Më pak se një javë pas fillimit të kundërofensivës së fundit të ushtrisë së Ukrainës kundër forcave pushtuese ruse, ekziston një dëshirë e natyrshme për të shpallur suksesin ose dështimin e saj. Në fakt, natyra e luftimeve dhe kaosi i luftës nuk e lejojnë këtë gjë.

Është thjesht shumë herët për të thënë nëse Ukraina, do të arrijë apo jo ta dëbojë Rusinë përtej kufijve, sikurse premton presidenti Volodymyr Zelensky. Por në panoramën më të përgjithshme, fakti që Ukraina po kundërsulmon në kolona të organizuara dhe të mirë-furnizuara, është një shenjë tjetër e dështimit të kushtueshëm dhe katastrofik të Rusisë.

Lufta e ideuar nga vetë Vladimir Putin dhe e nisur në fundin e shkurtit, synonte të rrëzonte udhëheqjen ukrainase, të pushtonte kryeqytetin Kiev dhe të instalonte aty një qeveri kukull përmes një sulm të vetëm me shumë fronte. Kur ajo përpjekje dështoi, Putini nisi një fushatë të riorganizuar përgjatë linjave më të shkurtra, për të krijuar një zonë tampon për Rusinë në jug dhe lindje të Ukrainës, dhe për ta asfiksuar ekonominë ukrainase përmes pushtimit të portit të Odesës.

Por tani ky projekt është bllokuar. Pas më shumë se 6 muaj luftimesh – me një brutalitet dhe shpërdorim të skajshëm, me koston e mijëra trupave, dhe me një furnizim të madh armatimesh – Rusia po shkon drejt dimrit. Përveç shkatërrimit dhe vdekjeve të shumta, Putini nuk ka asgjë për të treguar për pushtimin më të madh të një territori evropian në gati 80 vjet.

Dimri ka qenë aseti strategjik më i madh i Rusisë në luftërat e mëparshme, duke “ngrirë” ambiciet e Napoleonit dhe Hitlerit për të pushtuar Moskës. Ndaj ky sezon është bërë shpresa e fundit e Putinit për të shpëtuar një lloj rezultati në Ukrainë, të cilin ai mund ta quante fitore.

Nëse votuesit në Gjermani, Itali dhe vende të tjera perëndimore e vuajnë shumë të ftohtin pa gazin rus, tek i cili mbështeten për ngrohësit e tyre, ata mund t’i detyrojnë qeveritë e tyre të tërhiqen nga mbështetja e unifikuar e NATO-s për Zelensky.

Por edhe dimri mund t’i kthejë shpinën Putinit. Parashikimet e reja afatgjata sugjerojnë se Evropa po shkon drejt një vjeshte përgjithësisht të butë, dhe një dimrit jo shumë të ftohtë.

La Nina, një ndryshim i modeleve atmosferike të lidhura me ftohjen e temperaturave në sipërfaqen e pjesëve të Oqeanit Paqësor, ka shumë të ngjarë të sjellë temperatura më të ngrohta se normalja në pjesën më të madhe të kontinentit.

Kjo do të zvogëlonte sasinë e gazit që duhet për ngrohje, edhe pse sigurisht që nuk do t’i japë fund nevojës për sakrifica dhe vendosmëri. Sidomos nga gjermanët do të kërkohet më shumë kursim, për shkak të mbështetjes së tepruar të tyre tek një furnizues jo i besueshëm.

Por nuk ka asnjë alternativë të pranueshme ndaj qëndresës kokëfortë, sepse Putini nuk duhet të lejohet të largohet nga Ukraina me më shumë territor sesa kur e pushtoi. Dhe kjo nuk thuhet me ndonjë dashakeqësi ndaj popullit rus. Rusia është një kulturë e madhe, por me një “Thembër Akili” tragjike:për ndonjë arsye apo ngatërresë arsyesh, ajo nuk mund të prodhojë dhe të mbështesë udhëheqës të mençur.

Vdekja e Mikhail Gorbachev në moshën 91-vjeçare, është një kujtesë e trishtë e paaftësisë së Moskës për ta sjellë në mënyrë paqësore në epokën moderne ish-Bashkimin Sovjetik. Kaosi që pasoi rënien e perandorisë, nxiti ngritjen e Putinit, i cili nuk synoi ndërtimin e një të ardhmeje të begatë, por rimëkëmbjen e një të kaluare të korruptuar dhe represive.

Pavarësisht lidershipit të dobët, Rusia është aq e pasur me burime natyrore sa që ka hijen e një superfuqie. Një vit më parë, Rusia perceptohej si një fuqi e madhe ushtarake. Ukraina aspironte të anëtarësohej në NATO, por përtej fjalëve, Perëndimi po bënte lëvizje të pakta në atë drejtim.

Në fakt, disa nga mendimtarët kryesorë të politikës së jashtme – mes tyre edhe ish-Sekretari i Shtetit Henry Kissinger – po argumentonin se Ukraina duhet të caktohet një territor neutral, si Finlanda. Pra Putini mund të arrinte ta krijojë zonën e tij tampon edhe pa asnjë të shtënë.

Përkundrazi, sot Finlanda nuk është më neutrale, pasi në përgjigje të luftës së Putinit i është bashkuar NATO-s, së bashku me Suedinë. Dhe forca ushtarake konvencionale e Rusisë, është treguar të jetë në rastin më të mirë një ushtri e dorës së dytë.

Nëse Zotat e motit i buzëqeshin lirisë, dhe gjermanët qëndrojnë të palëkundur në pozitat e tyre, është e sigurt që forcat ukrainase do të vazhdojnë të godasin ushtrinë e Putinit me një furnizim të pafundmë me armëve dhe municione nga Perëndimi. Skenari është i zymtë.

Por mos u nxitoni:Putini mund t’i japë fund luftës sa herë që dëshiron. Sigurisht, kjo me supozimin sa ai të vazhdojë të qëndrojë në pushtet. Kohët e fundit, situata është e nderë edhe në Moskë. Një bombë e vendosur në një makinë vrau vajzën e teoricienit pro-luftës të Putinit, Alexandr Dugin.

Disa drejtues të industrisë së naftës dhe gazit janë gjetur të vdekur, disa bashkë me anëtarët e tjerë të familjes, ndërsa bosi i Lukoil, kompania e dytë më e madhe e naftës në Rusi, gjeti vdekjen pasi u tha se u rrëzua aksidentalisht nga dritarja e katit të gjashtë në një spital të Moskës.

Thuhet se Ministri rus i Mbrojtjes, Sergei Shoigu se është mënjanuar nga detyra, gjë që rrallë është e mirë për shëndetin e dikujt në Kremlin. Nëse dikush dëgjon me vëmendje, atëherë mund të dëgjojë tingujt e parë të një regjimi që është gati të shembet. Është ende shumë herët për të thënë nëse ofensiva e Ukrainës do ta ndihmojë atë të fitojë. Por jo shumë shpejt për të thënë se kush po e humbet luftën:Vladimir Putin, dhe për shkak të tij edhe populli rus. /abcnews.al

The post Dimri po vjen! Kësaj radhe nuk do t’u shërbejë rusëve appeared first on Albeu.com.

Muajt ​​e ardhshëm do të jenë veçanërisht të vështirë. Lufta në Ukrainë do të hyjë në një periudhë kritike, 6 muaj pas fillimit të pushtimit rus, dhe në një kohë kur nuk duket në horizont fundi i luftimeve. Gjashtë muajt e fundit, nuk e kanë lejuar ushtrinë e Vladimir Putinit të arrijë fitoren e dëshiruar, dhe as ukrainasit të dëbojnë pushtuesin përtej kufijve, pavarësisht mobilizimit të jashtëzakonshëm dhe dërgimit të armëve gjithnjë e më të sofistikuara nga Perëndimi.

Faza e re e konfliktit do të zhvillohet në 3 nivele të dallueshme, por dukshëm të lidhura mes tyre:atë ushtarak, diplomatik dhe politik. Siç e dimë, lufta nuk është kurrë një çështje vetëm ushtarake. Konflikti na përket edhe neve që jetojmë në anën tjetër të Evropës, edhe sepse vala e tij goditëse është planetare.

Pas dështimeve fillestare në rajonin e Kievit – bazuar tek një seri përgjimesh, Ëashington Post zbuloi se Moska kishte në plan të pushtonte kryeqytetin dhe do të instalonte brenda disa vitesh një qeveri-kukull – ushtria ruse ka arritur disa suksese në Mariupol, në bregun e Detit Azov, si dhe në një pjesë të rajonit të Donbasit.

Rusët mbështeten tek një fuqi artilerie shumë më e madhe se ajo e ukrainasve, por në këtë periudhë të fundit të verës ata po e ngadalësojnë përparimin e tyre. Nga ana tjetër ushtria ukrainase, po i shumëfishon operacionet “sabotuese” përmes sulmeve specifike kundër depove të armëve dhe pikave logjistike jetike, madje edhe në Krime (dhe kjo është një risi), një territor i pushtuar që nga viti 2014 nga Rusia, dhe ku është e ankoruar flota ruse e Detit të Zi.

Kanë mbetur edhe pak javë para rikthimit të dimrit, një periudhë kohore nga e cilan do të përpiqen të përfitojnë të dyja ushtritë. Ushtria ukrainase, po përgatit një kundërofensivë të madhe, në përpjekje për të rimarrë qytetin e Kherson në jug të vendit. Nëse ia del, kjo do të ishte një goditje shumë e rëndë për Rusinë.

Situata ushtarake në terren, tregon se momenti i negociatave nuk ka mbërritur ende:as për Putinin, që me gjithë përparimin e ushtrisë së tij nuk ka arritur suksesin vendimtar, që do t’i lejonte të negocionte nga pozita të forta; dhe as për ukrainasit, të cilët sot do të detyroheshin të bënin lëshime territoriale, të cilat popullsia nuk është gati t’i pranojë pas gjithë sakrificave që ka bërë deri më sot.

Secila nga të dyja palët është e bindur se koha është në anën e tyre. Ukraina sepse po merr nga armë të reja çdo muaj (kryesisht nga Shtetet e Bashkuara), të cilat beson se mund të bëjnë diferencën në fushën e betejës, dhe Rusia pasi mund të mbështetet tek epërsia numerike, dhe tek fakti që Putini nuk është në gjendje të bëjë një hap prapa.

Por këto nuk janë të vetmet parametra të konfliktit. Lufta zhvillohet edhe në nivelin diplomatik. Në këtë kuptim, një ngjarje vendimtare do të jetë samiti i G20 i planifikuar për në mesin e nëntorit në Bali të Indonezisë. Udhëheqësit e Rusisë dhe Kinës, Putin dhe Xi Jinping, kanë njoftuar se do të marrin pjesë në të.

Nëse konfirmohet kjo gjë, dhe nëse perëndimorët – amerikanët, evropianët, japonezët, australianët – do të jenë gjithashtu të pranishëm, ky samit do të shënojë përballjen e parë midis tyre në një tryezë që pas fillimit të luftës në Ukrainë. Në Bali do të jenë gjithashtu edhe liderë të vendeve të mëdha në zhvillim si India, Afrika e Jugut, Brazili dhe Arabia Saudite, pozicioni i të cilëve është thelbësor për ekuilibrin e sotëm global.

Në funksion të samiti të nëntorit, dy “frontet” globale – ai i Perëndimit, i rindërtuar nën udhëheqjen e Shteteve të Bashkuara dhe ai i rivalëve të rendit aktual ndërkombëtar, i mishëruar nga Rusia dhe Kina – do të shumëfishojnë përpjekjet e tyre për të marrë mbështetjen e vendeve në zhvillim.

Paradoksalisht, perëndimorët e nisin këtë garë në disavantazh, sepse besojnë se përfaqësojnë ligjshmërinë ndërkombëtare në kontekstin e luftës në Ukrainë. Të tjerët i akuzojnë për përdorimin e standardeve të dyfishta:të mobilizuar në mbështetje të Ukrainës, teksa mbetën kryesisht pasivë kur Shtetet e Bashkuara pushtuan Irakun në vitin 2003.

Po ashtu perëndimorët, akuzohen se mbyllin sytë ndaj gjendjes së vështirë të palestinezëve dhe shkeljeve të të drejtave të njeriut në Arabinë Saudite dhe vendet e tjera aleate. Ky ndryshim në perceptim është sidomos i fortë në Afrikë, ku ish-fuqitë koloniale si Franca tallen nga të rinjtë sa herë që ajo tund flamurin e demokracisë dhe ligjit kundër Rusisë.

Së fundi, lufta në Ukrainë zhvillohet në nivelin e opinionit publik, si në Rusi ashtu edhe brenda Bashkimit Evropian. Me një pyetje themelore:Kush do të lëshojë i pari? A do të jetë Rusia, që po i nënshtrohet sanksioneve të paprecedenta, por që u tregua më rezistente nga sa pritej, dhe e aftë për ta kontrolluar informacionin dhe rrjedhimisht perceptimin e luftës nga popullata e saj?

Apo do të jenë evropianët, që u bënë solidarë me Ukrainën kryesisht në mënyrë spontane, por mbështetja e të cilëve ndaj Kievit do të testohet fort nga kriza energjetike që kërcënon të mbërrijë në dimër? Deklarata e fundit e presidentit francez Emmanuel Macron, që i ftoi francezët të pranojnë “të paguajnë çmimin e lirisë”, e bën shumë të qartë se sa i madh është shqetësimi e Perëndimit me afrimin e dimrit.

Rusia i ka varur shpresat e saj tek lodhja, por pse jo edhe tek revolta e një pjese të opinionit publik perëndimor. Ish-presidenti dhe kryeministri rus Dmitry Medvedev, që është “snajperi” i Putinit në rrjetet sociale, i ka ftuar hapur evropianët të “ndëshkojnë” liderët e tyre, duke thënë me ironi se “dimri do të jetë më i ngrohtë në shoqërinë e Rusisë, sesa në vetminë e një kaloriferi të fikur”.

Prova e parë në këtë aspekt do të jetë në Itali, ku zgjedhjet e parakohshme parlamentare të 25 shtatorit, rrezikojnë të shpërblejnë disa parti të krahut të djathtë dhe të ekstremit të djathtë pranë Putinit. Çdo sukses i forcave politike, që në të kaluarën nuk e kanë fshehur vlerësimin e tyre për shefin e Kremlinit, do të interpretohej në mënyrë të pashmangshme si një sukses për Putinin, edhe pse Rusia nuk është i vetmi kriter zgjedhjeve për votuesit italianë.

Pra, ajo që na pret në vjeshtë dhe dimër do të jetë një luftë në fronte të ndryshme:në atë ushtarak, të ndikimit diplomatik dhe të opinionit publik. Do të jetë një periudhë e ethshme, siç po shihet edhe nga tensionet me Kinën për Tajvanin dhe situata kritike rreth termocentralit bërthamor të Zaporižžja.

Por edhe një periudhë, në të cilën secili nga aktorët e kësaj krize do të kuptojë nëse do të jetë në gjendje të arrijë qëllimet e veta, dhe në cilin moment do të detyrohet të bëjë kompromise. Por për momentin vazhdon përshkallëzimi i situatës. /abcnews.al

The post Dimri po vjen… appeared first on Albeu.com.