por, në çastin kur forca personale zëvendëson funksionimin e rregullt të organeve, stabiliteti afatshkurtër blihet me çmimin e erozionit institucional. Presidenti nuk është më timonieri i sistemit; ai rrezikon të shndërrohet në vetë sistemin.

Këtu qëndron edhe pesha specifike e platformës holandeze. KNVB kërkon që Presidenti të ketë një rol strategjik, përfaqësues dhe koheziv; që Këshilli i FIFA-s të qeverisë dhe të ushtrojë mbikëqyrje; që Kongresi të jetë organi vendimmarrës; dhe që Sekretari i Përgjithshëm e administrata të gëzojnë pavarësi profesionale në menaxhimin e organizatës. Shkurt, pushteti duhet të ndahet ndërmjet institucioneve dhe jo të varet nga lidhjet personale të udhëheqësve të momentit.

Një kontinent, disa tonalitete kundërshtimiEvropa po shfaq një kohezion të jashtëzakonshëm mbi domosdoshmërinë e ndryshimit, por jo të gjitha federatat flasin të njëjtën gjuhë. Holanda ka marrë qëndrimin më të detajuar: KNVB ka konstatuar humbjen e besimit te Infantino, kërkon një drejtim të ri nga 2027-a dhe, mbi të gjitha, një reformim sistemik të FIFA-s, me ndarje më të qartë pushtetesh, kontroll të pavarur dhe një proces global që përcakton fillimisht filozofinë dhe më pas figurën kandidate. Gjashtë federatat nordike – Danimarka, Suedia, Norvegjia, Finlanda, Islanda dhe Ishujt Faroe – kanë deklaruar bashkërisht humbjen e besimit te Presidenti dhe kanë kërkuar garanci kundër futjes së pronësisë private në qeverisjen dhe turnetë e FIFA-s, si dhe një rishikim autonom të sistemit të kontrollit. Brenda këtij grupi, Norvegjia ka pozicionimin më të ashpër, duke kërkuar dorëheqjen e menjëhershme të Infantinos, ndërsa Danimarka dhe Suedia e kanë drejtuar fokusin e tyre drejt një alternative reale për zgjedhjet e vitit 2027.

Edhe jashtë këtij bërthame, mbështetja automatike po çalon. Italia dhe Mali i Zi e kanë tërhequr përkrahjen e shprehur më parë për rizgjedhjen e Infantinos, ndërsa Anglia dhe Uellsi kanë bërë thirrje për një shqyrtim të plotë të lidershipit dhe qeverisjes së FIFA-s; Franca ka përdorur një ton më institucional, duke shprehur shqetësime të thella për procesin dhe transparencën. Pra, Evropa nuk është një kor me një zë të vetëm: disa kërkojnë një largim të menjëhershëm, të tjerë një kandidat të ri në 2027, dhe ca një hetim e një reformë rrënjësore. Megjithatë, vektori politik është i përbashkët: besimi i pakushtëzuar te Infantino është copëtuar dhe diskutimi është spostuar nga një projekt konkret te modeli i qeverisjes së FIFA-s.

Pse ky mund të jetë momenti i EvropësEvropa nuk mund ta qeverisë e vetme FIFA-n. UEFA përfaqëson 55 prej 211 anëtarëve, pra vetëm pak më tepër se një të katërtën e votave. Edhe një Evropë krejtësisht e bashkuar nuk mund të zgjedhë e vetme Presidentin e FIFA-s pa krijuar një koalicion global.

Sidoqoftë, Evropa hyn në këtë krizë me disa përparësi që nuk i ka pasur gjithnjë.

Së pari, nën udhëheqjen e Aleksander Čeferin, UEFA po përjeton një nga ciklet më të qëndrueshme dhe më kohezive të historisë së saj moderne. Kjo nuk do të thotë se brenda saj nuk ekzistojnë kontradikta; përkundrazi, diferencat ekonomike dhe sportive janë të mëdha. Por UEFA ka përballuar kriza të rënda – nga pandemia dhe tentativa e Superligës deri te konfliktet për kalendarin ndërkombëtar – pa u fragmentarizuar politikisht.

Qëndrimi i përbashkët ndaj FIFA Forward Enterprise është dëshmia më e freskët. Të 55 anëtarët e refuzuan projektin, ishin të gatshëm të pezullonin pjesëmarrjen në aktivitetet e FIFA-s dhe më pas i akorduan UEFA-s një mandat unanim për të ndjekur rrugën e reformave institucionale, politike dhe ligjore. Në një kontinent ku interesat e federatave të mëdha dhe atyre të vogla shpesh divergjojnë, aftësia për të artikuluar një mesazh të vetëm përbën një pasuri politike të jashtëzakonshme.

Ky unitet është i lidhur edhe me stilin e qeverisjes së UEFA-s gjatë dekadës së fundit. Čeferin ka arritur të ndërtojë marrëdhënie funksionale me federatat e vogla, pa sakrifikuar kapacitetin për të negociuar me ligat dhe klubet më të fuqishme. Stabiliteti nuk buron thjesht nga personaliteti i Presidentit, por nga perceptimi se vendimet kryesore diskutohen brenda strukturave evropiane dhe se anëtarët kanë një kanal real për të influencuar.

Së dyti, UEFA disponon një kapital moral dhe institucional që buron nga modeli evropian i sportit. Ky model mbështetet në kompeticionet e hapura, meritokracinë sportive, ngjitjen dhe rënien nga kategoritë, një arkitekturë piramidale, solidaritetin financiar, sportin amator dhe lidhjen organike të klubeve me komunitetet e tyre.

Sipas kësaj logjike, një klub nuk e blen përjetësisht vendin në elitë; atë duhet ta fitojë në fushën e lojës. Të ardhurat e niveleve më të larta duhet të kontribuojnë edhe në zhvillimin e bazës. Pikërisht ky parim e vendosi UEFA-n në ballë të kundërshtimit ndaj Superligës dhe i jep sot argumentin se Kupa e Botës nuk mund të trajtohet si një aktiv financiar që u siguron investitorëve fitim të garantuar përherë.

Së treti, Evropa zotëron kapacitetin sportiv, organizativ dhe tregtar për të vërtetuar se suksesi komercial nuk përjashton meritat sportive dhe solidaritetin. Turnetë e UEFA-s janë ndër produktet më të fuqishme të sportit botëror, ndërsa futbolli evropian mbetet epiqendra e talenteve, klubeve, ligave dhe infrastrukturës profesionale. Ky sukses nuk i jep Evropës të drejtën e pronësisë mbi futbollin global, por i jep autoritet për të sugjeruar mënyra më të qëndrueshme të administrimit.

Megjithatë, kapitali moral i Evropës ka kufijtë e vet. Futbolli evropian vuan nga përqendrimi i pasurisë, hendeqet gjithnjë e më të mëdha mes klubeve, mbingarkesa e kalendarit dhe tensioni i përhershëm ndërmjet interesit sportiv dhe atij tregtar. Edhe UEFA është vënë nën presion gjyqësor dhe politik për mënyrën se si licencon turnetë dhe ushtron autoritetin e saj rregullator.

Rrjedhimisht, UEFA ka një kartë morale, por jo një monopol mbi moralin. Ajo mund të kërkojë një reformim të FIFA-s vetëm nëse pranon se edhe modeli i saj duhet të mbetet i ndjeshëm ndaj kritikës, transparencës dhe përmirësimit të vazhdueshëm.

Të udhëheqësh nuk është e barabartë me të dominoshGabimi më kardinal që mund të bënte Evropa do të ishte ta paraqiste këtë krizë si një shans për të rimarrë kontrollin e FIFA-s.

Në Kongresin e FIFA-s, vota e një federate evropiane nuk peshon më shumë se ajo e një anëtari nga Afrika, Azia, Amerika apo Oqeania. Evropa gjeneron një pjesë të madhe të vlerës ekonomike dhe sportive të futbollit, por kjo nuk i jep asaj pronësinë mbi lojën. Një fushatë që përcillet si “ne krijojmë pasurinë, ndaj ne duhet të komandojmë” do të solidarizonte pjesën tjetër të botës kundër saj dhe do t’i kthente Infantinos argumentin e tij më të fortë: se ai mbron federatat e vogla nga elitat evropiane.

Prandaj, Evropa duhet të prijë jo përmes imponimit, por duke ofruar një projekt institucional më të favorshëm për çdo anëtar. Fakti që AFC dhe Concacaf u rreshtuan pas kërkesës për një hetim të pavarur provon se ka terren për një koalicion përtej kontinentit evropian. Ky terren duhet zgjeruar përmes dialogut, jo me ultimatume të përhershme.

Rruga më bindëse që Evropa të ketë një rol qendror mund të jetë ajo ku ajo nuk ngul këmbë me patjetër për një President evropian. Një kandidat nga një konfederatë tjetër, i bazuar mbi një platformë të përbashkët globale dhe mbi siguri të qarta institucionale, mund të rezultojë shumë më i fortë se sa një tentativë për të zëvendësuar një evropian me një tjetër.

Parimi i sugjeruar nga Holanda është ai i duhuri: në fillim përvijohet vizioni, pastaj zgjidhet personi. Përpara se të kërkohet emri i pasuesit, duhet të përcaktohet mandati i tij: ndarja e pushteteve, pavarësia e administratës, funksioni mbikëqyrës i Këshillit, kontrolli i jashtëm, transparenca financiare, kufinjtë e postit të Presidentit dhe mbrojtja e kompeticioneve nga interesat privatë që mund të shtrembërojnë logjikën sportive.

Oferta drejtuar federatave më të vogla duhet të jetë po aq eksplicite: jo më pak zhvillim, por më shumë; jo më pak solidaritet, por solidaritet të garantuar nga ligji; jo fonde që shihen si dhuratë nga Presidenti, por financim që përfitohet si e drejtë institucionale, bazuar në kritere objektive, transparente dhe afatgjata.

Për Shqipërinë dhe vende të ngjashme, kjo nuk është një temë abstrakte e rretheve ndërkombëtare. Financimi i infrastrukturës, qendrave teknike, futbollit për fëmijë dhe vajza, kualifikimit të trajnerëve dhe ekipeve përfaqësuese varet në masë të konsiderueshme nga mekanizmat solidarë. Një reformë që vë në rrezik këto fonde nuk do të gjejë përkrahje. Një reformë që i mbron, i shton dhe i shkëput nga varësia politike ndaj një individi mund të krijojë një shumicë të re në shkallë globale.

Zgjedhjet e vitit 2027 mund të sjellin thjesht një fytyrë të re në krye. Në këtë skenar, brenda disa vitesh FIFA mund të ndeshet me të njëjtën krizë, por me një protagonist tjetër. Ose, ato mund të shndërrohen në momentum-in kur futbolli botëror vendos që Presidenti nuk duhet të jetë kurrë më mbi institucionin.

Evropa ka sot kohezionin, kapacitetin administrativ, peshën sportive dhe kredencialet morale për të nisur këtë proces. Por ajo do ta udhëheqë me sukses vetëm nëse bind pjesën tjetër të botës se nuk po kërkon më shumë pushtet për 55 anëtarët e saj, por një sistem më të drejtë për të 211 federatat e FIFA-s.

Nëse UEFA e përvetëson këtë nuancë, kriza e Infantinos mund të mos mbahet mend si çasti kur Evropa mori frenat e FIFA-s. Ajo mund të kujtohet si momenti kur Evropa kontribuoi për t’ia rikthyer FIFA-n futbollit.

The post Rasti i FIFA-s dhe Çështja e Qeverisjes Globale të Futbollit appeared first on Albeu.com.

Në një deklaratë zyrtare, federata holandeze shprehet se FIFA ka nevojë për një lidership të ri duke nisur nga viti 2027, por thekson se ndryshimi nuk duhet të kufizohet vetëm te personi i presidentit.

“Një president i ri, i vetëm, nuk mjafton. Edhe mënyra se si qeveriset FIFA duhet të ndryshojë”, thuhet në deklaratë. Holandezët kritikojnë përqendrimin e madh të pushtetit në duart e presidentit dhe mungesën e një ndarjeje të qartë mes kreut të FIFA-s dhe administratës së institucionit.

Për federatën holandeze, një pikë kthese ishte edhe çështja e FIFA Forward Enterprise, propozim që tashmë është tërhequr. Sipas tyre, tërheqja ishte e nevojshme, por nuk mjafton për të rikthyer besimin e humbur.

Federata kërkon një debat më të gjerë se sa thjesht e ardhmja e Infantinos: “Pyetja themelore është: çfarë lloj FIFA-je i nevojitet futbollit”? Holanda kërkon një FIFA më të fortë dhe më të besueshme, që t’u shërbejë 211 federatave anëtare dhe të zhvillojë futbollin në të gjithë botën.

Në fund, federata holandeze thekson se kjo nuk duhet të shihet si një nismë vetëm europiane, por si një përpjekje që duhet të zhvillohet së bashku me të gjitha federatat dhe konfederatat e FIFA-s në mbarë botën.

The post Goditje për Infantinon/ Holanda tërheq mbështetjen: FIFA ka nevojë për lidership të ri appeared first on Albeu.com.

Zërat për largimin e tij janë shtuar dhe në ditën e fundit, media të njohura ndërkombëtare shkruan se ai i kishte kërkuar ndihmë presidentit të SHBA, Donald Tramp, si dhe Sekretarit të Shtetit, Marko Rubio, për ta mbështetur që të ruante postin.

Por sot, Infantino është kundërpërgjigjur nëpërmjet FIFA-s për këto aludime. Duke përdorur rrjetet sociale të organizatës, ka ardhur edhe reagimi i parë i tij.

“Presidenti i FIFA-s nuk e ka telefonuar Presidentin e Shteteve të Bashkuara ose ndonjë pjesëtar të administratës së tij në ditët e fundit. Kjo është plotësisht e trilluar”, shkruhej në reagimin e FIFA-s që i drejtohej artikullit të publikuar nga gazeta britanike “The Times”.

Ndërkohë, “New York Post”, ka marrë një përgjigje për artikullin me një temë të njëjtë ku diskutohej se ai ndjente postin e tij në rrezik dhe ishte përpjekur të kontaktonte me zyrtare të administratës së SHBA, duke organizuar një takim me Sekretarin e Shtetit, Marko Rubio.

Departamenti Amerikan i Shtetit deklaroi publikisht se nuk kishte plane për një telefonatë apo takim mes Rubios dhe Infantinos.

Dilan Xhonson, Ndihmës Sekretar për Çështjet Globale, shkroi në “X”. “Nuk ka plane që Sekretari Rubio të flasë me Infantinon dhe nuk ka asnjë telefonatë këtë mëngjes. “New York Post” duhet të kontrollojë burimet e tij ose duhet të na kishin pyetur drejtpërdrejt”, ishte reagimi i zyrtarit amerikan.

The post Kërkoi ndihmë për të mos humbur postin në FIFA? Infantino kundërsulmon: Gjithçka është e trilluar appeared first on Albeu.com.

Pasi futbolli thuajse në mënyrë unanime hodhi në kosh planin e tij për të shitur një pjesë të Kupës së Botës te investitorët privat, duke detyruar edhe vetë Infantinon të tërhiqej nga kjo iniciativë, tashmë është hedhur hapi i radhës për të larguar drejtuesin zviceran.

Pak kohë më parë, më shumë se 200 federata shkruan letra mbështetje për rizgjedhjen e Infantinos në krye të FIFA-s në marsin e vitit 2027. Por sot, Uellsi është bërë federata e parë që ka tërhequr zyrtarisht mbështetjen ndaj tij, duke shënuar një hap që pritet të pasohet me radhë nga të gjitha federatat e tjera të UEFA-s e jo vetëm.

Paralelisht me këtë sinjal të qartë publik, kanë dalë në skenë edhe emrat e atyre që mund të konkurrojnë për t’i zënë vendin Infantinos. Sigurisht, Aleksander Çeferin është një prej tyre, por presidenti i UEFA-s përflitet se do të shmangë mandatin e parë, atë të periudhës së spastrimit pas Infantinos ku duhen bërë reforma të thella, edhe pse mund të diktojë nga distanca “rregullat e reja të lojës”.

Naser Al Khelaifi, presidenti i PSG, ka insistuar se për momentin nuk po mendon të kandidojë për të marrë një post të tillë drejtues. Kësisoj në skenë ka dalë sheiku Salman bin Ibrahim Al Khalifa nga Katari, i cili është kreu i konfederatës aziatike dhe i cili kandidoi kundër Infantinos në vitin 2016.

Viktor Montaljani, presidenti i Concacaf, konfederatës së Amerikës Veriore, Qendrore dhe Karaibeve, ka ambicie të njëjta sipas asaj që shkruhet në media. Ndërkohë është gati edhe Matias Grafstrom, zvicerani 45-vjeçar i cili ka mbajtur postin e sekretarit të përgjithshëm të FIFA-s që nga viti 2024, ai i cili mund të shfaqet si një kandidat i mundshëm, pasi doli hapur kundër Infantinos.

Të gjithë këto emra pritet të nisin fushatën e tyre së shpejti, sapo të qartësohet plani për të hequr Infantinon, të cilit do i kërkohet që të japë dorëheqjen ose në të kundërt do të luftohet për ta turpëruar përfundimisht në kongresin zgjedhor të marsit.

The post Britanikët zyrtarizojnë revoltën kundër Infantinos, dalin në skenë emrat e kandidatëve për t’i marrë “fronin” në FIFA appeared first on Albeu.com.

Bëhet fjalë për Spanjën, Portugalinë dhe Marokun, tre vendet organizatore kryesore të turneut, si edhe Argjentinën, Uruguain dhe Paraguain, të cilat do të presin ndeshjet përkujtimore të 100-vjetorit të Kupës së Botës.

Si vende pritëse, të gjashta kombëtaret janë kualifikuar automatikisht.

Ndërkohë, pjesa tjetër e vendeve do të sigurohet përmes fazave eliminatore kontinentale, që pritet të zhvillohen gjatë viteve 2027-2029.

Në të njëjtën kohë, FIFA po shqyrton seriozisht mundësinë e një zgjerimi tjetër të turneut. Presidenti Gianni Infantino po mbështet idenë që Botërori 2030 të zhvillohet me 64 kombëtare, në vend të formatit aktual me 48 skuadra. Nëse miratohet, ky do të ishte zgjerimi më i madh në historinë e Kupës së Botës.

The post Infantino do 64 skuadra, gjashtë përfaqësuese sigurojnë pjesëmarrjen në Botërorin 2030 pa u mbyllur ai i 2026-ës appeared first on Albeu.com.

Infantino, president i FIFA-s, është tallur keq me Italinë në një intervistë për “CazéTV”, duke u shprehur se organizmi që ai drejton po sheh mundësinë e zgjerimit të Kupës së Botës në 64 ose 208 skuadra, kështu mund të lehtësohet kualifikimi i Italisë, pas 3 mungesash radhazi.

“Së pari duhet të shohim si do të shkojë kjo Kupë Bote me 48 kombëtare. Është një event shumë i madh. Kemi diskutuar për një Botëror me 64 kombëtare, me një përfshirje edhe më të madhe në gjithë botën.

Është diskutuar në Këshillin e FIFA-s, por tani ta shijojmë këtë edicion me 48 skuadra. Ndoshta Italia kualifikohet me 64 kombëtare. Kush e di, ndoshta e bëjmë me 208…”, – tha Infantino, qartësisht me ironi.

Një batutë e dhimbshme për kombëtaren italiane dhe të gjithë tifozët e saj, të zhgënjyer pas mungesave në 3 edicionet e fundit të Kupës së Botës. Italia është eliminuar në Play-off nga Suedia, Maqedonia e Veriut dhe së fundi nga Bosnjë Hercegovina.

The post Infantino tallet keq me Italinë: Ndoshta kualifikohet po ta bëjmë me 64 skuadra, ose 208 appeared first on Albeu.com.

Janë fjalët e numrit 1 të futbollit botëror, presidentit të FIFA-s Gianni Infantino. Tema e kostos së biletave për Botërorin që po afron vazhdon të gjenerojë polemika në gjithë globin tokësor.

Veçanërisht në Europë, ku “Football Supporters Europe” – një organizatë ‘no-profit’ që mbron interesat e tifozëve – duket se ka hapur një çështje kundër FIFA-s pranë Komisionit Europian. Kjo organizatë e konsideron politikën e çmimeve për të biletave të Botërorit si ‘të papërshtatshme’ dhe një lloj ‘tradhëtie’.

Në “Global Conference 2026” të “Milken Institute” Infantino ka mbrojtur logjikën e ndjekur nga FIFA: “Duhet të shohim tregun. Operojmë në tregun e argëtimit më të zhvilluar në botë. Prandaj duhet të aplikojmë tarifat e tregut”.

Sipas presidentit Infantino, FIFA ka marrë më shumë se 500 milionë kërkesa për biletat e Botërorit. Në periudhën e parë të shitjes së biletave, – që zgjati 20 ditë – FIFA kishte deklaruar se kishte pasur rreth 17 milionë kërkesa. Tema vazhdon të diskutohet mes polemikash në gjithë botën.

The post Infantino: Kush shpenzon 2 milionë dollarë për një biletë, i çoj unë një hot dog dhe pije appeared first on Albeu.com.

Vendimi u miratua nga 54 federatat anëtare të CAF, të cilat ranë dakord të mbështesin së bashku udhëheqjen e vazhdueshme të Infantinos në FIFA në procesin e ardhshëm zgjedhor, tha organizata afrikane në një deklaratë. CAF përfaqëson pothuajse 25% të 211 shoqatave anëtare të futbollit.

Një javë më parë, presidenti i Konfederatës së Futbollit të Amerikës së Jugut (CONMEBOL), paraguajani Alejandro Domínguez, i kërkoi Infantinos të pranonte një nominim për president përsëri kur mandati i tij të mbarojë në vitin 2027.

Infantino, 56 vjeç, i cili u zgjodh president i FIFA-s në vitin 2016 për të zëvendësuar Sepp Blatter, ende nuk ka njoftuar nëse do të kandidojë për rizgjedhje.

“Në këto 10 vjet që kemi punuar së bashku, nën udhëheqjen tuaj, kemi qenë dëshmitarë të një transformimi të madh të futbollit. Ne besojmë se vitet e ardhshme do të kenë të njëjtin karakter dhe politikë të vazhdimit të transformimit.

Prandaj, duam që ju të pranoni nominimin për të qenë përsëri kandidat për president të FIFA-s për mandatin e ardhshëm”, tha Domínguez.

Mbështetja nga Afrika dhe Amerika e Jugut vjen në një kohë vendimtare për FIFA-n, pak para fillimit të Kupës së Botës 2026 në Shtetet e Bashkuara, Kanada dhe Meksikë – e para me 48 ekipe.

Njoftimi vjen gjithashtu mes debateve në rritje rreth qeverisjes, të drejtave të njeriut dhe organizimit të Kupës së Botës 2026.

Këtë javë, Federata Norvegjeze e Futbollit (NFF) shprehu mbështetjen e saj për heqjen e një prej nismave kryesore të Infantinos, Çmimit të Paqes, i cili është bërë gjithashtu një nga më të diskutueshmit pasi presidenti i FIFA-s vendosi t’ia japë çmimin e parë Presidentit të SHBA-së Donald Trump.

The post Infantino fiton edhe mbështetjen e Afrikës për t’u rizgjedhur president i FIFA-s në vitin 2027 appeared first on Albeu.com.

“Irani do të jetë në Kupën e Botës… prandaj jam këtu”, tha Infantino, një mysafir surprizë, në pushimin e pjesës së parë.

Pjesëmarrja e Iranit, e cila është planifikuar të luhet në Shtetet e Bashkuara, ishte rrezikuar në javët e fundit nga komentet e Presidentit të SHBA-së Trump (“Ata janë të mirëpritur, por është më mirë nëse nuk vijnë…”) dhe nga zyrtarët iranianë, të cilët synojnë të kërkojnë që ndeshjet të zhvendosen në Meksikë.

The post Infantino siguron: Irani do të jetë në Botëror dhe do të luajë në SHBA appeared first on Albeu.com.

Ajo që bëri shumë zhurmë ishte dhe çmimi që FIFA i akordoi Donald Trump, çmimin “FIFA për Paqen”, detaj ky që nuk u prit mirë, madje edhe nga vetë anëtarët e FIFA-s të cilët së fundmi kanë aluduar apo po shqyrtojnë masa drastike si bojkoti.

Në një intervistë për “Sky News”, Gianni Infantino, presidenti i FIFA nuk bën prapaktheu, por theksoi se Trump e meritoi një çmim të tillë: “Objektivisht, ai e meriton. Çfarëdo që mund të bëjmë për të kontribuar për paqen, duhet ta bëjmë. Në fakt, kishim menduar prej kohësh për të bërë diçka, për të shpërblyer ata që kontribuojnë për paqen”, u shpreh Infantino.

Kreu i FIFA-s u ndal më pas edhe tek zërat kundër, tek anëtarë që mendojnë edhe bojkotin për shkak të politikave që ndjek administrata e presidentit Trump: “Në botën tonë të ndarë, në botën tonë agresive, kemi nevojë për mundësi ku njerëzit mund të bashkohen, të mblidhen rreth pasionit”, u shpreh

Infantino.

Në fund, presidenti i FIFA-s la të hapur mundësinë që Rusia, futbollistët rusë, të rikthehen me të drejta të plota, pasi vendi i tyre u penalizua në momentin kur Rusia nisi të pushtojë Ukrainën: “Ky ndalim nuk ka arritur asgjë, vetëm ka krijuar më shumë frustrim dhe urrejtje. Do të ishte e dobishme që vajzat dhe djemtë rusë të mund të rikthehen të luajnë futboll në pjesë të tjera të Evropës”, përfundoi presidenti i FIFA-s.

The post Infantino: Trump e meriton atë çmim, nuk i trembet bojkotit (VIDEO) appeared first on Albeu.com.