Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Fakti që karakteri i presidentit aktual të Rusisë Vladimir Putinit, është ai e një diktatori të pamëshirshëm ndaj kujtdo që i krijon probleme, që vepron kundër tij, apo që e vë në dyshim udhëheqjen e tij, nuk kishte nevojë që të zbulohej doemos nga atentati i fundit ndaj Yevgeny Prigozhin.

Kronikat e dikurshme dhe të 18 muajve të fundit, janë të mbushura me vrasje të kundërshtarëve dhe oligarkëve me një fund tragjik në Kremlin, të eliminuar ose sepse e “ngatërruan” marmelatën me agjentin kimik polonium, apo sepse improvizuan një ditë si zhytës profesionistë duke u hedhur lartësia e madhe e një shkëmbi, apo sepse fluturuan nga dritaret e kateve të larta duke besuar se ishin shndërruar në “zogj”.

Vdekje paradoksale, të cilat kanë si tipar të përbashkët përmbajtjen e një mesazhi të vetëm nga Cari për Rusinë dhe mbarë botën:Në Kremlin udhëheq unë! I njëjti tipar që për 30 vjet i dha Rusisë një lider si Stalinin gjatë shekullit të kaluar, figurën më të afërt me Putinin sa i përket arsimimit dhe filozofisë politike.

Tek e fundit, sa për të bërë një krahasim – ndoshta të ekzagjeruar – Cari e vrau Prigozhin sepse ky i fundit kishte guxuar ta portretizonte veten si më nacionalist se ai. Ngjashëm me mënyrën se si Stalini që vrau Trockin sepse e konsideronte veten më komunist se ai.

Kulti i personalitetit nuk pranon asnjë konkurrencë. Një mesazh, që e arriti kulmin me eliminimin e të gjithë stafit të milicisë së Wagner. Nga Prigozhin, “kuzhinieri” të cilin Putini e ktheu në një udhëheqës ushtarak, i cili ishte rebeluar kundër tij dhe guxoi të marshonte një ditë drejt Moskës, kanë mbetur vetëm eshtrat e djegura nën rrënojat e një avioni.

Një ekzekutim i pamëshirshëm, i shoqëruar sipas ritualit të Kremlinit me ngushëllimet e Carit për familjen:”Një burrë i talentuar, por me një fat të vështirë!”. Dy fjalë dhe Prigozhin doli nga skena. Dhe së bashku me të u zhdukën edhe iluzionet e atyre që mendonin se mund ta zgjidhnin konfliktin me Ukrainën duke e eliminuar fizikisht Vladimir Putinin.

Projektet të përpunuara dhe diskutuara për muaj të tërë, ëndrra për destabilizimin e Rusisë, që me sa duket nuk kanë ndonjë bazë reale, sepse një regjim i bazuar tek terrori, ose e zhduk nga faqja e dheut, ose nuk e ndryshon dot. Përmes luftës apo paqes qoftë, Perëndimi duhet të përballet me banorin aktual të Kremlinit.

Është një realitet, të cilin ai është i detyruar ta marrë parasysh, ashtu siç pas dështimit të “operacionit special” në Ukrainë të ushtrisë ruse, Vladimir Putini i duhet të negociojë me Volodymyr Zelenskyn, i pëlqen apo jo diçka e tillë.

Kështu humbi një nga epilogët e mundshëm të konfliktit. Dhe kjo është ajo që na intereson, sepse shtron një pyetje me shumë rëndësi:Kur të mbërrijë momenti, kur rezultati në fushën e betejës të sinjalizojë një ngërç të pakapërcyeshëm, a mund të arrihet një kompromis me një figurë si Vladimir Putini?

Real politik ofron vetëm një përgjigje:po. Sepse ose zotëron forcën për ta eliminuar një diktator (si në rastin e Saddam Husein), ose pajtohesh me të (si me Stalinin në Jaltë). Por nuk mund t’i besosh bashkëbiseduesit, duhet të garantosh veten.

Nuk mund të ketë një përsëritje të Marrëveshjeve të Minskut. Me disa bashkëbisedues, marrëveshjet që mund të arrihen vetëm përmes diplomacisë janë si të “shkruara mbi ujë”.

Me to është i mundur të arrihet një lloj ekuilibri i bazuar tek armët, tek balanca e forcave (si në Konferencën e Jaltës). Prandaj, garancia e vetme për Ukrainën është anëtarësimi i saj në NATO.  /albeu.com

The post A mund të arrijë Perëndimi një lloj kompromisi me një diktator si Vladimir Putin? appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Disa grushte shteti ushtarake, pretendojnë se përfaqësojnë pararojën e modernizimit dhe ndryshimit. Të tjera, si ai në Kili në vitin 1973, por edhe përpjekja e dështuar për grushti shteti në Spanjë në vitin 1981, ushqehen nga nostalgjia për diktaturat e kaluara.

Shumica e grushteve të shtetit, nxiten të paktën pjesërisht nga ankesat e fuqishme të grupeve të caktuara. Por grushti i shtetit i lënë në mes i “lordit të luftës”, Yevgeny Prigozhin, duket se është motivuar vetëm nga synimi i tij për pushtet dhe prestigj personal.

Dhe ndërsa Prigozhin dhe mercenarët e tij të grupit Wagner e ndërprenë shpejt marshimin e tyre drejt Moskës, ai nxori në pah kalbjen institucionale të regjimit pretorian të presidentit rus Vladimir Putin. Në këtë mënyrë Prigozhin tregoi se është më pak një kërcënim për sundimin e Putinit, dhe më shumë një simptomë e brishtësisë së tij themelore.

Në thelb, ai është një besnik i Putinit, që zhvilloi një “ambicie të tepruar dhe interesa personale” siç e tha vetë presidenti rus në deklaratën e tij drejtuar kombit. Me rritjen e popullaritetit të tij që kërcënonte të minonte monopolin e Putin në skenën e brendshme, Prigozhin u bë shumë i fuqishëm, ndaj nuk mund të lihej më të vepronte i pakontrolluar.

Plani i Putinit për ta vendosur Wagner nën komandën e drejtpërdrejtë të Ministrisë së Mbrojtjes, nënkuptonte një humbje serioze të ardhurash për Prigozhin, i cili e bashkë-themeloi milicinë private në vitin 2014.

Po ashtu thuhet se kompania e shërbimeve hoteliere të Prigozhin, fitonte 80 miliardë rubla (920 milionë dollarë) në vit duke furnizuar me ushqime ushtrinë ruse. Në një sulm jo shumë të maskuar ndaj interesave të biznesit të Prigozhin pas përfundimit të rebelimit, Putin tha se shpresonte që “askush të mos ketë vjedhur asgjë, ose të paktën të mos ketë vjedhur shumë”. Sundimi i Putin, është karakterizuar nga privatizimi i sovranitetit kombëtar. Ushtritë private si Wagner, të cilat merrnin 1 miliard dollarë në vit nga buxheti i shtetit, kanë qenë pjesë përbërëse e sistemit Putin, dhe lufta në Ukrainë e ka nxitur formimin e forcave të tjera mercenare.

Edhe konglomerati i gazit i kontrolluar nga kompania shtetërore Gazprom, ka formuar një batalion privat, duke rekrutuar rojet e veta të sigurisë për të luftuar në Ukrainë, dhe për të ndihmuar në sigurimin e sundimit të Putinit, në këmbim të përfitimeve të tjera.

Këto njësi paraushtarake i ofrojnë Putinit një mënyrë për të përmbushur kërkesat e ushtrisë për personel, pa paguar koston politike të një mobilizimi të ri zyrtar. Fushata e fundit e rekrutimeve, e nisur në fundin e vitit 2022, nxiti qindra mijëra burra rusë të largoheshin nga vendi i tyre.

Për këtë arsye, fushëbeteja e Ukrainës është shndërruar në një terren pjellor për kompanitë private ushtarake. Prigozhin ishte ndoshta po aq i shqetësuar nga kjo konkurrencë në rritje, sa edhe nga rivaliteti i tij i ashpër ndaj udhëheqjes ushtarake të Rusisë, veçanërisht me Ministrin e Mbrojtjes Sergei Shoigu dhe shefin e Shtabit të Përgjithshëm Valery Gerasimov.

Në një kohë që lufta e Rusisë udhëhiqet në dukje nga ushtria, kryekomandantët e luftës si Prigozhin dhe udhëheqësi çeçen Ramzan Kadyrov, janë bërë gjithnjë e më të spikatur falë qasjes së tyre të drejtpërdrejtë tek Putin. Pavarësisht mungesës së ndonjë kërcënimi real ndaj sundimit të tij, Putini ka pak arsye të gëzohet.

Rebelimi i Prigozhin, së bashku me faktin poshtërues se ai mbaroi me ndërmjetësimin e presidentit Bjellorus Aleksandr Lukashenko, shënon pikën më të ulët të sundimit të tij të gjatë. Për më shumë se 2 dekada, Putin ka privatizuar pjesë të ndryshme të qeverisë, duke krijuar një klasë të vogël përfituesish jashtëzakonisht të pasur dhe besnikë në aspektin politik.

Në kushtet kur autoriteti i tij është vënë haptazi në pikëpyetje, është e qartë se kjo strategji ka dështuar.

Për më tepër rebelimi i Prigozhin, për të cilin Putin thotë se e çoi vendin në “pragun e një lufte civile”, ka të ngjarë të shkatërrojë perceptimin e idealizuar të publikut rus mbi ushtrinë e tyre si një forcë heroike e bashkuar kundër një armiku të përbashkët.

Teksa fati i tij është tanimë i lidhur në mënyrë të pazgjidhshme me aftësinë e gjeneralëve të tij për të shmangur humbjen në Ukrainë, imazhi i Putin si një Car i gjithëfuqishëm ka pësuar një goditje potencialisht vendimtare.

Fakti që mercenarët e Prigozhin, arritën të pushtonin qytetet kryesore dhe selitë ushtarake pa rezistencë, nënvizoi atë që e dinin tashmë vëzhguesit e informuar:”perandoria” ruse është një entitet jofunksional, i shpërndarë në territore të gjera të banuara nga qindra grupe etnike, disa prej të cilave vetë-qeverisen.

Shtirja e saj e madhe, është një burim krenarie kombëtare por edhe një dobësi. Pavarësisht përpjekjeve të tij më të mira, Putin duket i paaftë të sfidojë një ligj të hekurt të historisë: herët a vonë, të gjitha perandoritë bien.

Ëndrrat e tij megalomane dhe jorealiste për madhështinë perandorake ruse – dhe vajtimi i tij për “katastrofën që goditi Rusinë në vitin 1917” – mund të kenë gënjyer popullin rus, por regjimi i tij mbështetet tek disa aleanca të vështira midis elitave thellësisht të korruptuara civile dhe ushtarake.

Ndërsa një pjesë e këtij korrupsioni mund të gjurmohet që nga koha e Bashkimit Sovjetik, Putin e ka përkeqësuar problemin duke kultivuar rrjetin e tij të klientelizmit dhe nepotizmit.

Paradoksalisht, paaftësia e habitshme ushtarake e Rusisë në Ukrainë dhe paqëndrueshmëria e saj e brendshme politike, ka të ngjarë të mos ndikojë tek dinamika në fushën e betejës apo në ekuilibrin gjeopolitik në përgjithësi.

Izolimi i Putinit vazhdon, por ai ruan aleancat e tij me Kinën dhe Iranin, dhe mund të shfrytëzojë ende qëndrimin neutral të Indisë ndaj luftës. Po ashtu mbetet i paprekur partneriteti i tij me Arabinë Saudite në fushën energjetike. Nuk ka asnjë dyshim se

ngjarjet e fundit e kanë dëmtuar moralin tashmë të ulët të ushtrisë ruse.

Ndërsa Andrey Kartapolov, kreu i komitetit të mbrojtjes në parlamentit rus, e cilësoi shpërbërjen e Wagner si një “dhuratë” për NATO-n dhe Ukrainën, ushtria ruse nuk është domosdoshmërisht e dënuar ta humbasë luftën. Në fund të fundit, Putin mbetet ende nën kontrollin e arsenalit më të madh bërthamor në botë.

Dhe duke pasur parasysh perceptimin e rusëve për konfliktin në Ukrainë si një betejë ekzistenciale për kombin, Putin dhe rrethi i tij i brendshëm nuk ka gjasa ta pranojnë

 humbjen. Deri tani, presidenti rus e ka braktisur plotësisht personazhin e tij të mëparshëm

si një diplomat mendjemprehtë që përpiqet të pajtojë ambiciet e Rusisë me ndjeshmëritë perëndimore, duke u shndërruar në një avokat thuajse vetëvrasës të revanshizmit anti-perëndimor.

Pavarësisht nga rezultati, për Rusinë kjo nuk është një luftë e lavdishme. Veprimet e Prigozhin, kanë nxjerrë në pah paqëndrueshmërinë politike të vendit, dhe kanë nënvizuar pasojat potencialisht të rënda në rastin e një disfate të Rusisë në Ukrainë. Një vakum pushteti në Moskë, do të kishte pasoja të gjera në mbarë federatën.

Gjashtëmbëdhjetë muaj pas pushtimit të plotë të Ukrainës nga Rusia, kushtet në terren ngjajnë me frontet e ngrira dhe të bllokuara të Luftës së Parë Botërore. Shumëkush shpreson se mund të negociohet një armëpushim, kur kundërofensiva ukrainase të ketë përfunduar vrullin e saj.

Por siç qëndrojnë gjërat aktualisht, konflikti duket i destinuar të evoluojë në një tjetër mosmarrëveshje të zgjatur kufitare, dhe ku zgjidhja kërkon ndryshime të rëndësishme politike. Në rast se ndodhin ndryshime të tilla, ato do të jenë me shumë mundësi po aq të papritura sa edhe kryengritja e Prigozhin fundjavën që kaloi. /albeu.com

Shënim:Shlomo Ben-Ami, ish-ministër i jashtëm i Izraelit. Aktualisht zv/president i Qendrës Ndërkombëtare të Toledos për Paqe.

The post Prigozhin vetëm një simptomë e kalbëzimit institucional të regjimit të korruptuar të Putinit appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Një fushatë e re që bën thirrje që presidenti rus, Vladimir Putin, të gjykohet për krime lufte, përfaqëson një përshkallëzim të kërkesës për drejtësi për popullin e Ukrainës. Tashmë 2 milionë njerëz kanë nënshkruar një peticion, i cili kërkon ngritjen e aktakuzës ndaj Putinit.

Teksa po afrohet samiti i vendeve të BRICS (Brazili, Rusia, India, Kina dhe Afrika e Jugut) që do të mbahet në Johannesburg në muajin gusht, më shumë se gjysmë milion njerëz kanë bërë thirrje që autoritetet e Afrikës së Jugut ta fusin atë në burg nëse shkon në vendin e tyre.

Ky presion publik vjen pasi udhëheqësit evropianë që u takuan së fundmi në Reykjavík, kanë shtuar thirrjen e tyre për ndërmarrjen e veprime të koordinuara ndërqeveritare për të gjetur një mënyrë për të ndëshkuar Putinin për krimet e tij në Ukrainë.

Aktakuza e fundit e liderit rus nga ana e Gjykatës Penale Ndërkombëtare (GJNP) për mbikëqyrjen e procesit të rrëmbimit të fëmijëve ukrainas dhe çuarjen e tyre në Rusi, është arsyeja pse ai tani mund të arrestohet në territorin e çdo vendi, që është nënshkrues i statuteve të tij themeltare.

Që nga ajo kohë, Rusia është hakmarrë duke lëshuar një urdhër-arresti për prokurorin britanik të GJNP-së, Karim Khan, në mesin e një përballjeje në rritje midis Rusisë dhe aleatëve perëndimorë të Ukrainës.

Rusia mbetet e bindur se Putin do të marrë pjesë personalisht në samitin e BRICS. Por një komision i posaçëm qeveritar i krijuar nga presidenti i Afrikës së Jugut, Cyril Ramaphosa, ka arritur në përfundimin se prania e Putinit do të shkelte jo vetëm ligjin ndërkombëtar, por edhe ligjet e Afrikës së Jugut.

Për këtë arsye ai po e këshillon Vladimir Putinin që të mos marrë pjesë në samit. Veprimi i Afrikës së Jugut është shumë i rëndësishëm, sepse në prill organi suprem vendimmarrës i Kongresit Kombëtar Afrikan (ANC) në pushtet, ishte ankuar për “zbatimin në mënyrë të pabarabartë dhe shpeshherë selektiv të ligjit ndërkombëtar”.

Ramaphosa deklaroi se ANC kishte vendosur ta tërhiqte Afrikën e Jugut nga anëtarësimi në këtë gjykatë, megjithëse më vonë u sqarua si një “gabim i bërë në një koment”, dhe u konfirmua se Afrika e Jugut do të respektonte detyrimet e saj.

Fushata për të arrestuar presidentin rus, vjen në një moment të rëndësishëm të luftës, kur trupat ukrainase janë gati për të përparuar ndjeshëm në front, nëpërmjet një ofensivë pranverore të projektuar për të rimarrë kontrollin e urës që të çon në Krime.

Drejtimi i një fushate me moton ”Arrestoni Putinin”, së bashku me këtë kundërsulm ushtarak, përbën një presion shtesë mbi udhëheqësin rus dhe shpurën e tij, të cilët tani e dinë se janë persona non grata në shumicën e kontinenteve të botës, dhe mund të arrestohen nëse udhëtojnë jashtë Rusisë.

Siç e ka argumentuar më të drejtë fituesja e Çmimit Nobel për Paqen, ukrainasja Oleksandra Matviichuk, kjo mund t’i bëjë gjeneralët e Putinit të mendohen dy herë para se të ndjekin urdhrat e ardhshëm për të kryer krime lufte.

Në fillim të këtij viti, hetuesit e GJNP-së përpiluan dosjet me grupin e parë të provave që justifikonin arrestimet, duke konfirmuar se Rusia kishte rrëmbyer mijëra fëmijë ukrainas.

Por ky është vetëm fillimi, sepse akuza të tjera do të pasojnë.

Përdhunimet, torturat, gjymtimet dhe bombardimet pa dallim të civilëve të pafajshëm, janë ndër krimet e luftës dhe krimet kundër njerëzimit që janë tashmë nën hetim. Pyetja është se cila akuzë ka më shumë gjasa të ketë sukses në sigurimin e dënimeve.

Provat për krimet e luftës duhet të grumbullohen në një mënyrë të tillë, që ta lidhin drejtpërdrejt Putinin me aktet e brutalitetit, dhe kjo përfshin një punë të detajuar hetimore që mund të marrë vite. Megjithatë, akuza për agresion është e vërtetueshme, duke iu referuar provave të qarta të vendimeve të marra për pushtimin e territorit ukrainas.

Ndërsa gjykata të ndryshme nuk kanë fuqinë  ta akuzojë Putinin për këtë krim themelor, këtë mund ta bëjë fare mirë një gjykatë speciale, sipas modelit të gjykatës së ngritur dikur në Nuremberg për të gjykuar kriminelët nazistë të luftës.

Këtë javë presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, shfrytëzoi mbledhjen e Këshillit të Evropës për të intensifikuar thirrjen e saj për ngritjen e një “gjykate të përkushtuar për të nxjerrë para drejtësisë ata që kanë kryer krimin e agresionit rus ndaj Ukrainës”.

Ajo përmendi 2 opsione:një gjykatë të bazuar tek një traktat shumëpalësh, sipas të cilit një grup vendesh si Këshilli i Evropës bien dakord të veprojnë në unison; ose një gjykatë hibride e posaçme, e themeluar si mbi akuzën e Ukrainës për krimin e agresionit, ashtu edhe mbi ligjin ndërkombëtar.

Një gjykatë e tillë, e cila do të pësonte vendosjen e vetos nga Rusia në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, mund të mandatohet nga shumica e votave të 193 anëtarëve të asamblesë së përgjithshme të OKB-së, që mund ta akuzojë Putinin për planifikimin e pushtimit të Ukrainës duke filluar që nga viti 2014, kur trupat e tij hynë në Krime.

Çfarëdo që të ndodhë, muaji gusht do të përfaqësojë në këtë aspekt një pikë kthese. Ose Putin do të marrë pjesë në samitin e vendeve të BRICS, duke rrezikuar arrestimin, ose duke qëndruar larg ai do të tregojë hapur frikën e tij nga arrestimi. Cilido qoftë rezultati, do të kalohet një vijë.

Faza tjetër e fushatës për ta vendosur Putinin pas hekurave, do të kërkojë më pas angazhimin e parë të SHBA-së në këtë çështje. Joe Biden, ka thënë se është në favor të arrestimit të Vladimir Putinit, por SHBA-ja i shmanget ende krijimit të një gjykate speciale. Ne duhet t’u kujtojmë amerikanëve se nuk mjafton që të kemi qëllime:ne duhet të dëshirojmë edhe gjetjen e mjeteve për arritjen e tyre. /albeu.com

Shënim:Gordon Brown, ka qenë kryeministër i Britanisë së Madhe në vitet 2007- 2010.

The post Putin në prag të arrestimit, roli i SHBA-së appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Një vit më parë, ushtarët ukrainas zbuluan prova të masakrës në Bucha, ku forcat ruse ekzekutuan me gjakftohtësi qindra qytetarë ukrainas. Në vend të pranimit të krimeve të saj, Rusia është përpjekur 12 muajt e fundit që t’i cilësojë masakrat e panumërta në Ukrainë si një komplot të frymëzuar nga Perëndimi.

Kremlini tha në atë kohë se akuzat janë një “falsifikim monstruoz” që synon denigrimin e ushtrisë ruse. Përpjekja për të fshehur të vërtetën përbën një paralele shqetësuese me fshehjen e mizorive që ndodhën në vendin tim, Bosnje, gjatë viteve 1990.

Në fakt ka një ngjashmëri rrëqethëse midis mohimit të sotëm të krimeve të luftës nga Rusia, dhe mohimit të gjenocidit që vazhdon në Bosnje deri më sot, mbi vrasjen e më shumë se 8.000 burrave dhe djemve myslimanë boshnjakë në Srebrenicë në vitin 1995.

Në fakt, një krahasim i thjeshtë i përgjigjes së Kremlinit, tregon se Rusia po vepron sipas manualit të propagandës serbo-boshnjake në vitet 1990. Narrativa konspirative anti-perëndimore, goditja e pamëshirshme e narrativave alternative dhe përdorim i qëllimshëm i këtyre mizorive për të forcuar mbështetjen e brendshme. Ngjashmëritë janë mbresëlënëse. Por jo të habitshme. Sepse Rusia ka qenë një mbështetëse e fortë e mohimit të gjenocidit serb të Bosnjës. Në vitin 2015, ajo vendosi veton ndaj një rezolute të Këshillit të Sigurimit

të Kombeve të Bashkuara që do të dënonte si gjenocid Masakrën e Srebrenicës.

Që nga fillimi i luftës në Ukrainë, Rusia mban lidhje të forta me Republikën Srpska (gjysma e Bosnjes e kontrolluar nga serbët). Udhëheqësi i saj Milorad Dodik i dha vitin e kaluar Vladimir Putini medaljen më të lartë të nderit si mirënjohje për “shqetësimin dhe dashurinë e tij patriotike” për serbët e Bosnjës.

Si një e mbijetuar e gjenocidit boshnjak, për mua është shqetësuese se si Rusia po përsërit metodat e përdorura nga udhëheqësit serbë të Bosnjes për t’iu shmangur përgjegjësive mbi krimet e luftës. Gjatë luftës në Bosnje, media e kontrolluar nga Serbia i interpretoi akuzat për krime lufte si dëshmi të një komploti të udhëhequr nga Perëndimi për të ndëshkuar padrejtësisht serbët për mizoritë që ata nuk i kanë kryer (apo që nuk kanë ndodhur).

Kjo fushatë propagandistike krijoi “mentalitetin e të rrethuarit” midis serbëve të zakonshëm, duke i afruar ata me sundimtarët autoritarë që ata mendonin se mund t’i mbronin nga fantazma e një rendi perëndimor shumë më të madh e më shkatërrues, i prirur për të shkatërruar në çdo rast serbët.

Në Republikën Srpska, ky kult i mohimit të gjenocidit shkoi përtej propagandës. Autoritetet qeverisëse ngritën 2 komisione për të hetuar Masakrën e Srebrenicës, njëri prej të cilëve arriti në përfundimin se burrat dhe djemtë boshnjakë u vranë si “pasojë e tmerrshme” e refuzimit të tyre për t’u dorëzuar tek forcat serbe të Bosnjes.

Natyrisht, kjo e çoi fajësimin e viktimave në një nivel krejtësisht të ri. Edhe Radovan Karadzic, ish-udhëheqësi i serbëve të Bosnjes që tani po vuan dënimin më burgim të përjetshëm për kryerjen e gjenocidit, krimeve të luftës dhe krimeve kundër njerëzimit kundër myslimanëve boshnjakë, pretendon se myslimanët boshnjakë bombarduan dhe vranë njerëzit e tyre me snajperë.

Gjatë pushtimit të Ukrainës, Rusia ka përdorur taktika të ngjashme, duke fajësuar vazhdimisht viktimat për mizoritë e saj, dhe duke e akuzuar Ukrainën për granatimet e  qyteteve të saj si dhe vrasjen e të burgosurve të saj. Edhe sot e kësaj dite, disa serbë i adhurojnë kriminelët e luftës.

Dhe kjo jo sepse serbët kanë një busull morale të prishur. Por ndoshta si rezultat i efektivitetit të fushatave propagandistike të viteve 1990. Për shembull kujtojmë mijëra njerëz që dolën në mbështetje të liderit serb të Bosnjes, Radovan Karadzic, kur ai u arrestua më në fund në vitin 2008 për përfshirjen e tij në gjenocidin ndaj boshnjakëve.

Ato tubime treguan se shumë serbë vazhduan që ta mbështesnin Karadzic. Ngjashëm, propaganda e sotme ruse rreth mizorive si Bucha dhe zona të tjera (për të cilat Gjykata Penale Ndërkombëtare ka lëshuar 2 javë më parë ​​një urdhër arresti për Putin) mund të jetë një nga faktorët që e forcon mbështetjen e brendshme ndaj Kremlinit.

Përveç kësaj, ai mund të shndërrohet në një mjet që i jep mundësi qeverive të huaja të justifikojnë moralisht mbështetjen e vazhdueshme për Rusinë. Prandaj është jetike që Perëndimi të mos humbasë kontrollin e luftës informative në konfliktin Ukrainë-Rusi, siç ndodhi gjatë luftës në Bosnje.

Sepse ndikimi i saj ndihet ende sot, ndërsa supremacistët e bardhë në të gjithë botën perëndimore ngrenë lart kriminelë lufte si Karadzic. Tashmë, postimet dezinformuese pro-ruse rreth masakrës së Bucha në Facebook janë më të njohura sesa postimet që tregojnë të vërtetën e asaj që ndodhi.

Gjithsesi në dallim nga vitet 1990, interneti ka bërë të mundur angazhimin e njerëzve në të gjitha nivelet. Sigurisht, interneti është një mjet i mirë për ata që dëshirojnë të përhapin dezinformata. Por ai është gjithashtu edhe një mjet i paçmuar për të kundërshtuar këtë ofensivë ruse të lajmeve të rreme.

Ky realitet e ka detyruar ushtrinë amerikane të ndryshojë qasje. Administrata e presidentit Joe Biden njoftoi publikisht se Rusia ishte gati të pushtonte Ukrainën një javë përpara se kjo

të ndodhte. Ky zbulim i të dhënave të shërbimeve sekrete, ishte pjesë e një taktike të gjerë nga ana e ushtrisë amerikane për të demaskuar strategjitë e Moskës, dhe për t’u përballur me fushatat e dezinformimit para se ato të nisnin.

Dhe kjo pasqyron një qasje dhe kulturë të re për të luftuar dhe parandaluar dezinformimin. Kundërshtimi i makinerisë së propagandës ruse është shumë i vështirë. Sepse tek e fundit, është më e lehtë të fabrikosh fakte sesa t’i vërtetosh ato.

Por disa hapa – si angazhimi i drejtpërdrejtë i popullit rus përmes fushatave strategjike transatlantike, bashkëpunimi në një mënyrë më efektive me kompanitë e teknologjisë të drejtuara nga Perëndimi dhe dërgimi i më shumë burimeve për të ndihmuar Ukrainën të kundërshtojë propagandën ruse në terren – mund të bëjnë diferencën në formësimin e pikëpamjeve të rusëve mbi atë që po ndodh aktualisht në Ukrainë. Histori si të miat, dhe histori nga Bucha, nuk mund të harrohen. Në besojmë se qasja ndaj tyre do të diktojë jo vetëm rezultatin e kësaj lufte katastrofike, por edhe të ardhmen e vetë Rusisë.

Shënim:Dr.Amra Sabic-El-Rayess u rrit në Bihac të Bosnje Hercegovinës. Ajo është drejtoreshë ekzekutive e Laboratorit Ndërkombëtar të Kërkimeve Ndërfetare në Universitetin e Kolumbias, Nju Jork.

The post Vladimir Putin po kopjon manualin e propagandës së kriminelëve serbë të luftës appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Moskë – Presidentit rus Vladimir Putin i pëlqen ta portretizojë veten si një Car i ri, si Pjetri i Madh apo Ivani III, princi i madh i shekullit XV-të i njohur si “bashkuesi i tokave ruse”. Por lufta 1-vjeçare e tij në Ukrainë, ka dështuar deri më tani të sigurojë territoret që ai synonte të pushtonte.

Dhe në Rusi shumë njerëz druhen se ai po e çon vendin e tij drejt një periudhë të errët konflikti dhe stanjacioni, ose më keq akoma. Disa pjesëtarë të elitës, thonë se udhëheqësi  rus ka dëshpërimisht nevojë për një fitore ushtarake që të sigurojë mbijetesën e tij në pushtet.

“Në Rusi nuk ekziston besnikëria!”- na thotë një miliarder rus. Pushtimi në shkallë të gjerë i Putinit në Ukrainë filloi me arrogancë, dhe më një zell të madh për të reformuar rendin aktual botëror. Por ndonëse ka pësuar disfata ushtarake të përsëritura, të cilat e kanë zvogëluar staturën e tij globale dhe e kanë njollosur me akuza për krime lufte të kryera nga trupat e tij, Putin e ka forcuar sundimin e tij autoritar.

Mbështetësit më fanatikë të presidentit rus shprehen se “ai nuk mund të humbasë” në Ukrainë, për shkak të pasurisë së madhe energjetike, armëve bërthamore dhe numrit të madh të ushtarëve që mund të hedhë Rusia në fushën e betejës. Këta mbështetës mendojnë se pas pushtimit të Ukrainës, Putin do të shndërrohet në një udhëheqës të madh global, pavarësisht pengesave që po i krijon Perëndimi.

Por nga ana tjetër udhëheqësit e biznesit dhe zyrtarët shtetërorë, thonë se pozicioni i Putinit në krye të vendit mund të jetë i pasigurt, pasi në mesin e elitës ruse po shtohen ndjeshëm dyshimet mbi taktikat e tij. Për shumë prej tyre, lëvizja e Putinit ka zhbërë praktikisht 30 vjet përparim që nga rënia e Bashkimit Sovjetik.

Vizioni i Putinit mbi Rusinë po tmerron shumë oligarkë dhe zyrtarë shtetërorë, të cilët besojnë se lufta në Ukrainë ishte një gabim katastrofik që ka dështuar të arrijë çdo lloj objektivi. Gjithsesi ata mbeten të paralizuar, të frikësuar dhe qëndrojnë të heshtur.

“Edhe pse e kuptojnë se ky ishte një gabim, kanë ende frikë të bëjnë diçka. Sepse ata u mësuan që Putini të vendoste mbi gjithçka”- thotë Boris Bondarev, i vetmi diplomat rus që dha dorëheqje në mënyrë demonstrative për shkak të kundërshtimit të luftës, nga posti që mbante në misionin rus të Kombeve të Bashkuara në Gjenevë, Zvicër.

Disa janë të sigurt se Putin mund ta ruajë pushtetin e tij edhe pa një fitore në Ukrainë, për sa kohë që lufta vazhdon dhe e dobëson vendosmërinë e Perëndimit dhe furnizimet e tij me armë. Bondarev thotë se që elita ruse të veprojë “duhet të jetë e ndërgjegjshme që Putini po e çon vendin drejt një kolapsi të plotë”.

“Ndërsa Putin po vazhdon të bombardojë dhe sulmojë, rusët mendojnë se situata nuk është aq e keqe. Duhet të ndodhë një humbje ushtarake totale. Vetëm atëherë, njerëzit do të kuptojnë se duhet bërë diçka”-thekson ish-diplomati rus. Ajo për të cilën duket se bien dakord të gjitha palët, është se Putini nuk po tregon asnjë gatishmëri për t’u dorëzuar.

Ndërsa pozicioni i Rusisë në fushën e betejës është përkeqësuar muajt e fundit, Putini i ka  përshkallëzuar vazhdimisht veprimet e tij, duke ndryshuar komandantët në front, duke urdhëruar sulme brutale ajrore mbi infrastrukturën civile ukrainase, dhe duke kërcënuar se do të përdorë armët bërthamore.

Tani që ushtria e tij është përforcuar nga rekrutët dhe të burgosurit e gatshëm të nisin ofensiva të reja,udhëheqësit 70-vjeçar rus i duhet me patjetër një fitore për të ruajtur besueshmërinë e tij para publikut. “Putin ka dëshpërimisht nevojë për një sukses, për t’i treguar shoqërisë ruse se ai ka ende shumë mbështetje”- deklaron në kushte anonimiteti një zyrtar i lartë ukrainas i sigurisë.

Ndërsa shtohen viktimat në Ukrainë, duke mbushur varrezat e provincave ruse, fasada vezulluese e Moskës përcjell atmosferën e një qyteti indiferent të dhënë pas qejfeve. Restorantet dhe kafenetë e tij janë të mbushura me klientë të moshave të reja, të veshur sipas modës së fundit, me veshje sportive të stilistëve evropianë, që bëjnë selfie me iPhone-ët më të fundit, dhe që porositin pica me tartuf.

Por nën sipërfaqen e kësaj fasade, Putin po krijon një shoqëri të militarizuar dhe nacionaliste, të ushqyer nga propaganda, dhe të fiksuar pas një lufte “ekzistenciale” kundër Shteteve të Bashkuara dhe NATO-s. Deri më tani, asnjë zyrtar nuk ka pasur guximin të kundërshtojë, të paktën jo publikisht.

Që kur Putin u bë president në vitin 2000, legjitimiteti i tij është mbështetur në popullaritetin dhe statusin e tij në mesin e elitave, i përforcuar nga aftësia e tij për t’i frikësuar ata nëpërmjet sekuestrimit të pasurisë dhe burgosjes së disa prej tyre. Humbjet në Ukrainë e kanë dëmtuar imazhin e tij.

Në vizionin e tij revizionist, Ukraina ka qenë gjithmonë pjesë e Rusisë. Por edhe nëse Putin do ta detyronte në një lloj forme Ukrainën të kapitullonte dhe të lëshonte territoret e pushtuara, humbësit do të ishin mbi të gjitha anëtarët e elitës që favorizojnë një shoqëri më liberale.

Sanksionet ndëshkuese ekonomike të vendosura nga Perëndimi, ka të ngjarë të mbeten në fuqi, dhe disa oligarkë do të detyrohen të paguajnë për të rindërtuar territoret e reja ruse.

Disa analistë po parashikojnë një spastrim gjithëpërfshirës të oligarkëve dhe njerëzve të tjerë që konsiderohen si “jo mjaftueshëm patriotë”.

Që tani ka një panoramë tronditëse të Rusisë së re të Putinit:një çift në një restorant në Krasnodar u arrestua dhunshëm duke u shtrirë përtokë për t’u prangosur, pasi u denoncuan në polici nga një spiun që i dëgjoi të ankoheshin në heshtje për luftën.

Një grua e moshuar që po udhëtonte në një autobus u tërhoq zvarrë nga vendi i saj, dhe u nxor nga dera me dhunë nga pasagjerët, vetëm sepse e quajti Rusinë një perandori që i dërgon burrat të luftojnë me çizme llastiku të lira. Ndërkohë disa video dyshohet se tregojnë anëtarë të grupit mercenar Vagner, që ekzekutojnë “tradhtarët” me shkopinj druri.

Ish-zyrtarja e bankës qendrore ruse, Alexandra Prokopenko, foli për një atmosferë terrori, në të cilën zyrtarët kanë frikë se mos burgosen për shkak të frikësimit nga shërbimet e sigurisë. “Ky është një shqetësim për çdo pjesëtar të elitës ruse. Është një çështje mbijetese për zyrtarët e rangut të lartë dhe të mesëm që kanë mbetur në Rusi. Njerëzit janë shumë të frikësuar për sigurinë e tyre”- thotë Prokopenko, që sot jeton në Evropën Perëndimore.

Ajo shton se ish-kolegët që punojnë ende në bankë, i kanë thënë se tani nuk shohin “ndonjë rrugëdalje të mirë për Rusinë”. I izoluar gjithnjë e më shumë, Putin po përballet me një pakënaqësi në rritje nga ultra-nacionalistët, të cilët argumentojnë se ai duhet të kishte vepruar në një mënyrë më radikale për të marrë nën kontroll Kievin.

Ndërkohë një fraksion liberal, vazhdon të besojë se lufta është një gabim i rëndë. Analistët pro-Kremlinit e shohin përshkallëzimin – pra dërgimin e më shumë ushtarëve dhe shtimin e prodhimit të armëve – si rrugën drejt fitores. Por askush nuk e di se cili është qëllimi aktual ushtarak apo çfarë mund të konsiderojë ai si fitore.

Disa thonë se do të kënaqet duke marrë të gjitha rajonet lindore të Ukrainës, Donetsk dhe Luhansk, ku Rusia filloi të nxiste luftën separatiste në vitin 2014. Të tjerë thonë se ai nuk ka hequr dorë nga planet e tij për të pushtuar Kievin dhe rrëzuar qeverinë aktuale.

Ndërsa po shtohen viktimat e luftës, Putin dhe propagandistët e tij kryesorë po lartësojnë kultin e vdekjes, duke thënë se është më mirë të vdesësh në luftën e Rusisë në Ukrainë sesa në një aksident automobilistik, nga alkoolizmi apo kancer.

“Një ditë ne të gjithë do të largohemi nga kjo botë. Pyetja është se si kemi jetuar. Disa njerëz nuk e dinë nëse jetojnë apo jo. Nuk është e qartë pse vdesin, nga vodka apo diçka tjetër.

Kur largohen nga kjo botë, është e vështirë të dallosh nëse kanë jetuar apo jo. Jeta e tyre ka kaluar pa asnjë shenjë. Por një njeri që vdes në luftë nuk e humbi jetën për asgjë, jeta e tij ishte e rëndësishme”- deklaroi Putin para një grupi grash të zgjedhura me kujdes dhe të portretizuara si nëna të ushtarëve të mobilizuar, që në fakt ishin aktiviste të Kremlinit ose të afërm të punonjësve të Putinit. “Ekonomia ka hyrë në një periudhë të gjatë të “argjentinizimit”. Do të jetë një degradim i gjatë dhe i ngadalshëm. Do të ketë më pak nga të gjitha?”- na tha një oligark tjetër. /albeu.com

Marrë me shkurtime

The post Putin, Cari pa perandori që i duhet me çdo kusht një fitore ushtarake për të mbetur në pushtet appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Si po ia del Rusia të vazhdojë luftën në Ukrainë? Kur po mbushet gati 1 vit nga fillimi i “operacionit special ushtarak” kundër fqinjit të tij perëndimor, katastrofa ushtarake e presidentit rus Vladimir Putin i ka shkaktuar kosto të mëdha ushtrisë ruse dhe e ka izoluar jo pak Moskën, që tashmë ka më pak partnerë të çmuar ndërkombëtarë të besueshëm.

Vëzhguesit e mprehtë të Rusisë kanë parashikuar se me kalimin e kohës, kjo gjendje do ta varfërojë në mënyrë dramatike shtetin rus. Por për momentin, shumë njerëz janë të habitur nga mënyra sesi Kremlini ka arritur të vazhdojë luftën që ka zgjedhur vetë ta nisë.

Një pjesë e kësaj përgjigjeje ka të bëjë me sektorin energjitik. Sufiçiti i llogarisë korente të vendit arriti një rekord prej 227 miliardë dollarësh vitin e kaluar, me gjithë presionin e madh nga Perëndimi përmes sanksioneve. Kjo ka ndodhur për shkak të eksporteve të vazhdueshme të naftës dhe gazit jashtë vendit si dhe reduktimit të importeve.

Pra thënë thjesht, Moska ka arritur që të qëndrojë në këmbë, të paktën deri më sot, duke ua shitur energjinë e saj konsumatorëve të gatshëm (si Kina), ndërsa ka blerë më pak produkte  nga jashtë. Për pasojë, ajo ka ende para për të “djegur” në makinerinë e saj të luftës.

Por një arsye tjetër e rëndësishme për aftësinë paguese të vazhdueshme, ka të bëjë me lidhjet tregtare të Rusisë me Perëndimin.

Me gjithë sanksionet e gjera ndërkombëtare dhe angazhimet e shumta të përmendura publikisht nga politikanët dhe drejtuesit e korporatave, vetëm një përqindje e vogël e firmave perëndimore kanë pushuar de fakto së bëri biznes në Federatën Ruse.

Një studim i ri i kryer nga studiues të Institutit IMD, një shkollë zvicerane e menaxhimit dhe Universiteti i St.Gallen ka zbuluar se pavarësisht nga narrativa mbizotëruese se Perëndimi po tërhiqet nga tregtia me Rusinë, në fakt ka pasur vetëm “një tërheqje shumë të kufizuar të kompanive nga vendet e BE-së dhe G7-ës” që nga fillimi i luftës në fundin e shkurtit të vitit të kaluar.

“Në fakt, shumë kompani që kanë selitë e tyre në këto vende i kanë rezistuar presioneve nga qeveritë, mediat dhe OJQ-të për t’u larguar nga Rusia që nga pushtimi i Ukrainës”- thekson në fund studimi në fjalë, i autorizuar nga studiuesit Simon Evenett dhe Niccolo Pisani.

Detajet tregojnë një realitet të hidhur. Sipas raportit, në kohën e vendimit të Putin për të “çmilitarizuar” dhe “denazifikuar” Ukrainën, në Rusi ishin aktive 1.404 kompani të vendeve të BE-së dhe G7-ës, me 2.405 degë në total.

Deri në fund të nëntorit 2022, kur u krye studimi, vetëm 120 prej këtyre kompanive kishin larguar të paktën një nga filialet e tyre nga Rusia.

Studiuesit theksojnë se kjo është e barabartë me “më pak se 9 për qind” të të gjitha kompanive perëndimore. Biznesi amerikan ka qenë paksa më i përgjegjshëm, dhe kompanitë amerikane janë tërhequr nga tregtia me Kremlinin në një shkallë më të madhe se sa homologët e tyre evropianë.

Megjithatë, diferenca është modeste. Sepse në total më pak se 18 për qind e degëve të kompanive amerikane në Rusi i kanë shitur asetet e tyre dhe i kanë ndërprerë aktivitetet që nga fillimi i luftës në Ukrainë.

“Pra ndërsa kompanitë amerikane kanë hequr dorë më shpesh sesa homologët e tyre në BE dhe G7, deri më sot më pak se 1 në 5 prej tyre kanë ndërprerë plotësisht aktivitetin në federatën ruse”- nënvizohet në studim.

Për këtë arsye panorama është e zymtë. “Në parim”- theksojnë Evenett dhe Pisani, numri i vogël i kompanive perëndimore që janë larguar nga Rusia “mund të përbëjë pjesën e luanit të investimeve perëndimore në Rusi”. Por ky nuk është rasti.

Përkundrazi, ato përbëjnë vetëm 6.5 për qind “të fitimit total para tatimit të të gjitha kompanive të vendeve të BE-së dhe G7-ës që kanë operacione aktive tregtare në Rusi”.

Pra është fakt që lidhjet tregtare perëndimore me Rusinë mbeten në përgjithësi të pandryshuara.

Këto gjetje bien ndesh me narrativën dominuese në media sipas së cilës ka ndodhur një eksod i vërtetë i kompanive dhe instituteve financiare, në kundërpërgjigje të ofensivës së Rusisë kundër Ukrainës. Përkundrazi, siç e tregon në mënyrë elokuente studimi i Evenett-Pisani, nuk ka ndodhur asgjë e tillë.

Kompanitë perëndimore, kanë vazhduar që t’i japin përparësi fitimeve mbi imperativin e zhvlerësimit të përpjekjeve luftarake të Putinit. Nga ana tjetër, kjo e vendos SHBA-në dhe partnerët e saj ndërkombëtarë përpara një dileme serioze.

Që nga fillimi i luftës në shkurtin e vitit 2022, vendet perëndimore kanë përdorur një sërë sanksionesh të paprecedenta ndaj Moskës, si një përpjekje për ta detyruar qeverinë e Putinit të heqë dorë nga përpjekjet e saj për ta dominuar dhe nënshtruar Ukrainën.

Megjithatë, është gjithnjë e më e qartë se suksesi i kësaj përpjekjeje varet shumë nga sektori privat, që me të vërtetë e zvogëlon biznesin e tij me Federatën Ruse – dhe kompanitë përkatëse nuk duket se po luajnë top, të paktën deri më tani.

Që të gjitha këto fakte sugjerojnë se,që Uashingtoni dhe kryeqytetet perëndimore të rrisin më tej presionin mbi Moskën, ata duhet t’i detyrojnë kompanitë perëndimore të ndërpresin lidhjet e tyre me tregun rus. Përndryshe, do të vazhdojnë ta mbështesin ekonominë ruse dhe rrjedhimisht edhe luftën e agresionit të Kremlinit. /albeu.com

Shënim:Ilan Berman, nënkryetar i lartë i Këshillit Amerikan të Politikës së Jashtme me seli në Uashington, një organizatë jofitimprurëse që ofron analiza ekspertësh mbi politikën e jashtme të SHBA-së.

The post Biznesi perëndimor po e mbështet ende luftën e Rusisë në Ukrainë appeared first on Albeu.com.

Ndërsa Rusia dhe Ukraina po përgatiten për atë që mund të jetë beteja më e madhe e tankeve në Evropë që nga Lufta e Dytë Botërore, e ardhmja e luftës së nisur nga Vladimir Putin mbetet e pamundur të parashikohet.

Mobilizimi i tankeve dhe artilerisë në shkallë të gjerë në terrenin e sheshtë të hapur të Ukrainës Lindore mund ta favorizojë Moskën, dhe pesha e madhe e makinerisë ushtarake ruse, mund t’i sjellë përfitime territoriale.

Por janë të mundshme edhe rezultate të tjera. Guximi i ukrainasve, aftësia e tyre e madhe taktike në terren, dhe qasja tek armët dhe pajisjet perëndimore mund të prodhojnë një varg tjetër pengesash poshtëruese për Rusinë.

Skenari më i keq për Putinin, do të ishte që lufta e Rusisë në Ukrainë të përfundonte me një disfatë ushtarake gjithëpërfshirëse, me rënien e enklavave pro-ruse në Donbas dhe Moldavi, si dhe me integrimin e Ukrainës në Perëndim.

Një humbje e tillë do të ishte më shumë sesa një poshtërim personal, për karrierën e tij si politikan. Ajo do t’i shkaktonte gjithashtu një tronditje të madhe psikologjike dhe strategjike për pozitën dhe vetë-imazhin e Rusisë. Do të ndryshonte rrjedhën e historisë ruse.

Rusia nuk do të ishte ish-perandoria e parë që do të përballej me një moment të llogaridhënies para historisë. Humbja e Spanjës në vitin 1898 përballë shteti të ri të SHBA-së, ishte një moment vendimtar në historinë spanjolle. Perandoria globale që kishte formësuar Spanjën që nga ekspeditat e Kolombit ishte zhdukur papritur, dhe spanjollët filluan të vënë në dyshim gjithçka, nga monarkia deri tek roli i kishës.

Për Britaninë dhe Francën, dështimi i tyre poshtërues gjatë Krizës së Suezit të vitit 1956, i detyroi të dyja vendet ta kuptonin se nuk ishin më fuqi globale të pavarura. Lavditë e perandorive të dikurshme kishin marrë fund, dhe 2 ish-superfuqitë filluan me dhimbje dhe pa dëshirë t’i përshtateshin rrethanave të tyre të reja.

Një dështim vendimtar rus në Ukrainë, mund të sjellë të njëjtën situatë për Moskën. Në rast se Rusia nuk do të arrijë që të pushtojë zemrën e Ukrainës (Ukraina Perëndimore është më pak problem në mitologjinë historike ruse), rusët nuk do të jenë në gjendje të shmangin përfundimin se perandoria e carëve, e ndërtuar me shumë kosto gjatë shumë shekujve, dhe e rivendosur nga Lenini dhe Stalini pas fatkeqësisë së Luftës së Parë Botërore, ka rënë në mënyrë të pakthyeshme.

Kjo do ta detyrojë Rusinë t’i nënshtrohet një lloj auto-reflektimit të thellë, ashtu si ish-perandoritë e tjera. Pasojat do të jenë shumë të mëdha. Nën sundimin e Romanovëve, komunistëve, dhe tani të Putinit, mendimi politik rus është formësuar nga tre besime: që Rusia është e ndryshme, që ndryshimi është transhendentalisht i rëndësishëm, dhe se ai i jep Rusisë një rol unik në historinë botërore.

Humbja në Ukrainë do ta minonte në themele besimin tek këto ide, duke e zhytur Rusinë në një krizë identiteti me pasoja politike të paparashikueshme. Carët, komisarët komunistët, dhe sot Putinistët, e panë Rusinë si unike dhe të përkushtuar ndaj një lufte kundër Perëndimit.

Për carët, Moska ishte “Roma e tretë”, që do të mbante pishtarin e Krishterimit dhe qytetërimit, pasi Roma e parë ra në duart e pushtuesve barbarë, dhe Roma e dytë (Kostandinopoja) ra në duart e turqve.

Për komunistët, Moska ishte kështjella e revolucionit global proletar, e destinuar të asgjësonte kulturën dekadente borgjeze të Perëndimit. Putin dhe bashkëpunëtorët e tij e shohin njëlloj. Sipas tyre Rusia është angazhuar në një luftë për mbijetese kundër dekadencës perëndimore, ligësisë dhe lakmisë së shfrenuar.

Për të mbajtur veten në garën e barabartë me Perëndimin më të zhvilluar, dhe për të siguruar qeverisje të përshtatshme për psikikën e saj unike, Rusia, kanë argumentuar gjithmonë sundimtarët e saj, duhej ta përqendronte pushtetin në krye.

Vetëm një udhëheqës aq i fortë sa Katerina e Madhe, Stalini, apo siç thonë admiruesit e tij si Putin, mund t’i japë mundësi Rusisë të dominojë në përballjen e saj saj me Perëndimin. Thelbi i çështjes është Ukraina. Me Ukrainën nën kontroll, Moska e sheh veten si fuqia më e madhe në Evropë.

Pa Ukrainën, ëndrra që Rusia të mundet të rifitojë statusin e Bashkimit Sovjetik si një superfuqi do të pësojë një fund të hidhur. Më keq akoma: ndoshta nga këndvështrimi i teoricienëve “euroaziatikë” dhe nacionalistëve radikalë rusë, të cilët i japin një lloj mbulese legjitimiteti regjimit të Putinit, një fitore e Ukrainës ortodokse, sllave dhe demokratike mbi Rusinë despotike, nuk do të sfidonte vetëm legjitimitetin personal të Vladimir Putin.

Përkundrazi, ajo do të sfidonte idenë e veçantisë ruse, dhe do të minonte fatalisht pikëpamjen se despotizmi është forma e qeverisjes që i përshtatet më së miri shpirtit rus. Ndërsa lufta po nxjerr në pah ligësinë dhe mizorinë e natyrshme të regjimit të Putin, dhe ndërsa mizoritë jashtë vendit dhe represioni brenda Rusisë po lënë gjithnjë e më tepër gjurmë, është e pamundur të mos shpresojmë një disfatë ruse në këtë luftë.

Gjithsesi duhet pasur kujdes. Putin dhe ata përreth tij e dinë se në Ukrainë nuk po luftojnë vetëm për një rregullim të kufijve. Ata po luftojnë për botën e tyre, ndaj për ta mund të jetë psikologjikisht e pamundur ta pranojnë humbjen, derisa çdo masë, sado e pamëshirshme, apo çdo armë, sado e urryer, të jetë përdorur në maksimum. Për Vladimir Putinin dhe njerëzit përreth tij, rreziqet në Ukrainë janë pafundësisht të mëdha.

The post Fundi i Perandorisë Ruse? Në Ukrainë po luhet më shumë se sa fati i Putinit appeared first on Albeu.com.