Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Ne jemi duke hyrë në epokën e migrimit. E matur në numër njerëzish, kjo e kësaj here ka të ngjarë të jetë në një shkallë që nuk është parë ndonjëherë në historinë e njerëzimit. Sipas parashikimeve më të fundit të OKB-së, popullsia e Afrikës dhe Lindjes së Mesme do të rritet me rreth 320 milionë deri në fund të kësaj dekade, dhe 1.17 miliardë deri në vitin 2050.

Ne duhet të shpresojmë që ky numër i madh njerëzish të rinj në moshë, të lidhur në mënyrë dixhitale do të përparojnë në ekonomi të forta dhe në sisteme politike të qëndrueshme. Por është thjeshtë realiste të supozohet se shumë prej tyre do të nxiten nga varfëria, persekutimi dhe ndryshimi i përshpejtuar i klimës që të kërkojnë mundësi apo siguri diku tjetër.

Sidomos për shkak se mund të shohin nga afër jetën në vendet që mund t’i shohin vetëm në telefonat e tyre. Edhe sikur vetëm 1 në 20 njerëz të atij rajoni të emigrojnë deri nga mesi i shekullit – sigurisht një vlerësim konservativ – do të kishim 140 milionë emigrantë.

Shifra shumë më të vogla emigrantësh që janë zhvendosur drejt veriut vitet e fundit, po e transformojnë tashmë politikën e Evropës. Javën e kaluar, qeveria holandeze u rrëzua pikërisht për shkak të dallimeve të papajtueshme mbi politikën e migracionit.

Partitë e së djathtës ekstreme janë sot në krye të qeverisë në Itali, mbajnë në këmbë qeverinë e koalicionit në Suedi, dhe sapo kanë fituar zgjedhjet lokale në Gjermani. Edhe pse zgjedhjet e ardhshme presidenciale në Francë janë 3 vite larg nga tani, perspektiva është se mund të fitohen nga Marine Le Pen e ekstremit të djathtë, pozitat e së cilës janë forcuar nga reagimi kundër trazirave të dhunshme dhe premtimi për të miratuar ligje të rrepta që e kufizojnë ndjeshëm emigracionin.

Këtu në Britani, emigracioni luajti një rol kyç në referendumin që solli largimin nga Bashkimi Evropian, edhe pse emigracioni, i shtuar nga njerëzit që i ikin luftës në Ukraina, që largohen nga Hong Kongu, kërkojnë arsim dhe personel në shërbimet tona shëndetësore, është më i lartë tani sesa atëherë. Deputetët do ta angazhohen këtë javë në debate të ashpra mbi Projektligjin e Migrimit të Paligjshëm, ndërsa ministrat e qeverisë po përpiqen të pengojnë emigrantët të kalojnë kanalin me politikën e tyre të zhvendosjes në Ruanda, duke qëndruar brenda detyrimeve ligjore ndërkombëtare.

Nëse jemi vetëm në fazat e hershme të epokës së emigrimit, ndarjet e forta që ka nxitur ky fenomen nuk janë një shenjë e mirë për politikën e ardhshme të këtij kontinenti, tashmë të destabilizuar nga zemërimi nga të gjitha anët. Votuesit po kërkojnë që qeveritë e tyre të tregojnë se kanë nën kontroll kufijtë të tyre.

Këto kërkesa po dëmtojnë shumë parti të krahut të majtë, që zakonisht cilësohen si më të hapura ndaj emigrimit. Megjithatë, përgjigja nga e djathta nuk mund të jetë aq e thjeshtë sa parandalimi i emigrimit. Sepse përfundimi i dytë i qartë që vjen nga parashikimet e demografëve është se nevoja e vendeve evropiane për emigrantë do të jetë e pashmangshme. Parashikimet e OKB-së tregojnë se 61 vende në mbarë botën mund të përjetojnë rënie të popullsisë së tyre përpara vitit 2050, dhe shumica e tyre janë në Evropë.

Ndërsa qytetarët e tyre bëhen më të moshuar dhe më të sëmurë, kanë nevojë për emigrantët. Për këtë nuk mund të ketë një ilustrim më të mirë sesa njoftimi i së premtes së kaluar nga qeveria italiane, e udhëhequr nga kryeministrja e ekstremit të djathtë Georgia Meloni.

E zgjedhur me një platformë të ashpër kundër emigracionit dhe duke premtuar masa shumë më energjike për të kontrolluar hyrjen e paligjshme të emigrantëve në Itali, administrata e saj do t`u japë 425.000 leje pune shtetasve që nuk vijnë nga vendet e BE-së, për të lehtësuar mungesën e fuqisë punëtore në sektorë të tillë si turizmi dhe ndërtimi.

Idetë e “Konservatorëve të Rinj”, një grup deputetësh konservatorë që po bëjnë thirrje për kontrolle më të ashpra të imigracionit, dalin në fakt kundër të njëjtit realitet. E vetmja mënyrë që ata të mund të zbatojnë një plan për të reduktuar shifrat në rreth çerek milioni në vit, ishte ndalimi i dhënies së vizave për punonjësit e kujdesit.

Por kjo do të prodhonte menjëherë një krizë të rëndë në kujdesin social. Ata donin gjithashtu një reduktim drastik të vizave studentore, por kjo do të shkatërronte të ardhurat e universiteteve tona. Ky është realiteti i sikletshëm për të gjithë ne në të djathtë, që kemi premtuar një emigrim më të ulët sesa në të kaluarën: nëse nuk mund të krijojmë si me magji një popullsi më të re, më të përshtatshme, më të gatshme dhe më të trajnuar, atëherë kemi nevojë për emigrantët.

Ndërkohë ekziston një realitet i ri edhe për të majtën: një politikë e dyerve të hapura ndaj emigrimit do të jetë e pamjaftueshme për epokën e re, dhe do të sjellë asgjësimin e saj elektoral. Konservatorët e linjës së ashpër, mund të përpiqen të shtojnë numrat e tyre, por homologët e tyre laburistë, në përpjekje për të dobësuar masat e Rishi Sunak ndaj emigracionit të paligjshëm, duhet gjithashtu të përgatiten për epokën e re.

Retorika e krye-opozitarit Keir Starmer është bërë më e ashpër ndaj emigracionit të paligjshëm. Por detajet e politikës laburiste sugjerojnë ende një qasje më të dobët. E majta dhe e djathta, në Britani dhe në mbarë Evropën, duhet të kalojnë nga qëndrimet tradicionale tek ato më pragmatike.

Dhe politikat e reja mund të gjenden në tre parime për të ardhmen: vendosja e kontrollit, krijimi i mundësive dhe promovimi i identitetit të përbashkët. Vendosja e kontrollit është themeli jetik i çdo politike të arsyeshme mbi migracionin. Është kjo arsyeja pse unë personalisht e simpatizoj qasjen e qeverisë ndaj bandave kriminale që nxisin kalimet e paligjshme të Kanalit, pavarësisht kostove, sfidave ligjore dhe kompleksitetit të projektit të dëbimit të tyre në Ruandë.

Kritikët duhet të na tregojnë bindshëm se çfarë do të bënin në vend të kësaj, sepse nëse një politikë e tillë nuk funksionon, një qeveri e ardhshme do të shtyhet të tërhiqet nga kornizat ligjore ndërkombëtare siç është Konventa Evropiane për të Drejtat e Njeriut.

Megjithatë politika e mirë, përfshin gjithashtu edhe krijimin e mundësive për emigrantët, përfshirë refugjatët, që sjellin fuqi të mëdha në vendin e tyre të ri. SHBA-ja përfaqëson modelin e jashtëzakonshëm të rolit vendimtar që ka emigracioni në arritjen e epërsisë ekonomike dhe teknologjike.

Ai është një arsye e fuqishme pse Amerika do ta fitojë sfidën e Kinës, një shoqëri shumë më e mbyllur. Ne në Britani kemi sektorë kyç për të ardhmen, si Inteligjenca Artificiale dhe shkenca kuantike, dhe për këtë po kërkojmë njerëzit më të talentuar në botë.

Ne s’duhet të lejojmë që fiksimi për uljen e numrit të emigrantëve të na pengojë që t’i tërheqim ata njerëz. Ne mund të futim në përdorim viza speciale për talentet e shquara, për të sjellë këtu mendjet më të zgjuara. Në këtë aspekt, Britania ka bërë më mirë sesa shumë nga fqinjët tanë.

Disa nga udhëheqësit tanë politikë janë fëmijë emigrantësh. Por s’duhet të jemi të vetëkënaqur. Epoka e ardhshme e migrimit është një arsye tjetër për t’u siguruar që shtetësia britanike të mbartë detyrime dhe të drejta. Laburisti David Lammy kishte të drejtë kur foli për nevojën “për të mbyllur të çarat që po rrënjosen në shoqërinë moderne”. Propozime të tilla për integrim do të jenë të rëndësishme. Epoka e emigrimit është afër nesh. /albeu.com

The post Amerika dhe Anglia kërkojnë krahë pune, po fillon epoka e madhe e emigracionit appeared first on Albeu.com.

Përktheu Alket Goce – AlbEu

Presidenti francez Emmanuel Macron po përballet aktualisht me një krizë politike të paprecedentë në kohët bashkëkohore. Pierre Rosanvallon, një nga teoricienët politikë më me ndikim në vend (dhe një njeri i njohur për qasjen e tij të moderuar), thotë se Franca “po kalon aktualisht krizën e saj më të rëndë demokratike që nga lufta për pavarësinë e Algjerisë”.

Reforma e pensioneve e Macron është hedhur poshtë nga parlamenti. Por në vend se të pranonte humbjen, ai përdori manovrat parlamentare për të imponuar ndryshimet në sistem pa pëlqimin e parlamentit. Reforma përfshin rritjen e moshës minimale të pensionit shtetëror nga 62 në 64 vjeç, me synim për ta bërë sistemin më të qëndrueshëm.

Megjithatë, bordi këshillimor i ngarkuar me vlerësimin e sistemit të pensioneve, ka deklaruar se ai nuk ndodhet në një rrezik financiar emergjent, për shkak se trajektorja e deficitit të tij është ende e menaxhueshme. Shumë ekonomistë, përfshirë Thomas Piketty me prirje të majtë, e kundërshtojnë reformën pasi ajo cilësohet e padrejtë.

Qytetarët që gjenden në fundin e poshtëm bazuar në normën e fitimeve, do të rëndoheshin më shumë nga kostoja, sepse zakonisht ata e nisin punën në një moshë më të hershme. Për këtë arsye, reforma ka nxitur protesta në shkallë të gjerë, të cilave u janë bashkuar si sindikatat radikale po ashtu edhe ato reformiste.

Kjo gjendje e pazakontë, në të cilën organizatat që janë rrallë në të njëjtin kamp, janë bashkuar kundër Macron, tregon se në çfarë situate të pasigurt ndodhet presidenti francez.

Shumica e publikut (me disa përjashtime, si ata që tashmë janë pensionistë) e kanë refuzuar këtë reformë.

Një sondazh i fundit zbuloi se 68 për qind e popullsisë franceze është kundër tij.
24 për qind janë indiferentë, dhe vetëm 8 për qind janë në favor të saj. Reforma e pensioneve është aq shumë e papëlqyeshme, saqë Macron nuk ishte në gjendje të bindte mjaftueshëm deputetë të qendrës së djathtë ose të qendrës së majtë për ta mbështetur atë në parlament.

Madje edhe anëtarët e partisë së tij refuzuan ta mbështesin projektligjin. Ndaj Macron u detyrua të përdorte një procedurë të diskutueshme të mocionit të mosbesimit. Ajo përfshin kalimin e projektligjit përmes parlamentit, por pa i lejuar deputetët që ta votojnë atë, duke kuptuar se më pas deputetët mund të përpiqen ta rrëzojnë atë përmes një mocioni mosbesimi ndaj qeverisë.

Macron i mbijetoi mocionit të besimit që pasoi kalimin e draftit dhe tashmë reforma është kthyer në një ligj. Por kostoja ka qenë e madhe. Macron ka mbetur i izoluar politikisht. E gjithë kjo situatë u krijua nga ajo që e ndihmoi

Macron të bëhej i suksesshëm dikur: qasja e tij populiste ndaj lidershipit.

Retorika e tij përçarëse dhe refuzimi për të bërë kompromise me establishmentin politik tradicional (partitë kryesore politike dhe sindikatat), e ndihmuan atë që të trazonte politikën franceze dhe të kalonte përmes një sulmi të rrufeshëm nga pozitat e një të jashtmi në të qenit president.

Megjithatë, ky është i njëjti stil përçarës që ka prodhuar edhe ngërçin politik aktual. Ndërsa Macron përshkruhet zakonisht si një kundërshtar liberal i populizmit, ai është në fakt vetë një populist. Ngritja e tij në pushtet, ndodhi kryesisht për shkak të përdorimit të një narrative “ne” dhe “ata”.

Nga njëra anë ishin progresistët e orientuar drejt së ardhmes (ata të qendrës së majtë dhe të qendrës së djathtë që janë në favor të globalizimit) dhe Bashkimi Evropian. Nga ana tjetër ishin konservatorët, “ekstremistët” (një term që e lejoi atë të bashkonte ekstremin e djathtë dhe të majtë) dhe elitat politike nga partitë tradicionale.

Në shenjat e para të populizmit të tij, Macron tregoi një tendencë të qartë për të marrë vendime nga lart, pa shumë konsultime dhe për të anashkaluar negociatat e institucionalizuara (si p.sh me sindikatat).

Oportunistit po i mbarojnë mundësitë që ka në dispozicion

Macron ka pasur deri më tani sukses duke shfrytëzuar mundësitë që i janë paraqitur. Ndërhyrjet e tij të mprehta i dhanë mundësi të përfitonte nga kriza në partitë politike tradicionale në vitin 2017 dhe të paraqitej si një alternativë e re.

Megjithatë në kushtet kur ai vetë është një populist, lidershipi i Macron-it është ndërtuar kryesisht rreth tij, dhe jo një organizate politike të fortë. Rrjedhimisht, partia e tij politike e dobësuar nuk arriti të sigurojë një shumicë në parlament në vitin 2022. Macron u detyrua të formonte një qeveri të pakicës, një situatë kjo e paparë që nga vitet 1980.

Ajo që e shton më tej presionin është fakti që kushtetuta nuk e lejon Macron të qëndrojë përsëri si president pas vitit 2027. Kjo e ka dobësuar autoritetin e tij brenda partisë së tij dhe e ka bërë atë një “rosë të çalë”, pasi deputetët e tij kanë edhe më pak nxitje për ta mbështetur atë në miratimin e ligjeve jo popullore.

Kësisoj ekzistojnë shumë pikëpyetje mbi aftësinë e tij për të miratuar ligje të mëtejshme brenda mandatit të tij.

Minimi i proceseve demokratike krijon llojin e klimës politike brenda së cilës lulëzojnë politikanë si Marine Le Pen.

Kjo e fundit ka humbur ndaj Macron në dy balotazhe presidenciale, por vitin e kaluar e ngushtoi shumë diferencën me Macron. Ndaj mund të pritet që të përfitojë nga degradimi i administratës së tij. Duke pasur gjithë këtë në mendje, Macron do të tregohej i mençur po të adoptonte një stil më pajtues, duke iu drejtuar qendrës së majtë dhe qendrës së djathtë apo edhe sindikatave ndërsa zhvillonte planin e tij mbi reformimin e sistemit të pensioneve.

Megjithatë, ai vendosi të vazhdonte përpara i vetëm, duke rënduar më tej një situatë tashmë problematike në sistemin politik francez dhe duke shkaktuar në fund një krizë demokratike./albeu.com

The post Si taktikat populiste po ia rrënojnë karrierën presidentit francez Emmanuel Macron appeared first on Albeu.com.