Po e them shpejt si e mendoj këtë punën e kandidatit të “AliBashës” për Tiranën sa nuk i ka dalë ende emri, që të mos kompleksohem pastaj nëse është dikush që e njoh: Kushdo qoftë ai/ajo që fraksioni i PD-së mund të nxjerrë për zgjedhjet e 14 majit, sado i mençur të jetë ai, i zgjuar, i përkushtuar, sinqerisht i fiksuar për të luftuar Erion Veliajn, në fund nuk ka për të shkuar më larg se Hysni Milloshi në 2011.

Në zgjedhjet vendore të 2011-ës Hysni Milloshi mori 1394 vota komunistësh, pra të majta, që do t’i kishin siguruar Edi Ramës një fitore bindëse ndaj Lulzim Bashës. Sepse, pas rinumërimit të fletëve të votimit në kutitë e gabuara, Rama humbi për 81 vota (Basha 124786/Rama 124705).

Situata rrezikon të përsëritet, me sondazhet e Zaloshnjës që i vendosin një tavan maksimal prej 55% Erion Veliajt, që mbështetjen për Alibeajn nuk e çojnë më shumë se 8% (çka ngjan prapë artificialisht lart) dhe me simpatizantët e Belind Këlliçit që e shohin mëse të mundur rikuperimin e diferencës me Veliajn në 5 muajt e mbetur. Por nëse opozita do të dalë me dy kandidatë në zgjedhjet e 14 majit askush nuk ka për të pasur asnjë shans. Dhe nuk mendoj se as vetë Veliaj do ta donte, kërkonte, apo sponsorizonte një fitore të tillë.

Ndaj çdo kandidim i dikujt tjetër nga fraksioni i PD-së përveç Këlliçit do t’i ngjante një akti të pastër tradhëtie veresie. Jo se “tradhëtia” i nënshtrohet gjithmonë logjikës financiare, – shpesh ne shqiptarët tradhëtojmë emocionalisht për inat të “vjehrrës”, – por për dikë që e sheh aksionin e vet politik në perspektivën e zgjedhjeve parlamentare të 2025, prishja e garës në Tiranë, Elbasan, Durrës, e ndoshta edhe në Vorë e Kamëz, thjesht sa do të përshpejtonte fundin e tij politik. Vetëm në mos qofshin “AliBashët” si ata pilotët japonëze të njësisë speciale të “erës hyjnore” (Divine Wind Special Attack Unit), që, të mbaruar se të mbaruar ishin, por luftonin që në fundin e tyre të merrnin me vete edhe sa më shumë kundërshtarë. “Kamikaze” quheshin.

The post “Hysni Milloshi” i Alibeajt appeared first on Albeu.com.

Bota ndryshon futbollin. Futja e të dhënave të mëdha, studimi i çdo situate me analiza të ndeshjeve, përgatitja fizike gjithnjë e më e sofistikuar që sot tregon sportistë të vërtetë në çdo nivel profesional. Edhe në krahasim me vetëm pesë vite më parë, po flasim për një sport tjetër.

Bota ka ndryshuar me futbollin. Në përzgjedhjet që kemi vëzhguar në këtë “dritare” të FIFA-s, vëmë re gjithnjë e më shumë se sa skuadra përfaqësohen nga të rinjtë e brezit të dytë, pra fëmijë nga diaspora, çifte me prindër nga kombe të ndryshme apo që kanë ardhur shumë të rinj në vendin e tyre, atdheu i ri.

Keqardhje e kombëtares së Italisë?

Willy Gnonto, me fillimin kundër Hungarisë, ka lindur në Verbania nga prindër të Fildishtë dhe është rritur këtu edhe në futboll, duke zgjedhur kombëtaren italiane. Nicola Zalewski, i cili shpërtheu vitin e kaluar në rolin e të pestit të majtë në Romë, zgjodhi në vend të tij kombëtaren e prindërve të tij, Poloninë. Padyshim legjitim dhe i respektueshëm, por është vërtet turp të mos mund ta kemi si përfaqësues blu pasi është rritur në sistemin tonë të futbollit. Pikërisht si Kristjan Asllani, i lindur në Shqipëri dhe mbërriti në Itali në vitin 2000, në Buti të provincës së Pizës në moshën dy vjeçare. Ai është formuar nga një prej sektorëve më të mirë të të rinjve në vendin tonë, ai i Empolit, por do ta shohim si protagonist me fanellën e Shqipërisë në nivel ndërkombëtar. Për më tepër,

debutimi i Kristjanit me Kombëtaren U21 të Shqiponjave daton në qershor të vitit 2021, kur Asllani u tregoi shumë njerëzve të brendshëm se sa vlen. Në janar të atij viti ai veshi tashmë fanellën e ekipit të parë të Empolit, në një ndeshje të Kupës së Italisë dhe në fund të atij sezoni do të jetë një nga elementët kyç të fitores së ekipit toskan në Primavera, kampionatin.

‘Parashikimi’ i Andreazzolit

Ata që ndoqën rrugën e tij rinore tashmë e dinë se çfarë lloj lojtari kemi përballë dhe çfarë perspektive mund të tërheqim për të. Në maj të vitit 2022, pak para një ndeshjeje Inter – Empoli, jam në margjinat e stadiumit San Siro, shoh Aurelio Andreazzoli të kalojë, magjistari që në atë sezon e bëri Empolin të luante futbollin më të mirë në Itali, duke e shpëtuar atë me muaj të tërë. “Zotëri, zotëri”. Ai afrohet dhe së bashku me Lele Adanin dhe drejtorin sportiv Pietro Accardi fillojmë të flasim për garën dhe sezonin që po mbyllet triumfalisht për Empolin. Në një moment Adani e pyet Andreazzolin: “Kam pak kohë që e ndjek Asllanin dhe më pëlqen shumë, ku mund të shkojë Asllani?”. Përgjigja e teknikut është e detyrueshme. Kthehet drejt fushës dhe tregon: “këtu”. Aurelio do të thotë niveli, ai është një lojtar i San Siros, me pak fjalë, dhe në vend të kësaj pas asaj ndeshjeje në të cilën ai luan një pjesë të parë përrallore të sezonuar me një gol të mrekullueshëm, i pari në Serie A, do të jetë Meazza, shtëpia e tij e radhës.

Zgjodha të rikthej thelbin e diskutimit, atë vërtet të rëndësishëm. Skena e ndeshjes në vijën anësore filloi me një qortim. Trajneri më akuzoi se nuk kisha organizuar darkën me Adanin, siç kisha marrë përsipër të bëja në takimin tonë të parë. Një takim në shtator, në Monteboro, selia e Empolit, ku tashmë flitej për Asllanin dhe perspektiva shumë të larta. Në fillim të kampionatit, përballë mbrojtjes ishte Samuele Ricci, Asllani kënaqej të ishte rezervë e tij. “Koha e tij do të vijë së shpejti, ai po përgatitet i madh, ai është një Jorginho i vogël, ky djalë është një sfungjer, ju i jepni një aluzion dhe në veprimin e radhës e shihni atë tashmë të asimiluar”. Ricci shkon në Torino në janar dhe Asllani nuk lëviz më nga njëmbëdhjetë emrat e parë të listës.

Asllani sheh futbollin

Sa e vështirë është të shohësh talente të mëdha në ekipet e të rinjve? Jo aq e vështirë

Sa e vështirë është t’i sjellësh këto aftësi, në një kohë të shkurtër, me të rriturit? Shume e veshtire.

Asllani e sheh futbollin sot, futbollin e ka parë thuajse gjithmonë, që kur ka ardhur ne Empoli me këshillën e ish-qendërmbrojtësit blu Lorenzo Pratali, i cili i përket Butit dhe aty e njeh talentin e këtij djali që luan pa dallim me të dyja këmbët tashmë në gjashtë vjet.

Buti, Empoli, San Siro, dhe një gol nga mesfushori sulmues. Ndeshja në të cilën folëm do të shënojë golin e tij të parë në ligën e parë, ai e luan atë si numri 10: një përjashtim (ai praktikisht ka luajtur gjithmonë në median me tre lojtarë në sektorin e të rinjve të ekipit toskan). Një përjashtim që flet për aftësitë e tij si futbollist, njeh kohën dhe hapësirën me lexime të cilësisë më të lartë, aq sa një vëzhgues i një klubi të madh të huaj më kishte thënë, duke parë natyrshmërinë e tij në rol: “A je i sigurt që ai nuk ka luajtur kurrë atje? Lëviz si një trokar!”

I sigurt.

Numri i pranimit 2. Në bisedën e parë me Andreazzolin, trajneri më kishte konfirmuar dhe nënvizonte vazhdimisht seriozitetin e djalit (dhe të familjes), se ambienti i Empolit kishte nxituar të më nënshtrohej, sapo e futa temën. .

Nën hijen e Lukakut

Pak veta e vunë re në prezantimin zyrtar të Kristjanit, pasi ajo u zhvillua në të njëjtën ditë me atë të Lukakut, me fotografë dhe gazetarë të zënë duke parë kthimin e belgut në shtëpi. Asllani ishte shumë i emocionuar por tashmë i përgatitur, njihte historinë e Interit dhe kishte studiuar atë të qytetit të tij të ri, Milanos. Një detaj që tregon shumë për të dhe që ndoshta do të mbahet mend një ditë në rrëfimin ex post që përdor sot.

Fillimi i para-sezonit e pa atë protagonist, jo vetëm në rolin e tij klasik, por edhe përkrah Brozovic: në një ekip që lufton për të gjetur kreativitet dhe hapësirë, veçanërisht kur sulmon një mbrojtje të vendosur, cilësitë e tij duken perfekte për t’i dhënë atij një sezon me minuta cilësore. Edhe kroati tregoi menjëherë se është i kënaqur me të riun shqiptar: kush e kupton mirë futbollin ndihet mirë me EpicBrozo, do të thosha se është e vetmja mënyrë për të mos pësuar shigjeta gjatë ndeshjes.

Megjithatë, pas një ndeshje miqësore ndaj Villarrealit në Pescara, Asllani humbet terren në hierarkinë e Simone Inzaghit, i cili i jep vetëm pak minuta, 24 në ligë dhe 6 në Champions. Një zgjedhje që pakkush e kupton, duke nisur nga tifozët e Interit që e panë sezonin të palindur ashtu siç shpresohej dhe që prej kohësh kërkojnë ndryshime dhe fleksibilitet më të madh nga trajneri i Piacenza. Lëndimi i Marcelo Brozovic në ekipin kombëtar duhet ta katapultojë atë në njëmbëdhjetëshen më të mirë duke filluar nga e diela. 30 minuta janë të pakta për një përgatitje adekuate, por kreu i djalit të gjithë thonë se është gati për kërcim, edhe nëse një ekip me pak siguri si ai i sotëm i drejtuar nga Simone Inzaghi nuk është ndoshta ideal për të lënë gjurmë, por për ata që e bëjnë këtë, ata njohin dhurata të mëdha, është pothuajse e natyrshme të kërkosh të mos kujdesesh për njëzet vitet e tij.

Në fund të fundit, për këtë djalë të lindur në Shqipërinë e mesme në mars 2002, fusha ka folur gjithmonë dhe vetëm./ h.ll/albeu.com

The post Kristjan Asllani, “Jorginho” i vogël i cili është gati për Interin appeared first on Albeu.com.

Në një pjesë të editorialit Rama thotë: “Nëse Ballkani Perëndimor nuk mund të vijë në BE, ndoshta BE -ja mund të vijë në Ballkanin Perëndimor. Ka hapa konkretë që mund të ndërmerren menjëherë. BE-ja mund të krijojë mekanizma bashkëpunimi që vendosin në mënyrë efikase disa nga përfitimet e dyanshme të anëtarësimit, pa ngritur indinjatën e atyre që kundërshtojnë pranimin tonë”.

Editoriali i plotë i Ramës:

Shqipëria po bëhet gati për në BE, pavarësisht çfarë

Tetëmbëdhjetë vjet më parë, në Samitin e 2003 Bashkimi Evropian-Ballkani Perëndimor në Selanik, na u tha se “e ardhmja e Ballkanit është brenda Bashkimit Evropian”. BE-ja që atëherë ka përsëritur “mbështetjen e saj të qartë” për perspektivën evropiane të vendeve të Ballkanit Perëndimor, pasi samitet mbahen tani çdo vit dhe të njëjtat deklarata përsëriten. Por mund të jemi ende në 2003.

Në atë kohë, kryefjala e BE-së ishte “zgjerimi”. Tani, mbështetja e qartë e Evropës duket se është bërë kontigjente dhe ndoshta grindjet e brendshme të bllokut nënkuptojnë se premtimi për zgjerim duhet të anulohet përkohësisht. Megjithatë, ne nuk presim thjesht BE-në. Ne po përgatitemi për të dhe po krijojmë mundësi për njerëzit tanë.

Besoj se shqiptarët janë ndër komunitetet më pro BE-së në Evropë. Kur komunizmi u shemb dhe ne ishim të lirë të zgjidhnim rrugën tonë, ne zgjodhëm Brukselin. Që atëherë, ne kemi bërë gjithçka që na kërkohet në aplikimin tonë për anëtarësim. BE -ja mund të jetë e paaftë për të përmbushur premtimet e saj, por Shqipëria është akoma e përkushtuar ndaj idealeve evropiane, dhe ne me shumë mundësi do t’i qëndrojmë besnike parimeve të saj themeluese, edhe pasi anëtarët e saj i kanë lënë ato prapa.

Brezat tanë të ardhshëm meritojnë të gëzojnë shpërblimet e anëtarësimit, por ne jemi peng i të njëjtave forca historike të ndarjes që BE-ja u krijua për të eliminuar. BE -ja duhet të pranojë se po humb fytyrën me mbrojtësit e saj më të fortë, ndërsa përparimi ynë drejt anëtarësimit bllokohet nga vetëm një veto e çuditshme e kolateralit – Bullgaria.

E njëjta pasiguri vlen edhe për Maqedoninë e Veriut – e cila ka shkuar aq larg sa ka ndryshuar emrin – dhe për liberalizimin e vizave për qytetarët e Kosovës, të cilët tani janë më pak të lirë të udhëtojnë se më parë, edhe pse i kanë përmbushur të gjitha kërkesat e BE-së.

Por nëse Ballkani Perëndimor nuk mund të vijë në BE, ndoshta BE -ja mund të vijë në Ballkanin Perëndimor. Ka hapa konkretë që mund të ndërmerren menjëherë. BE-ja mund të krijojë mekanizma bashkëpunimi që vendosin në mënyrë efikase disa nga përfitimet e dyanshme të anëtarësimit, pa ngritur indinjatën e atyre që kundërshtojnë pranimin tonë.

Për këtë qëllim, BE-ja mund ta mbështesë rajonin ekonomikisht nëpërmjet Planit të saj Ekonomik dhe Investimeve për Ballkanin Perëndimor , për të cilin tashmë janë identifikuar disa projekte. Por duhet bërë më shumë, veçanërisht për të siguruar që rajoni të marrë pjesë plotësisht në tranzicionin dixhital dhe të gjelbër të BE-së. Këto tranzicione kërkohen për pjesëmarrje të plotë në ekonomitë evropiane dhe ne rrezikojmë të ngelim prapa.

BE -ja gjithashtu mund të na ndihmojë të ruajmë mendjet tona më të ndritura me programe të përbashkëta të arsimit të lartë dhe integrim në sistemin arsimor të BE -së, në mënyrë që të rinjtë të gjejnë mundësi më të mira në shtëpi.

Vendet e Ballkanit Perëndimor mund të përfshihen gjithashtu në planet emergjente të BE-së, pasi së bashku po përballemi me një krizë potencialisht shkatërruese energjetike që mund të zhbëjë progresin e viteve në rajon. Ne duhet të sigurojmë që qytetarët tanë të mos mbeten të pambrojtur.

Së fundi, BE-ja mund të ndërmarrë hapa praktikë, në mënyrë që të mund të zbatojmë më shpejt katër liritë e BE-së – lëvizjen e lirë të mallrave, kapitalit, shërbimeve dhe njerëzve – në tre vendet tona, Shqipërinë, Maqedoninë e Veriut dhe Serbinë. Kjo është diçka që të gjitha vendet e Ballkanit Perëndimor do të duhet të bëjnë nëse ne do t’i bashkohemi tregut të vetëm dhe Banka Botërore ka thënë se duke bërë këtë mund të shtojë deri në 10 përqind të PBB-së së secilit prej vendeve tona.

Ne të tre e quajmë këtë përpjekje Iniciativa Ballkanike e Hapur dhe është diçka që tashmë e kemi filluar duke zotëruar frymën dhe parimet e Procesit të Berlinit. Shpresojmë të fillojmë lëvizjen e lirë të mallrave në janar 2022 dhe të hapim kufijtë tanë deri në janar 2023. Dhe është e vetëkuptueshme që Open Balkans është i hapur për të gjitha vendet e Ballkanit Perëndimor sa herë që ata vendosin të bashkohen.

Kjo ide shkon përpara në axhendën që është përsëritur që nga Selaniku dhe që formon format e prekshme të Procesit të Berlinit, shpallur në vitin 2014. Ne vazhdojmë të mbështesim dhe marrim pjesë në të dy proceset, por nuk duam të presim derisa të tjerët të thonë se ata janë gati.

Ne duam rezultate – për të bërë reforma dhe që njerëzit tanë të marrin përfitimet. Mbështetja për këtë iniciativë do të tregonte se BE-ja është serioze për vetë Procesin e Berlinit dhe ne do të mirëprisnim ndihmën teknike për të siguruar që po përmbushim standardet teknike dhe rregullatore të BE-së.

Shpresojmë që BE dhe miqtë tanë të tjerë, në Londër dhe Uashington, të bashkohen me ne dhe të inkurajojnë të tjerët në rajon të ecin përpara gjithashtu. Kështu ndërtojmë mbështetje këtu dhe tregojmë se jemi gati të jemi më afër Evropës.

Si kombe të Ballkanit Perëndimor, ne duhet të shikojmë nga e ardhmja jonë – jo një e ardhme që nuk materializohet kurrë, por ajo që ne mund ta kontrollojmë. Një qytetar i lindur në 2003 tani është mjaft i rritur për të votuar, për të qenë një anëtar i plotë i komunitetit të tij politik, ndërsa ne jemi ende duke pritur për t’u bashkuar me tonën. Gjëja e fundit që duam është që angazhimi ynë 18-vjeçar të shkojë pa qëllim drejt moshës së mesme./albeu.com

The post Rama: Nëse Ballkani Perëndimor nuk shkon në BE, ndoshta BE-ja mund të vijë në Ballkanin Perëndimor appeared first on Albeu.com.