Xhelal Sveçla, Kosovo’s acting minister of internal affairs, has expressed concern over the incident involving Nenad Rashković, accusing Aleksandar Vučić, the president of Serbia, of seeking to manipulate the issue to shift focus away from shocking discoveries in Kosovo, including three mass graves and a large quantity of weapons.

Sveçla described Vučić’s conduct as completely unacceptable, stressing that the case is being misused to diminish Serbia’s responsibility for its actions during the most recent conflict in Kosovo.

“I also want to highlight the absolutely unacceptable stance of President Vučić, who is seeking to use an accusation to minimize the actions of the Serbian state during the last war in Kosovo, as well as to divert attention from what we have discovered, which is truly horrific. In other words, we have discovered three mass graves and 71 long guns,” Sveçla said.

In an interview with Bota sot, analyst Eduard Gashi discussed the case of Nenad Rashković, allegations of brutality by Kosovo Police officers, and the reactions from Serbia and President Aleksandar Vučić, including how these events are being reflected on the international stage.

Gashi stressed that the issue should be addressed on two separate fronts, calling for a full and impartial investigation into the allegations of mistreatment while also drawing attention to the risk that Belgrade could exploit the situation politically.

“The issue should be examined on two different levels, which should not be conflated. First, Nenad Rashković’s allegations of mistreatment by members of the Kosovo Police require a full and independent investigation. The fact that the Police Inspectorate intervened and two police officers were suspended shows precisely how a democratic state should function. If violations occurred, those responsible must be held accountable. Kosovo has nothing to gain by downplaying an allegation of mistreatment; on the contrary, its strength lies in its ability to investigate itself,” he said.

However, he added that this does not rule out the possibility that Belgrade may instrumentalize the Rashković case politically. “Here, I believe Minister Sveçla has identified a real problem. Vučić has personalized this case to an extreme degree, while in the same area three sites containing the remains of at least 23 people and a considerable quantity of weapons have been found. These are realities that deserve far greater international attention,” he said.

Gashi does not automatically characterize every statement by Serbia as “disinformation,” but he acknowledges that Belgrade has an obvious political interest in shifting the international agenda away from war crimes, missing persons, and accountability by Serbian institutions, toward a narrative in which Serbs in Kosovo are portrayed as victims of systematic repression. “The Rashković case fits this communication strategy perfectly. In that sense, yes: there is a battle over narratives, and Vučić is trying to set the issue that dominates the discourse,” he added.

Regarding international media coverage of events in Kosovo, Gashi observed that there has not been complete silence, but rather a disproportion in the attention devoted to them. “We also need to be precise when discussing Western media. There has not been absolute silence: The Associated Press, for example, reported on the excavations and suspected mass graves. Nevertheless, it is fair to question the balance of attention. Eggs being thrown at Albin Kurti in the Assembly were immediately covered by Reuters, DW, and many other international media outlets, while the discovery of wartime human remains did not generate the same political and media resonance. This does not necessarily indicate a conspiracy against Kosovo, but it illustrates how the logic of international news often favors political spectacle over serious historical processes that require context,” he explained.

He stressed that the European Union should be much more consistent on this issue. “Kosovo and Serbia adopted the Declaration on Missing Persons, and in January of this year the first trilateral meeting of the Joint Commission on Missing Persons was held. This mechanism must not remain merely ceremonial. Serbia must provide genuine access to archives, information, suspected locations, and documentation that could help locate the missing. The EU already has the political means to demand this and should link European progress to concrete cooperation, not merely to statements,” he continued.

Discussing the exercise of sovereignty by Kosovo’s institutions and coordination with international partners, Gashi emphasized that the country’s security continues to depend heavily on KFOR, the United States, and its European allies.

“Kosovo has the right to insist that its territory be governed by the law, order, and institutions of the Republic. However, Kosovo is not in the same geopolitical position as a universally recognized state that is a member of the UN and NATO. Its security continues to rely heavily on KFOR, the United States, and its European partners. For this reason, the diplomatic cost of an uncoordinated action is much higher for Kosovo than for many other states,” he said.

He went on to explain that “this is where our paradox lies: we cannot ask the EU, NATO, and the United States to stand by us whenever Serbia threatens Kosovo’s security, while considering coordination with those same partners unnecessary when we do not like their advice.”

According to him, the same logic applies to the Ibar Bridge. “Kosovo should have the clear objective of making the bridge a normal bridge in a normal city, rather than an ethnic boundary within its territory. But the political question is not only ‘Do we have the right?’ but also ‘How do we exercise this right at the lowest strategic cost?’” he added.

Gashi stressed that lessons should also be learned from the Banjska case. “It is not accurate to say that there have been no consequences at all: three people were convicted by Kosovo’s justice system in April of this year. But the main problem remains the fact that many suspects, including Milan Radoičić, are in Serbia. The European Union itself has expressed regret that Serbia has not cooperated sufficiently in investigating and prosecuting those responsible for Banjska, the attacks on KFOR in Zvečan, and the explosion in the Zubin Potok canal,” he noted.

According to Gashi, Kosovo must strike a balance between protecting its sovereignty and coordinating with international allies. “In the international management of crises, there is another brutal reality: external actors are often more interested in preventing unrest than in determining at that moment who was morally right. If violence breaks out in the north tomorrow, the international news will be ‘unrest in northern Kosovo.’ The explanation of who provoked the situation, who was legally in the right, and who responded will come later—if it comes at all,” he warned.

Therefore, Kosovo must be both determined and intelligent: “it must not give up its sovereignty, but exercise it in a way that leaves Serbia diplomatically isolated, not Kosovo.”

In this specific case, Gashi argues that the EU and Western countries should demand Serbia’s full cooperation on missing persons and the investigation of war crimes, while Pristina should place renewed coordination with its allies at the center of its strategy.

“Because for Kosovo today, the question is not only: ‘Are we right?’ The decisive question is: ‘How do we turn our right into a political result without losing the allies we need to protect it?’ This is the difference between demonstrating sovereignty and building long-term state power,” Gashi concluded in his remarks to Bota sot.

The post The Rashković Case Serves Belgrade’s Agenda” – Gashi Explains How Vučić Is Trying to Divert Attention from War Crimes appeared first on Albeu.com.

Xhelal Sveçla, ministri në detyrë i Punëve të Brendshme, ka shprehur shqetësimin e tij lidhur me incidentin e Nenad Rashkoviqit, duke e akuzuar Aleksandar Vuçiqin, presidentin e Serbisë, se synon ta manipulojë këtë çështje për të larguar fokusin nga gjetjet tronditëse në territorin e Kosovës, përfshirë tri varreza masive dhe një sasi të madhe armatimi.

Sjellja e Vuçiqit u cilësua nga Sveçla si krejtësisht e papranueshme, duke nënvizuar se ky rast po keqpërdoret që të zbehet përgjegjësia e Serbisë për veprimet e saj gjatë konfliktit të fundit në Kosovë.

“Gjithashtu, dua të veçoj qëndrimin absolutisht të papranueshëm të Presidentit Vuçiç, i cili synon ta përdorë një akuzë për të minimizuar veprimet e shtetit serb në luftën e fundit në Kosovë, si dhe për të shmangur vëmendjen nga ato që kemi zbuluar, të cilat janë vërtet të tmerrshme. Pra, kemi zbuluar tri varreza masive dhe 71 armë të gjata,” u shpreh Sveçla.

Në një bisedë për “Bota sot”, analisti Eduard Gashi ka analizuar rastin e Nenad Rashkoviqit, pretendimet për brutalitet nga ana e efektivëve të Policisë së Kosovës, si dhe reagimet e Serbisë dhe të presidentit Aleksandar Vuçiq, duke përfshirë edhe mënyrën se si këto ngjarje po reflektohen në skenën ndërkombëtare.

Gashi theksoi se kjo çështje duhet trajtuar në dy plane të veçanta, duke kërkuar një hetim të plotë dhe të paanshëm për akuzat për keqtrajtim, por njëkohësisht duke tërhequr vëmendjen për rrezikun që Beogradi ta shfrytëzojë politikisht këtë situatë.

“Çështja duhet shqyrtuar në dy dimensione të ndryshme, që nuk duhet të ndërthuren. Së pari, pretendimet e Nenad Rashkoviqit për keqtrajtim nga ana e pjesëtarëve të Policisë së Kosovës kërkojnë një hetim të plotë dhe të pavarur. Fakti që Inspektorati Policor ka ndërhyrë dhe dy zyrtarë policorë janë pezulluar, tregon pikërisht mënyrën se si duhet të funksionojë një shtet demokratik. Nëse ka pasur shkelje, përgjegjësit duhet të mbajnë llogari. Kosova nuk ka asgjë për të fituar duke e zbehur një pretendim për keqtrajtim; përkundrazi, forca e saj qëndron në aftësinë për të hetuar veten,” tha ai.

Megjithatë, ai shtoi se kjo nuk e mohon mundësinë që Beogradi ta instrumentalizojë politikisht rastin Rashkoviq. “Këtu besoj se ministri Sveçla ka prekur një problem real. Vuçiqi e ka personalizuar në mënyrë ekstreme këtë rast, ndërsa në të njëjtën zonë janë gjetur tri vende me mbetje mortore të së paku 23 personave dhe një sasi e konsiderueshme armësh. Këto janë realitete që do të meritonin një vëmendje ndërkombëtare shumë më të thellë,” u shpreh ai.

Gashi nuk e cilëson automatikisht çdo deklaratë të Serbisë si “dezinformim”, por pranon se Beogradi ka një interes të dukshëm politik për ta zhvendosur agjendën ndërkombëtare nga krimet e luftës, të zhdukurit dhe llogaridhënia e institucioneve serbe, drejt një narrative ku serbët në Kosovë paraqiten si viktima të një represioni sistematik. “Rasti Rashkoviq i përshtatet në mënyrë të përkryer kësaj strategjie komunikimi. Në këtë kuptim, po: ekziston një luftë narrative dhe Vuçiqi po përpiqet të vendosë temën që dominon diskursin,” shtoi ai.

Lidhur me mbulimin e ngjarjeve në Kosovë nga mediat ndërkombëtare, Gashi vërejti se nuk ka një heshtje totale, por një disproporcion në vëmendje. “Edhe tek mediat perëndimore duhet të jemi të saktë. Nuk ka pasur heshtje absolute: Associated Press, për shembull, ka raportuar për gërmimet dhe varrezat e dyshuara masive. Megjithatë, është e drejtë të ngrihet pyetja për raportin e vëmendjes. Hedhja e vezëve ndaj Albin Kurtit në Kuvend u pasqyrua menjëherë në Reuters, DW dhe shumë media të tjera ndërkombëtare, ndërsa zbulimi i mbetjeve mortore nga lufta nuk ka prodhuar të njëjtën jehonë politike dhe mediatike. Kjo nuk tregon domosdoshmërisht një komplot kundër Kosovës, por ilustron se logjika e lajmit ndërkombëtar shpesh favorizon spektaklin politik ndaj proceseve të rënda historike që kërkojnë kontekst,” shpjegoi ai.

Ai theksoi se Bashkimi Evropian duhet të jetë shumë më konsekuent në këtë pikë. “Kosova dhe Serbia kanë miratuar Deklaratën për Personat e Zhdukur dhe në janar të këtij viti u zhvillua takimi i parë trepalësh i Komisionit të Përbashkët për Personat e Zhdukur. Ky mekanizëm nuk duhet të mbetet thjesht ceremonial. Serbia duhet të ofrojë qasje reale në arkiva, informacione, vendndodhje të dyshuara dhe dokumentacionin që mund të ndihmojë në gjetjen e të zhdukurve. BE-ja tashmë e ka mjetin politik për ta kërkuar këtë dhe duhet ta lidhë përparimin evropian me bashkëpunimin konkret, jo vetëm me deklarata,” vijoi ai.

Duke diskutuar ushtrimin e sovranitetit nga institucionet e Kosovës dhe bashkërendimin me partnerët ndërkombëtarë, Gashi nënvizoi se siguria e vendit vazhdon të varet fuqishëm nga KFOR-i, SHBA-ja dhe aleatët evropianë.

“Kosova ka të drejtë të insistojë që në territorin e saj të zbatohen ligji, rendi dhe institucionet e Republikës. Megjithatë, Kosova nuk gjendet në të njëjtën pozitë gjeopolitike si një shtet i njohur universalisht, anëtar i OKB-së dhe i NATO-s. Siguria e saj vazhdon të mbështetet fuqishëm te KFOR-i, SHBA-ja dhe partnerët evropianë. Për këtë arsye, kostoja diplomatike e një veprimi të pakoordinuar është shumë më e lartë për Kosovën sesa për shumë shtete të tjera,” u shpreh ai.

Ai vazhdoi duke shpjeguar se “këtu qëndron paradoksi ynë: nuk mund t’i kërkojmë BE-së, NATO-s dhe SHBA-së të jenë pranë nesh sa herë që Serbia kërcënon sigurinë e Kosovës, ndërsa koordinimin me të njëjtët partnerë ta konsiderojmë të panevojshëm kur këshilla e tyre nuk na pëlqen.”

E njëjta logjikë, sipas tij, vlen për Urën e Ibrit. “Kosova duhet ta ketë synim të qartë që ura të jetë një urë normale e një qyteti normal dhe jo kufi etnik brenda territorit të saj. Por pyetja politike nuk është vetëm ‘a kemi të drejtë?’, por edhe ‘si e realizojmë këtë të drejtë me koston më të vogël strategjike?’,” shtoi ai.

Gashi theksoi se duhet nxjerrë mësim edhe nga rasti i Banjskës. “Nuk është e saktë të thuhet se nuk ka pasur fare pasoja: tre persona janë dënuar nga drejtësia e Kosovës në prill të këtij viti. Por problemi kryesor mbetet fakti se shumë të dyshuar, përfshirë Milan Radoiçiqin, ndodhen në Serbi. Vetë Bashkimi Evropian ka shprehur keqardhje që Serbia nuk ka bashkëpunuar sa duhet në hetimin dhe ndjekjen e përgjegjësve për Banjskën, sulmet ndaj KFOR-it në Zveçan dhe shpërthimin në kanalin e Zubin Potokut,” përmendi ai.

Sipas Gashit, Kosova duhet të gjejë një ekuilibër ndërmjet mbrojtjes së sovranitetit dhe bashkërendimit me aleatët ndërkombëtarë. “Në menaxhimin ndërkombëtar të krizave ekziston edhe një realitet tjetër brutal: aktorët e jashtëm shpesh janë më të interesuar për të shmangur trazira sesa për të përcaktuar në atë moment se kush kishte moralisht të drejtë. Nëse nesër shpërthen dhuna në veri, lajmi ndërkombëtar do të jetë ‘trazira në veri të Kosovës’. Shpjegimi se kush e provokoi situatën, kush kishte të drejtë juridikisht dhe kush reagoi do të pasojë më vonë – nëse vjen fare,” paralajmëroi ai.

Prandaj, Kosova duhet të jetë njëkohësisht e vendosur dhe inteligjente: “të mos heqë dorë nga sovraniteti, por ta ushtrojë atë në mënyrë që Serbia të mbetet pala që izolohet diplomatikisht, jo Kosova.”

Në këtë rast konkret, Gashi argumenton se BE-ja dhe shtetet perëndimore duhet t’i kërkojnë Serbisë bashkëpunim të plotë për personat e zhdukur dhe për hetimin e krimeve të luftës, ndërsa Prishtina duhet të rikthejë koordinimin me aleatët në qendër të strategjisë së saj.

“Sepse për Kosovën sot pyetja nuk është vetëm: ‘A kemi të drejtë?’ Pyetja vendimtare është: ‘Si e kthejmë të drejtën tonë në rezultat politik, pa humbur aleatët që na duhen për ta mbrojtur atë?’ Ky është dallimi ndërmjet demonstrimit të sovranitetit dhe ndërtimit afatgjatë të fuqisë shtetërore,” përmbylli Gashi për “Bota sot”.

The post Rasti Rashkoviq i shërben axhendës së Beogradit” – Gashi tregon si Vuçiqi përpiqet të devijojë vëmendjen nga krimet e luftës appeared first on Albeu.com.

Since the conflict began, Kosovo has shown solidarity with the Ukrainian people and the state of Ukraine by imposing sanctions on Russia and hosting Ukrainian journalists forced to flee their country. Despite this, Ukraine has not changed its position of refusing to recognize Kosovo’s independence.

During a press conference in Belgrade, Ukrainian President Volodymyr Zelensky stressed that their position remains unwavering, while expressing gratitude to Serbia.

“We respect the territorial integrity of our partners and international law. As for Kosovo, our position remains unchanged. We are grateful to Serbia for respecting Ukraine’s territorial integrity, including Crimea,” Zelensky said at the joint press conference with Serbian President Aleksandar Vučić.

Reactions to these statements have come from both Kosovo and Albania, while experts on political developments stress that Ukraine’s position remains unchanged and that Kosovo and Ukraine are two entirely different cases.

According to analysts, Serbia uses such visits to turn public opinion against Kosovo, but Kosovo should not make the mistake of responding in kind and should instead continue to align itself with European countries.

Kosovo, Ukraine and the ‘Purpose of the Visit’ to Belgrade

Commentator Fadil Lepaja, speaking to “Bota sot,” says Ukraine has never recognized Kosovo, but that such recognition could, in his view, also create certain problems.

He adds that the attempt to compare Kosovo’s case with Ukraine’s is entirely unfounded.

“During his first official visit to Belgrade, Ukrainian President Volodymyr Zelensky confirmed that his country has not changed its position on non-recognition of Kosovo and that it respects Serbia’s territorial integrity and international law. First of all, recognition by Ukraine would not be of much practical use to us and could even create difficulties with a country that still holds veto power in the UN Security Council. This issue has been revived by Kosovo politicians because of the attention Ukraine receives in the international media and global affairs, as they try to gain publicity for the Kosovo issue without thoroughly analyzing whether these cases are similar. Comparing Kosovo’s case with Ukraine is completely untenable and reflects amateurism in our politics. The benefits of making this connection are questionable, and the analogy is entirely unsupported. If the granting and withdrawal of Kosovo’s ‘support,’ including in Albania, for Ukraine’s freedom were not so short-sighted and tragicomic, it would serve only as black humor,” Lepaja said.

According to him, Zelensky’s visit to Serbia was not motivated by opposition to Kosovo, but comments about Kosovo served to conceal the visit’s true objectives.

Lepaja believes that Zelensky’s statement is not the first of its kind to come from a country or people fighting for their own freedom.

“The Ukrainian president’s visit to Belgrade was not directed against Kosovo, and the mention of Kosovo appears to have been intended to stir up a media storm and conceal the real reasons for the visit, which may include arms trade, joint weapons production and, from a broader perspective, Serbia’s possible mediating role in ceasefires and perhaps in a future peace between Russia and Ukraine. The Ukrainian president’s statement is not the first of its kind to come from a country or people striving for its own freedom. Palestinian diplomats in Belgrade had previously made similar statements, disappointing our local Islamists, who supported the Palestinians not because of their fundamental right to freedom, but because they were Muslim believers. In reality, faced with a major power and regional geopolitical pressure, Palestinian politicians were simply pursuing their own interests by drawing closer to Serbia. Our expectation that Ukraine will recognize us simply because it, too, is fighting for freedom and against Russia is also naive and reflects the misguided positioning of our noisy political establishment. Regardless of the rhetoric of a country’s politicians, every people has the right to be free, to live in peace from the fruits of its labor and to organize life according to its own needs and interests. Geopolitics does not allow this equally in every corner of the world and for all peoples,” the commentator stressed.

Lepaja also discusses Russia’s attack on Ukraine, emphasizing that there are fundamental differences over the war even among Western countries.

“Ukraine’s position of not recognizing the state of Kosovo has remained unchanged since the declaration of independence in 2008. Because of its own geopolitical circumstances and confrontation with Russia, Ukraine views respect for territorial integrity as a fundamental principle of foreign policy. Russia’s attack on Ukraine and the annexation of some of its regions more closely resemble Serbian claims over northern Kosovo, while NATO’s intervention in Kosovo and Russia’s occupation of parts of Ukraine have nothing in common. There are also deep differences among Western countries over this war. The US and Europe have fundamental disagreements. The principle of the inviolability of borders, applied during the breakup of the former Yugoslavia, is a political rather than a moral principle that can and should apply throughout the world, particularly when we consider the artificial borders established between peoples in the former USSR or in countries in Africa and Latin America. Had this principle not been applied in the Balkans, the peace conference would have turned into a conference on territories rather than on principles and peace,” Lepaja said.

According to Lepaja, the war in Ukraine and NATO’s intervention in Kosovo are two entirely different events.

He stresses that the West never supported “our just war,” but supported the people of Kosovo’s right to live freely and peacefully and to express their political will.

“Does this constitute a double-standard approach toward Kosovo? No, this has nothing to do with double standards. We are dealing with an entirely different geopolitical and even moral context. The war in Ukraine and NATO’s intervention in Kosovo are completely different. One was motivated by humanitarianism and the other by the occupation of foreign territory. Our position on this principle has also caused problems with several EU countries, such as Spain, Greece, Romania, Slovakia and Cyprus. Immersed in political folklore and the banal needs of our local politics, we have not even deigned to acknowledge the real reasons for the international intervention in Kosovo. NATO did not come to Kosovo to support our just war; it intervened to prevent a humanitarian catastrophe and created the conditions for Kosovars to freely express their views about their political future. This is precisely where all of Serbia’s cunning diplomacy has focused, attempting to shift the debate toward territorial issues or whether a war affecting the borders of a sovereign country is justified. The West never supported ‘our just war,’ but it did support the people of Kosovo’s right to live freely and peacefully and to declare their political will,” the commentator added.

In conclusion, he stresses that some statements are made for domestic, pre-election purposes.

“What message does this statement send to Belgrade, and to what extent can Serbia use it to strengthen its position against Kosovo on the international stage? Not at all. Serbia’s demands that everything be made conditional on Kosovo show just how desperate its position is. Therefore, I do not think we need to take every media statement made by Mr. Vučić’s guests to heart. The fate of peoples is not decided at press conferences. These are statements that the Serbian president most likely requested for domestic, pre-election purposes. Similar and identically motivated are Minister Paunović’s statement and the Serbian president’s genocidal statement about changing the course of the Iber River. We should not make ourselves look ridiculous by changing our principled positions in support of the freedom of peoples and countries simply because current leaders make empty statements for the political needs of the day. Nothing has changed in Ukraine’s position toward Kosovo since 2008. Should Kosovo oppose this Ukrainian approach more forcefully? Kosovo should continue communicating with Ukrainian institutions and officials, as well as with other countries that have not yet recognized it. Ukraine has other problems, and we are not part of the war there. We must continue our efforts to build relations even with countries that have not recognized us, even when these efforts appear hopeless. Kosovo’s future is built here, not in Ukraine, and through constructive relations between us and the country’s other communities, including the Serb community,” Lepaja concluded his analysis.

Differences Between Kosovo and Ukraine and the Path Kosovo Should Follow

Analyst Eduard Gashi also stresses that the key point is that Kosovo is not Crimea, Donetsk or Luhansk.

He adds that Kosovo cannot be placed on the same legal footing as Ukrainian territories occupied and annexed by Russia.

“Volodymyr Zelensky’s statement in Belgrade is understandable from the perspective of Ukraine’s narrow state interests, but it is much more difficult to defend as a sound argument under international law. Zelensky reaffirmed that Ukraine is not changing its position on Kosovo and, referring to Serbia, stressed respect for territorial integrity and international law. The fundamental problem is this: Kosovo is not Crimea, Donetsk or Luhansk. The implied equation of these cases is legally and historically flawed. Kosovo emerged from the breakup of Yugoslavia following the abolition of its autonomy, systematic repression, the 1998–99 war, NATO’s intervention and then nearly nine years of international administration by the UN. Above all, the International Court of Justice found in 2010 that Kosovo’s declaration of independence had not violated international law. Therefore, Kosovo cannot be placed on the same legal footing as Ukrainian territories occupied and annexed by Russia,” Gashi told “Bota sot.”

According to him, this is more a case of a political double standard than a clear legal contradiction.

“This is also where the problem of political double standards arises. Ukraine rightly asks the international community to judge its case on the basis of specific facts, history, external aggression and international norms. But Kosovo is effectively denied this individualized treatment: it is placed within the general formula of ‘Serbia’s territorial integrity,’ as though Kosovo’s political and legal history had never occurred. Nevertheless, we must be precise: this double standard is more political than a clear legal contradiction. A state’s refusal to recognize another state is a sovereign decision. Ukraine is not legally obliged to recognize Kosovo. But if Kyiv justifies its non-recognition by repeatedly invoking ‘territorial integrity’ and ‘international law,’ then Kosovo has the right to ask Ukraine to explain why the legal precedent, the UN administration and the ICJ opinion are treated as though they did not exist,” the analyst stressed.

Gashi describes Zelensky’s statement as a diplomatic gift to Serbia, saying Belgrade is pursuing a much more pragmatic game than it appears.

“The real political winner is Belgrade! For Serbia, this statement is a diplomatic gift. Belgrade can now claim that even the state whose entire foreign policy today is built around defending territorial integrity supports Serbia’s territorial integrity. This is precisely the narrative Serbia is seeking to build internationally; the Serbian Foreign Ministry continues to portray Kosovo’s independence as a violation of Serbia’s sovereignty and territorial integrity. And here Belgrade is playing a much more pragmatic game than it appears. Serbia has not made the strategic shift away from Russia that the West is demanding, but at the same time it is building bridges with Ukraine. The visit included talks on deepening economic cooperation and a possible free trade agreement. Serbia has even aligned itself with certain EU measures against Russia’s recognition, occupation or illegal annexation of Ukrainian territories. Vučić is therefore seeking to achieve something highly valuable: rapprochement with the West and Ukraine without paying the full price of breaking with Russia, while securing Kyiv’s support for Serbia’s position on Kosovo. This is transactional diplomacy and, from the Serbian perspective, quite effective,” Gashi stressed.

According to Gashi, Kosovo must not fall into the trap of an emotional reaction, but should remain firmly in the Euro-Atlantic camp and opposed to Russian aggression.

“The mistake Kosovo must not make! Kosovo’s response should not be: ‘Then we will not support Ukraine either.’ That would be emotionally understandable but strategically wrong. Kosovo must remain clearly in the Euro-Atlantic camp and opposed to Russian aggression. NATO continues to regard Ukraine’s defense as an exercise of its right to self-defense and supports its sovereignty. This is precisely where Kosovo’s strongest argument lies: We support Ukraine’s territorial integrity not because Ukraine recognizes us, but because Russian aggression is wrong. But we demand the same respect for the facts and international law when Ukraine speaks about Kosovo. This places Kosovo in a much stronger moral and diplomatic position. Pristina should therefore challenge Kyiv more forcefully, but not more hostilely. A diplomatic offensive is needed: direct contact with the Ukrainian Presidency and Foreign Ministry, a legal presentation of Kosovo’s case, coordination with Albania and key Western allies, and a request that Ukraine at least refrain from using language that portrays Kosovo simply as an issue of Serbian territorial integrity. Albania has already responded by reaffirming Kosovo’s sovereignty and independence following Zelensky’s statements. The short-term objective should not necessarily be: ‘Ukraine must recognize Kosovo tomorrow.’ The realistic objective should be to move Ukraine from an active position in favor of the Serbian narrative toward constructive neutrality and then, when political circumstances allow, toward recognition,” Gashi added.

Finally, according to Gashi, the issue is not simply that Ukraine does not recognize Kosovo, but that Serbia is seeking to use Ukraine to legitimize internationally the claim that Kosovo is analogous to Ukraine’s separatist territories.

“Kosovo should not react to Ukraine with anger; it should react with statesmanship. The more serious problem is not merely that Ukraine does not recognize Kosovo. The problem is that Serbia is attempting to use Ukraine to legitimize internationally the claim that Kosovo is analogous to Ukraine’s separatist territories. This analogy must be systematically dismantled.

“Pristina’s message should be simple: Kosovo is not asking for special treatment. It is asking for history, facts and international law to be applied to Kosovo with the same seriousness with which Ukraine demands that they be applied to itself. Sovereignty cannot be defended through universal principles in Kyiv and selective interpretations in Belgrade. Above all, Kosovo must understand the strategic signal: Serbia is gradually attempting to draw closer to the West without abandoning Russia and while maintaining Kosovo as a constant national interest. Pristina cannot afford to do the opposite—to isolate itself from the EU, NATO and the US because of domestic political battles. If Belgrade narrows its distance from the West while Pristina widens its own, the diplomatic balance could shift to Kosovo’s detriment without a single border on the map being moved,” Gashi concluded for “Bota sot.”

The post Zelensky’s Message on Kosovo in Belgrade: Analysts Reveal What Lies Behind It appeared first on Albeu.com.

Që nga nisja e konfliktit, Kosova ka treguar solidaritet me popullin ukrainas dhe shtetin e Ukrainës, duke imponuar sanksione kundër Rusisë dhe duke pritur gazetarë ukrainas të detyruar të ikin nga vendi i tyre. Pavarësisht kësaj, Ukraina nuk ka lëvizur nga qëndrimi i saj për të mos e njohur pavarësinë e Kosovës.

Gjatë një konference për shtyp në Beograd, presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky theksoi se pozicioni i tyre mbetet i palëkundur, ndërsa shprehu mirënjohje për Serbinë.

“Ne respektojmë integritetin territorial të partnerëve tanë dhe të drejtën ndërkombëtare. Sa i përket Kosovës, qëndrimi ynë mbetet i pandryshuar. Jemi mirënjohës ndaj Serbisë për respektimin e integritetit territorial të Ukrainës, përfshirë Krimenë”, deklaroi Zelensky në konferencën e përbashkët me presidentin serb, Aleksandar Vuçiq.

Reagimet ndaj këtyre deklaratave kanë ardhur si nga Kosova ashtu edhe nga Shqipëria, ndërsa njohësit e zhvillimeve politike theksojnë se qëndrimi ukrainas vijon të jetë i njëjtë dhe se rasti i Kosovës dhe i Ukrainës janë dy situata krejt të ndryshme.

Sipas analistëve, Serbia i përdor këto vizita për ta kthyer opinionin kundër Kosovës, por kjo e fundit nuk duhet të bëjë gabimin e një reagimi të ngjashëm, por të vijojë të rreshtohet përkrah vendeve evropiane.

Kosova, Ukraina dhe ‘qëllimi i vizitës’ në Beograd

Opinionisti Fadil Lepaja, në një prononcim për “Bota sot”, pohon se Ukraina nuk e ka njohur ndonjëherë Kosovën, por sipas tij, një njohje e tillë mund të sillte edhe probleme të caktuara.

Ai shton se përpjekja për të krahasuar rastin e Kosovës me atë të Ukrainës është plotësisht e pabazuar.

“Në vizitën e tij të parë zyrtare në Beograd, presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky konfirmoi se shteti i tij nuk ka ndryshuar qëndrim për mosnjohjen e Kosovës dhe se respekton integritetin territorial të Serbisë si dhe të drejtën ndërkombëtare. Në radhë të parë, njohja nga Ukraina nuk është se na hyn shumë në punë, madje mund të na krijojë telashe me një vend që ende ka të drejtën e vetos në Këshillin e Sigurimit të OKB-së. Kjo temë është ringjallur nga politikanët kosovarë për shkak të vëmendjes që Ukraina ka në mediat ndërkombëtare dhe marrëdhëniet globale, duke u përpjekur të fitojnë publicitet për çështjen e Kosovës, pa e analizuar në thellësi nëse këto raste janë të ngjashme. Krahasimi i rastit të Kosovës me Ukrainën është krejtësisht i paqëndrueshëm dhe një diletantizëm i politikës sonë. Përfitimet e kësaj lidhjeje janë të dyshimta dhe analogjia është plotësisht e pambështetur. Vendosja dhe heqja e ‘përkrahjes’ kosovare, madje edhe në Shqipëri, për lirinë e Ukrainës, po të mos ishte dritëshkurtë dhe tragjikomike, do të shërbente vetëm si humor i zi”, deklaron Lepaja.

Sipas tij, vizita e Zelenskyt në Serbi nuk ishte e motivuar kundër Kosovës, por fjalët për të shërbyen për të maskuar qëllimet e vërteta të kësaj vizite.

Lepaja vlerëson se deklarata e tij nuk është e veçuar nga një vend apo popull që lufton për lirinë e vet.

“Vizita e Presidentit të Ukrainës në Beograd nuk ishte e drejtuar kundër Kosovës, dhe përmendja e Kosovës duket se ka pasur për qëllim krijimin e pluhurit mediatik dhe fshehjen e arsyeve reale të kësaj vizite, të cilat mund të jenë tregtia e armëve, prodhimi i përbashkët i armatimit dhe, në një këndvështrim më të gjerë, edhe roli i mundshëm ndërmjetësues i Serbisë në armëpushime e ndoshta në një paqe të ardhshme mes Rusisë dhe Ukrainës. Deklarata e presidentit ukrainas nuk është e para që na vjen nga një vend apo popull që përpiqet për lirinë e vet. Ngjashëm kishin deklaruar më parë edhe diplomatët palestinezë në Beograd, të cilët i zhgënjyen islamistët tanë vendorë, që i mbështesnin palestinezët jo për të drejtën bazë për liri, por për shkak se ishin besimtarë myslimanë. Në të vërtetë, politikanët palestinezë, përballë një force të madhe dhe diktatit gjeopolitik rajonal, thjesht kishin ndjekur interesat e tyre duke iu afruar Serbisë. Edhe pritshmëria jonë që Ukraina do të na njohë vetëm sepse edhe ajo lufton për liri dhe kundër Rusisë, është naive dhe një pozicionim i gabuar i politikës sonë të zhurmshme. Pavarësisht retorikës së politikanëve të një vendi, çdo popull ka të drejtën të jetë i lirë, të jetojë në paqe nga puna e tij dhe ta organizojë jetën sipas nevojave dhe interesave të veta. Gjeopolitika nuk e lejon këtë në mënyrë të barabartë në çdo cep të botës dhe për të gjithë popujt”, nënvizoi opinionisti.

Lepaja diskuton edhe sulmin rus ndaj Ukrainës, duke theksuar se edhe mes vendeve perëndimore ka dallime thelbësore mbi këtë luftë.

“Qëndrimi i Ukrainës për të mos njohur shtetin e Kosovës ka qenë i pandryshuar që nga shpallja e pavarësisë më 2008. Ukraina, për shkak të kushteve të veta gjeopolitike dhe përplasjes me Rusinë, e sheh respektimin e integritetit territorial si parim themelor të politikës së jashtme. Sulmi rus në Ukrainë dhe aneksimi i disa rajoneve të saj ngjan më shumë me pretendimet serbe për Veriun e Kosovës, ndërsa nuk ka asgjë të përbashkët me ndërhyrjen e NATO-s në Kosovë dhe pushtimin e pjesëve të Ukrainës nga Rusia. Mbi këtë luftë ka diferenca të thella edhe midis vendeve perëndimore. SHBA dhe Evropa kanë mosmarrëveshje thelbësore. Parimi i paprekshmërisë së kufijve, i zbatuar në rastin e shpërbërjes së ish-Jugosllavisë, është parim politik e jo moral që mund e duhet të vlejë për gjithë botën, sidomos kur kemi parasysh kufijtë artificialë që janë vendosur mes popujve në ish-BRSS apo vendet e Afrikës dhe Amerikës Latine. Nëse ky parim nuk do të ishte zbatuar në Ballkan, konferenca e paqes do të shndërrohej në konferencë për territore e jo për parime dhe paqe”, shprehet Lepaja.

Sipas Lepajës, lufta në Ukrainë dhe intervenimi i NATO-s në Kosovë janë dy ngjarje krejtësisht të ndryshme.

Ai thekson se Perëndimi asnjëherë nuk e ka mbështetur “luftën tonë të drejtë”, por ka përkrahur popullin e Kosovës në të drejtën për të jetuar i lirë, në paqe dhe për të shprehur vullnetin e vet politik.

“A përbën kjo një qasje me standarde të dyfishta ndaj Kosovës? Jo, kjo nuk ka të bëjë fare me standardet e dyfishta. Kemi të bëjmë me një kontekst krejt tjetër gjeopolitik, madje edhe moral. Lufta në Ukrainë dhe ndërhyrja e NATO-s në Kosovë janë krejtësisht të ndryshme. Njëra motivohet nga humanizmi, e tjetra nga pushtimi i territoreve të huaja. Pozicionimi ynë për këtë parim na ka sjellë probleme edhe me disa vende të BE-së si Spanja, Greqia, Rumania, Sllovakia dhe Qiproja. Ne, të zhytur në folklorin politik dhe nevojat banale të politikës sonë lokale, nuk kemi denjuar as të pranojmë arsyet e vërteta të ndërhyrjes ndërkombëtare në Kosovë. NATO nuk erdhi në Kosovë për të mbështetur luftën tonë të drejtë, por ndërhyri për të parandaluar një katastrofë humanitare dhe krijoi kushtet që kosovarët të shpreheshin të lirë për të ardhmen e tyre politike. Pikërisht në këtë pikë është përqendruar e gjithë diplomacia dinake serbe, duke u përpjekur ta kthejë debatin në çështje territoresh apo nëse është e drejtë lufta që prek kufijtë e një vendi sovran. Perëndimi asnjëherë nuk e ka përkrahur ‘luftën tonë të drejtë’, por e ka përkrahur popullin e Kosovës në të drejtën për të jetuar i lirë, në paqe dhe për të deklaruar vullnetin e vet politik”, shton opinionisti.

Në përfundim, ai thekson se ka deklarata që bëhen për qëllime të brendshme paraelektorale.

“Çfarë mesazhi i dërgon kjo deklaratë Beogradit dhe sa mund të përdoret nga Serbia për të forcuar pozicionin e saj kundër Kosovës në skenën ndërkombëtare? Aspak. Kërkesat e Serbisë që gjithçka të kushtëzohet me Kosovën dëshmojnë se sa të dëshpëruara janë pozitat e saj. Prandaj, mendoj se ne nuk kemi nevojë ta përjetojmë çdo deklaratë mediatike që bëjnë mysafirët e z. Vuçiç. Fati i popujve nuk vendoset në konferenca për media. Këto janë deklarata që presidenti serb me gjasë i ka kërkuar për nevoja të brendshme, paraelektorale. E ngjashme dhe e motivuar njësoj është edhe deklarata e ministres Paunoviç, si dhe ajo gjenocidale e presidentit serb për ndryshimin e rrjedhës së Ibrit. Ne nuk duhet të bëhemi qesharakë duke ndërruar qëndrimet tona parimore në mbështetje të lirisë së popujve dhe vendeve, vetëm sepse liderët aktualë për nevoja të politikës së ditës japin deklarata boshe. Asgjë nuk ka ndryshuar në qëndrimin e Ukrainës ndaj Kosovës që nga viti 2008. A duhet Kosova ta kundërshtojë më fuqishëm këtë qasje të Ukrainës? Kosova duhet të vijojë komunikimin me institucionet dhe zyrtarët e Ukrainës, si dhe me vendet e tjera që nuk e kanë njohur ende. Ukraina ka probleme të tjera dhe ne nuk jemi pjesë e luftës atje. Ne duhet të vazhdojmë përpjekjet për të ndërtuar marrëdhënie edhe me vendet që nuk na kanë njohur, qoftë edhe kur këto duken të pashpresa. E ardhmja e Kosovës ndërtohet këtu, jo në Ukrainë, dhe në marrëdhëniet konstruktive mes nesh dhe komuniteteve të tjera në vend, përfshirë edhe komunitetin serb”, përmbyll analizën Lepaja.

Dallimet Kosovë-Ukrainë dhe rruga që duhet të ndjekë Kosova

Edhe analisti Eduard Gashi thekson se çështja kryesore është se Kosova nuk është Krimeja, Donetsku apo Luhansku.

Ai shton se nuk mund të vihet shenjë barazimi ligjor midis Kosovës dhe territoreve ukrainase të pushtuara e aneksuara nga Rusia.

“Deklarata e Volodymyr Zelenskyt në Beograd është e kuptueshme nga pikëpamja e interesit të ngushtë shtetëror të Ukrainës, por është shumë më e vështirë të mbrohet si argument i qëndrueshëm i së drejtës ndërkombëtare. Zelensky rikonfirmoi se Ukraina nuk e ndryshon qëndrimin për Kosovën dhe, duke iu referuar Serbisë, theksoi respektimin e integritetit territorial dhe të së drejtës ndërkombëtare. Problemi themelor është: Kosova nuk është Krimeja, Donetsku apo Luhansku. Barazimi i nënkuptuar i këtyre rasteve është juridikisht dhe historikisht i mangët. Kosova doli nga shpërbërja e Jugosllavisë, pas heqjes së autonomisë, represionit sistematik, luftës së viteve 1998–99, ndërhyrjes së NATO-s dhe më pas gati nëntë vjet administrimi ndërkombëtar nga OKB-ja. Mbi të gjitha, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë konstatoi në vitin 2010 se deklarata e pavarësisë së Kosovës nuk kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare. Prandaj nuk mund të vendoset shenjë barazimi juridik midis Kosovës dhe territoreve ukrainase të pushtuara e aneksuara nga Rusia”, deklaron Gashi për “Bota sot”.

Sipas tij, kemi më shumë një standard të dyfishtë politik sesa një kontradiktë të pastër ligjore.

“Këtu lind edhe problemi i standardit të dyfishtë politik. Ukraina kërkon me të drejtë nga bashkësia ndërkombëtare që rasti i saj të gjykohet në bazë të fakteve konkrete, historisë, agresionit të jashtëm dhe normave ndërkombëtare. Por Kosovës praktikisht i mohohet ky individualizim: ajo futet në formulën e përgjithshme të ‘integritetit territorial të Serbisë’, sikur historia politike dhe juridike e Kosovës të mos kishte ndodhur. Megjithatë, duhet të jemi të saktë: ky standard i dyfishtë është më shumë politik sesa një kontradiktë e pastër juridike. Mosnjohja e një shteti është vendim sovran i një shteti tjetër. Ukraina nuk është juridikisht e detyruar ta njohë Kosovën. Por nëse Kievi e justifikon mosnjohjen duke u mbështetur vazhdimisht në ‘integritetin territorial’ dhe ‘të drejtën ndërkombëtare’, atëherë Kosova ka të drejtë t’i kërkojë Ukrainës të shpjegojë pse precedenti juridik, administrimi i OKB-së dhe opinioni i GJND-së trajtohen sikur të mos ekzistonin”, nënvizon analisti.

Deklaratën e Zelenskyt, Gashi e cilëson si një dhuratë diplomatike për Serbinë, ndërsa thotë se Beogradi po zhvillon një lojë shumë më pragmatike nga ç’duket.

“Fituesi real politik është Beogradi! Për Serbinë, kjo deklaratë është një dhuratë diplomatike. Beogradi tani mund të pohojë: edhe shteti që sot e ndërton gjithë politikën e jashtme mbi mbrojtjen e integritetit territorial mbështet integritetin territorial të Serbisë. Pikërisht këtë narrativë Serbia synon të ndërtojë ndërkombëtarisht; Ministria e Jashtme serbe vazhdon ta paraqesë pavarësinë e Kosovës si shkelje të sovranitetit dhe integritetit territorial të Serbisë. Dhe këtu Beogradi po luan një lojë shumë më pragmatike nga sa duket. Serbia nuk ka bërë kthesën strategjike që Perëndimi kërkon prej saj ndaj Rusisë, por njëkohësisht po ndërton ura me Ukrainën. Vizita solli bisedime për thellimin e bashkëpunimit ekonomik dhe një marrëveshje të mundshme të tregtisë së lirë. Madje Serbia është rreshtuar me disa masa të BE-së kundër njohjes, pushtimit ose aneksimit ilegal nga Rusia të territoreve ukrainase. Pra, Vuçiq po synon të arrijë diçka shumë të çmuar: afrimin me Perëndimin dhe Ukrainën pa paguar çmimin e plotë të shkëputjes nga Rusia, ndërsa siguron nga Kievi mbështetje për pozicionin serb ndaj Kosovës. Kjo është diplomaci transaksionale dhe, nga këndvështrimi serb, mjaft efektive”, thekson Gashi.

Sipas Gashit, Kosova nuk duhet të bjerë në grackën e një reagimi emocional, por duhet të qëndrojë fuqimisht në kampin euroatlantik dhe kundër agresionit rus.

“Gabimi që Kosova nuk duhet ta bëjë! Përgjigjja e Kosovës nuk duhet të jetë: ‘Atëherë as ne nuk e mbështesim Ukrainën.’ Kjo do të ishte emocionalisht e kuptueshme, por strategjikisht e gabuar. Kosova duhet të mbetet qartësisht në kampin euroatlantik dhe kundër agresionit rus. NATO vijon ta konsiderojë mbrojtjen e Ukrainës si ushtrim të së drejtës së saj për vetëmbrojtje dhe mbështet sovranitetin e saj. Pikërisht këtu qëndron argumenti më i fortë kosovar: Ne e mbështesim integritetin territorial të Ukrainës jo sepse Ukraina na njeh, por sepse agresioni rus është i gabuar. Por të njëjtin respekt ndaj fakteve dhe së drejtës ndërkombëtare e kërkojmë kur Ukraina flet për Kosovën. Kjo e vendos Kosovën moralisht dhe diplomatikisht në një pozitë shumë më të fortë. Prandaj Prishtina duhet ta kundërshtojë Kievin më fuqishëm, por jo më armiqësisht. Kërkohet një ofensivë diplomatike: kontakt i drejtpërdrejtë me Presidencën dhe MPJ-në ukrainase, prezantim juridik i rastit të Kosovës, koordinim me Shqipërinë dhe aleatët kryesorë perëndimorë dhe kërkesë që Ukraina të paktën të mos përdorë formulime që e paraqesin Kosovën thjesht si çështje të integritetit territorial serb. Shqipëria tashmë reagoi duke ritheksuar sovranitetin dhe pavarësinë e Kosovës pas deklaratave të Zelenskyt. Objektivi afatshkurtër nuk duhet të jetë domosdoshmërisht: ‘Ukraina duhet ta njohë Kosovën nesër.’ Objektivi realist duhet të jetë: ta nxjerrim Ukrainën nga pozicioni aktiv në favor të narrativës serbe drejt neutralitetit konstruktiv, e më pas, kur rrethanat politike ta lejojnë, drejt njohjes”, shton Gashi.

Në fund, sipas Gashit, çështja nuk është thjesht që Ukraina nuk e njeh Kosovën, por që Serbia po synon ta përdorë Ukrainën për të legjitimuar ndërkombëtarisht tezën se Kosova është analoge me territoret separatiste ukrainase.

“Kosova nuk duhet të reagojë me inat ndaj Ukrainës; duhet të reagojë me shtetësi. Sepse problemi më serioz nuk është vetëm se Ukraina nuk e njeh Kosovën. Problemi është që Serbia po përpiqet ta përdorë Ukrainën për të legjitimuar ndërkombëtarisht tezën se Kosova është analoge me territoret separatiste të Ukrainës. Kjo analogji duhet thyer në mënyrë sistematike.

Mesazhi i Prishtinës duhet të jetë i thjeshtë: Kosova nuk kërkon standard të veçantë. Kërkon që historia, faktet dhe e drejta ndërkombëtare të zbatohen me të njëjtin seriozitet për Kosovën me të cilin Ukraina kërkon që ato të zbatohen për veten. Sovraniteti nuk mund të mbrohet me parime universale në Kyiv dhe me interpretime selektive në Beograd. Dhe mbi të gjitha, Kosova duhet ta kuptojë sinjalin strategjik: Serbia po përpiqet gradualisht t’i afrohet Perëndimit pa hequr dorë nga Rusia dhe duke e mbajtur Kosovën si interes kombëtar konstant. Prishtina nuk mund t’ia lejojë vetes të bëjë të kundërtën — të izolohet nga BE-ja, NATO-ja dhe SHBA-ja për shkak të betejave të brendshme politike. Nëse Beogradi zvogëlon distancën me Perëndimin ndërsa Prishtina e rrit atë, raporti diplomatik mund të ndryshojë në dëm të Kosovës edhe pa lëvizur asnjë kufi në hartë”, përfundon Gashi për “Bota sot”.

The post Mesazhi i Zelenskyt në Beograd për Kosovën, analistët zbulojnë çfarë qëndron pas tij appeared first on Albeu.com.

Paunović has deepened the controversy surrounding her views on Kosovo, refusing to distance herself from the assertion that if she had been in the role of former President Slobodan Milošević during 1998, she would have carried out “ethnic cleansing of Kosovo.” Instead of an apology, she has attacked her critics, accusing them of being filled with “hatred towards Kosovo” and representing “internal treason.”

Via an Instagram post, the Serbian minister also made another statement against Kosovo Albanians, saying she would “return them to their country of origin, Albania.”

“I would not kill any of you, I would simply return you to your homeland, Albania. I believe they would welcome you,” Paunović wrote.

On the other hand, Deputy Prime Minister and Minister of Internal Affairs of Serbia, Ivica Dačić, came to her defense, calling the criticism of the minister “shameful and hypocritical.”

Dačić argued that those accusing Paunović of inciting ethnic cleansing remained silent in the face of what he called “the ethnic cleansing of Serbs from Kosovo,” referring to the departure of the Serb community from the area.

Analysts consider that these latest statements from high-ranking political figures in Serbia prove that the nationalist rhetoric and mentality of the 1990s are still present, creating uncertainty about the stability of the Balkan region.

According to them, diplomatic reactions are insufficient, and the European Union must take concrete steps towards Belgrade, conditioning support and the integration path on respecting European standards and breaking away from language that justifies historical crimes.

They emphasize that Kosovo and Albanians must maintain unity and vigilance, while the international community must be more resolute in confronting any attempt to revive nationalist ideologies that have produced conflicts in the region.

Activist Saim Tahiraj, in a statement for “Bota sot,” asserted that Serbian chauvinist politics has followed a continuous line for more than a century of creating and implementing projects against Albanians.

Tahiraj underlined that history shows ethnic cleansing and crimes against Albanians were not isolated incidents but part of a permanent policy.

“Serbian projects never stopped being drafted and implemented. The ethnic cleansings and mass crimes against Albanians never ceased for a moment. From the expulsions of Albanians from Toplica to the last conflict in Kosovo, Serbian chauvinist politics developed a series of violent campaigns that left deep consequences for the Albanian people,” he stated.

“For more than a century, Albanians faced terror, massacres, ethnic cleansing, and severe crimes, which aimed to weaken and eliminate them from their own lands in the Illyrian Peninsula. These goals were tested several times, but were never realized, even though Serbia enjoyed the support of Russia and some traditional allies in Europe,” he added.

“The Albanian people remained unbreakable throughout history. Even when isolated, they stood with stoicism, paying a very high price for their freedom and survival,” Tahiraj emphasized.

According to him, even today, statements with chauvinistic content are heard from Serbian officials, which shows this rhetoric has not died out.

“Unfortunately, chauvinistic rhetoric against Albanians has not disappeared. Therefore, such statements from Serbian officials are neither the first nor likely the last. They should not surprise us, but remind us that we must remain united and vigilant. Despite the statements and provocations, Albanians are moving forward. Today we have two Albanian states that are strengthening every day, as well as a powerful diaspora worldwide, which is always ready to help its country in any way,” he said.

“Let the Serbian chauvinists talk as much as they want; this does not stop our journey. Their dream of ethnically cleansing Albanians has failed once and for all,” Tahiraj concluded.

“The 21st century must be the century of development, success, and affirmation of Albanians. It is precisely these successes that Serbian chauvinism cannot bear, so such reactions are not accidental. ‘Let the dogs bark as much as they want; the caravan of Albanian successes continues to march powerfully forward,'” he added.

On the other hand, political analyst Eduard Gashi, for “Bota sot,” assessed that the Serbian minister’s statement is a serious signal for the region and proves that nationalist ideology in Serbia continues to be active.

Gashi stated that Kosovo institutions’ decision to declare Paunović persona non grata and the public support she received from the leader of the Socialist Party of Serbia, Ivica Dačić, shows that the rhetoric of the Milošević era has not disappeared.

“The scandalous statement of the Serbian Minister of Public Administration, Snezhana Paunović, where she claimed that if she were in Slobodan Milošević’s place, she would have carried out ‘ethnic cleansing in Kosovo in 1998,’ has ignited a new alarm in the Balkans,” he said. “Prishtina’s immediate decision to declare her permanently persona non grata and the defense offered by Ivica Dačić show that the old nationalist currents in Belgrade have never died out — they were simply hidden under the mask of pragmatic diplomacy.”

“When a government cabinet minister publicly declares she has no regrets for promoting ethnic cleansing and describes it as ‘part of the strategy’ of the Socialist Party of Serbia (SPS), we are no longer dealing with an individual gaffe. The open support of Deputy Prime Minister and SPS leader, Ivica Dačić, for Paunović confirms a bitter truth: the ideological legacy of Milošević remains an active pillar of Serbian politics,” Gashi added.

He noted that Dačić, who once served as Milošević’s spokesperson, uses this rhetoric not simply to please his right-wing base, but also to test the limits of Western tolerance. “This institutional support proves that the glorification of war crimes and historical revisionism are part of a well-organized state policy, which coexists without problem within the governing coalition in Belgrade,” he emphasized.

Gashi was also critical of the European Union’s reaction, saying that condemnatory statements are not enough if they are not accompanied by concrete measures against Serbia.

“The reaction of the European Union, through Enlargement Commissioner Marta Kos, was clear in principle: ‘There is no place in Europe for rhetoric that justifies, advocates, and glorifies ethnic cleansing.’ However, beyond such diplomatic statements, Brussels is once again showing the same lethargy that has characterized its foreign policy towards the Western Balkans,” he argued.

“As long as statements that call for genocidal violence pass with only verbal punishments and without real financial or political consequences, Serbia will have no incentive to change its behavior. The EU’s policy of ‘coddling’ Belgrade (under the pretext of keeping it away from Russian influence) has failed to bring democratic stability; on the contrary, it is fueling a sense of impunity,” he added.

According to Gashi, the European Union has concrete mechanisms at its disposal to pressure Belgrade, but so far has not used them effectively.

“The question now being posed in European chancelleries is pragmatic: Has the time come for the EU to move from words to actions? The tools to sanction this behavior exist and are quite effective if used: Freezing pre-accession funds (IPA), conditioning hundreds of millions of euros on respecting European values, would be the quickest and most sensitive blow. Suspending accession negotiations, making it clear that no new chapter can be opened for a state where government members openly call for ethnic cleansing. Targeted sanctions, such as travel bans and asset freezes in the EU for officials like Paunović and Dačić, would send a clear signal that the European red line cannot be crossed without personal cost,” he said.

“The ‘Paunović’ case shows that the normalization process of relations between Kosovo and Serbia is not being hindered only by technical issues, but by Serbia’s deep lack of confronting its criminal past. If the EU continues to play the role of a neutral spectator, it risks completely losing its credibility as a mediator and allowing the region to slide again towards the dark scenarios of the 1990s,” Gashi concluded for “Bota sot.”

The post Serbian Chauvinism Still Thrives, EU Urged for Concrete Action appeared first on Albeu.com.

Edhe pse Bashkimi Evropian ka reaguar ndaj deklaratave të Snezhana Paunoviqit, ministres serbe për Administratë Publike dhe Vetëqeverisje Lokale, ajo nuk është tërhequr nga qëndrimet e saj dhe vijon të mbajë të njëjtin tonë, pa u distancuar nga komentet që ngjallën reagime të gjera.

Paunoviq ka thelluar polemikat rreth qëndrimeve të saj për Kosovën, duke refuzuar të distancohet nga pohimi se po të gjendej në rolin e ish-presidentit Slobodan Millosheviq gjatë vitit 1998, do të realizonte “spastrim etnik të Kosovës”. Në vend të një kërkimi të ndjesës, ajo ka sulmuar kritikët, duke i akuzuar si persona të mbushur me “urrejtje ndaj Kosovës” dhe përfaqësues të “tradhtisë së brendshme”.

Nëpërmjet një postimi në Instagram, ministrja serbe hodhi edhe një deklaratë tjetër kundër shqiptarëve të Kosovës, duke u shprehur se do t’i “kthente në vendin e tyre të origjinës, Shqipëri”.

“Unë nuk do t’ju vrisja asnjërin prej jush, thjesht do t’ju ktheja në atdheun tuaj, Shqipëri. Besoj se ata do t’ju mirëprisnin,” shkroi Paunoviq.

Në anën tjetër, zëvendëskryeministri dhe ministri i Punëve të Brendshme të Serbisë, Ivica Daçiq, i ka dalë në mbrojtje, duke i quajtur kritikat ndaj ministres “të turpshme dhe hipokrite”.

Daçiq ka argumentuar se personat që akuzojnë Paunoviqin për nxitje të spastrimit etnik kanë qëndruar të heshtur përballë asaj që ai e quajti “spastrimi etnik i serbëve nga Kosova”, duke iu referuar largimit të komunitetit serb nga zona.

Analistët konsiderojnë se këto deklarata të fundit nga figura të larta politike në Serbi dëshmojnë se retorika nacionaliste dhe mentaliteti i viteve ’90 janë ende të pranishme, duke krijuar pasiguri për stabilitetin e rajonit ballkanik.

Sipas tyre, reagimet diplomatike nuk janë të mjaftueshme dhe Bashkimi Evropian duhet të ndërmarrë hapa konkretë ndaj Beogradit, duke e kushtëzuar mbështetjen dhe rrugën e integrimit me respektimin e standardeve evropiane dhe shkëputjen nga gjuha që justifikon krimet historike.

Ata theksojnë se Kosova dhe shqiptarët duhet të ruajnë unitetin dhe vigjilencën, ndërsa bashkësia ndërkombëtare duhet të jetë më e vendosur në përballjen me çdo përpjekje për të ringjallur ideologjitë nacionaliste që kanë prodhuar konflikte në rajon.

Veprimtari Saim Tahiraj, në një prononcim për “Bota sot”, ka pohuar se politika shoviniste serbe ka ndjekur për më shumë se një shekull një linjë të vazhdueshme të krijimit dhe zbatimit të projekteve kundër shqiptarëve.

Tahiraj ka nënvizuar se historia tregon që spastrimet etnike dhe krimet kundër shqiptarëve nuk kanë qenë incidente të veçanta, por pjesë e një politike të përhershme.

“Projektet serbe nuk kanë reshtur asnjëherë së hartuari dhe së zbatuari. Spastrimet etnike dhe krimet masive ndaj shqiptarëve nuk u ndalën asnjë çast. Nga dëbimet e shqiptarëve nga Toplica e deri te konflikti i fundit në Kosovë, politika shoviniste serbe zhvilloi një sërë fushatash të dhunshme që lanë pasoja të thella për popullin shqiptar,” ka deklaruar ai.

“Për më shumë se një shekull, shqiptarët u ndeshën me terror, masakra, spastrim etnik dhe krime të rënda, të cilat kishin për qëllim dobësimin dhe zhdukjen e tyre nga trojet e veta në Gadishullin Ilirik. Këto synime u testuan disa herë, por nuk u realizuan kurrë, megjithëse Serbia gëzonte përkrahjen e Rusisë dhe të disa aleatëve tradicionalë në Evropë,” shtoi ai.

“Populli shqiptar mbeti i pathyeshëm nëpër histori. Edhe kur mbeti i izoluar, ai qëndroi me stoicizëm, duke paguar një çmim shumë të lartë për lirinë dhe mbijetesën e tij,” theksoi Tahiraj.

Sipas tij, edhe sot dëgjohen deklarata me përmbajtje shoviniste nga zyrtarë serbë, çka tregon se kjo retorikë nuk është shuar.

“Për fat të keq, retorika shoviniste ndaj shqiptarëve nuk është zhdukur. Prandaj, deklarata të tilla nga zyrtarë serbë nuk janë as të parat dhe, me gjasë, as të fundit. Ato nuk duhet të na habisin, por të na kujtojnë se duhet të mbetemi të bashkuar dhe vigjilentë. Pavarësisht deklaratave dhe provokimeve, shqiptarët po ecin përpara. Sot kemi dy shtete shqiptare që po forcohen çdo ditë, si dhe një diasporë të fuqishme në mbarë botën, e cila është gjithmonë e gatshme të ndihmojë vendin e vet në çdo mënyrë,” ka thënë ai.

“Le të vazhdojnë të flasin sa të duan shovinistët serbë; kjo nuk e ndal rrugëtimin tonë. Ëndrra e tyre për spastrimin etnik të shqiptarëve ka dështuar njëherë e përgjithmonë,” përfundoi Tahiraj.

“Shekulli XXI duhet të jetë shekulli i zhvillimit, i suksesit dhe i afirmimit të shqiptarëve. Pikërisht këto suksese janë ato që nuk mund t’i përballojë shovinizmi serb, prandaj reagimet e tilla nuk janë të rastësishme. ‘Qentë le të lehin sa të duan; karvani i sukseseve shqiptare vazhdon të ecë fuqishëm përpara’,” shtoi ai.

Nga ana tjetër, njohësi i çështjeve politike, Eduard Gashi, për “Bota sot” ka vlerësuar se deklarata e ministres serbe është një sinjal serioz për rajonin dhe dëshmon se ideologjia nacionaliste në Serbi vazhdon të jetë aktive.

Gashi është shprehur se vendimi i institucioneve të Kosovës për ta shpallur Paunoviqin persona non grata dhe mbështetja publike që ajo mori nga lideri i Partisë Socialiste të Serbisë, Ivica Daçiq, tregojnë se retorika e epokës së Millosheviqit nuk është zhdukur.

“Deklarata skandaloze e ministres serbe për Administratë Publike, Snezhana Paunoviq, ku pohoi se po të ishte në vend të Sllobodan Millosheviqit do të kryente ‘spastrim etnik në Kosovë në vitin 1998’, ka ndezur një alarm të ri në Ballkan,” tha ai. “Vendimi i menjëhershëm i Prishtinës për ta shpallur atë persona non grata të përhershme dhe mbrojtja që i bëri Ivica Daçiq, tregojnë se rrymat e vjetra nacionaliste në Beograd nuk janë shuar kurrë — ato thjesht ishin fshehur nën maskën e diplomacisë pragmatike.”

“Kur një ministre e kabinetit qeveritar deklaron publikisht se nuk pendohet për promovimin e spastrimit etnik dhe e cilëson këtë si ‘pjesë të strategjisë’ së Partisë Socialiste të Serbisë (SPS), nuk kemi të bëjmë më me një gafë individuale. Mbështetja e hapur e zëvendëskryeministrit dhe liderit të SPS-së, Ivica Daçiq, për Paunoviqin konfirmon një të vërtetë të hidhur: trashëgimia ideologjike e Millosheviqit mbetet shtyllë aktive e politikës serbe,” shtoi Gashi.

Ai vuri në dukje se Daçiq, i cili dikur ka shërbyer si zëdhënës i Millosheviqit, e përdor këtë retorikë jo thjesht për të kënaqur bazën e tij të djathtë, por edhe për të provuar kufijtë e tolerancës së Perëndimit. “Kjo mbështetje institucionale dëshmon se glorifikimi i krimeve të luftës dhe rishikimi i historisë janë pjesë e një politike të mirëorganizuar shtetërore, e cila bashkëjeton pa problem brenda koalicionit qeverisës në Beograd,” theksoi ai.

Gashi ka qenë kritik edhe ndaj reagimit të Bashkimit Evropian, duke thënë se deklaratat e dënimit nuk mjaftojnë nëse nuk shoqërohen me masa konkrete ndaj Serbisë.

“Reagimi i Bashkimit Evropian, përmes Komisioneres për Zgjerim, Marta Kos, ishte i qartë në parim: ‘Nuk ka vend në Evropë për retorikë që arsyeton, avokon dhe glorifikon spastrimin etnik.’ Megjithatë, përtej deklaratave të tilla diplomatike, Brukseli po tregon sërish të njëjtën plogështi që ka karakterizuar politikën e tij të jashtme ndaj Ballkanit Perëndimor,” argumentoi ai.

“Për aq kohë sa deklaratat që bëjnë thirrje për dhunë gjenocidale kalojnë vetëm me ndëshkime verbale dhe pa pasoja reale financiare apo politike, Serbia nuk do të ketë asnjë stimul për të ndryshuar sjelljen e saj. Politika e BE-së për ‘përkëdheljen’ e Beogradit (nën pretekstin e mbajtjes së tij larg ndikimit rus) ka dështuar të sjellë stabilitet demokratik; përkundrazi, ajo po ushqen ndjenjën e mosndëshkimit,” shtoi ai.

Sipas Gashit, Bashkimi Evropian ka në dispozicion mekanizma konkretë për t’i bërë presion Beogradit, por deri më tani nuk i ka përdorur në mënyrë efektive.

“Pyetja që shtrohet tani në kancelaritë evropiane është pragmatike: A ka ardhur koha që BE-ja të kalojë nga fjalët te veprimet? Mjetet për të sanksionuar këtë sjellje ekzistojnë dhe janë mjaft efektive nëse përdoren: Ngrirja e fondeve të para-anëtarësimit (IPA), duke kushtëzuar qindra miliona euro me respektimin e vlerave evropiane, do të ishte goditja më e shpejtë dhe më e ndjeshme. Pezullimi i negociatave të anëtarësimit, duke e bërë të qartë se asnjë kapitull i ri nuk mund të hapet për një shtet ku anëtarët e qeverisë bëjnë thirrje hapur për spastrim etnik. Sanksione të shënjestruara, si ndalimi i udhëtimit dhe ngrirja e pasurive në BE për zyrtarët si Paunoviq dhe Daçiq, do të dërgonte një sinjal të prerë se linja e kuqe evropiane nuk mund të shkelet pa kosto personale,” tha ai.

“Rasti ‘Paunoviq’ tregon se procesi i normalizimit të marrëdhënieve mes Kosovës dhe Serbisë nuk po pengohet vetëm nga çështjet teknike, por nga mungesa e thellë e ballafaqimit të Serbisë me të kaluarën e saj kriminale. Nëse BE-ja vazhdon të mbajë rolin e spektatorit neutral, ajo rrezikon të humbasë plotësisht kredibilitetin e saj si ndërmjetësues dhe të lejojë që rajoni të rrëshqasë sërish drejt skenarëve të errët të viteve ’90,” përmbylli Gashi për “Bota sot”.

The post Shovinizmi serb ende gjallëron, BE-së i kërkohet veprim konkret appeared first on Albeu.com.

The debate over her comments regarding Kosovo continued after Paunović refused to apologise or distance herself from her assertion that, had she been in the position of former Serbian president Slobodan Milošević in 1998, she would have “ethnically cleansed Kosovo”. Instead, she attacked her critics, accusing them of “hatred toward Kosovo” and “internal betrayal”.

In a response posted on Instagram, the Serbian minister again addressed Kosovo Albanians with a provocative statement, saying she would send them back to Albania, which she described as their country of origin.

Paunović wrote that she would not kill any of them, but would simply return them to “your country of origin, Albania”, adding that she believed they would accept them.

She has been backed by Serbia’s Deputy Prime Minister and Interior Minister, Ivica Dačić. He described the criticism directed at the minister as “shameful and hypocritical”.

According to Dačić, those accusing Paunović of inciting ethnic cleansing did not react to what he described as the “ethnic cleansing of Serbs from Kosovo”, referring to the departure of Serbs from the country.

Analysts believe that the latest statements by senior Serbian officials demonstrate the continued presence of nationalism and approaches linked to the legacy of the 1990s in Serbia. According to them, this poses a risk to stability in the Balkans.

They believe that reactions solely at the diplomatic level are not enough. The European Union, they say, must take concrete steps against Belgrade by making support and the integration path conditional on respect for European values and a departure from language that justifies past crimes.

Analysts also stress the need for Kosovo and Albanians to remain united and vigilant, while the international community must take a firmer stance against any attempt to revive nationalist ideologies that have produced conflicts in the region.

Tahiraj: Serbian blueprints have never stopped; Albanians must preserve unity and vigilance

Activist Saim Tahiraj told “Bota sot” that Serbia’s chauvinist policy has, for more than a century, consistently pursued the drafting and implementation of plans against Albanians.

According to Tahiraj, the past shows that crimes and ethnic cleansing against Albanians have not been isolated cases, but part of an uninterrupted policy.

He said that Serbian plans have continuously been prepared and implemented, while ethnic cleansing and mass crimes against Albanians have not ceased. Tahiraj mentioned the expulsion of Albanians from the wider Toplica region and the most recent war in Kosovo, assessing that Serbia’s chauvinist policy carried out a series of violent campaigns with grave consequences for the Albanian people.

For more than a century, he said, Albanians have faced terror, massacres, ethnic cleansing and serious crimes, aimed at weakening and eliminating them from their lands on the Illyrian Peninsula. He said these aims were attempted several times but were not achieved, although Serbia had the support of Russia and some of its traditional allies in Europe.

Tahiraj assessed that the Albanian people remained undefeated during different historical periods and, even in circumstances when they were isolated, stood steadfast while paying a very high price for their freedom and survival.

He said that chauvinist statements against Albanians can still be heard in Serbian politics today, which, according to him, proves that this spirit has not ended.

According to Tahiraj, chauvinist rhetoric against Albanians unfortunately continues to exist. He assessed that the statements by Serbian representatives are not the first and may not be the last, so Albanians should not be surprised but should remain united and vigilant.

He added that Albanians are moving forward despite such provocations and statements. According to him, there are now two Albanian states that are growing stronger every day, as well as a powerful diaspora around the world, ready to help its homeland in every possible way.

Tahiraj stated that the words of Serbian chauvinists cannot obstruct the Albanian path and that their aim of ethnically cleansing Albanians has failed permanently.

He said that the 21st century should be a period of development, success and affirmation for Albanians. According to him, Serbian chauvinism cannot tolerate precisely these achievements, which is why such reactions are not accidental. Tahiraj concluded by saying that, regardless of how much opponents may speak, the caravan of Albanian successes continues to move powerfully forward.

Gashi: Serbian minister’s statement is an alarm signal for the Balkans; the EU must act

Political affairs expert Eduard Gashi told “Bota sot” that the Serbian minister’s stance is a serious signal for the region and shows that nationalist ideology remains present in Serbia.

Gashi said that Paunović being declared persona non grata by Kosovo’s institutions, as well as the public support she received from the leader of Serbia’s Socialist Party, Ivica Dačić, show that the rhetoric of the Milošević era has not disappeared.

According to him, Paunović’s statement that, if she were in Slobodan Milošević’s place, she would carry out “ethnic cleansing in Kosovo in 1998”, has raised a new alarm in the Balkans. Gashi said that Pristina’s immediate decision to declare her permanently persona non grata and the defence offered by Dačić demonstrate that the old nationalist currents in Belgrade have not faded away, but have merely hidden behind pragmatic diplomacy.

He assessed that when a government cabinet minister expresses no remorse for promoting ethnic cleansing and presents it as “part of the strategy” of Serbia’s Socialist Party, it cannot be considered an individual gaffe.

According to Gashi, the open support of Deputy Prime Minister and SPS leader Ivica Dačić for Paunović confirms that Milošević’s ideological legacy remains active in Serbian politics. He said that Dačić, who was once Milošević’s spokesman, uses this rhetoric to appease right-wing voters and test the limits of Western tolerance.

Gashi believes that this institutional support shows that the glorification of war crimes and revision of history are part of an organised state policy that coexists within the ruling coalition in Belgrade.

He also criticised the European Union’s response, stressing that declarative condemnations are not sufficiently valuable unless they are accompanied by concrete measures against Serbia.

Gashi said that the response of Enlargement Commissioner Marta Kos was clear in principle, as she stated that there is no place in Europe for rhetoric that justifies, advocates or glorifies ethnic cleansing. However, according to him, Brussels continues to display the sluggishness that has characterised its foreign policy toward the Western Balkans.

According to him, as long as statements calling for genocidal violence are punished only verbally and bring no real political or financial consequences, Serbia will have no reason to change its behaviour. Gashi assessed that the EU policy of “coddling” Belgrade, on the grounds of distancing it from Russian influence, has not produced democratic stability and, on the contrary, is strengthening the sense of impunity.

He said that the EU has clear mechanisms to exert pressure on Belgrade, but stressed that they have not so far been used effectively.

Gashi raised the question of whether the time has come for European capitals to move from statements to action. He mentioned freezing pre-accession IPA funds, stressing that Serbia receives hundreds of millions of euros from the EU and that making these funds conditional on respect for European values would be the fastest and most effective measure.

As other measures, he mentioned suspending accession negotiations and not opening new chapters for a state whose government members publicly call for ethnic cleansing. Gashi also suggested targeted sanctions, including travel bans and the freezing of EU assets for officials such as Paunović and Dačić, saying this would send the message that crossing Europe’s red line carries personal costs.

In conclusion, Gashi stated that the “Paunović” case shows that the normalisation of relations between Kosovo and Serbia is blocked not only by technical issues, but also by Serbia’s lack of a deep reckoning with its criminal past. He warned that if the EU continues to act as a neutral spectator, it risks losing its credibility as a mediator and allowing the region to slide once again toward the dark scenarios of the 1990s.

The post Analysts Call for Concrete EU Action: Serbian Chauvinist Rhetoric Remains Alive appeared first on Albeu.com.

Ministrja serbe për Administratë Publike dhe Vetëqeverisje Lokale, Snezhana Paunoviq, nuk është tërhequr nga qëndrimet e saj, ndonëse deklaratat e saj kanë nxitur reagime të shumta dhe janë dënuar nga Bashkimi Evropian.

Debati për komentet e saj lidhur me Kosovën ka vazhduar, pasi Paunoviq refuzoi të kërkonte falje apo të distancohej nga pohimi se, po të ndodhej në vendin e ish-presidentit serb Slobodan Millosheviq në vitin 1998, do ta kishte “pastruar etnikisht Kosovën”. Në vend të kësaj, ajo i sulmoi kritikët, duke i akuzuar për “urrejtje ndaj Kosovës” dhe “tradhti të brendshme”.

Në një reagim të publikuar në Instagram, ministrja serbe iu drejtua sërish shqiptarëve të Kosovës me një deklaratë kundërshtuese, duke thënë se do t’i kthente në Shqipëri, të cilën e quajti vendin e tyre të lindjes.

Paunoviq shkroi se nuk do të vriste asnjërin prej tyre, por thjesht do t’i kthente në “vendin tuaj të lindjes, Shqipëri”, duke shtuar se besonte se ata do t’i pranonin.

Në krah të saj është rreshtuar zëvendëskryeministri dhe ministri i Brendshëm i Serbisë, Ivica Daçiq. Ai i quajti “të turpshme dhe hipokrite” kritikat e drejtuara ndaj ministres.

Sipas Daçiqit, personat që e akuzojnë Paunoviqin për nxitje të spastrimit etnik nuk kanë reaguar ndaj asaj që ai e përshkroi si “spastrim etnik të serbëve nga Kosova”, duke iu referuar largimit të serbëve nga vendi.

Analistët konsiderojnë se prononcimet e fundit të zyrtarëve të lartë serbë dëshmojnë praninë e vazhdueshme të nacionalizmit dhe të qasjeve të lidhura me trashëgiminë e viteve ’90 në Serbi. Sipas tyre, kjo paraqet rrezik për stabilitetin e Ballkanit.

Ata vlerësojnë se reagimet vetëm në nivel diplomatik nuk mjaftojnë. Bashkimi Evropian, sipas tyre, duhet të ndërmarrë hapa konkretë ndaj Beogradit, duke e kushtëzuar mbështetjen dhe rrugën integruese me respektimin e vlerave evropiane dhe largimin nga gjuha që arsyeton krimet e së kaluarës.

Po ashtu, analistët theksojnë nevojën që Kosova dhe shqiptarët të jenë të bashkuar e vigjilentë, ndërsa komuniteti ndërkombëtar duhet të ketë qëndrim më të prerë ndaj çdo tentative për rikthimin e ideologjive nacionaliste që kanë prodhuar konflikte në rajon.

Tahiraj: Elaboratet serbe nuk janë ndërprerë asnjëherë, shqiptarët duhet të ruajnë unitetin dhe vigjilencën

Veprimtari Saim Tahiraj ka deklaruar për “Bota sot” se politika shoviniste e Serbisë, për më shumë se një shekull, ka ndjekur vazhdimisht politikën e hartimit dhe zbatimit të elaborateve kundër shqiptarëve.

Sipas Tahirajt, e kaluara tregon se krimet dhe spastrimet etnike kundër shqiptarëve nuk kanë qenë raste të veçuara, por pjesë e një politike të pandërprerë.

Ai ka thënë se elaboratet serbe janë përgatitur dhe zbatuar vazhdimisht, ndërsa spastrimet etnike dhe krimet masive ndaj shqiptarëve nuk janë ndalur. Tahiraj përmendi dëbimet e shqiptarëve nga Toplica e gjerë dhe luftën e fundit në Kosovë, duke vlerësuar se politika shoviniste serbe zhvilloi një seri fushatash të dhunshme me pasoja të rënda për popullin shqiptar.

Për më tepër se një shekull, sipas tij, shqiptarët janë përballur me terror, masakra, spastrim etnik dhe krime të rënda, me synimin që të dobësoheshin dhe të zhdukeshin nga trojet e tyre në Gadishullin Ilirik. Ai tha se këto synime u provuan disa herë, por nuk u realizuan, ndonëse Serbia kishte mbështetjen e Rusisë dhe të disa aleatëve të saj tradicionalë në Evropë.

Tahiraj vlerësoi se populli shqiptar mbeti i pamposhtur në periudha të ndryshme historike dhe, edhe në rrethanat kur ishte i vetmuar, qëndroi stoik duke paguar çmim shumë të lartë për lirinë dhe mbijetesën e vet.

Ai tha se edhe sot nga politika serbe dëgjohen deklarata shoviniste ndaj shqiptarëve, çka sipas tij dëshmon se kjo frymë nuk ka përfunduar.

Sipas Tahirajt, retorika shoviniste kundër shqiptarëve fatkeqësisht vazhdon të ekzistojë. Ai vlerësoi se deklaratat e përfaqësuesve serbë nuk janë të parat dhe mund të mos jenë as të fundit, ndaj shqiptarët nuk duhet të befasohen, por të qëndrojnë të bashkuar dhe vigjilentë.

Ai shtoi se shqiptarët po ecin përpara pavarësisht provokimeve dhe deklaratave të tilla. Sipas tij, sot ekzistojnë dy shtete shqiptare që po forcohen çdo ditë, si edhe një mërgatë e fuqishme në gjithë botën, e gatshme të ndihmojë vendin e saj në çdo mënyrë.

Tahiraj deklaroi se fjalët e shovinistëve serbë nuk mund ta pengojnë rrugëtimin e shqiptarëve dhe se synimi i tyre për spastrim etnik të shqiptarëve ka dështuar përfundimisht.

Ai tha se shekulli XXI duhet të jetë periudha e zhvillimit, suksesit dhe afirmimit të shqiptarëve. Sipas tij, pikërisht këto arritje nuk mund t’i përballojë shovinizmi serb, prandaj reagimet e tilla nuk janë të rastësishme. Tahiraj përfundoi duke thënë se, pavarësisht sa mund të flasin kundërshtarët, karvani i sukseseve shqiptare vazhdon të ecë fuqishëm përpara.

Gashi: Prononcimi i ministres serbe është sinjal alarmi për Ballkanin, BE-ja duhet të veprojë

Njohësi i çështjeve politike, Eduard Gashi, ka deklaruar për “Bota sot” se qëndrimi i ministres serbe është një sinjal serioz për rajonin dhe tregon se ideologjia nacionaliste mbetet e pranishme në Serbi.

Gashi tha se shpallja e Paunoviqit persona non grata nga institucionet e Kosovës, si edhe mbështetja publike që ajo mori nga lideri i Partisë Socialiste të Serbisë, Ivica Daçiq, tregojnë se retorika e kohës së Millosheviqit nuk është zhdukur.

Sipas tij, deklarata e Paunoviqit se, po të ishte në vend të Sllobodan Millosheviqit, do të kryente “spastrim etnik në Kosovë në vitin 1998”, ka ngritur një alarm të ri në Ballkan. Gashi tha se vendimi i menjëhershëm i Prishtinës për ta shpallur atë persona non grata të përhershme dhe mbrojtja e ofruar nga Daçiq dëshmojnë se rrymat e vjetra nacionaliste në Beograd nuk janë shuar, por vetëm janë fshehur pas diplomacisë pragmatike.

Ai vlerësoi se, kur një ministre e kabinetit qeveritar nuk shpreh pendesë për promovimin e spastrimit etnik dhe e paraqet atë si “pjesë të strategjisë” së Partisë Socialiste të Serbisë, nuk mund të bëhet fjalë për një gafë individuale.

Sipas Gashit, përkrahja e hapur e zëvendëskryeministrit dhe liderit të SPS-së, Ivica Daçiq, ndaj Paunoviqit konfirmon se trashëgimia ideologjike e Millosheviqit mbetet aktive në politikën serbe. Ai tha se Daçiq, i cili dikur ishte zëdhënës i Millosheviqit, e përdor këtë retorikë për të kënaqur elektoratin e djathtë dhe për të testuar kufijtë e durimit të Perëndimit.

Gashi konsideron se kjo mbështetje institucionale tregon se glorifikimi i krimeve të luftës dhe rishikimi i historisë janë pjesë e një politike të organizuar shtetërore, e cila bashkëjeton brenda koalicionit qeverisës në Beograd.

Ai kritikoi edhe reagimin e Bashkimit Evropian, duke theksuar se dënimet deklarative nuk kanë vlerë të mjaftueshme nëse nuk shoqërohen me masa konkrete ndaj Serbisë.

Gashi tha se reagimi i Komisioneres për Zgjerim, Marta Kos, ishte i qartë në parim, pasi ajo deklaroi se në Evropë nuk ka vend për retorikë që arsyeton, avokon apo glorifikon spastrimin etnik. Megjithatë, sipas tij, Brukseli vazhdon të shfaqë plogështinë që e ka karakterizuar politikën e tij të jashtme ndaj Ballkanit Perëndimor.

Sipas tij, përderisa deklaratat që bëjnë thirrje për dhunë gjenocidale ndëshkohen vetëm verbalisht dhe nuk sjellin pasoja reale politike apo financiare, Serbia nuk do të ketë arsye për të ndryshuar sjellje. Gashi vlerësoi se politika e BE-së për “përkëdheljen” e Beogradit, me arsyetimin e largimit të tij nga ndikimi rus, nuk ka prodhuar stabilitet demokratik dhe, përkundrazi, po forcon ndjenjën e mosndëshkimit.

Ai tha se BE-ja ka mekanizma të qartë për të ushtruar presion ndaj Beogradit, por theksoi se deri tani ato nuk janë përdorur në mënyrë efektive.

Gashi shtroi pyetjen nëse ka ardhur momenti që kancelaritë evropiane të kalojnë nga deklaratat në veprime. Ai përmendi ngrirjen e fondeve të para-anëtarësimit, IPA, duke theksuar se Serbia përfiton qindra miliona euro nga BE-ja dhe se kushtëzimi i këtyre fondeve me respektimin e vlerave evropiane do të ishte masa më e shpejtë dhe më e ndjeshme.

Si masa të tjera, ai përmendi pezullimin e negociatave për anëtarësim dhe mos-hapjen e kapitujve të rinj për një shtet ku anëtarët e qeverisë bëjnë thirrje publikisht për spastrim etnik. Gashi sugjeroi gjithashtu sanksione të shënjestruara, përfshirë ndalimin e udhëtimit dhe ngrirjen e pasurive në BE për zyrtarë si Paunoviq dhe Daçiq, duke thënë se kjo do të përcillte mesazhin se tejkalimi i vijës së kuqe evropiane ka kosto personale.

Në përfundim, Gashi deklaroi se rasti “Paunoviq” tregon se normalizimi i raporteve mes Kosovës dhe Serbisë nuk bllokohet vetëm nga çështje teknike, por edhe nga mungesa e ballafaqimit të thellë të Serbisë me të kaluarën e saj kriminale. Ai paralajmëroi se, nëse BE-ja vazhdon të sillet si spektator neutral, rrezikon të humbë kredibilitetin si ndërmjetësues dhe të lejojë që rajoni të rrëshqasë sërish drejt skenarëve të errët të viteve ’90.

The post Analistët kërkojnë veprime konkrete nga BE-ja: Retorika shoviniste serbe mbetet e gjallë appeared first on Albeu.com.