Përktheu Klodjana Agaj

Ka ende një shteg të ngushtë nga peizazhi i ferrit të Gazës. Një armëpushim i përkohshëm dhe lirimi i pengjeve mund të shkaktojë një ndryshim të qeverisë së Izraelit; ajo çfarë ka mbetur nga Hamasi në Gazën jugore mund të frenohet ose të shkatërrohet; dhe nga rrënojat, bisedimet për një zgjidhje me dy shtete mund të fillojnë, të nënshkruara nga Amerika dhe aleatët e saj të Gjirit. Megjithatë, ka po aq të ngjarë që bisedimet për armëpushim të dështojnë. Kjo mund ta lërë Izraelin të mbyllur në trajektoren më të zymtë të ekzistencës së tij 75-vjeçare, duke shfaqur pushtimin e pafund, politikën e djathtë dhe izolimin. Sot shumë izraelitë e mohojnë këtë, por një llogari politike do të vijë përfundimisht. Ajo do të përcaktojë jo vetëm fatin e palestinezëve, por edhe nëse Izraeli do të lulëzojë në 75 vitet e ardhshme.

Për shtetet mike të Izraelit ky është një moment thellësisht i padëshiruar. Në tetor Izraeli filloi një luftë të justifikuar vetëmbrojtjeje kundër Hamasit, terroristët e të cilit kryen një masakër që kërcënoi idenë e Izraelit si një tokë ku hebrenjtë janë të sigurt. Sot Izraeli ka shkatërruar ndoshta gjysmën e forcave të Hamasit. Por në mënyra të rëndësishme misioni i tij ka dështuar.

Së pari, në Gaza, ku ngurrimi i Izraelit për të ndihmuar në ofrimin ose shpërndarjen e ndihmave ka çuar në një katastrofë humanitare të shmangshme, dhe ku numri i civilëve të vrarë nga lufta është mbi 20,000 dhe në rritje. Qeveria e djathtë e Benyamin Netanyahut ka hedhur poshtë planet që Gaza e pasluftës të drejtohet ose nga Autoriteti Palestinez (PA) ose nga një forcë ndërkombëtare. Rezultati më i mundshëm është një riokupim ushtarak. Nëse shtojmë dhe Bregun Perëndimor, Izraeli mund të mbajë përgjithmonë ndikimin mbi 4-5 milionë palestinezë.

Izraeli ka dështuar edhe në shtëpi. Problemet shkojnë më thellë se lidershipi i tmerrshëm Netanyahu. Një lëvizje në rritje e kolonëve dhe një popullsi ultra-ortodokse e kanë anuar politikën drejt së djathtës dhe e kanë polarizuar shoqërinë. Para 7 tetorit kjo ishte e dukshme në një luftë për pavarësinë e gjyqësorit. Lufta ka ngritur rrezikun dhe megjithëse partitë e djathta të koalicionit janë përjashtuar nga kabineti i luftës, ato kanë kompromentuar interesin kombëtar të Izraelit duke përdorur retorikë nxitëse, duke nxitur dhunën e kolonëve dhe duke u përpjekur të sabotojnë ndihmën dhe planifikimin e pasluftës. Institucioni i sigurisë i Izraelit është i aftë dhe pragmatik, por jo më plotësisht në krye.

Dështimi përfundimtar i Izraelit është diplomacia e ngathët. Hyrja në luftë ishte e pashmangshme, veçanërisht në jugun global, por Izraeli ka bërë një punë të dobët për ta luftuar atë. “Ligji i luftës”, duke përfshirë akuzat e rreme për gjenocid, po dëmton reputacionin e Izraelit. Të rinjtë amerikanë e simpatizojnë atë më pak se prindërit e tyre. Presidenti Joe Biden është përpjekur të frenojë qeverinë e Netanyahut duke e akuzuar publikisht, por dështoi. Më 14 mars, Chuck Schumer, aleati më i madh i Izraelit në Senat, dënoi mizoritë e Hamasit, por tha se udhëheqësi i Izraelit ishte “i humbur”.

Është një pamje e zymtë që nuk pranohet gjithmonë në Jerusalem apo Tel Aviv. Netanyahu flet për pushtimin e Rafahut, bazën e fundit të Hamasit, ndërsa e djathta e fortë fantazon për pushtimin e Gazës. Shumë izraelitë të zakonshëm po mashtrojnë veten gjithashtu. Ata besojnë se kërcënimet unike ndaj Izraelit justifikojnë pamëshirshmërinë e tij dhe se lufta ka ndihmuar në parandalimin e rrezikut. Shumë nuk shohin asnjë partner për paqen – vendi është i shkatërruar dhe sondazhet thonë se 93% e palestinezëve mohojnë që mizoritë e Hamasit madje të kenë ndodhur. Izraelitët do të preferonin të ishin të njohur jashtë vendit, por dënimi dhe antisemitizmi janë një çmim i vogël që duhet paguar për sigurinë. Sa për Amerikën, ajo ka qenë e zemëruar më parë. Marrëdhënia nuk do të prishet. Nëse Donald Trump kthehet, ai mund t’i japë edhe një herë Izraelit një shans.

Kjo histori joshëse është një manifest për fatkeqësi. Dëmtimi i reputacionit të Izraelit mund ta bëjë më të vështirë luftën në Gaza. Kërcënimi afatgjatë vjen nga Irani dhe përfaqësuesit e tij, përfshirë Hezbollahun. Parandalimi i kësaj kërkon një partneritet ushtarak me Amerikën që ka nevojë për mbështetjen dypartiake, dhe në mënyrë ideale për mbështetjen e Arabëve të Gjirit. Ekonomia varet nga eksportet e teknologjisë dhe ekspertët me akses në tregjet globale. Dhe në vend që t’i bëjë izraelitët të sigurt, pushtimi i përhershëm e helmon politikën duke inkurajuar të djathtën e fortë dhe duke ushqyer radikalizmin palestinez. Izraelitët kanë të drejtë që nuk kanë partner për paqen sot, por ata janë në gjendje më të mirë për të thyer ciklin.

Trajektorja e Izraelit do të intensifikojë politikën e tij etno-nacionaliste dhe do të përbëjë kërcënime ligjore për ekonominë. Ndërsa largimi nga Perëndimi thellohet, aq edhe parandalimi mund të dobësohet. Firmat mund të futen në listën e zezë. Shefat mund të zhvendosin bizneset e teknologjisë së lartë jashtë vendit.

Amerika duhet të ndihmojë Izraelin të shmangë atë fat – dhe nëse dështon, do të paguajë vetë një çmim të rëndë diplomatik. Më e mira do të ishte një armëpushim i përkohshëm, duke hapur një rrugë drejt bisedimeve me dy shtete. Pa këtë, politika amerikane do të ketë nevojë për rivendosje. Mbështetja e hershme e Biden ka dështuar, por edhe detyrimi. Nëse Amerika do të përpiqej ta detyronte Izraelin të largohej nga Gaza, ndërkohë që Hamasi mund të rigrupohej, ose të frenonte mbështetjen ushtarake, ose të tërhiqte mbështetjen e tij në OKB, siguria e Izraelit mund të ishte në rrezik.

Prandaj Amerika duhet të përdorë mjete të tjera. Ajo duhet të shpërndajë më shumë ndihma humanitare në mënyrë të njëanshme dhe të refuzojë furnizimin me armë për një pushtim të Rafahut, duke pasur parasysh mungesën e sigurisë së civilëve. SHBA duhet të zgjerojë sanksionet kundër kolonëve dhe fanatikëve të krahut të djathtë për t’u treguar votuesve izraelitë se Amerika garanton sigurinë e tyre, por jo ekstremizmin ose pushtimin e përhershëm. Dhe duhet të vazhdojë të sinjalizojë se është e prirur të njohë Palestinën si pjesë e një negocimi paqeje me dy shtete.

Amerika, megjithatë, mund të bëjë vetëm kaq. Shumica e luftërave izraelite pasohen nga trazira politike. Largimi i Netanyahu nuk do të jetë i lehtë. Por kur të vijë, llogaria do të jetë e madhe. Lufta ka shkatërruar shumë iluzione: që palestinezët mund të injorohen; se Autoriteti Palestinez ka ndonjë oreks për reforma; se antisemitizmi është i rrallë; se Izraeli mund të pranojë zgjidhjen me dy shtete ndërsa vendbanimet e kolonëve zgjerohen; dhe se e djathta ekstreme mund të zbutet. Lajmi i mirë është se ka arsye për shpresë. Sondazhet sugjerojnë se centristët në Izrael zotërojnë ndoshta 50-60% të votave, institucionet si Gjykata e Lartë janë ende të forta dhe ekzistojnë liderë më të mirë. Një luftë për të ardhmen e Izraelit pret. Beteja në Gaza është vetëm fillimi.

The post Në kulmin e fuqisë ushtarake, Izraeli duket më i cenueshëm se kurrë appeared first on Albeu.com.

Gjenerali Eberhard Zorn, ushtari i rangut më të lartë në Bundeswehr, thotë se Perëndimi nuk duhet të nënvlerësojë fuqinë ushtarake të Moskës.

“Pjesa më e madhe e forcave tokësore ruse mund të jetë e lidhur në Ukrainë për momentin, por, edhe pse kështu, ne nuk duhet të nënvlerësojmë potencialin e forcave tokësore ruse për të hapur një teatër të dytë lufte. Shumica e marinës ruse nuk është vendosur ende në luftën kundër Ukrainës dhe forcat ajrore ruse kanë ende një potencial të rëndësishëm, i cili përbën një kërcënim edhe për NATO-n”, tha ai për Reuters.

Zorn, duke folur para fillimit të një ofensive ukrainase në jug, tha se dinamika e sulmit të Rusisë ishte ngadalësuar, por forcat e saj ishin ende duke ecur përpara.

Megjithatë, ai megjithatë tha se nuk parashikon ndonjë ofensivë me ndikim të gjerë thellë në territorin e mbajtur nga ukrainas për momentin./albeu.com

The post Paralajmëron shefi gjerman i mbrojtjes: Mos e nënvlerësoni fuqinë ushtarake të Rusisë appeared first on Albeu.com.