Por kujt i referohej ai? Kishin kaluar 317 ditë që nga 27 shkurti i vitit 1933, kur radikali i majtë holandez, vetëm 24 vjeç, u arrestua në vendin e krimit dhe rrëfeu menjëherë. Ishte ai gjysmë ore më herët, që kishte ndezur zjarrin në Reichstag, selinë e parlamentit gjerman.

Ai rezultoi të ishte “zjarri i shekullit”. Adolf Hitleri ishte bërë kancelar më 30 janar, i emëruar nga presidenti Paul von Hindenburg në përputhje të plotë me Kushtetutën e Vajmarit.

Liritë civile ekzistonin ende në letër, edhe pse tashmë kishin nisur të ndodhnin gjëra shqetësuese, si mbyllja e gazetave të majta, spastrimi nga administrata publik i zyrtarëve “të pabesueshëm” apo ligjërimi i dhunës nga milicitë naziste SA, SS dhe Stahlhelm.

Republika e brishtë e lindur nga disfata e Luftës së Parë Botërore mbeti në këmbë për njëdekadë e ca. Por në ato momente fatale, Reichstagsbrand (zjarri i Reichstagut) e ndryshoi rrjedhën e historisë. Teksa flakët nuk ishin shuar ende, nisi ajo që Sebastian Haffner do ta kishte quajtur “terrori ligjor i shtetit”.

“Nuk do të ketë asnjë mëshirë. Kushdo që synon të na pengojë do të rrëzohet! Çdo funksionar komunist duhet të pushkatohet në vend. Deputetët komunistë duhet të varen që këtë natë!”- do të shprehej Hitleri. Dhe në fakt ashtu ndodhi. Mijëra politikanë dhe militantë të opozitës jo vetëm komuniste, intelektualë dhe gazetarë, u arrestuan po atë natë teksa ishin duke fjeturdhe u mbyllën në kampe përqendrimi të improvizuara, u torturuan, apo thjesht u vranë.

Listat ishin përgatitur prej disa kohësh nga Ministri i Brendshëm i Prusisë, Hermann Göring. Të nesërmen, në muret e Berlinit u shfaq e famshmja “Urdhëresë mbi zjarrin e Reichstag”, e cila pezulloi me të një rënë të lapsit të gjitha liritë themelore të njeriut, forcoi masat penale, dhe e zhduku federalizmin. Ajo do të mbetej në fuqi deri në rënien e diktaturës së Hitlerit.

Në fakt, flakët e zjarrit të vënë nga Van der Lubbe i ofruan Hitlerit dhe klikës së tij kriminale mundësinë për të zhdukur brenda pak orësh atë që kishte mbetur nga Republika e Vajmarit.Nëntëdhjetë vjet më vonë, mbizotëron ende teza se i riu holandez, që ndër të tjera vuante nganjë formë e rëndë e miopisë, i bëri të gjitha vetë, duke arritur të hynte dhe të rrafshonte brenda pak minutash një ndërtesë të madhe siç ishte Reichstag-u. Me kalimin e kohës, ky variant u përforcua nga një investigim i famshëm i “Der Spiegel” i botuar në fund të viteve 1960 dhe nga mendimi i historianëve të famshëm, nga Hans Mommsen tek Ian Kershaw.

Në fakt dilema nëse ekstremisti holandez kishte vepruar në mënyrë të pavarur apo kishtepasur bashkëpunëtorë, nuk ka zgjedhur kurrë zgjidhje. Teza të ndryshme e kanë kundërshtuarvariantin zyrtar. Nga ai i dashur për nazistët i një komploti komunist, i mohuar edhe nga gjykata që i liroi të akuzuarit e tjerë, përfshirë kryeministrin e ardhshëm bullgar GeorgiDimitrov, deri tek ai i një Van der Lubbe të “manipuluar” nga vetë nazistët, që supozohet se e kanë ndihmuar fshehurazi në zjarrvënie.

Debati në fjalë është rindezur sërish kohët e fundit, për shkak të librit të studiuesit gjerman Uwe Soukup, që është marrë prej vitesh me këtë çështje. Në librin me titull “DieBrandstiftung. Mythos Reichstagsbrand – Was in der Nacht geschah, in der die Demokratieunterging” (Zjarrvënia. Miti i zjarrit të Reichstag-ut. Çfarë ndodhi natën kur u shemb demokracia), botuar nga shtëpia botuese “Heyne”, Soukup e pranon se nuk mund të provojë dot një tezë alternative.

Gjithsesi ai nën bashkë një seri mbresëlënëse të dhënash, të cilat nga njëra anë demaskojnë kontradiktat dhe dobësitë strukturore të skenarit një të fajtori të vetëm, dhe nga ana tjetër e drejton gishtin tek përfshirja së nazistëve, ose më saktë e një pjese të tyre në përgatitjen dhe zbatimin e aktit.

Një nga këto vjen nga Hermann Göring, që në një bisedë me prokurorin e Gjykatës së Nurembergut, Robert Kempner, në vitin 1946 deklaroi se ndoshta SA e Berlinit, e drejtuar nga Karl Ernst, qëndronte pas atij zjarri. Pra pikërisht milicia rebele që kundërshtoi “kursin e ligjshmërisë” së Hitlerit, dhe që në vitin e 1934 e pagoi mospajtimin me masakrimin eudhëheqësve të saj.

Teza e Göring mbështetet edhe nga zbulimi i fundit i deklaratës së Hans Martin Lennings, një nazist që në vitin 1955 i tha një noteri në Hanover, se kishte marrë nga SA urdhrin për të çuar Van der Lubben në Reichstag mbrëmjen e 27 shkurtit 1933.

Një lidhje tjetër me SA është ajo e Hans–George Gewehr, një ekspert i njohur i lëngjeve të ndezshme, i konsideruar si kreu i brigadës së zjarrfikësve të milicisë naziste. I njohur me nofkën Pistolen–Heini, sipas disa dëshmitarëve ai u ishte mburrur në gjendje të dehur se kishte marrë pjesë në Reichstagsbrand.

Akoma më e rëndësishme është dëshmia e dhënë për Soukup nga Ruth Weiss, një shkrimtare 98- vjeçare, e veja e Hans Weiss, një gazetar “Berliner Tageblatt” shumë më i madh nëmoshë se ajo. Ai i kishte treguar asaj se mbrëmjen e 27 shkurtit kishte shkuar në Reichstag së bashku me një koleg, që shkonte rregullisht në parlament që dhe e njihte mirë ndërtesën.

Ata ishin në një hyrje anësore, kur panë një grup të rinjsh të veshur me pallto duke dalë fshehurazi nga një portë e madhe. Ata hipën në një kamion që i priste aty pranë dhe u larguan me shpejtësi. Kur hynë në ndërtesë, Weiss dhe kolegu i tij ndjenë një erë të fortë benzine.

Në libër rrëfehen detaje të tjera, si tabelat prej druri dhe kartoni me emrat e deputetëve të Rajhstagut, mbi 1 copë që normalisht mbaheshin në një baule prapa foltores. Ato u gjetën të bëra shkrumb e hi në mes të sallës. Po kush i kishte lëvizur? Sigurisht jo Van der Lubbe, që nuk mund ta dinte se ku ishin dhe që veproi në një kohë shumë të shkurtër.

Po si arriti holandezi të ngjitej në një parvaz 8 metra lart për të hyrë në godinë, siç deklaroi në gjyq? Dhe pse nuk u mor parasysh një dëshmitar që tha se kishte parë dy persona që thyenin disa xhama me trashësi mbi 8 milimetra? Së fundi, Soukup risjell në kujtesë qëndrimin apatik të Van der Lubbe në gjyq, që nxiti dyshimet se ai ishte droguar.

Një dyshim që ka çuar tashmë në një përfundim të bujshëm:në fund të janarit të këtij viti u hap varri i Van der Lubbe në varrezat e Leipzig-ut, dhe eshtrat e tij janë dërguar për ekzaminim nga një ekip i mjekësisë ligjore. “Megjithatë, as këto hetime nuk do të zgjidhin misterin e asaj që ndodhi më 27 shkurt 1933 në Reichstag”– pranon Soukup, që shton segjithsesi “rifillimi i debateve mbi atë ngjarje është i pashmangshëm”. Dhe përfundon duke thënë:“Rrethanat e sakta të vdekjes së demokracisë së parë gjermane nuk mund të na lënë të qetë as 90 vjet më vonë”.

The post Reichstag, e vërteta e fshehur e zjarrit që Hitleri e përdori për eliminimin e kundërshtarëve appeared first on Albeu.com.

Teorikisht çdo gjë mund të ishte zhvilluar ndryshe. Sepse në fillim të viteve 1930-të dukej sikur Hitleri dhe partia e tij, Partia Nacionalsocialiste Gjermane e Punëtorëve , (NSDAP), i kishin ditët e numëruara. Këtë thotë historiani dhe shkrimtari gjermano – izraelit, Dan Diner kur flet si e morri Hitleri pushtetin, në 30 janar 1933. Partia NSDAP dhe kryetari i saj, Hitler kishin pësuar humbje të mëdha në vjeshtë të 1932-it. Edhe vetë shokët e tij u habitën kur papritur Hitleri u emërua kancelar.

Ngjitja e tij deri në majë, do të kishte pasoja të tmerrshme. 60 milionë vetë humbën jetën në të gjithë botën, gjashtë milionë hebrej u vranë e po ashtu u vranë edhe sintit e romët dhe njerëzit me aftësi të kufizuara e homoseksualët. 30 janari i 1933, ka qenë një nga ditët kur është marrë kthesë shumë e madhe në histori.

“Marrja e pushtetit” ishte dhënie pushteti

Kjo datë është kthyer në “pikë absolute, pike arkimediane të historisë gjermane”, thotë Dan Diner në intervistë për DW. “Në këtë ditë ka ndodhur diçka, me të cilën ne historianët, por edhe bashkëkohësit dhe ata që kanë jetuar më vonë masin kohën. Është mbase një nga ditët më të të jashtëzakonshme dhe ditët që kanë rënë më shumë në sy në historinë gjermane të shekullit të 20-të.”

Kjo gjë fillon që me termin “marrje pushteti”, një fjalë e krijuar me qëllim nga propaganda naziste. Më 30 janar, pushteti nuk u morr nga Hitleri, ai iu dha Hitlerit: Presidenti gjerman, Paul von Hindenburg e emëroi atë kancelar. Gjenerali në moshë të thyer ishte mbrojtur duke luftuar shumë kundër Hitlerit, duke mos i dhënë postin e kancelarit megjithë rezultatin e mirë që kishte arritur në votimet e gushtit të 1932, një nga humbjet kjo më të mëdha që ka pasur Hitleri.

“Hitleri nuk ishte vetëm një aksident”

Historiani britanik Ian Kershaw numëron në veprën e tij botuar më 1998 për Hitlerin, faktorë të ndryshëm që ndikuan për marrjen e pushtetit nga Hitleri: Së pari ai përmend procesin e dobësimit të demokracisë në Republikën e Vajmarit, republikë që nuk ishte në gjendje që të mbronte dhe vinte në jetë interesat e veta, kryesisht ekonomike. Përveç kësaj, ai përmend vendosmërinë absolute të konservatorëve të djathtë “për të shuar demokracinë dhe shkatërruar socializmin”.

Mbas trazirave të krizës ekonomike botërore, mbështetja iu dha sërish një sistemi autoritar, megjithëse edhe vullneti i Hitlerit për pushtet dhe për shkatërrim, u nënvleftësua sërish e sërish nga shumë palë. “Hitleri nuk ka qenë rezultati i pashmangshëm i ‘Sonderwegs’, rrugës së posaçme gjermane,” thotë Kershaw, por “nuk ka qenë as thjesht një aksident”. (Sonderweg, rruga e posaçme gjermane ka qenë një teori e historiografisë gjermane, që i referohet kalimit nga aristokracia në demokraci, gjë që ka ndodhur vetëm në Gjermani. (shënim i red.)

Hitleri duhet parë duke pasur para syve kontekstin bashkëkohor: luftën, revolucionin, poshtërimin kombëtar të Gjermanisë që humbi Luftën e Parë, dhe frikën nga bolshevizmi.

Natyrisht që në lojë në atë kohë kanë marrë pjesë shumë faktorë, thotë edhe historiani Dan Diner, i cili ka bërë shumë studime krahasuese për këtë temë. Për të elementë të rëndësishëm janë kriza ekonomike dhe struktura e Kushtetutës së Vajmarit, me të cilën partitë e radikalizuara arrinin të hynin shpejt në parlament.

Megjithëse ai vëren një kontradiktë: Emërimi i Hitlerit kancelar ka qenë një ngjarje e papritur, thekson Dan Diner. “Partia NSDAP ishte duke u shpërbërë. Që prej vjeshtës së 1932 filloi një hov ekonomik. NSDAP ishte duke rënë, ekonomia duke u zhvilluar. Dhe pikërisht në këtë moment Hitleri bëhet kancelar. Kjo gjë nuk duhet të kishte ndodhur.”

Edhe bashkëkohësit e tij mendonin kështu. Korrespondenti në Gjermani i gazetës New York Times, shkruante në atë kohë e Hitleri “e kishte humbur shansin” dhe do përfundonte tani si politikan province bavareze.

“Fije mundësish”: A mund të ishte zhvilluar historia ndryshe?

Çështja e mundësisë së evitimit të marrjes së pushtetit nga Hitleri, nuk e le të qetë historianin Dan Diner. Në një ekspozitë të veçantë, realizuar bashkë me fondacionin Alfred Landecker (kryetar i së cilës është Dan Diner), muzeumi gjerman i historisë, Deutsche Historische Museum, në Berlin tregon për skenarët e ndryshëm që mund të kishin ndryshuar kursin e historisë: Ekspozita “Roads not taken. Ose: Mund të kishte ndodhur ndryshe” (Konceptimi: Dan Diner, kuratore: Julia Franke dhe Lili Reyels) që do të qendrojë e hapur deri në 24 nëntor 2024, i dedikohet kësaj çështjeje jo vetëm duke pasur parasysh 1933, por edhe të dhëna të tjera themelore të historisë gjermane nga 1848 deri 1989, kur ndodhi rrëzimi i Murit të Berlinit.

“Nuk kemi të bëjmë këtu me histori kontrafaktuale,” qartëson Dan Diner, “por ne mbështetemi tek piramida e realitetit për të parë çfarë mundësish të tjera ka pasur poshtë, në bazë, gjë për të cilat nuk flitet më në tregimin e historisë.”

Në prapaskenë: Si u bë Hitleri kancelar

Ngjarjet e rëndësishme historike shihen duke u parë si me mikroskop. Emërimi i Hitlerit kancelar në vitin 1933, ishte rezultat edhe i intrigave të mpleksura dhe bërrylave të futura në prapaskenat e pushtetit. Këtu kanë luajtur rol orgurzi një numër i madh personash, më kryesori prej të cilëve ka qenë Franz von Papen, të cilit iu desh të jepte dorëheqjen nga posti i kancelarit në nëntor 1932, sepse nuk arriti të merrte shumicën, dhe shihte tani vetëm një mundësi për të ardhur sërish në pushtet. Llogaritë e bëra i ecën (vetëm në fillim), sepse në qeverinë Hitler- Papen- Hugenberg, ai u zgjodh më 30 janar 1933 si zëvendëskancelar.

Von Papen (anëtar i partisë, Partia e Qendrës nga 1921 deri 1932, pastaj i paparti, dhe pas 1938 anëtar i NSDAP) ishte njeri besnik i Hindenburgut. Në janar 1933, ai zhvilloi me Hitlerin bisedimet për kushtet e krijimit të një kancelarie dhe qeverie të përbashkët, dhe bindi madje Hindenburgun se kjo ishte rruga e duhur.

Kurse Hugenbergu ishte kryetar i partisë, Partia Nacionale Popullore Gjermane, (DNVP) dhe u josh me dhënien e postit të ministrit të ekonomisë, bujqësisë dhe ushqimit, nëse jepte aprovimin për emërimin e Hitlerit në postin e kancelarit. Një ditë pas dhënies së pëlqimit, Hugenberg duhet të jetë bërë pishman, sepse i ka thënë Reinhold Quaatz-it, bashkëpunëtorit të tij më të ngushtë: “Unë kam bërë dje budallallëkun më të madh të jetës sime: u bëra bashkë me demagogun më të madh të historisë së botës”.

Kancelari në post, Kurt von Schleicher, e kundërshtoi me gjysmë zemre krijimin e kësaj aleance. Pas një bisede me Hindenburgun ai dha dorëheqjen, presidenti i shkruajti: “Ju faleminderit, zoti gjeneral, për gjithshka që keni bërë për atdheun. Tani le të shohim se si me ndihmën e Zotit, do të vazhdojë të vrapojë lepuri.”

Në janar 1933, të gjithë pjesëmarrësit dhanë pëlqimin duke shpresuar se kryetari i NSDAP, “do të zbutej” nga marrja pjesë në qeveri, edhe sepse Hitleri hoqi dorë nga disa kërkesa (në gusht 1932 ai kërkonte postin e kancelarit dhe katër poste ministrash, kurse tani donte “vetëm” postin e kancelarit, Ministrisë së Brendshme të Perandorisë dhe Ministrisë së Brendshme të Prusisë). Një mashtrim monumental. Schleicheri ishte një ndër të parët që u bë viktimë e Hitlerit. Ai fliste shpesh keq për nacionalsocialistët, prandaj këlyshat e SS e vranë bashkë me të shoqen në shtëpinë e tij në 30 qershor 1934.

Mbrohu nga fillimet: Mësimi për ditët e sotme

“Hitleri ka lënë një shprehje: ‘Më kërkuat dhe më gjetët.’ Uh, më zunë djersët e ftohta. Sikur të ekzistonin forca magjike, që e vënë në lëvizje një person që kthehet në bombë atomike,” thotë historian Dan Diner për zhvillimin e historisë. Perspektiva e ekspozitës tregon qartë se uria për pushtet dhe interesat personale të aktorëve të veçantë shtruan rrugën për ardhjen e Hitlerit.

Një pike tjetër e rëndësishme ka qenë ndihma financiare që partia naziste, NSDAP morri nga ndërmarrjet gjermane. Nga pikëpamja ekonomike, partia nuk i kishte punët mirë në vitin 1932.

Çfarë roli kanë luajtur industrialistët në këtë kohë dhe si e ndihmuan ata Hitlerin në fushatën elektorale, e përshkruan për shembull në librin e tij, “Trashëgimi e murme. Historia e errët e dinastive të pasura gjermane” botuar më 2022, studiuesi i shkencave të politikës, historiani dhe gazetari financave, David de Jong.

Dan Diner e vëzhgon historinë edhe në pasqyrimin e çështjeve të aktualitetit. Pikërisht tek krizat e sotme ai dallon paralele me të kaluarën, edhe me vitin 1933: “Problemi më i madh ka qenë se institucionet, që sigurojnë demokracinë u shpërbënë,” thotë historiani. Kjo pati si pasojë humbjen e madhe të kontrollit. Në periudhën e fundit të Republikës së Vajmarit, regjimi u mbajt vetëm nga ligjet e jashtëzakonshme, parlamenti u bllokua, presidenti mund të emëronte dhe shkarkonte kancelarin vetëm duke u mbështetur tek maturia e vet.

Respektim i institucioneve

Çfarë mësimesh duhet të nxjerrim sot? Përgjigja e Dan Diner-it është e thjeshtë, por kuptimplotë: “Mësimi që duhet nxjerrë është, respektim i institucioneve.” Dhe mbajtja e syve hapur: Megjithëse “Sturmabteilung” (SA), organizata paramilitare luftarake e partisë naziste NSDAP, doli në mbrëmjen e 30 janarit të 1933-it duke marrshuar me pishtarë në duar në errësirën e Berlinit deri tek Portat e Brandenburgut, shumica e njerzëve nuk e panë katastrofën që po fillonte. Pjesa më e madhe e shtypit serioz nuk pa tek qeveria e re arsye për t’u shqetësuar. Vetëm pak vetë e dalluan rrezikun. Por paralajmërimet e tyre nuk u dëgjuan. /dw/

The post A mund të shmangej marrja e pushtetit nga Hitleri më 1933? appeared first on Albeu.com.

Duke folur në një konferencë vjetore për shtyp në Moskë sot, zyrtari i Kremlinit tha se Uashingtoni gjithashtu kishte nënshtruar Evropën për të zhvilluar luftë kundër Moskës.

Ai tha se lideri nazist dhe perandori francez dikur ishin përpjekur të përdornin të njëjtën taktikë kundër Rusisë.

“Shtetet e Bashkuara, përmes Ukrainës me prokurë, po bëjnë një luftë kundër vendit tonë me të njëjtën detyrë: zgjidhjen përfundimtare të çështjes ruse,” u tha Lavrov gazetarëve.

Gjatë konferencës, ministri i Kremlinit tha se Moska ende nuk kishte parë ndonjë propozim serioz për paqen në Ukrainë dhe se idetë e vetë presidentit Volodymyr Zelensky për këtë temë ishin të papranueshme.

Lavrov tha se Moska është e gatshme të diskutojë konfliktin me vendet perëndimore dhe t’i përgjigjet çdo propozimi serioz, por se çdo bisedim nevojitet për të adresuar shqetësimet më të gjera të sigurisë së Rusisë.

Ai gjithashtu bëri thirrje përsëri që NATO të heqë “infrastrukturën e saj ushtarake” nga Ukraina dhe vendet e tjera afër kufijve të Rusisë.

The post Lavrov i krahason veprimet e SHBA-së në Ukrainë me ato të Hitlerit appeared first on Albeu.com.

Në videon e publikuar nga “Daily Mail”, shfaqet Putin duke çaluar duke u ulur përbri veteranëve të luftës.

Valery Solovei, një analist politik dhe kritik i shquar i Putinit, filloi të përhapte thashethemet në fund të vitit 2020, duke sugjeruar gjithashtu se ai vuante nga sëmundja e Parkinsonit.

Por, spekulimet janë rikthyer sërish në fillim të luftës. Bëhet fjalë edhe për pamjet kur Putini është duke u takuar me Aleksandër Lukashenkon dhe para se të ndodhte ky takim, atij i dridhen duart dhe këmbët.

Dridhja është një nga simptomat kryesore të Parkinsonit një gjendje nga e cila mendohet se ka vuajtur Hitleri në fund të Luftës së Dytë Botërore./albeu.com

The post Probleme me shëndetin, Putin shfaqet duke çaluar në paradën e Ditës së Fitores (VIDEO) appeared first on Albeu.com.

Ngjashmëritë e habitshme midis Rusisë së Vladimir Putinit dhe Gjermanisë së Adolf Hitlerit nuk janë të rastësishme.

Të dy regjimet kishin të njëjtën trajektore historike, sepse të dyja ishin produkt i kolapsit perandorak dhe pasojave  destabilizuese nga njëra anë dhe një lideri të fortë që premtonte se do bënte vendin sërish të madhërishëm nga ana tjetër.

Ndryshe nga shumica e perandorive, si Gjermania dhe Rusia u shembën shumë shpejt dhe plotësisht në kulmin e fuqisë së tyre në 1917-1918.  Perandoritë që shemben – zakonisht si rezultat i një lufte ose ndonjë krize tjetër të rëndë ndërpresin krejt papritur lidhjet politike midis perandorisë dhe kolonive, por mendësia perandorake mbetet mbizotëruese dhe lidhjet ekonomike dhe institucionale midis bërthamës dhe periferisë mbetet e fortë.

Pothuajse në mënyrë të pashmangshme, ekonomitë, shoqëritë dhe kulturat pas rënies së perandorive u zhytën në kaos – si në Gjermani në vitet 1920 dhe Rusi në vitet 1990. Sigurisht për këtë u fajësuan elitat demokratike që erdhën në pushtet pas rënies së perandorisë autoritare.

Pasi demokracia u diskreditua, erdhën në pushtet udhëheqës të fuqishëm si- Hitleri dhe Putin, të cilët premtuan se do të rikthenin lulëzimin e vendit. Nazistët argumentuan se Gjermania duhet të ketë një popull, një perandori dhe një lidër tiran; Putinistët pretenduan se Putini mishëronte shtetin.

Propaganda naziste theksoi gjenialitetin dhe dashamirësinë e Hitlerit; Propaganda putiniste u përqendrua në burrërinë dhe aftësinë e Putinit për të mposhtur botën.

Ringjallja perandorake ishte popullore, rriti legjitimitetin e elitës, premtoi të ringjallte ekonominë dhe të zhdukte kujtimet poshtëruese të kolapsit dhe dukej se garantonte statusin e fuqisë së madhe.

Në qendër të përpjekjeve të tyre për ri-imperializimin ishte pretendimi i rremë se vëllezërit e tyre etnikë në kolonitë e reja të pavarura po shtypeshin: gjermanët në Austri, Çekosllovaki dhe Poloni; rusët në të gjitha shtetet post-sovjetike, dhe veçanërisht në Ukrainë.

Kjo pasoi disa goditje të tjera. Hitleri pushtoi Rheinland, Austri dhe Sudetenland. Putini pushtoi Çeçeninë, pjesë të Gjeorgjisë dhe pjesë të Ukrainës. Duke pasur parasysh mendësitë e tyre perandorake, ambiciet militariste, kultet e personalitetit dhe demonizimin e pakicave (hebrenjve dhe ukrainasve), ishte pothuajse e pashmangshme që Hitleri dhe Putini më pas të fillonin luftëra të mëdha.

Në vitin 1939, Hitleri sulmoi Poloninë; në 1941, ai sulmoi BRSS. Lufta e Putinit me Ukrainën filloi më 24 shkurt 2022. Siç ndodh shpesh me liderët që besojnë në propagandën e tyre, si Hitleri ashtu edhe Putini kryen gabime strategjike që rezultuan në rënien e tyre.

Bolshevikët ishin në gjendje të rikthenin pjesën më të madhe të perandorisë cariste, sepse ushtritë dhe ekonomitë e tyre ishin më të forta se ato të ish-kolonive, ndërsa vendet e fuqishme të Perëndimit ishin të hutuara nga lufta.

Gabimi fatal i Hitlerit dhe Putinit ishte që nuk kishin marrë parasysh shembullin bolshevik dhe, përkundrazi, kishin antagonizuar një grup të tërë shtetesh të fuqishnme.

Zgjerimi ishte diçka tjetër: Europa dhe Shtetet e Bashkuara e injoruan ose e minimizuan atë. Fillimi i një lufte kërcënoi stabilitetin dhe mbijetesën e Euroazisë dhe nuk mund të kalonte pa u vënë re.

Gjeneralët e Hitlerit e dinin se kishin humbur kur nuk arritën të fitonin betejën e Britanisë dhe Shtetet e Bashkuara hynë në luftë. U deshën miliona të vdekur dhe Holokausti përpara se Gjermania të mposhtej përfundimisht dhe Hitleri të kryente vetëvrasje në bunkerin e tij.

Gjeneralët e Putinit gjithashtu duket se e dinin se nuk do të fitonin pasi përpjekja e tyre në një sulm të shpejtë dështoi për të marrë në kontroll Kievin. U deshën  që të vriteshin mijëra civilë dhe gjenocidi rus ndaj ukrainasve për të bashkuar një sërë vendesh dhe në veçanti, Shtetet e Bashkuara dhe Mbretërinë e Bashkuar me Ukrainën dhe për t’i siguruar vendit  armët e rënda që i nevojiten për të mposhtur Rusinë.

Në mënyrë të ngjashme, Putini thuhet se banon gjithashtu në një bunker. Sipas të gjitha gjasave, aty do të jetë pikërisht fundi i tij.

Vdekja dhe shkatërrimi do të jenë aq të mëdha aq edhe të panevojshme. Por, njësoj si pas Luftës së Dytë Botërore, Perëndimi do të ketë sërish mundësinë për të krijuar një arkitekturë që siguron de-Putinizimin e Rusisë dhe një paqe të qëndrueshme./abcnews.al

The post Rusia e Putinit u ngrit si Gjermania e Hitlerit dhe mund të përfundojë njësoj appeared first on Albeu.com.

“Nuk kam fjalë…” tha Zelenskyy në fjalimin e tij në mesnatë.

“Askush nuk ka dëgjuar asnjë mohim apo justifikim nga Moska. Gjithçka që kemi prej andej është heshtja… kjo do të thotë se udhëheqja ruse ka harruar të gjitha mësimet e Luftës së Dytë Botërore.

“Ose ndoshta ata kurrë nuk i kanë mësuar ato mësime”, shtoi ai.

Zelensky është vetë hebre, por Rusia ka thënë vazhdimisht se dëshiron të denazifikojë Ukrainën, duke filluar nga lidershipi i saj.

I pyetur për këtë më herët, ministri i jashtëm rus u shpreh: “Pra, kur ata thonë “Si mund të ekzistojë nazifikimi nëse jemi hebrenj?” Sipas mendimit tim, Hitleri gjithashtu kishte origjinë hebreje, kështu që nuk do të thotë absolutisht asgjë. Për disa kohë ne kemi dëgjuar nga populli hebre se antisemitët më të mëdhenj ishin hebrenj.”

The post “Hitleri ishte hebre”, Zelensky ka “dy fjalë” për ministrin e jashtëm rus appeared first on Albeu.com.

Një ditë më parë mediat e huaja publikuan një video, ku shihej Presidenti rus, Vladimir Putin duke iu dridhur duart.

Këto imazhe shtuan edhe më shumë dyshimet mbi shëndetin e liderit të Kremlinit.

Video është fiksuar gjatë takimit që Putini pati me liderin e Bjellorusisë, Alexander Lukashenko.

Mediat kanë risjellë disa fakte nga Adolf Hitler dhe gjendjen e tij të dobët shëndetësore teksa Gjermania përballej me humbjen totale në Luftën e Dytë Botërore.

Imazhet ishin nga të fundit që ai u pa gjallë dhe shfaqej jashtë bunkerit të tij në Berlin.

Ajo kishte si qëllim të tregonte se si Hitleri ishte ende në komandë, edhe kur trupat e Bashkimit Sovjetik po rrethonin kryeqytetin gjerman.

Klipi, i cili u zbulua në një laborator filmi në Gjermaninë Lindore në vitet 1970, tregoi dorën e majtë të liderit nazist duke u dridhur fuqishëm teksa ai e mbante pas shpine, për të shmangur skenat e “turpshme”.

Historiani britanik Richard Evans tregoi më parë se si Hitleri filloi të shfaqte simptoma të sëmundjes së Parkinsonit në fillim të luftës.

Përveç dëmtimit të proceseve të të menduarit, Parkinson mund të dëmtojë qëndrimin dhe kontrollin e muskujve.

Kujtojmë se Hitleri vrau veten brenda bunkerit të tij, i cili ishte ndërtuar pranë Kancelarisë së Rajhut të Berlinit, më 30 prill 1945.

Vrasësi masiv i mori jetën edhe gruas së tij Eva Braun, me të cilën ishte martuar një ditë më parë.

Deri atëherë, Gjermania ishte në prag të humbjes totale kundër forcave aleate dhe ruse./albeu.com

The post Putini si Hitleri, sëmundja që “pushtoi” të dy lidertët famëkeq, simptomat e Putin (VIDEO) appeared first on Albeu.com.

Ai pretendon se Ukraina u la qëllimisht jashtë historisë botërore kur flitej për viktimat e Luftës së Dytë Botërore. Ai shtoi një tezë tjetër se Ukraina “ishte qendra e kolonializmit të Hitlerit”, që në dritën e sotme të konfliktit në Ukrainë, disa mund ta interpretojnë si justifikim të lëvizjes së Putinit, pasi ai tha se ai “denazifikon Ukrainën”.

– Qëllimi i Luftës së Dytë Botërore, nga këndvështrimi i Hitlerit, ishte pushtimi i Ukrainës. Prandaj, është e kotë të shënohet ndonjë pjesë e Luftës së Dytë Botërore pa filluar me Ukrainën. Çdo përkujtim i Luftës së Dytë Botërore që përfshin qëllimet naziste, qëllimet ideologjike, ekonomike dhe politike të regjimit nazist, duhet të fillojë në Ukrainë, tha profesori amerikan, duke shtuar:

– Kjo nuk është vetëm një çështje teorie, kjo është një çështje praktike. Politikat gjermane, që ne kujtojmë, të gjitha fokusohen në Ukrainë: Plani i Urisë, me idenë se dhjetëra milionë njerëz do të vdesin nga uria në dimrin e 1941; Plani i Përgjithshëm Ost, me idenë e tij se miliona të tjerë do të transportoheshin ose vriteshin me forcë në 5, 10 apo 15 vitet e ardhshme, por edhe zgjidhja përfundimtare, ideja e Hitlerit për eliminimin e hebrenjve; të gjitha këto politika vareshin së bashku në teori dhe praktikë, me idenë e pushtimit të Bashkimit Sovjetik, qëllimi kryesor i të cilit do të ishte pushtimi i Ukrainës.

– Qëllimi i parë i Hitlerit ishte të bënte Ukrainën qëllimin kryesor të luftës. Ukraina ishte qendra e kolonializmit ideologjik të Hitlerit. /albeu.com/

The post Gjithçka ishte qëllimi i Hitlerit! Një profesor amerikan zbuloi sekretet për Ukrainën, kjo është mbajtur rreptësisht e fshehtë për dekada appeared first on Albeu.com.

Që në rolet e saj të para në filmat pa zë në fillim të shekullit të 20-të, ishte e qartë se ajo ishte një grua që do të arrinte statusin e një ikone të Hollivudit.

Ndonëse dominonte para kamerës dhe la përshtypje pa asnjë fjalë, sipas bashkëkohësve të saj, Greta ishte introverte, e tërhequr dhe i shmangej vëmendjes së publikut dhe medias. Ajo u tërhoq nga aktrimi në vitin 1941, kur ishte vetëm 36 vjeç, dhe megjithëse zakonisht i mbante për vete mendimet, bindjet dhe planet e saj.

Ndër ata që ishin të magjepsur nga talenti dhe bukuria e Greta Garbo ishte lideri nazist Adolf Hitler, filmi i preferuar i të cilit ishte “Zonja me kamelitë” nga viti 1936, në të cilin suedezja e famshme luante një kurtezane franceze. Ai dyshohet se e ka parë për herë të parë në shoqërinë e ministrit të tij të propagandës, Josef Goebbels, i cili më pas ka shkruar në ditarin e tij reagimin e Hitlerit ndaj Gretës me fjalët “Firer shins”, shkruan Glossy.

Madje, lideri nazist i ka dërguar një letër plot adhurim aktores, e cila nuk ia ka kthyer simpatinë. Për më tepër, diçka po ndodhte në kokën e saj që përhumbi shumë njerëz të kohës së tyre.

Siç i tha Greta një shoqeje, ajo donte shumë të takonte Hitlerin, por jo për t’u shoqëruar, por për t’i dhënë fund Luftës së Dytë Botërore.

– Pyes veten se si është të qëndrosh ballë për ballë me një njeri si Hitleri – ka thënë aktorja, transmeton media e përmendur.

Ajo dyshohet se donte të fliste me të dhe ta bindte që të ndalonte vrasjen dhe pushtimin e territoreve.

“Nëse ai nuk është dakord, mund ta vras”, dyshohet se ka thënë aktorja.

Miku i saj Sam Green tha se Greta i tha:

– Zoti Hitler është i çmendur për mua. Më shkruante me këmbëngulje dhe më ftonte të vija në Gjermani. Nëse lufta nuk do të kishte filluar në atë kohë, unë do të kisha shkuar, do të kisha hequr armën nga çanta dhe do ta qëlloja sepse, unë jam i vetmi person që nuk do të kërkonin.

Aktorja padyshim kishte një plan të përpunuar dhe e befasoi Green me qëllimet e saj.

– Më tha gjatë darkës dhe nuk ishte si ajo. Nuk dukej sikur po thoshte diçka të tillë në mes të darkës. Ndoshta nuk i ngjante asaj… Si fëmijë, ajo fantazoi të vriste një mbret mizor dhe ta zëvendësonte me një kalorës romantik – tha shoqja e Gretës.

Takimi midis Greta Garbo dhe Adolf Hitler nuk u zhvillua kurrë dhe lufta nuk mbaroi deri në vitin 1945. Megjithatë, ka ende teori që aktorja ishte e përfshirë në spiunazh në Suedinë e saj të lindjes në atë kohë. Ajo dyshohet se ishte në mesin e oficerëve nazistë suedezë për të cilët ishte e dashur, duke mbledhur dhe përcjellë informacione nga familja mbretërore suedeze dhe inteligjenca britanike, dhe dihet se në vitin 1939 ajo u dha shuma të mëdha jetimëve nga familjet finlandeze. /albeu.com/

The post Hitleri ishte i çmendur pas bukuroshes hollivudiane dhe ajo donte ta vriste: Ky ishte plani i saj i ferrit appeared first on Albeu.com.

Presidenti rus ka qenë për dekada një nga figurat më me ndikim në politikën botërore, dhe megjithëse shumica e njerëzve e ndjenin se ai ishte një person potencialisht i rrezikshëm, ata kurrë nuk e imagjinonin se ai do të arrinte ekstremet aktuale, aq më tepër duke jetuar në shekullin e 21-të, shkruan albeu.com.

Që nga ky moment, të gjithë pyesin se cila është origjina e atij zemërimi, asaj ambicie të tepruar, asaj mizorie. Sot ju tregojmë çelësat e personalitetit të Vladimir Vladimir Putin.

Një fëmijëri pa prindërit e tij biologjikë

I lindur në Leningrad në vitin 1952, karakteri i vetmuar i liderit të Kremlinit filloi të formohej gjatë fëmijërisë së tij, në të cilën ai duhej të rritej në një familje zëvendësuese, në të cilën e kishin dërguar më parë prindërit e tij biologjikë.

Sipas politologut Stanislav Belkowski, kjo i shkaktoi atij shumë trauma, të cilat e shtynë atë të mos u besonte njerëzve dhe të ndihej rehat vetëm në shoqërinë e kafshëve.

Në fakt, miqtë e vetëm të presidentit rus janë  2 qentë e tij Koni dhe Buffy.

Zakonisht, plagët si mungesa e dashurisë ose vetmia zakonisht mbulohen me një pamje të fortë, me një guaskë fuqie. Kjo vlen edhe për Putinin, i cili shpesh kërkon vëmendje dhe shfaqet si një mashkull dominues sa herë që mundet ose është i interesuar.

Vitet e fundit, ai është parë duke peshkuar me gjoks të zhveshur, duke tundur pushkët, të gjitha për të treguar një imazh të burrërisë, të epërsisë mashkullore.

Një personazh i paepur dhe i plagosur për të cilin Angela Merkel foli tashmë vite më parë: “Ai ka pasur gjithmonë një nevojë urgjente për të treguar se kush është më i fortë”.

Një abuzues?

Rreziqet për të qenë gjithmonë “mashkull dominues” vijnë gjithashtu nga përfshirja në sjellje të keqe madje edhe nga më të dhunshmit.

Në rastin e Putinit, autori gjerman Erich Schmidt-Eenboom pohon se ish-agjenti i KGB-së dhunoi fizikisht ish-bashkëshorten e tij Ludmila gjatë viteve 1980 dhe se sot ai nuk ka asnjë lidhje me të (ata u divorcuan) më pas në vitin 2013. Putin ka dy vajzaMariya, 37-vjec, dhe Ekaterina, 36-vjec.

Veç kësaj, i njëjti autor zbulon një realitet kurioz të Putinit i cili me sa duket, ky i fundit nuk është shumë i dhënë pas seksit: “Seksi dhe jeta seksuale janë krejtësisht të huaja për të”.

Putin dhe Hitleri, dy profile të ngjashme

Nëse Putini është kërcënimi kryesor për Perëndimin tani, në mesin e shekullit të 20-të ishte një lider tjetër që gjithashtu vuri nën kontroll të gjitha kombet e botës, Adolf Hitleri.

Një njeri që ka disa ngjashmëri me presidentin rus, si traumat e fëmijërisë, mungesa e dashurisë dhe kërkimi i jo vetëm fuqisë ekonomike dhe sociale, por edhe fuqisë territoriale.

Kjo histori do ta kishte zanafillën te nostalgjia, sepse për shumë politologë, Putini nuk është gjë tjetër veçse një produkt, produkt i poshtërimit që pësoi Bashkimi Sovjetik nga SHBA-ja në fund të Luftës së Ftohtë.

Vladimir Putin, nga dhimbja në dhunë

Në fund të fundit, është e qartë se i vetmi obsesion i vërtetë i Vladimir Putinit është pushteti, nëpërmjet frikës.

Një njeri që fshihet pas nostalgjisë së kthimit të Rusisë në rëndësinë e saj politike dhe territoriale të kohës së Bashkimit Sovjetik, por që në realitet kërkon vetëm të admirohet dhe të dashurohet. Ky është portreti psikologjik i një prej burrave më të rrezikshëm në botë sot. Përktheu nga Marca /G.D. /albeu.com/

The post HISTORIA/ Kush është Vladimir Putin? Një fëmijëri pa dashuri dhe ngjashmëria me Hitlerin appeared first on Albeu.com.