Rusia është perandoria e fundit koloniale europiane që ka mbetur kryesisht e paprekur dhe parashikimi se Federata Ruse do të shpërbëhet ka qenë një temë diskutimi për 30 vite që nga fundi i Bashkimit Sovjetik.

Rusia ishte një shtet relativisht i vogël, zgjerimi i madh territorial i të cilit filloi realisht në shekullin e 16-të. Ky hark kohor kryesisht përputhet me krijimin e perandorive të para europiane jashtë vendit.

Të gjitha rajonet, të gjitha territoret dhe shumica e republikave të Rusisë kanë një shumicë popullsie etnike ruse, më shumë se 80% në shumicën e rajoneve. Në disa republika etnike, dominojnë grupet etnike të tjera, por ka pak prej tyre: edhe shumë rajone të mëdha etnike kanë ende një pjesë të madhe të popullsisë ruse.

Ata që dyshojnë në natyrën koloniale të Rusisë kanë theksuar se sa ndryshe ishte nga ajo që tani shihet si mishërimi i perandorisë britanike. Në të vërtetë, kolonializmi rus ishte shumë ndryshe nga ai anglez, por në disa gjëra  i ngjashëm me atë ibero-amerikan.

Ne sigurisht mund ta kuptojmë natyrën e Rusisë më lehtë nëse e cilësojmë atë si një perandori të tipit ibero-amerikan që nuk është shpërbërë ende. Federata Ruse që ka në kontroll Siberinë nuk është ndryshe nga marrëdhënia që ka Spanja me Meksikën ose Portugalia me Brazilin.

Paralelet me Spanjën dhe Portugalinë mund të jenë të dobishme për modelimin e një ndarjeje të mundshme të Rusisë. Meqenëse struktura e brendshme e këtyre perandorive nuk është e ndryshme.

Në fakt një humbja e Rusisë në Ukrainë do të kishte efekt më të madh në Rusi sesa çdo humbje nga Franca mund t’i shkaktonte Spanjës/Portugalisë. Ukraina nuk është cilësuar brenda Rusisë si një fuqi e pavarur, vetëm si një provincë separatiste.

Perandoria ruse ka qëndruar e bashkuar jo vetëm nga forca, por edhe nga mitet.

Një prej miteve është që Rusia është një fuqi ushtarake superiore, dhe do të jetë shumë e vështirë ta mposhtni dhe e dyta nuk ka shpëtim për provincat përveçse brenda Rusisë.

Sepse pa Rusinë, ato provinca do të ktheheshin në epokën e gurit. Por nëse do të shohim Ukrainën nga përspektiva ruse, vendi është një provincë rebele. Prandaj lufta me Ukrainën është cilësuar si një provë për mitet e shumta të miteve perandorake.

Integriteti territorial i Rusisë ruhet nga mitet perandorake.

1. Ju nuk mund të mbijetoni pa ne.
2. Ne mund t’ju shkatërrojmë në çdo moment.

Këto dy supozime e mbajnë të bashkuar perandorinë dhe të dyja këto mite po testohen në Ukrainë. Por në pothuajse 10 muaj lufte, ajo që kemi parë është se nuk është e lehtë të mposhtësh Ukrainën. Ushtarët ukrainas kanë qëndruar të fortë, në këmbë, që shumë pak e besuan kur Rusia dërgoi trupat në Ukrainë.

Por aktualisht, rezistenca e ukrainase po shkakton luftë në Rusi, duke sulmuar avionët ushtarakë rusë që janë vendosur shumë larg kufirit. Dhe sigurisht në këtë pikë, ndryshon situata për sa i përket një marrëveshje armëpushimi midis dy vendeve.

E para, Rusia mund të përdorë armëpushimin si një mënyrë për të rigrupuar trupat dhe më pas të sulmojë duke fituar. Dhe e dyta Rusia dështon të përmbushë një qëllim të tillë.

Dhe fati i perandorisë varet nëse ajo mund të rrëzojë një provincë rebele.

Por le të supozojmë se Rusia do të dështojë të pushtojë plotësisht Ukrainën dhe nuk do të arrijë të bindë popullin rus se në një të ardhme do të jetë e aftë ta bëjë diçka të tillë.

Kjo mund të jetë e mjaftueshme për të tronditur besimin e rusëve në mitet perandorake duke shkaktuar në këtë procesin e shpërbërjes.

Por si do të duket një “divorc kombëtar”

1.Me shumë mundësi, nuk do të nisë nga asnjë opozitë apo organizatë aktivistësh, por nga grupet ekzistuese të interesit rajonal, natyra dhe karakteri i të cilëve mund të ndyshojë jashtëzakonisht nga rajoni në rajon.

2.Me shumë mundësi “divorci kombëtar “nuk do të nisë nga republikat etike. Njerëzit mendojnë se separatizmi etnik ka të ngjarë të shkatërrojë Rusinë, prandaj, ka shumë pak gjasa të ndodhë.

Kjo është bërë shumë e qartë, pasi janë marrë masa paraprake dhe ka më shumë gjasa të fillojë në ato rajonë ruse ku diçka e tillë mendohej e pamundur.

3.Me shumë mundësi procesi do të zyrtarizohet ligjërisht shumë vonë. Ka të ngjarë të vazhdojë në formën e grupeve lokale që kërkojnë të kenë më shumë pushtet.

4.Ku mund të fillojë e gjitha? Tre kandidatët më të mundshëm.

Të gjithë kryesisht “rusë”. Miliarderë, të cilët paguajnë në mënyrë efektive faturat e rajoneve të të tjerëve në vend që të jetojnë nga fondet.

Dhe të fundit janë elitat rajonale.

5. Procesi i shpërbërjes ka të ngjarë të ndodhë në disa faza. Sa më pak rajone të vazhdojnë t’i binden Moskës dhe t’i paguajnë taksa, aq më pak të motivuar do të jenë për sa i përket kostos dhe përfitimit.

Rajonet më të pasura janë më të motivuara për të nisur “procesin e shpërbërjes” se rajonet më të varfra.

6.Ndryshe nga opinioni i popullsisë, shpërbërja dhe formimi i shteteve të reja ka të ngjarë të ndodhë në bazë rajonale, sesa “etnike” ose “racore”. Është pothuajse e pamundur që shpërbërja të shkojë përgjatë vijave etnike.

7.Në veçanti, kufijtë administrativë priren të evoluojnë në ato kombëtare. Ashtu si në Amerikën Latine, shpërbërja do të shkojë përgjatë kufijve administrativë dhe jo etnikë.

8.Shtetet e reja që do të formohen mund të ngjasojnë me ish rajonet ruse.

9.Etnia, raca dhe kultura nuk mjaftojnë që shtetet e reja të funksionojnë. Që ata të funksionojnë,  duhet të jenë në gjendje të paguajnë faturat e tyre. Pra, parimi i grupimeve ekonomike do të jetë të paktën po aq i rëndësishëm për përcaktimin e kufijve të tyre sa ai etnik apo kulturor.

10.Pyetja kryesore nuk është çështja e Kaukazit apo edhe e Vollgës. Është çështja e Siberisë. Siberia është xhevahiri në kurorën ruse që paguan faturat e perandorisë. Nëse mban kontrollin mbi Siberinë, mund të fitojë lehtësisht gjithçka tjetër.

Nëse e humbet, gjithçka ka mbaruar.

/albeu.com

The post Filloi divorci, si do të shpërbëhet Federata Ruse appeared first on Albeu.com.

Më herët gjatë këtij muaji, drejtori i Agjencisë Qendrore të Inteligjencës (CIA), William Burns është takuar me Sergei Naryshkinin, udhëheqësin e inteligjencës së jashtme ruse, duke e paralajmëruar për pasoja në rast se Rusia përdor ndonjë lloj të armës bërthamore, ka thënë Shtëpia e Bardhë.

Rusia ka thënë se çështjet e diskutuara kanë qenë “të ndjeshme” dhe nuk i ka komentuar më shumë.
“Shtetet e Bashkuara kanë kanale me Federatën e Rusisë për të menaxhuar rrezikun, sidomos rrezikun bërthamor, që ka qenë temë e takimit të zyrtarit Burns me homologun e tij”, ka thënë Rood.

“Drejtori Burns nuk e ka diskutuar zgjidhjen për konfliktin në Ukrainë”.

Rood ka thënë se në rast nevoje do të zhvillohen edhe takime tjera, mirëpo aktualisht asgjë nuk është e planifikuar.

Rusia ka thënë pas takimit të dy zyrtarëve se, Moska është e hapur për bisedime të nivelit të lartë me SHBA-në, mirëpo Kremlini ka hedhur poshtë idenë e ndonjë samiti në mes të presidentit rus, Vladimir Putin dhe atij amerikan, Joe Biden, tani për tani.

Marrëdhëniet mes dy vendeve janë përkeqësuar pas nisjes së luftës së Rusisë në Ukrainë më 24 shkurt.

Presidenti rus, Vladimir Putin, e konsideron luftën si “operacion special ushtarak” për të çmilitarizuar Ukrainën.

Perëndimi është përgjigjur ndaj Rusisë, duke goditur ekonominë e këtij shteti me sanksione të ashpra.

Si pasojë e luftës kanë vdekur mijëra persona dhe miliona të tjerë janë zhvendosur nga shtëpitë e tyre.

The post Diplomatja amerikane: SHBA-të kanë kanale me Federatën e Rusisë për të menaxhuar rrezikun bërthamor appeared first on Albeu.com.

Çfarë ndodhi me Perandorinë Ruse? Ajo u shpërbë në fund të një lufte imperialiste. Çfarë ndodhi me Bashkimin Sovjetik? Ai u shpërbë në fundin e Luftës së Ftohtë. Çfarë do të ndodhë me Federatën e sotme Ruse? Përgjigjja është e qartë, edhe nëse mund të duket e zymtë.

Patriotizmi rus është i një shkalle dhe i një natyre të tillë, që edhe ata që nuk e mbështesin regjimin e Kremlinit, nuk janë gati të njohin natyrën perandorake që ka shteti aktual rus. Edhe ata që e konsiderojnë qeverinë aktuale ruse të padrejtë, të paaftë apo thjesht të rrezikshme, besojnë në mbijetesën e Federatës Ruse në kufijtë e saj aktualë.

Edhe njerëz si unë, që dëshirojnë një fitore ushtarake të Ukrainës, dhe një gjyq ndërkombëtar për udhëheqësit rusë, nuk janë të gatshëm ta pranojnë se kjo do të çojë rrjedhimisht në fundin e vetë këtij vendi. Kolapsi ka qenë prej kohësh një skenar, të cilit rusët i druhen, por në fakt edhe i parashikuar.

Ai mund të ishte ngadalësuar duke përfituar nga situata e favorshme ekonomike, duke u mbështetur tek një qeveri kompetente, një lojë diplomatike e shkathët, apo thjesht duke u bazuar tek fati. Partia në pushtet kishte arritur të zgjidhte një emër, që pasqyronte frikën e saj të thellë nga shpërbërja por edhe mungesën e vlerave të tjera:”Rusia e Bashkuar”.

Në skenën ndërkombëtare, partnerët e Rusisë nuk e donin këtë shpërbërje. Disa ishin mirënjohës ndaj federatës për dhënien fund të Luftës së Ftohtë, e cila ishte e rrezikshme dhe të kushtueshme. Të tjerët i kundërshtuan ndryshimet, pavarësisht se cilat ishin ato, duke iu frikësuar atyre më shumë sesa vetë luftës.

Rënia që e kërcënon sot federatën ruse, nuk do të ndodhë për shkak të popujve apo qeverive të huaja, por kundër vullnetit të tyre dhe në kundërshtim me parashikimet e tyre. Ka të ngjarë që kjo të ndodhë edhe kundër vullnetit të popullatës ruse. Zakonisht probleme të tilla nuk zgjidhen me votime.

Për një kohë të gjatë – 2 dekada – në Rusi nuk ka ndodhur asgjë vërtet e rëndësishme. Gjithçka ndryshoi me luftën e dytë Rusi-Ukrainë, një luftë që nuk duhej të niste kurrë nga mbështetësit e idesë së një Rusie të bashkuar. Për ata që shqetësohen për ruajtjen e federatës, ka ardhur momenti i së vërtetës.

Epoka e perandorive ka perënduar prej kohësh. Perandoritë e së kaluarës u shembën pas luftërave dhe kryengritjeve, dhe një mori shtetesh-kombe dolën nga rrënojat e ish-kolonive të tyre. Shkrimtari polako-britanik Joseph Conrad, tha dikur se nuk kishte asnjë territor në botë që të mos ishte kolonizuar.

Anglia, një ish-koloni romake, u bë metropoli i një perandorie të re. Polonia, qendra e gravitetit në Evropën Lindore, u nda midis 3 shteteve armiqësore. Prusia Lindore, një ish-metropol dhe vendi i kurorëzimit të mbretërve, u bë një koloni. Më herët, thuajse e njëjta gjë kishte ndodhur me territorin e tatarëve.

Historia shpaloset pa kurrfarë rregulli. Perandoritë ngrihen dhe bien, si dallgët në një det të trazuar. Thënë këtë, gati të gjitha perandoritë u zhdukën gjatë shekullit XX-të, në një proces që është quajtur “de-kolonizim”. Perandoritë u mundën nga lloje të tjera shtetesh:kombëtare dhe federale.

Rusia bashkëkohore, një shtet-komb, e quan veten një federatë, si Gjermania apo Zvicra, kur në fakt ajo po sillet si një perandori në orën e fundit të jetës. Cili është dallimi midis një federate dhe një perandorie? Një federatë përcaktohet nga hyrja dhe dalja e lirë e anëtarëve të saj.

Perandoritë mbahen në këmbë me forcë, ndërsa federatat nuk e kundërshtojnë vetë-shpërbërjen e tyre. Në fillim të shekullit XX-të, kjo u quajt “e drejta për vetëvendosje, duke përfshirë shkëputjen”. Ky parim u përfshi në Deklaratën e të Drejtave të Popujve të Rusisë, të miratuar nga bolshevikët në nëntorin e vitit 1917.

Më vonë, ai u zhduk nga tekstet kushtetuese. Disa federata “të përbëra” janë shpërbërë pa përdorimin e forcës, si Bashkimi Sovjetik dhe Çekosllovakia. Por raste të tjera të shpërbërjes, kanë shkaktuar luftëra civile përmes ndërhyrjes ndërkombëtare.

Kjo ka ndodhur më herët në Shtetet e Bashkuara, dhe ka ndodhur para syve tanë në Jugosllavi:forcat ishin të pabarabarta, dhe njëra palë ia impononte vullnetin palës tjetër. Në raste të tjera, shpërbërja ka qenë paqësore, por krenaria e plagosur dhe ambiciet e ndërprera çuan më vonë në akte dhune.

Ky quhet revanshizëm, dhe i hap rrugën një lufte të re. Unë nuk po bëj thirrje për shkatërrimin e Federatës Ruse, por po e parashikoj atë, dhe kjo përbën një ndryshim. Shpërbërja mund të ishte shmangur. Mjafton që të mos fillonte luftën me Ukrainën.

Por ndenja e revanshizmit ishte më i fortë se sa kujdesi. Shembja e kësaj federate – një komunitet kompleks, artificial, shumë i pabarabartë dhe gjithnjë e më joproduktiv – do të ndodhë vetëm për shkak të udhëheqësve të saj në Moskë.

Ata që e duan federatën; ata që mendojnë se nëse do të zhdukej, njerëzit do të jetonin më keq; ata që e shohin idenë e një Rusie të bashkuar si vlerën kryesore dhe madje të vetme politike, duhet të fajësojnë vetëm ata që e filluan këtë luftë.

Në sa pjesë do të shpërbëhet federata, dhe a do të përputhen këto pjesë me përcaktimet aktuale të republikave dhe krahinave të saj? Në çdo rast, do të jenë njerëzit ata që do të vendosin. Në nivel lokal, institucionet ekzistuese, drejtuesit dhe kufijtë do të kenë një rol për të luajtur në zbatimin e “të drejtës për vetëvendosje, duke përfshirë edhe shkëputjen”.

Por ekzistojnë shumë faktorë të tjerë përcaktues:ekonomikë dhe kulturorë, vendas dhe ndërkombëtarë. Shtetet e reja do të jenë të ndryshme:disa do të jenë demokratike, të tjerat autoritare. Të gjithë do të lidhen më shumë me fqinjët e tyre, partnerët e tyre tregtarë dhe të sigurisë, sesa me “të afërmit” e tyre të vjetër, të lodhur dhe të neveritshëm.

Territoret që u përkisnin entiteteve të tjera kombëtare, përpara se të bëheshin pjesë e Rusisë pas Luftës së Dytë Botërore (Prusia Lindore, pjesë të Karelisë, Ishujt Kuril) do të largohen me shumë kënaqësi nga federata. Tensionet etnike dhe fetare në rajone, sidomos në rajone komplekse si Kaukazi, mund të çojnë në luftëra të reja.

Me rënien e federatës, do të rriten më tej pabarazitë sociale, një shenjë dalluese e Rusisë në dekadat e fundit. Provincat që prodhojnë lëndë të parë, do të jenë më të pasura, ndërsa rajonet e tjera do të jenë më të varfra. Duke shijuar lirinë, njerëzit e tyre do të tregojnë aftësi të reja krijuese.

Do të nisin të tregtojnë, ato që mund të krijohen vetëm nga shoqëritë e lira. Ata do të shpikin avantazhet e tyre krahasuese, të reja dhe unike. Historia do të vazhdojë. Herët a vonë komuniteti ndërkombëtar, të cilit nuk i pëlqejnë trazirat, do t’i marrë parasysh ndryshimet, dhe do të bëjë përpjekje për të shmangur gjakderdhjen.

Në këtë pikë, do të mbahet një konferencë për paqe, sipas modelit të Konferencës së Parisit të viteve 1918-1919, e organizuar nga fitimtarët e Luftës së Parë Botërore. Rusia, e cila nënshkroi një marrëveshje të veçantë paqeje në Brest-Litovsk, nuk u ftua në atë konferencë. Në traktatin e ri të paqes, negociatat do të ndërmjetësohen nga fqinjët e vendeve të reja:Ukraina, Kina, Norvegjia, Polonia, Finlanda, Kazakistani etj. Federatat historikisht më të suksesshme si Bashkimi Evropian dhe Shtetet e Bashkuara, do të kenë rolin e tyre për të luajtur. Një Traktat i ri Euroaziatik, do ta përfundojë punën e nisur në Versajë një shekull më parë.

Shënim:Alexander Etkind, profesor i historisë dhe kryetar i marrëdhënieve Rusi-Evropë në Institutin Universitar Evropian në Firence, Itali.

The post Federata Ruse drejt shpërbërjes, çfarë thotë historiani i njohur appeared first on Albeu.com.

Sipas burimeve nga mediat e huaja, në muajin maj, Rusia eksportoi rreth 450 mijë fuçi naftë në ditë në Itali.

Diçka e tillë ndodhi pasi një nga rafineritë më të mëdha të naftës në vend, në pronësi të LUKoil-it rus, u bë plotësisht e varur nga furnizimet nga kompania e saj mëmë.

Lajmi u bë i ditur nga londinezja ‘Financial Times’, duke cituar të dhëna nga kompania analitike Kpler. Kjo do të thotë se në Itali u importua katër herë më shumë naftë ruse nga muaji shkurt.

Si pasojë, Italia mund të kapërcejë Holandën si qendra më e madhe e importit të BE-së për naftën e cisternave ruse. Dy të tretat e këtyre eksporteve shkuan në Augusta, një port në Siçili pranë rafinerisë ISAB në pronësi të kompanisë ruse të naftës Lukoil.

U rritën dërgesat edhe në portin e Triestes pranë kufirit me Slloveninë.

Porti lidhet me tubacionin Transalpin me dy rafineri në Gjermani, pjesërisht në pronësi të Rosneft-it rus.

Më herët, uzina ISAB, kishte mundësinë të kontraktonte furnizime me naftë nga e gjithë bota.

Megjithatë, pas fillimit të luftës në Ukrainë, linjat e kreditit të kompanisë u bllokuan.

Kjo e fundit, e që la rafinerinë vetëm në gjendje të importonte naftë nga kompania mëmë.

ISAB përpunon deri në 22 për qind të naftës italiane dhe e eksporton atë në dhjetëra vende.

E themeluar në vitin 1972, ajo u ble në vitin 2008 nga Litasco e kontrolluar nga LUKoil, një kompani e regjistruar në Zvicër.

Rafineria është një nga punëdhënësit më të mëdhenj në rajon.

Politikanët vendas kanë paralajmëruar se një embargo e naftës ruse do të pasonte dëmtime të rënda në ekonominë lokale.

Çështja e kufizimit të eksporteve të energjisë nga Federata Ruse po diskutohet në mënyrë aktive në BE.

Por, ende nuk ka unanimitet se çfarë vendimi të merret lidhur me këtë çështje, pasi disa prej vendeve shohin edhe interesat e tyre pragmatiste.

The post Italia mund të bëhet qendra më e madhe e naftës ruse në BE appeared first on Albeu.com.

Në këtë mënyrë CAS i ka dhënë një tjetër goditje Rusisë, pasi kjo e fundit vazhdon akoma sulmet e saj ndaj Ukrainës.

“Vendimi i kontestuar mbetet në fuqi “, thuhet në shënimin e UEFA-s, dhe të gjitha skuadrat dhe klubet ruse mbeten të pezulluara për aq kohë sa nuk do të merret vendim tjetër.”

Sa u përket sanksioneve të FIFA-s (e ka pezulluar Rusinë nga të gjitha garat), CAS bën të ditur se vendimi do të merret brenda “brenda javës”./ h.ll/albeu.com

The post Gjykata e Arbitrazhit Sportiv hedh poshtë ankimimin e Federatës Ruse appeared first on Albeu.com.

UEFA vendosi që kjo finale të luhet në Paris në “Stade de France” më 28 maj, dhe menjëherë pas këtij vendimi ka ardhur edhe reagimi i Presidentit të Federatës Ruse të Futbollit, Vyacheslav Koloskov.

“E prisja diçka të tillë, edhe pse nuk ka arsye ligjore për këtë vendim. Ne nuk kemi thyer asnjë rregull, por ka presione mbi UEFA, disa klube angleze thanë se nuk do të vinin në Rusi, ndaj duhej të gjenin një zgjidhje. Në përgjithësi, mendoj se ishte vendimi i duhur”, ka theksuar Koloskov./ h.ll/albeu.com

The post UEFA zhvendosi finalen e Champions në Paris, reagon Presidenti i Federates Ruse appeared first on Albeu.com.