Shtypja e përsëritur e butonit të ashensorit nuk buron vetëm nga padurimi. Ky veprim na krijon përshtypjen se po e kontrollojmë situatën, ndërsa minutat apo sekondat e pritjes na duken më të shkurtra.

Shumë njerëz e prekin sërish butonin për thirrjen e ashensorit ose për mbylljen e dyerve, megjithëse drita tregon se ai është aktivizuar. Psikologët thonë se pas kësaj sjelljeje qëndron nevoja e natyrshme e njeriut për të besuar se mund të ndikojë në atë që po ndodh.

Në shumicën e rasteve, shtypjet e tjera nuk sjellin asnjë ndryshim real. Megjithatë, vetë veprimi mund të na bëjë ta perceptojmë pritjen si më të shkurtër.

Kjo ndodh si përpara ashensorit, ashtu edhe pasi kemi hyrë në të, ndonëse jemi të vetëdijshëm se procesi nuk do të përshpejtohet. Ajo që në pamje të parë duket thjesht si mungesë durimi për disa sekonda vonesë, është në fakt një dukuri e emërtuar dhe e studiuar prej dekadash.

Si shpjegohet iluzioni i kontrollit?

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi fenomenin e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ai nënkupton prirjen për të menduar se kemi ndikim mbi ngjarje që realisht nuk varen nga ne.

Në një nga eksperimentet, pjesëmarrësit blinin bileta lotarie. Personat që e përzgjidhnin vetë biletën i jepnin asaj më shumë vlerë sesa ata që e merrnin në mënyrë të rastësishme, edhe pse mundësitë për të fituar ishin të barabarta për të gjithë.

Sipas Langerit, kryerja e një veprimi, pavarësisht sa i vogël është, na bën të ndihemi sikur situata ndodhet nën kontrollin tonë. Në këtë mënyrë fitojmë më shumë siguri dhe përjetojmë më pak pafuqishmëri, transmeton Telegrafi.

Përse butoni mund të mos reagojë?

Në disa godina, përdoruesit nuk mund ta aktivizojnë realisht butonin që shërben për mbylljen e dyerve të ashensorit. Rregullat që lidhen me sigurinë dhe qasshmërinë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një interval të caktuar, duke u mundësuar personave me aftësi të kufizuara apo atyre që lëvizin me paterica të hyjnë pa rrezik.

E njëjta logjikë mund të vlejë për disa butona të vendosur në vendkalimet e këmbësorëve, si edhe për termostatet në ndërtesat ku punohet. Ndonëse efekti i tyre mund të jetë i kufizuar, prania e këtyre pajisjeve i bën njerëzit të besojnë se po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

Si ndryshon perceptimi ynë për kohën e pritjes?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha duket sikur ecën më shpejt kur jemi të angazhuar me një veprim, krahasuar me rastet kur nuk bëjmë asgjë tjetër përveçse presim.

Ai solli rastin e një hoteli që merrte shumë ankesa për ngadalësinë e ashensorëve. Hoteli nuk i zëvendësoi ata, por instaloi pasqyra në holl. Vëmendja e njerëzve u zhvendos te pamja e tyre dhe jo më te numërimi i sekondave, ndaj ankesat thuajse u zhdukën.

Një efekt i përafërt u konstatua edhe në një ambulancë. Vendosja e një infermiereje për t’i pranuar pacientët menjëherë nuk e reduktoi pritjen deri te vizita e mjekut. Sidoqoftë, pacientëve iu duk se po prisnin më pak, pasi e ndienin se procedura kishte filluar.

Ky mekanizëm shfaqet edhe kur e shtypim disa herë butonin e telekomandës, verifikojmë vazhdimisht vendndodhjen e porosisë që jemi duke pritur ose rifreskojmë pa ndërprerje një faqe interneti. Edhe pse e dimë se ngjarja nuk do të ndodhë më shpejt, veprime të tilla na japin ndjesinë se nuk po qëndrojmë pasivë.

A përbën kjo sjellje arsye për shqetësim?

Ellen Langer thotë se, përgjithësisht, nuk duhet të shqetësohemi. Zakone të tilla të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund të na e lehtësojnë ndjenjën e pafuqisë, duke e kthyer pritjen në një përvojë më të përballueshme.

Dyert e ashensorit do të hapen ose do të mbyllen në çastin e paracaktuar. E vetmja gjë që ndryshon është perceptimi ynë: duke e shtypur butonin disa herë, ato pak sekonda na duken më të lehta për t’u kaluar.

The post Përse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit edhe kur ai është aktivizuar? Psikologjia e shpjegon këtë zakon appeared first on Albeu.com.

Përsëritja e këtij veprimi të përditshëm nuk buron vetëm nga padurimi. Ajo na jep përshtypjen se po e kontrollojmë situatën dhe mund të bëjë që koha e pritjes të na duket më e shkurtër.

Shumë njerëz e shtypin sërish butonin e thirrjes së ashensorit ose atë që mbyll dyert, ndonëse drita e tij është tashmë e ndezur. Psikologët thonë se kjo sjellje lidhet jo vetëm me mungesën e durimit, por edhe me nevojën e natyrshme për të ndier kontroll mbi atë që po ndodh.

Në shumicën e rasteve, shtypjet e tjera nuk ndikojnë në funksionimin e ashensorit. Megjithatë, ky veprim mund të na krijojë ndjesinë sikur pritja po përfundon më shpejt.

Me gjasë, këtë e keni bërë shpesh si përpara ashensorit, ashtu edhe pasi keni hyrë në të, megjithëse e dini se procesi nuk përshpejtohet. Në shikim të parë mund të duket si reagimi i një personi që nuk toleron dot as pak sekonda vonesë, por fenomeni ka një emërtim të posaçëm dhe studiohet prej dekadash.

Si shpjegohet iluzioni i kontrollit?

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi dukurinë e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ajo i referohet prirjes sonë për të menduar se mund të ndikojmë mbi ngjarje që realisht nuk varen nga ne.

Në një eksperiment, pjesëmarrësit blenë bileta lotarie. Personat që e përzgjodhën vetë biletën i dhanë asaj më shumë vlerë sesa ata që e morën në mënyrë të rastësishme, edhe pse mundësitë për të fituar ishin të barabarta për të gjithë.

Sipas Langerit, edhe ndërmarrja e një veprimi fare të vogël mund të na bëjë të besojmë se situata është nën kontrollin tonë. Kështu ndihemi më të sigurt dhe përjetojmë më pak pafuqinë, transmeton Telegrafi.

Përse disa butona nuk japin efekt?

Në disa godina, përdoruesit mund të mos kenë mundësi ta aktivizojnë butonin që shërben për mbylljen e dyerve të ashensorit. Rregullat e sigurisë dhe të qasshmërisë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një interval të përcaktuar, në mënyrë që personat me aftësi të kufizuara apo ata që lëvizin me paterica të hyjnë pa rrezik.

E njëjta gjë mund të vlejë për disa butona të vendosur në vendkalimet e këmbësorëve, si edhe për termostatet në ndërtesat ku punohet. Edhe nëse efekti i tyre është i kufizuar, prania e tyre u krijon njerëzve përshtypjen se po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

Si bëhet pritja më e durueshme?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha duket sikur kalon më shpejt kur merremi me një veprim, krahasuar me rastin kur nuk bëjmë asgjë tjetër veçse presim.

Ai solli rastin e një hoteli që përballej me ankesa të shumta për shkak të ashensorëve të ngadalshëm. Hoteli nuk i ndërroi ata, por vendosi pasqyra në holl. Vizitorët nisën t’i kushtonin vëmendje pamjes së tyre në vend që të numëronin sekondat, ndërsa ankesat pothuajse u zhdukën.

Një efekt i ngjashëm u konstatua edhe në një ambulancë. Një infermiere i priste pacientët sapo mbërrinin dhe, ndonëse kjo nuk e reduktonte pritjen deri te vizita e mjekut, ata mendonin se po prisnin më pak, pasi procesi kishte filluar.

Këtë model sjelljeje e përsërisim edhe kur shtypim disa herë butonin e telekomandës, verifikojmë vazhdimisht vendndodhjen e një porosie ose rifreskojmë pandërprerë një faqe interneti. Edhe pse e dimë se ngjarja nuk do të përshpejtohet, veprimet na japin ndjesinë se nuk po qëndrojmë pasivë.

A përbën kjo arsye për shqetësim?

Ellen Langer thotë se, në përgjithësi, nuk duhet të shqetësohemi. Këto veprime të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund të na zbusin ndjesinë e pafuqisë, duke e bërë kohën e pritjes më të përballueshme.

Dyert e ashensorit do të hapen ose do të mbyllen në momentin e paracaktuar. E vetmja diferencë është se, kur e shtypim butonin disa herë, ato pak sekonda na duken sikur kalojnë më lehtë.

The post Pse e shtypim vazhdimisht butonin e ashensorit edhe pse është aktiv? Shpjegimi që jep psikologjia appeared first on Albeu.com.

Shtypja e përsëritur e butonit të ashensorit nuk buron domosdoshmërisht vetëm nga padurimi. Ky veprim na ndihmon të ndiejmë se po ndikojmë mbi situatën dhe mund të na krijojë përshtypjen se koha e pritjes po kalon më shpejt.

Shumë njerëz e prekin sërish butonin për thirrjen e ashensorit ose për mbylljen e dyerve, pavarësisht se drita tregon se komanda është regjistruar. Psikologët e lidhin këtë sjellje me prirjen e natyrshme të njeriut për të pasur kontroll mbi atë që po ndodh.

Ndonëse ky veprim zakonisht nuk ndikon në funksionimin e ashensorit, ai mund ta bëjë pritjen të duket më e shkurtër. Pothuajse të gjithë e kemi përsëritur shumë herë, qoftë duke pritur përpara ashensorit, qoftë pasi kemi hyrë në të, edhe pse e dimë se procesi nuk do të përshpejtohet.

Në shikim të parë, zakoni mund të interpretohet thjesht si mungesë durimi edhe për disa sekonda. Megjithatë, bëhet fjalë për një dukuri të emërtuar dhe të studiuar prej dekadash.

Iluzioni i kontrollit

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi fenomenin e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ai nënkupton tendencën e njerëzve për të menduar se mund të ndikojnë mbi ngjarje që realisht nuk varen prej tyre.

Kjo u dëshmua edhe në një eksperiment ku pjesëmarrësit blinin bileta lotarie. Personat që e përzgjidhnin vetë biletën mendonin se ajo kishte më shumë vlerë sesa bileta që u jepej në mënyrë rastësore, megjithëse mundësitë për të fituar ishin të njëjta për të gjithë.

Sipas Langerit, kryerja e një veprimi, sado i parëndësishëm të jetë, na krijon bindjen se situata është nën kontrollin tonë. Siç transmeton Telegrafi, kjo ndjesi shton sigurinë dhe pakëson pafuqinë.

Arsyet pse butoni mund të mos reagojë

Në ndërtesa të caktuara, përdoruesit mund të mos kenë mundësi ta aktivizojnë realisht butonin që mbyll dyert e ashensorit. Rregullat që lidhen me sigurinë dhe qasshmërinë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një interval të përcaktuar, duke u mundësuar personave me aftësi të kufizuara ose atyre që lëvizin me paterica të hyjnë pa rrezik.

E njëjta gjë mund të vlejë për disa butona të vendosur në vendkalimet për këmbësorë, si edhe për termostatet në ambientet e punës. Edhe nëse efekti i tyre është i kufizuar, prania e tyre i bën njerëzit të besojnë se po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

Si ndikon veprimi në perceptimin e pritjes?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha perceptohet sikur ecën më shpejt kur jemi të angazhuar me një veprim, krahasuar me momentet kur nuk bëjmë asgjë tjetër përveçse presim.

Ai solli rastin e një hoteli që përballej me ankesa të shumta për shkak të ashensorëve të ngadalshëm. Hoteli nuk i zëvendësoi ata, por vendosi pasqyra në holl. Vizitorët nisën t’i kushtonin vëmendje pamjes së tyre në vend që të numëronin sekondat, ndërsa ankesat thuajse u zhdukën.

Një efekt i ngjashëm është konstatuar edhe në një ambulancë. Një infermiere i priste pacientët menjëherë sapo mbërrinin. Megjithëse koha deri te takimi me mjekun nuk u reduktua, pacientëve u dukej sikur kishin pritur më pak, pasi procesi kishte filluar.

Këtë model sjelljeje e përsërisim edhe kur shtypim disa herë butonin e telekomandës, verifikojmë vazhdimisht vendndodhjen e një porosie në pritje ose rifreskojmë pandërprerë një faqe interneti. Edhe pse jemi të vetëdijshëm se këto veprime nuk e afrojnë rezultatin, ato na japin ndjesinë se nuk po qëndrojmë pasivë.

A përbën kjo arsye për shqetësim?

Ellen Langer thotë se, në përgjithësi, nuk duhet të shqetësohemi. Këto veprime të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund ta bëjnë pritjen më të përballueshme, sepse pakësojnë ndjesinë e pafuqisë.

Dyert e ashensorit do të hapen ose do të mbyllen në momentin e përcaktuar. E vetmja gjë që ndryshon është perceptimi ynë: pasi e kemi shtypur butonin disa herë, ato pak sekonda na duken më të lehta për t’u kaluar.

The post Përse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit edhe pasi është aktivizuar? Psikologjia e shpjegon këtë zakon appeared first on Albeu.com.

Shtypja e përsëritur e butonit të ashensorit nuk buron domosdoshmërisht vetëm nga padurimi. Ky veprim i zakonshëm na jep përshtypjen se po ndikojmë në situatë dhe mund të bëjë që koha e pritjes të na duket më e shkurtër.

Shumë njerëz e shtypin sërish butonin për të thirrur ashensorin ose për të mbyllur dyert, ndonëse drita tregon se komanda është regjistruar tashmë. Psikologët e lidhin këtë sjellje me nevojën e natyrshme të njeriut për të ndier se e ka situatën nën kontroll dhe jo vetëm me mungesën e durimit.

Në shumicën e rasteve, përsëritja e komandës nuk ndikon te funksionimi i ashensorit. Megjithatë, ajo mund të krijojë perceptimin se procesi po ecën dhe se pritja po zgjat më pak.

Me shumë gjasë, këtë e keni bërë shpesh si përpara ashensorit, ashtu edhe pasi keni hyrë në të, pavarësisht se e dini se shtypja e butonit nuk do ta përshpejtojë lëvizjen. Edhe pse mund të duket thjesht si reagim i një personi që nuk dëshiron të presë as disa sekonda, fenomeni ka një emërtim dhe studiohet prej dekadash.

Si shpjegohet iluzioni i kontrollit?

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi dukurinë e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ajo i referohet prirjes sonë për të menduar se mund të ndikojmë në zhvillime që realisht nuk varen nga veprimet tona.

Kjo u dëshmua edhe përmes një eksperimenti me pjesëmarrës që blinin bileta lotarie. Personat që e përzgjidhnin vetë biletën mendonin se ajo kishte më shumë vlerë sesa bileta e marrë rastësisht nga të tjerët, ndonëse mundësitë për të fituar ishin të njëjta për të gjithë.

Sipas Langerit, edhe një ndërhyrje shumë e vogël mund të na bëjë të besojmë se po e drejtojmë situatën. Kjo ndjesi rrit sigurinë dhe pakëson pafuqinë që mund të përjetojmë, transmeton Telegrafi.

Përse butoni mund të mos reagojë?

Në ndërtesa të caktuara, komanda që shërben për mbylljen e dyerve të ashensorit mund të jetë e çaktivizuar për përdoruesit. Rregullat e sigurisë dhe të qasshmërisë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një periudhë të përcaktuar, duke u mundësuar personave me aftësi të kufizuara ose atyre që lëvizin me paterica të hyjnë pa rrezik.

I njëjti parim mund të vlejë për disa butona pranë vendkalimeve të këmbësorëve, si dhe për termostatet në ndërtesat ku punohet. Megjithëse efekti i tyre mund të jetë i kufizuar, prania e këtyre pajisjeve u krijon njerëzve përshtypjen se po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

Si arrin veprimi ta shkurtojë pritjen në perceptimin tonë?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se një interval i shoqëruar me ndonjë aktivitet perceptohet sikur kalon më shpejt se koha kur njeriu nuk bën asgjë dhe vetëm pret.

Ai ka sjellë rastin e një hoteli që përballej me ankesa të shumta për ngadalësinë e ashensorëve. Hoteli nuk i ndërroi pajisjet, por vendosi pasqyra në holl. Vëmendja e njerëzve u zhvendos te pamja e tyre dhe jo më te numërimi i sekondave, ndërsa ankesat thuajse u zhdukën.

Një efekt i ngjashëm u konstatua edhe në një ambulancë. Megjithëse prania e një infermiereje që i priste pacientët menjëherë nuk e reduktoi kohën reale deri te takimi me mjekun, pacientëve u dukej sikur prisnin më pak, pasi procesi kishte filluar.

Kjo sjellje përsëritet edhe kur shtypim disa herë butonin e telekomandës, verifikojmë vazhdimisht vendndodhjen e një porosie ose rifreskojmë pa ndërprerje një faqe interneti. Ndonëse jemi të vetëdijshëm se veprime të tilla nuk e afrojnë rezultatin, ato na japin ndjesinë se nuk po qëndrojmë pasivë.

A përbën kjo arsye për shqetësim?

Ellen Langer vlerëson se, në përgjithësi, nuk duhet të shqetësohemi. Këto veprime të vogla nuk dëmtojnë askënd, ndërsa mund të ulin ndjesinë e pafuqisë dhe ta bëjnë më të përballueshme kohën e pritjes.

Ashensori do t’i hapë ose do t’i mbyllë dyert kur të vijë koha e parashikuar. Shtypja disa herë e butonit nuk e ndryshon këtë, por mund të na ndihmojë që ato pak sekonda t’i përjetojmë më lehtë.

The post Pse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit edhe pasi është aktivizuar? Shpjegimi që jep psikologjia appeared first on Albeu.com.

Shtypja e përsëritur e butonit të ashensorit nuk është gjithmonë thjesht shenjë padurimi. Ky veprim mund të na japë ndjesinë se po ndikojmë në situatë dhe ta bëjë kohën e pritjes të duket më e shkurtër.

Shumë njerëz e shtypin disa herë butonin e thirrjes së ashensorit ose atë të mbylljes së dyerve, edhe kur drita tregon se komanda është aktivizuar. Megjithëse ky veprim zakonisht nuk e ndryshon shpejtësinë e procesit, ai lidhet me nevojën njerëzore për të ndier se kemi kontroll.

Kjo sjellje është vërejtur dhe studiuar prej dekadash. Në pamje të parë mund të duket sikur personi nuk toleron dot as një vonesë prej pak sekondash, por pas saj qëndron një dukuri psikologjike e njohur si “iluzioni i kontrollit”.

Psikologia Ellen Langer e përshkroi këtë fenomen në vitin 1975. Bëhet fjalë për prirjen e njerëzve për të besuar se mund të ndikojnë në rezultate ose ngjarje që, në realitet, nuk varen prej tyre.

Në një eksperiment, pjesëmarrësit blenë bileta lotarie. Ata që kishin zgjedhur vetë biletën mendonin se ajo kishte më shumë vlerë sesa biletat e marra rastësisht, ndonëse të gjithë pjesëmarrësit kishin të njëjtat mundësi për të fituar.

Sipas Langerit, edhe një veprim i vogël mund të krijojë përshtypjen se situata është në duart tona. Kjo rrit sigurinë dhe pakëson ndjesinë e pafuqisë, transmeton Telegrafi.

Megjithatë, në disa ndërtesa butoni i mbylljes së dyerve mund të mos jetë funksional për përdoruesit. Rregullat e sigurisë dhe të qasshmërisë kërkojnë që dyert të qëndrojnë hapur për një periudhë të caktuar, në mënyrë që personat me aftësi të kufizuara ose ata që përdorin paterica të mund të hyjnë pa rrezik.

Një mekanizëm i ngjashëm mund të ekzistojë edhe te disa butona në vendkalimet për këmbësorë apo te termostatet e ndërtesave të punës. Edhe kur ndikimi i tyre është i vogël ose i kufizuar, përdorimi i tyre u jep njerëzve ndjesinë se po ndërmarrin një veprim.

Eksperti i menaxhimit të pritjes, David Maister, ka shpjeguar se koha kalon më shpejt kur jemi të angazhuar me diçka, krahasuar me momentet kur vetëm presim.

Maister ka sjellë shembullin e një hoteli që përballej me ankesa të shumta për ashensorët e ngadaltë. Në vend që të zëvendësonte pajisjet, hoteli vendosi pasqyra në holl. Vizitorët nisën të merreshin me pamjen e tyre dhe jo me numërimin e sekondave, ndaj ankesat pothuajse u zhdukën.

Një efekt të ngjashëm pati edhe prania e një infermiereje në një ambulancë, e cila i priste menjëherë pacientët. Koha deri te takimi me mjekun nuk u shkurtua, por pacientët mendonin se kishin pritur më pak, sepse procedura kishte nisur.

E njëjta logjikë shfaqet kur shtypim vazhdimisht butonin e telekomandës, kontrollojmë disa herë gjurmimin e një porosie ose rifreskojmë pa pushim një faqe interneti. Edhe pse e dimë se këto veprime nuk e përshpejtojnë rezultatin, ato na japin ndjesinë se po bëjmë diçka konkrete.

Sipas Ellen Langerit, zakonisht nuk ka arsye për t’u shqetësuar për këto sjellje. Ato janë veprime të vogla, nuk dëmtojnë askënd dhe mund ta bëjnë ndjenjën e pafuqisë më të lehtë për t’u përballuar gjatë pritjes.

Dyert e ashensorit do të hapen ose do të mbyllen në kohën e përcaktuar. Shtypjet e përsëritura nuk e ndryshojnë këtë, por mund të na ndihmojnë të ndiejmë se ato pak sekonda po kalojnë më lehtë.

The post Pse e prekim sërish butonin e ashensorit edhe kur ai është aktiv? Shpjegimi psikologjik pas këtij veprimi appeared first on Albeu.com.

Shtypja disa herë e butonit të ashensorit nuk buron domosdoshmërisht vetëm nga padurimi. Ky veprim na jep përshtypjen se po ndikojmë te situata dhe mund të bëjë që koha e pritjes të na duket më e shkurtër.

Shumë njerëz e prekin sërish butonin për ta thirrur ashensorin ose për të mbyllur dyert, ndonëse drita e tij tregon se komanda është regjistruar. Psikologët thonë se pas kësaj sjelljeje qëndron edhe dëshira e natyrshme e njeriut për të ndier se e kontrollon atë që po ndodh.

Në shumicën e rasteve, përsëritja e komandës nuk sjell asnjë ndryshim real. Megjithatë, ajo mund të ndikojë në perceptimin tonë, duke na krijuar ndjesinë se po presim më pak.

Me shumë gjasë, këtë e keni bërë shpesh si përpara ashensorit, ashtu edhe pasi keni hyrë në të, pavarësisht se e dini se procesi nuk do të ecë më shpejt. Edhe pse mund të duket thjesht si mungesë durimi për disa sekonda, kjo sjellje është studiuar prej dekadash dhe njihet me një emër të veçantë.

Çfarë nënkupton iluzioni i kontrollit?

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi dukurinë e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ajo i referohet prirjes sonë për të menduar se mund të ndikojmë në zhvillime që, në realitet, nuk varen nga veprimet tona.

Gjatë një eksperimenti, pjesëmarrësit blenë bileta lotarie. Personat që patën mundësi ta përzgjidhnin vetë biletën i dhanë asaj më shumë vlerë sesa ata të cilëve bileta iu caktua rastësisht, megjithëse mundësitë për të fituar ishin të barabarta për të gjithë.

Sipas Langerit, edhe ndërmarrja e një veprimi fare të vogël mund të na bindë se situata është në duart tona. Kjo ndjesi shton sigurinë dhe pakëson pafuqinë, transmeton Telegrafi.

Përse disa butona nuk japin efekt?

Në ndërtesa të caktuara, përdoruesit mund të mos kenë mundësi ta aktivizojnë realisht butonin që mbyll dyert e ashensorit. Rregullat për sigurinë dhe qasshmërinë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një interval të përcaktuar, në mënyrë që personat me aftësi të kufizuara apo ata që lëvizin me paterica të hyjnë pa rrezik.

E njëjta gjë mund të vlejë për disa butona pranë vendkalimeve të këmbësorëve dhe për termostate të caktuara në ambiente pune. Edhe nëse efekti i tyre është i kufizuar, prania e tyre i bën njerëzit të besojnë se po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

Si na duket pritja më e shkurtër?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha perceptohet sikur kalon më shpejt kur jemi të angazhuar me një veprim, krahasuar me rastet kur nuk bëjmë asgjë tjetër veçse presim.

Ai solli rastin e një hoteli ku mysafirët ankoheshin shpesh për ngadalësinë e ashensorëve. Hoteli nuk i ndërroi ata, por vendosi pasqyra në holl. Vëmendja e njerëzve u zhvendos te pamja e tyre dhe jo te numërimi i sekondave, ndërsa ankesat thuajse u zhdukën.

Një efekt i ngjashëm u konstatua në një ambulancë. Një infermiere filloi t’i priste pacientët menjëherë sapo mbërrinin. Ndonëse koha deri te vizita e mjekut mbeti e njëjtë, pacientët mendonin se pritja ishte më e shkurtër, pasi procesi tashmë kishte filluar.

Ky model përsëritet edhe kur shtypim vazhdimisht butonin e telekomandës, verifikojmë pa pushim vendndodhjen e një porosie ose rifreskojmë disa herë një faqe interneti. Edhe pse e kuptojmë se asnjë prej këtyre veprimeve nuk e shpejton atë që presim, ato na bëjnë të ndihemi sikur nuk po qëndrojmë pasivë.

A është kjo sjellje shqetësuese?

Ellen Langer vlerëson se, përgjithësisht, nuk duhet të shqetësohemi. Këto veprime të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund ta zbusin ndjesinë e pafuqisë, duke na ndihmuar ta përballojmë më lehtë pritjen.

Ashensori do t’i hapë ose do t’i mbyllë dyert në kohën e përcaktuar. Ajo që ndryshon është vetëm përjetimi ynë: disa shtypje të tjera të butonit bëjnë që ato pak sekonda të na duken më të përballueshme.

The post Pse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit kur ai është aktiv? Psikologjia e shpjegon këtë zakon appeared first on Albeu.com.

Shtypja e përsëritur e butonit për të thirrur ashensorin ose për të mbyllur dyert nuk buron domosdoshmërisht vetëm nga padurimi. Sipas psikologëve, ky veprim lidhet edhe me nevojën njerëzore për të ndier kontroll mbi atë që po ndodh.

Ndonëse prekja e butonit disa herë zakonisht nuk sjell asnjë ndryshim, ajo mund të na krijojë përshtypjen se koha e pritjes po kalon më shpejt.

Shumë njerëz e përsërisin këtë veprim si përpara ashensorit, ashtu edhe brenda tij, megjithëse e dinë se procesi nuk do të përshpejtohet. Në dukje, kjo mund të interpretohet thjesht si pamundësi për të toleruar disa sekonda vonesë, por fenomeni ka një emërtim të veçantë dhe studiohet prej dekadash.

Çfarë nënkupton iluzioni i kontrollit?

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi dukurinë e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ajo i referohet prirjes së njerëzve për të menduar se mund të ndikojnë te ngjarje të cilat, në realitet, nuk varen prej tyre.

Në një eksperiment, pjesëmarrësve iu kërkua të blinin bileta lotarie. Personat që e përzgjidhnin vetë biletën mendonin se ajo kishte më shumë vlerë krahasuar me ata që e merrnin në mënyrë rastësore, pavarësisht se mundësitë për të fituar ishin të barabarta për të gjithë.

Sipas Langerit, edhe një veprim fare i vogël mund të na bëjë të besojmë se situata është nën kontrollin tonë. Kjo ndjesi shton sigurinë dhe pakëson pafuqinë që mund të përjetojmë, transmeton Telegrafi.

Përse butoni mund të mos ketë efekt?

Në disa ndërtesa, përdoruesit mund të mos kenë mundësi ta aktivizojnë realisht butonin që mbyll dyert e ashensorit. Rregullat për sigurinë dhe qasshmërinë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një periudhë të caktuar, duke u dhënë kohë të mjaftueshme për të hyrë në mënyrë të sigurt personave me aftësi të kufizuara ose atyre që lëvizin me paterica.

E njëjta gjë mund të vlejë për disa butona të vendosur në vendkalimet e këmbësorëve, si edhe për termostatet në ndërtesat ku punohet. Edhe nëse efekti i tyre është i kufizuar, prania e tyre krijon te njerëzit bindjen se po ndërhyjnë për ta ndryshuar situatën.

Si na duket pritja më e shkurtër?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha perceptohet sikur kalon më shpejt kur merremi me një veprim, sesa kur nuk bëjmë asgjë tjetër përveçse presim.

Ai ka sjellë si shembull rastin e një hoteli që përballej me shumë ankesa për ngadalësinë e ashensorëve. Hoteli nuk i zëvendësoi ata, por vendosi pasqyra në holl. Në vend që të numëronin sekondat, njerëzit nisën t’i kushtonin vëmendje pamjes së tyre dhe ankesat thuajse u zhdukën.

Një përfundim i ngjashëm është konstatuar edhe në një ambulancë. Një infermiere filloi t’i pranonte pacientët menjëherë. Megjithëse koha reale e pritjes për mjekun nuk u shkurtua, pacientëve iu duk sikur kishin pritur më pak, pasi procesi kishte filluar.

Këtë model sjelljeje e përsërisim edhe kur shtypim disa herë butonin e telekomandës, ndjekim vazhdimisht vendndodhjen e një porosie ose rifreskojmë pandërprerë një faqe interneti. Edhe pse e kuptojmë se veprimet tona nuk e afrojnë rezultatin, ato na bëjnë të ndihemi sikur po ndërmarrim diçka.

A përbën kjo arsye për shqetësim?

Ellen Langer vlerëson se, në përgjithësi, nuk ka nevojë të shqetësohemi. Këto gjeste të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund të zbusin ndjenjën e pafuqisë, duke na ndihmuar ta përballojmë më lehtë pritjen.

Dyert e ashensorit do të hapen ose do të mbyllen në kohën e përcaktuar. Shtypja e butonit disa herë ndryshon vetëm mënyrën se si i përjetojmë ato pak sekonda, duke na bërë të duket se kalojnë më lehtë.

The post Pse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit edhe pasi ndizet? Psikologjia e shpjegon këtë zakon appeared first on Albeu.com.

Shtypja e përsëritur e butonit të ashensorit është një zakon që nuk buron vetëm nga padurimi. Ky veprim na krijon përshtypjen se kemi kontroll mbi atë që po ndodh dhe mund të bëjë që koha e pritjes të na duket më e shkurtër.

Shumë njerëz e prekin sërish butonin për ta thirrur ashensorin ose për t’i mbyllur dyert, megjithëse drita tregon se komanda është regjistruar. Psikologët thonë se pas kësaj sjelljeje qëndron nevoja e natyrshme për të ndier se mund të ndikojmë në situatë, jo vetëm mungesa e durimit.

Ndonëse disa shtypje radhazi zakonisht nuk sjellin asnjë ndryshim, ato mund të na krijojnë ndjesinë se procesi po ecën dhe se po presim më pak.

Ka shumë gjasa që këtë ta keni bërë shpesh, qoftë duke pritur përpara ashensorit, qoftë pasi keni hyrë në të, edhe pse jeni të vetëdijshëm se nuk do ta përshpejtoni lëvizjen. Mund të duket si reagim i një personi që nuk toleron dot as pak sekonda vonesë, por fenomeni është studiuar prej dekadash dhe ka një emërtim të veçantë.

Çfarë nënkupton iluzioni i kontrollit?

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi dukurinë e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ajo lidhet me prirjen tonë për të menduar se mund të ndikojmë në ngjarje që realisht nuk varen nga veprimet tona.

Kjo u vu re edhe në një eksperiment ku pjesëmarrësit blinin bileta lotarie. Personat që e përzgjidhnin vetë biletën mendonin se ajo kishte më shumë vlerë krahasuar me ata që e merrnin në mënyrë rastësore, ndonëse mundësitë për të fituar ishin të barabarta për të gjithë.

Sipas Langerit, edhe ndërmarrja e një veprimi fare të vogël mund të na bëjë të besojmë se situata është në duart tona. Siç transmeton Telegrafi, kjo ndjesi shton sigurinë dhe pakëson përjetimin e pafuqisë.

Përse butoni mund të mos japë efekt?

Në disa godina, përdoruesit mund të mos kenë realisht mundësi ta aktivizojnë butonin që mbyll dyert e ashensorit. Rregullat për sigurinë dhe qasshmërinë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një interval të caktuar, në mënyrë që personat me aftësi të kufizuara ose ata që lëvizin me paterica të futen pa rrezik.

E njëjta gjë mund të vlejë për disa butona të vendosur në vendkalimet e këmbësorëve, si edhe për termostatet në ambientet e punës. Edhe nëse ndikimi i tyre është i kufizuar, prania e tyre i bën njerëzit të ndihen sikur po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

Si ndikon veprimi në perceptimin e pritjes?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha perceptohet sikur kalon më shpejt kur merremi me diçka, sesa kur nuk bëjmë asgjë tjetër përveçse presim.

Ai ka sjellë rastin e një hoteli që përballej me ankesa të shumta për ngadalësinë e ashensorëve. Hoteli nuk i ndërroi ata, por vendosi pasqyra në holl. Në vend që të numëronin sekondat, njerëzit nisën të përqendroheshin te pamja e tyre dhe ankesat thuajse u zhdukën.

Një efekt i ngjashëm është konstatuar në një ambulancë. Vendosja e një infermiereje që i priste pacientët menjëherë nuk e reduktoi kohën deri te vizita e mjekut. Megjithatë, pacientëve u dukej sikur pritja zgjaste më pak, pasi kishin ndjesinë se procedura kishte filluar.

Ky mekanizëm shfaqet edhe kur shtypim disa herë butonin e telekomandës, verifikojmë vazhdimisht vendndodhjen e një porosie që presim ose rifreskojmë pandërprerë një faqe interneti. Edhe pse e dimë se asnjëri prej këtyre veprimeve nuk e përshpejton ngjarjen, ato na japin përshtypjen se nuk po qëndrojmë pasivë.

A ka vend për shqetësim?

Ellen Langer vlerëson se, në përgjithësi, këto sjellje nuk duhet të na shqetësojnë. Veprime kaq të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund të na ndihmojnë ta përballojmë më lehtë pritjen, duke zbutur ndjesinë e pafuqisë.

Dyert e ashensorit do të mbyllen ose do të hapen në kohën e parashikuar. E vetmja gjë që ndryshon është mënyra si i përjetojmë ato pak sekonda: disa prekje të butonit mund të na bëjnë të ndihemi sikur kalojnë më shpejt.

The post Përse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit edhe pasi është aktivizuar? Shpjegimi që jep psikologjia appeared first on Albeu.com.

Shtypja disa herë e butonit të ashensorit nuk buron vetëm nga padurimi. Ky veprim i zakonshëm na jep përshtypjen se kemi kontroll mbi situatën dhe bën që koha e pritjes të na duket më e shkurtër.

Shumë njerëz e prekin sërish butonin për thirrjen e ashensorit ose për mbylljen e dyerve, ndonëse drita e tij është tashmë e ndezur. Psikologët thonë se pas kësaj sjelljeje qëndron nevoja e natyrshme për të ndier se mund të ndikojmë në atë që po ndodh, jo vetëm mungesa e durimit.

Një shtypje tjetër zakonisht nuk e ndryshon funksionimin e ashensorit, por mund të na krijojë ndjesinë se po presim më pak.

Ky është një veprim që me siguri e keni përsëritur shpesh, qoftë duke pritur përpara ashensorit, qoftë pasi keni hyrë brenda tij, edhe pse e dini se procesi nuk do të përshpejtohet. Mund të duket si reagimi i një personi që nuk toleron dot as pak sekonda vonesë, por në fakt bëhet fjalë për një dukuri të emërtuar dhe të studiuar prej dekadash.

Fenomeni quhet “iluzioni i kontrollit”. Psikologia Ellen Langer e përshkroi atë në vitin 1975 si prirjen për të besuar se mund të ndikojmë në ngjarje që realisht nuk varen nga veprimet tona.

Në një prej eksperimenteve, pjesëmarrësit blenë bileta lotarie. Personat që e kishin zgjedhur vetë biletën i jepnin asaj më shumë vlerë sesa ata që e kishin marrë në mënyrë të rastësishme, megjithëse mundësitë për të fituar ishin të njëjta për të gjithë.

Sipas Langerit, edhe një veprim fare i vogël mund të na japë përshtypjen se situata është në duart tona. Kjo rrit ndjenjën e sigurisë dhe pakëson pafuqinë që mund të përjetojmë, transmeton Telegrafi.

Në disa godina, butoni që përdoret për mbylljen e dyerve të ashensorit mund të jetë i çaktivizuar për përdoruesit. Rregullat që lidhen me sigurinë dhe qasshmërinë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një periudhë të caktuar, në mënyrë që personat me aftësi të kufizuara apo ata që lëvizin me paterica të hyjnë pa rrezik.

E njëjta situatë mund të haset te disa butona të vendkalimeve për këmbësorë dhe te termostatet e ndërtesave të punës. Edhe nëse efekti i tyre është i kufizuar, prania e këtyre pajisjeve i bën njerëzit të ndiejnë se po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha perceptohet sikur kalon më shpejt kur e mbushim me një veprim, krahasuar me momentet kur thjesht qëndrojmë duke pritur.

Ai ka sjellë rastin e një hoteli ku ankesat për ngadalësinë e ashensorëve ishin të shumta. Hoteli nuk i zëvendësoi pajisjet, por vendosi pasqyra në holl. Vizitorët nisën t’i kushtonin vëmendje pamjes së tyre dhe jo kalimit të sekondave, ndërsa ankesat thuajse u zhdukën.

Një efekt i ngjashëm u konstatua edhe në një ambulancë. Vendosja e një infermiereje që i priste pacientët menjëherë nuk e reduktoi kohën deri në vizitën te mjeku, por ata mendonin se kishin pritur më pak, pasi procesi kishte filluar që në momentin e pranimit.

Kjo mënyrë sjelljeje shfaqet edhe kur shtypim disa herë butonin e telekomandës, kontrollojmë pareshtur vendndodhjen e një porosie në pritje ose rifreskojmë vazhdimisht një faqe interneti. Edhe pse e dimë se asnjëra prej këtyre lëvizjeve nuk e shpejton atë që presim, ato na japin ndjesinë se nuk po qëndrojmë pasivë.

Ellen Langer vlerëson se, në përgjithësi, këto zakone nuk përbëjnë arsye për shqetësim. Veprime kaq të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund të ulin ndjesinë e pafuqisë, duke na ndihmuar ta përballojmë më lehtë pritjen.

Dyert e ashensorit do të hapen apo do të mbyllen në kohën e përcaktuar. E vetmja gjë që ndryshon është perceptimi ynë: disa prekje të butonit bëjnë që ato pak sekonda të duken më të përballueshme.

The post Pse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit edhe pasi është aktivizuar? Psikologjia e shpjegon këtë zakon appeared first on Albeu.com.

Shtypja e përsëritur e butonit të ashensorit nuk buron domosdoshmërisht vetëm nga padurimi. Ky veprim na krijon përshtypjen se po e kontrollojmë situatën, ndërsa koha e pritjes na duket më e shkurtër.

Shumë njerëz e shtypin sërish butonin për thirrjen e ashensorit ose për mbylljen e dyerve, pavarësisht se drita tregon se komanda është regjistruar. Psikologët thonë se pas kësaj sjelljeje qëndron nevoja e natyrshme për të ndier se mund të ndikojmë në atë që po ndodh.

Ndonëse prekja e butonit disa herë zakonisht nuk e ndryshon procesin, ajo mund të na bëjë të besojmë se koha po kalon më shpejt. Këtë veprim mund ta kemi përsëritur shpesh, si përpara ashensorit, ashtu edhe brenda tij, edhe kur e dimë se nuk do ta përshpejtojë mbërritjen apo mbylljen e dyerve.

Në pamje të parë, një reagim i tillë mund të interpretohet si mungesë durimi edhe për pak sekonda. Megjithatë, fenomeni ka një emërtim të posaçëm dhe prej dekadash është objekt studimi.

Iluzioni i kontrollit

Në vitin 1975, psikologia Ellen Langer përshkroi dukurinë e quajtur “iluzioni i kontrollit”. Ajo lidhet me prirjen për të menduar se kemi ndikim mbi ngjarje që në të vërtetë nuk varen nga veprimet tona.

Një eksperiment me bileta lotarie e ilustroi këtë fenomen. Pjesëmarrësit që e përzgjidhnin vetë biletën mendonin se ajo kishte më shumë vlerë sesa biletat që u jepeshin rastësisht, ndonëse mundësitë për të fituar ishin të njëjta për të gjithë.

Sipas Langerit, edhe një veprim shumë i vogël mund të prodhojë ndjesinë se situata është në duart tona. Kjo na bën të ndihemi më të sigurt dhe e zbut ndjenjën e pafuqisë, transmeton Telegrafi.

Arsyet pse butoni mund të mos reagojë

Në ndërtesa të caktuara, përdoruesit mund të mos kenë mundësi ta aktivizojnë realisht butonin për mbylljen e dyerve të ashensorit. Rregullat që lidhen me sigurinë dhe qasshmërinë kërkojnë që dyert të mbeten të hapura për një interval të përcaktuar, duke u mundësuar personave me aftësi të kufizuara ose atyre që lëvizin me paterica të hyjnë pa rrezik.

E njëjta gjë mund të vlejë për disa butona në vendkalimet e këmbësorëve dhe për termostatet e vendosura në ndërtesat e punës. Edhe në rastet kur efekti i tyre është i kufizuar, prania e këtyre pajisjeve i bën njerëzit të ndiejnë se po ndërhyjnë për ta ndryshuar gjendjen.

Si krijohet përshtypja se presim më pak?

David Maister, ekspert i menaxhimit të pritjes, ka shpjeguar se koha duket sikur kalon më shpejt kur jemi të angazhuar me një veprim, krahasuar me momentet kur nuk bëjmë asgjë tjetër përveçse presim.

Ai solli si shembull një hotel që përballej me një numër të madh ankesash për ngadalësinë e ashensorëve. Drejtuesit nuk i zëvendësuan pajisjet, por vendosën pasqyra në holl. Vizitorët nisën t’i kushtonin vëmendje pamjes së tyre në vend që të numëronin sekondat, ndërsa ankesat pothuajse u zhdukën.

Një efekt i ngjashëm u konstatua edhe në një ambulancë. Megjithëse infermierja që i priste menjëherë pacientët nuk e reduktonte kohën deri në takimin me mjekun, ata mendonin se kishin pritur më pak, pasi procesi i shërbimit kishte filluar.

Kjo mënyrë sjelljeje shfaqet edhe kur shtypim disa herë butonin e telekomandës, verifikojmë vazhdimisht vendndodhjen e një porosie ose rifreskojmë pa ndërprerje një faqe interneti. Edhe pse jemi të vetëdijshëm se këto veprime nuk e bëjnë ngjarjen të ndodhë më shpejt, ato na japin ndjesinë se nuk po qëndrojmë pasivë.

A përbën arsye për shqetësim?

Ellen Langer vlerëson se, në përgjithësi, nuk ka arsye për t’u shqetësuar. Këto veprime të vogla nuk dëmtojnë askënd dhe mund të lehtësojnë ndjenjën e pafuqisë, duke e bërë pritjen më të përballueshme.

Ashensori do t’i hapë ose do t’i mbyllë dyert në momentin e parashikuar. Shtypja e butonit disa herë nuk e ndryshon këtë, por mund të na ndihmojë që ato pak sekonda të na duken më të lehta.

The post Përse e prekim vazhdimisht butonin e ashensorit megjithëse është aktiv? Psikologjia e shpjegon këtë zakon appeared first on Albeu.com.