Në këtë 13 dhjetor, Mjeshtri i Madh dhe Nderi i Kombit mbush plot 69 vite jetë. Me një karrierë mbi 50-vjeçare, aktori ka me dhjetëra role shumë të suksesshme në teatër dhe kinematografi.

Në kinema ai ka shkëlqyer me kryerolin e tij, atë të Avni Rustemit si dhe me dhjetëra role të tjera. Me zërin e mrekullueshëm dhe me paraqitjen e tij skenike Asqeriu ka shkëlqyer me trupën e Teatrit Kombëtar edhe në skenën e teatrit Globe në Londër, ku luhen veprat e Shekspirit.

Gjatë gjithë jetës së tij artistike ai është karakterizuar jo vetëm nga talenti, por edhe nga puna, serioziteti, përkushtimi ndaj çdo roli.

Bujar Asqeriu nuk është vetëm një artist, një ikonë në Panteonin e skenës shqiptare, por edhe një intelektual dhe qytetar i devotshëm, që artin, talentin, fjalën, mendimin dhe angazhimin e tij e vuri në shërbim të Shqipërisë.

Bujar Asqeriu lindi më 13 gusht 1956 në Vlorë, dhe mbahet mend për shumë role të spikatura në ekran. Ai diplomua si aktor nga Akademia e Arteve në Tiranë dhe për plot 15 vite të jetës së tij ishte aktor i Teatrit “Petro Marko” të Vlorës.

Ndërsa për rolet më të famshme në botën e filmin, nuk mund të lëmë pa përmendur personazhin Telo në filmin “Njeriu i mire”, i vitit 1982 dhe Avni Rustemit në filmin “Një emër midis njerëzve” 1983, për të cilët ka fituar Medalionin e Festivaleve të Filmit përkatësisht në vitet 1983 dhe 1985.

The post Mjeshtri i Madh i kinematografisë shqiptare Bujar Asqeriu feston 69 vjetorin appeared first on Albeu.com.

Po flasim për Bujar Asqeriun i cili lindi më 13 gusht 1956 në Vlorë, dhe ditën e djeshme festoi 67-vjetorin e lindjes.

Këtë ai e ka bërë të ditur përmes një postimi në rrjetet sociale ku shkruan “Sot plot 67 vjeç, Faleminderit o Zot…”.

Në ditën e veçantë për të nuk kanë munguar urimet e shumëta nga ndjekësit dhe njerëzit e afërt të aktorit.

Bujar Asqeriu, artisti i palodhur, ka një galeri të pasur rolesh, me më shumë se 100 role në karrierën e tij. Suksesin më të madh e ka arritur me rolin e Telos në filmin “Njeriu i mirë” (1982), me të cilin i dha jetë një karakteri të fortë, punëdashës, njeriun e sakrificës, me qëndrueshmëri morale dhe me ideale, por jo i skematizuar. Me këtë rol, ai fitoi dhe Medaljonin e Festivalit V të Filmit Shqiptar. Edhe në filmin “Një emër midis njerëzve (1985) u nderuar me Medaljonin e Festivalit VI.

Filmi i parë i luajtur nga aktori është “Në shtëpinë tonë” me regjisorin e madh Dhimitër Anagnosti. Artisti e kujton me shumë nostalgji fëmijërinë e tij. Por suksesi për artistin ishte një surprise e këndëshme, pasi edhe pse ishte një student i veshur keq, e i paushqyer mirë e në moshë të vogël, u përzgjodh për të luajtur role të rëndësime në ekranin e madh shqiptar. Kjo ishte edhe pikënisja e një rruge të gjatë artistike dhe me një galeri të pasur rolesh.

Janë të shumta rolet në skenë. Duke filluar me rolet e Fatosit dhe Muzakes, në filmat “Në shtëpinë tonë” (Dh. Anagnosti, 1979) dhe “Liri a vdekje” (I. Muça & K. Mitro, 1979). Por suksesin më të madh e ka pasur me rolet e Telos në filmin “Njeriu i mirë” 1982 dhe Avni Rustemit në filmin “Një emër midis njerëzve” 1983, për të cilët ka fituar Medalionin e Festivaleve të Filmit të viteve 1983 e 1985.

Ndër filmat e tjerë mund të përmendim “Në shtëpinë tonë” 1979, “Radiostacioni” 1979, “Vëllezër dhe shokë” 1979, “Në Prag të lirisë” 1981, “Në emër të lirisë” 1987, “Misioni përtej detit” 1988, “Jeta në duart e tjetrit” 1990, “Dëshpërimisht” 2000.

The post E njohët? Ndër aktorët e ndritur të skenës dhe teatrit shqiptar feston 67-vjetorin e lindjes appeared first on Albeu.com.

“Vëllain tim të madh e quanin Bujar. Ai ishte ndarë nga jeta kur ishte 6 muajsh.

Nëna më kishte treguar se kur u zgjuan një mëngjes ai nuk po merrte frymë. Ishte shumë i bukur, me flokë të zinj dhe kaçurrela, më thoshtë nëna.

Kur linda unë donin të ma vinin emrin Drini ose Safet. Vendosën për Drini dhe shkuan për të më regjistruar. Punonjësi i gjendjes civile i kishte thënë: Ç’është ky emër lumi??

Ata ishin stepur dhe babai i kishte thënë nënës të më regjistronin si Bujar me emrin e vëllait, por pastaj më thërrisnin vazhdimisht Drini. E kishin shumë të vështirë të më thërrisnin me emrin e vëllait që kishte ndërruar jetë.

Të gjithë në familje me thërrasin Drini, edhe gruaja. Gruaja më thotë Bujar vetëm kur ka ndonjë problem serioz”, rrëfeu Bujari, pra Drini.

The post Historia tragjike e emrit të Bujar Asqeriut, që në fakt nuk quhet ashtu appeared first on Albeu.com.

Ai thotë se pasi doli kundër, për katër vite nuk iu dha asnjë rol. Po ashtu, ai rrëfen se për shkak të deklaratave që ka bërë kundër qeverisë, i është kërcënuar edhe djali që ka mjek në Gjermani, duke i kërkuar që të kthehet në Shqipëri.

“Kam dalë në pension miku im, kam 4 vite i kam shkëputur marrëdhëniet me Teatrin e Turbinës. Pasi dola unë në mbrojtje të Teatrit kjo qeveri e gjithë atë drejtor qelbësirë që është atje nuk më ofruan më punë këta, më quajtën armik. Më lanë në tako ata, unë nuk rri në tako se lajm lojtar që i bie topit e bëj gol nga mesi i fushës, dhe nuk e rruaj fare për atë m*t teatër atje.

Unë kam 700 mijë lekë pension, se rruaj k****… ata nuk marrin dot rrogën aq sa marr unë pensionin. Të gjithë shitën b***** pastaj, kush me lekë, kush me një hyrje, kush me pallat… të tërë e shitën b****… unë kam karakter u thash.

Ashtu s’të fal unë, s’e rruaj k**** vare, edhe kryeministri dh*** gjak nga mua, sepse unë kam guximin  të them të vërtetën.

Ke vilë 10 mln euro, Bujar Asqeriu jeton në një dhomë e kuzhinë akoma, në kat të gjashtë, pa ashensor… çfarë? Mos ta them unë këtë realitet?  Shtet shk*****…

Këta donin të fusnin edhe djalin tim në burg. Kam një djalë kirurg, që punonte te Ushtaraku. Punoi 6-7 vjet atje dhe iku në Gjermani. Me leje me të gjitha. Këta i thoshin kthehu nga Gjermania, ma stresuan djalin, deri sa më tha o baba të lutem mos fol më. Më kërcënuan me fëmijën, prandaj mu neveritën këta mua”, shprehet ai.

The post “Shtet shk***atë, më kërcënuan djalin me burg”, Bujar Asqeriu: Fola kundër qeverisë për Teatrin, më nxorën në tako 4 vite appeared first on Albeu.com.

Po flasim për Bujar Asqeriun i cili lindi më 13 gusht 1956 në Vlorë, dhe ditën e djeshme festoi 66-vjetorin e lindjes.

Por ditëlindja e tij mbeti në harresë dhe asnjë institucion i kulturës nuk i bëri qoftë një urim aktorit të mirënjohur që i ka dhuruar shumë teatrit dhe skenës shqiptare.

Bujar Asqeriu, artisti i palodhur, ka një galeri të pasur rolesh, me më shumë se 100 role në karrierën e tij. Suksesin më të madh e ka arritur me rolin e Telos në filmin “Njeriu i mirë” (1982), me të cilin i dha jetë një karakteri të fortë, punëdashës, njeriun e sakrificës, me qëndrueshmëri morale dhe me ideale, por jo i skematizuar. Me këtë rol, ai fitoi dhe Medaljonin e Festivalit V të Filmit Shqiptar. Edhe në filmin “Një emër midis njerëzve (1985) u nderuar me Medaljonin e Festivalit VI.

Filmi i parë i luajtur nga aktori është “Në shtëpinë tonë” me regjisorin e madh Dhimitër Anagnosti. Artisti e kujton me shumë nostalgji fëmijërinë e tij. Por suksesi për artistin ishte një surprise e këndëshme, pasi edhe pse ishte një student i veshur keq, e i paushqyer mirë e në moshë të vogël, u përzgjodh për të luajtur role të rëndësime në ekranin e madh shqiptar. Kjo ishte edhe pikënisja e një rruge të gjatë artistike dhe me një galeri të pasur rolesh.

Janë të shumta rolet në skenë. Duke filluar me rolet e Fatosit dhe Muzakes, në filmat “Në shtëpinë tonë” (Dh. Anagnosti, 1979) dhe “Liri a vdekje” (I. Muça & K. Mitro, 1979). Por suksesin më të madh e ka pasur me rolet e Telos në filmin “Njeriu i mirë” 1982 dhe Avni Rustemit në filmin “Një emër midis njerëzve” 1983, për të cilët ka fituar Medalionin e Festivaleve të Filmit të viteve 1983 e 1985.

Ndër filmat e tjerë mund të përmendim “Në shtëpinë tonë” 1979, “Radiostacioni” 1979, “Vëllezër dhe shokë” 1979, “Në Prag të lirisë” 1981, “Në emër të lirisë” 1987, “Misioni përtej detit” 1988, “Jeta në duart e tjetrit” 1990, “Dëshpërimisht” 2000.

Filumena Marturano (2009), Domenico
Trapi i vjetër – (2005), deputeti (telekomedi)Radiostacioni
Lettere al vento – (2003), Gon Doji
Prindër të vegjël – (1991) (TV)
Jeta në duart e tjetrit – (1990)
Misioni përtej detit – (1988)
Në emër të lirisë – (1987)
Telefoni i një mëngjesi – (1987)
Tri ditë nga një jetë – (1986), shoku i Sandrit, kineasti tjeter
Një emër midis njerëzve – (1983)
Njeriu i mirë – (1982), Telo
Ditë të qytetit tim – (1982)(TV)
Në prag të lirisë – (1981)
Në shtëpinë tonë – (1979)
Liri a vdekje – (1979), Muzaka
Radiostacioni (1979)
Cmimet dhe Nderimet

1293531022-bukur_11Në Festivalin e Dramës Shqipe në Gjilan,Kosovë (2002), fitoi çmimin si “Aktori më i mirë” me rolin e ministrit në dramën “Shpirti i ujkut” të Ferdinand Hysit, e vënë në skenën e teatrit “Petro Marko” të Vlorës. Fitoi cmimin e “Aktorit më të mirë “ 2006, në Fier, me rolin e McLeavy-t, në dramën satire “Preja” të Xhon Ortonit , e vënë ne skenën e Teatrit . Bujar Asllani është edhe një recitues i njohur i poezisë shqipe. Mban titullin “Artist i merituar”./

The post Ndër aktorët e ndritur të skenës dhe teatrit shqiptar, por si u la në harresë dita e rëndësishme për Bujar Asqeriun appeared first on Albeu.com.

Brenda shtëpisë ajo ka treguar shumë histori nga jeta e saj personale.

Së fundmi, Arjola i ka rrëfyer Einxhelit paragjykimet me të cilat është hasur për shkak të profesionit të saj. Ajo i ka treguar se një puthje me aktorin e njohur, Bujar Asqeriu kishte shkaktuar debat në familjen e saj.

“Bëra filmin ‘Njerka’, puthesha me Bujar Asqeriun. Shkalloi farefisi. Edhe mami më thoshte; ça faji kam unë… Ne jemi shumë të lidhur. I thashë mamit se ky është profesion, ka edhe më keq,”, është shprehur ndër të tjera Demiri./albeu.com/

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Big Brother Alb VIP Edition (@bigbrotheralb_vip)

The post Rrëfehet Arjola Demiri: Kur putha Bujar Asqeriun shkalloi fisi, më kanë paragjykuar për hiçgjë (VIDEO) appeared first on Albeu.com.

Aq e madhe është forca sugjestionuese e kinemasë, saqë mund të lërë pasoja në jetët e njerëzve. Kështu ka ndodhur edhe me Bujar Asqeriun, që nga “Njeriu i mirë Telo” u shndërrua në një figurë të frikshme edhe për vetë miqtë e tij. Aktori Bujar Asqeriu ka zbuluar detaje nga jeta personale, traumat familjare dhe karriera e tij si artist.

Në emisionin “Përballë’ në “Digitalb”, Bujar Asqeriu tregoi si nisi karriera e tij në një familje që nuk kishte lidhje me artin dhe se si nisi të spikaste që në vitet e shkollës. Por jeta e Asqeriut nuk do të ishte e thjeshtë.

Ishte vetëm 13 vjeç kur e la e ëma dhe në vit të parë në Institut kur i vdiq i ati. Aktori tregon për traumën që i lanë këto ngjarje dhe si ndikuan në ndjeshmërinë e tij aktoreske. Ai tregon gjithashtu se sa shumë kanë ndikuar rolet e tij në mendimin që të tjerët kishin për të.

Ai ndalet te filmi “Jeta në duart e tjetrit”. Sipas Bujar Asqeriut, një mik i fëmijërisë, pasi ka parë filmin, e ka akuzuar se i ka ngacmuar bashkëshorten. Ndërkohë që shton se reagime të shumta kishte dhe nga radhët e intelektualëve të kohës, të cilët i shpreheshin se ai duhej mbajtur larg shtëpive të tyre.

“Efektet e këtij filmi i mora në mënyrë të menjëhershme dhe këtu ne Kinostudio pati pëshpërima, por edhe miqtë e mi, intelektualë, me universitet, me punë të mira, më thoshin: ‘Ti je i frikshëm. Ti s’duhesh futur në shtëpi!’. Po pse u thosha unë? ‘Në asnjë mënyrë! Unë s’të fus në shtëpi’.

Ndërkohë që një mik fëmijërie kishte arritur deri aty sa e kishte akuzuar se i kishte ngacmuar bashkëshorte. ‘Më ke ardhur në shtëpi, më ke parë gruan nga këmbët. Të zhdukeni me gjithë familje, të mos rrini më këtu! Të zhdukeni nga Vlora!’”.

Trauma familjare

Unë jam fëmija i dytë i prindërve të mi, jam lindur në 13 gusht të vitit 1956, në Vlorë. Im atë kishte ardhur nga Gjirokastra dhe ishte zhvendosur në Vlorë në moshën 24-vjeçare dhe siç bëheshin atëherë krushqitë, u njoh me nënën time, e cila ishte nga një fshat pranë Vlorës, që quhet Panaja. Babai punonte si shofer, ndërsa ime më nuk punoi në asnjë vend, sepse ne u bëmë 5 fëmijë dhe na shërbente të pestëve.

Them fëmija i dytë, sepse fëmija i parë, që ishte dhe ai djalë, kur ishte 6 muajsh, mamaja më thoshte që në të gdhirë e gjetëm të vdekur. Ai e kishte emrin Bujar dhe kur linda unë pas 3 vjetësh, shkuan në gjendjen civile për të më regjistruar dhe donin të më vinin emrin Drini. Nuk e di, por ai i gjendjes civile i tha që ç’është ky emër lumi; nuk lejohet, nuk bëhet.

Atëherë im atë tha: Do t’i vëmë emrin e vëllait, por ngaqë ai kishte vdekur, nuk më thërrisnin me emrin Bujar, por më thërrisnin me emrin Drini. Kur shkova në klasën e parë, kur më thërriti mësuesja me emrin Bujar Asqeriu, unë i thashë: Po mua më quajnë Drini. Im atë ishte shofer dhe shumë ditë mund të ishte larg shtëpisë. Mbaj mend që ime më ishte një grua e qeshur, kurse babai vinte më i rëndë.

Me mamanë bënim shaka dhe luanim gjithë kohës, ndërkohë që babai ishte i larguar. Kaq hijerëndë ishte babai ndaj nesh, saqë shpesh kur shkonim në kinema me klasën apo me shokët, i thosha mamasë: Thuaji babait të më japë 10 lekë apo 20 lekë dhe të presë një biletë për kinema. Mamaja i thoshte babait se do ikin të

shohin në film. Në filmat e parë, ne shikonim një botë që as mund ta imagjinonim, bota e madhe e kinemasë, ajo dritare që ishte shumë sugjestive. Sidomos, mbaj mend filmat që kishin tematikat e lashtësisë. Më bënin përshtypje ato vajzat e bukura të veshura hijshëm, ata burra të bukur muskulozë, të veshur bukur. Ëndërroja që sikur të kisha dhe një shpatë dhe unë dhe bënim shpata dërrasë e luanim me njëritjetrin.

Fillimi i karrierës

Në shkollën e mesme më angazhuan në shfaqjet që bëheshin në Olimpiadat Teatrale. Kisha një vokal që atyre iu dukej shumë interesant. Gjithë ndjeshmëria ime buronte pasi kisha prekur ngjarje shumë të forta në jetë, nga humbja e nënës, sëmundja e babait. Disa tronditje dhe disa rrethana familjare që ishin shumë dramatike, ndikuan në emocionet e mia.

Isha maturant, kisha vendosur të studioja për Inxhinieri Mekanike meqë shkolla ishte profesionale mekanike, ishte hera e parë dhe e fundit që im atë më pa në skenën e Teatrit. Ne morëm çmimin e parë mes shkollave të mesme të qytetit. Ai vazhdimisht qante.

U angazhova për një vit në Teatrin e Vlorës si figurat, me ndonjë rol të vogël, por pata fatin e madh që në atë periudhë kam njohur një prej njerëzve të dashur të mitë, Pirro Savën. Ai kishte kulturë europiane dhe më thoshte shpesh: Unë nuk do jetoj dot të të shoh ty, por ti do behësh një aktor shumë i mirë.

Në 1976 dhashë konkursin dhe fitova midis 200 konkurrenteve, unë isha në vendet e para dhe fillova punë në vitin e parë në shkollë.

Në një sens, jeta ime dhe rinia e më vonë është shumë dramatike. Unë isha vetëm 13 vjeç kur ime më u nda nga jeta dhe sa fillova vitin e parë për aktrim, u nda edhe babai nga jeta. Ishte momenti më i vështirë i jetës sime, sepse duhet të lija dhe shkollën, sepse para meje humbi vlerë gjithçka.

Pastaj, me mbështetjen e farefisit që këmbëngulën që unë duhet të vazhdoja shkollën, vazhdova dhe e mbarova shkollën për aktrim. Mbaj mend një shprehje të babait: Këta artistet e kanë mirë; edhe bëjnë dashuri, edhe marrin lekë.

Një emër midis njerëzve

Po kujtoj ditën e parë të figurës së Avni Rustemit, “Një emër midis njerëzve”, i regjisorit Muharrem Fejzo. Pasi më kishte dhënë rolin Muharremi dhe do fillonin xhirimet, dalloja në sytë e tij një ftohtësi, që ai nuk ishte i sigurt që unë do ta realizoja rolin.

Një prej gjërave shumë të rëndësishme të marrëdhënies mes aktorit dhe regjisorit, aktori duhet të shikojë dashuri dhe respekt te regjisori. Sytë e Muharremit nuk ishin të ngrohtë, ishte i pavendosur, pavarësisht se unë rolin e Avni Rustemit e kisha marrë me kinoprovë.

Më fut në rolin më të vështirë në monologun në Parlament që ditën e parë. Gjithë natën nuk bëja gjumë të qetë, mbaj mend që flija me Ndrek Prelën, një prej aktorëve të shquar shkodranë. Përveç pagjumësisë sime, drita rrinte ndezur, unë s’isha mësuar të flija më dritë ndezur. Ndreka kishte një zakon të bukur, lexonte gjithë kohën, flinte gjysmë ore, zgjohej prapë, e shihja unë, ai ishte prapë me libër në dorë. Këtë punë bënte ciklikisht gjithë natën. Nuk e di nëse kam fjetur gjysmë orë apo një orë gjumë gjithë natën.

Ishte dita e parë e xhirimit, isha i thërrmuar, i mbaruar, ajo ftohtësia që kisha lexuar te Muharremi u shtua. Ai anuloi xhirimin se e pa që isha dobët, ndërrova dhomë dhe, për fat, atë natë bëra një gjumë të qetë, u çlodha dhe vij të nesërmen me energji. Mbaruan xhirimet, atëherë Muharrem Fejzo më ka dhënë dorën.

Kur po xhiroja momentin e vrasjes te Pazari i Ri, të Avni Rustemit, bëra kontraksionin që më hynë plumbat mbi shpinë dhe u mbështeta të pisha dhe fillova të rrëshqisja dhe ndërkohë fillova të fikesha nga ana e shikimit për të dhënë momentin e vrasjes.

Dhe mbaj mend një nënë që ulëriti më të madhe dhe tha: E vranë, e vranë…. dhe i binte kokës. Shpesh nënat tona dhe baballarët besonin shumë në atë që shikonin në ekran! Kur bëjë figurë pozitive të shikonin me simpati, kur kishe rol negativ, të shikonin të thoshin shiko ky i keqi, ky i poshtri.

Jeta në duart e tjetrit

Ky skenar kishte kohë që rrinte në sirtarët e Kinostudios, sepse e kishte shkruar një burrë zotëri, një mësues i Përmetit, Lliko Nano. Por ai s’kishte emër si skenarist, sepse këta niseshin nga emrat dhe Albert Zholi, një djalë modest, e mori për ta bërë film. U nis si një film pa pretendime, por koha bën vlerësimet, me kalimin e viteve dhe sot e kësaj dite ka një vlerësim shumë të madh.

Filmi ka arritur ato qëllimet e tij, sepse ka treguar jo vetëm për ato vite, por edhe sot për sot gjëra të tilla ndodhin dhe do të ndodhin. Njerëzit e pushtetshëm kanë fuqi të tillë dhe i lejojnë vetes duke prishur çdolloj rregulli, çdolloj ligji, çdolloj marrëdhënieje.

Efektet e këtij filmi i mora në mënyrë të menjëhershme dhe këtu në Kinostudio. Pati pëshpërima, por edhe miqtë e mi intelektualë, me universitet, me punëra të mira, më thoshin: “Ti je i frikshëm. Ti s’duhesh futur në shtëpi!”. Po pse, u thosha unë? “Në asnjë mënyrë! “Unë s’të fus në shtëpi”. Kaq impakt goditës kishte roli te miqtë e mi. Me një shokun tim të fëmijërisë qe e tmerrshme. Unë isha me time shoqe, m’u turr duke më thënë fjalë të lemerishme.

“Më ke ardhur në shtëpi, më ke parë gruan nga këmbët”. I thashë: Po unë të kam shok, ne jemi rritur bashkë! Si m’i thua këto fjalë. “Po, po, më tha, të zhdukeni me gjithë familje, të mos rrini më këtu! Të zhdukeni nga Vlora”. Kaq traumatik ishte bërë ai film dhe ajo figurë për të.

The post Të pathënat e Bujar Asqeriut: Si më akuzoi shoku i fëmijërisë se i kisha ngacmuar gruan appeared first on Albeu.com.

“Paçim të gjithë sëbashku sa më shumë mbarësi e begati në familjet tona dhe në vendin tonë të dashur, Shqipërinë”, thuhet në mesazh.

Mesazhi i plotë:

Të dashur besimtarë myslimanë dhe shqiptarë kudo që ndodheni, më lejoni t’ju uroj nga zemra gëzuar Fitër Bajramin.

Pas muajit të Ramazanit, muaj ku ndërlidhen përkushtimi e sakrifica, muaj në të cilin qenia jonë u shkëput nga përditshmëria materiale e muajve të tjerë, nesër, të gjithë besimtarët myslimanë festojnë Fitër Bajramin, festën që kurorëzon sakrificën 30 ditore, dhe siç na ka premtuar Zoti (xh.sh.) në Kuranin Famëlartë, pas vështirësisë vjen lehtësimi.

Bajrami është festë, është gëzim që përjetohet në çdo zemër e në çdo vatër.

Urojmë që sikurse në këtë ditë kur ata që kanë më shumë japin për nevojtarët (ZEKATIN), t’i gjendemi përherë pranë të varfërve dhe të angazhohemi vazhdimisht për një shoqëri të drejtë e solidare.

Sakrifica dhe devotshmëria e muajit të Ramazanit duhet të jetë shembull i angazhimit tonë për adhurimin e Zotit të Gjithësisë, ndërsa solidariteti dhe dashuria që e karakterizojnë festën e Fitër Bajramin të jenë vlera të përhershme të shoqërisë dhe mbarë njerëzimit.

Gjatë këtij muaji kam patur fatin të njoh shumë njerëz që agjëronin për herë të parë, të gjithë më kanë pohuar se ndienin një gjendje shpirtërore, morale e fizike të pa përshkrueshme me fjalë.

Ky është ramazani, ky është agjërimi për hir të Zotit tonë!

Motra dhe vëllezër, i lutem Zotit të na e ketë pranuar këtë sakrificë, të na ketë falur gjynahet, të ketë shtuar begatinë, paqen dhe mëshirën e Tij të pakufishme mbi çdo zemër e cila ka sakrifikuar në emër të Zotit!

I lutem Zotit të mëshirojë të gjithë të dashurit tanë që nuk jetojnë më!

T’u japë shërim dhe t’i lehtësojë dhimbjen çdo të sëmuri!

Për më të varfërit dhe nevojtarët e shoqërisë tonë, O Zot largojua barrën e rëndë dhe shtrëngimin që sjell skamja.

I lutemi Zotit për kombin tonë, për rininë, për mësuesit, mjekët, policët, ushtarakët dhe gjithsecilin që punon për sigurinë, mirëqenien dhe prosperitetin e vendit tonë.

Edhe njëherë ju uroj Gëzuar Fitër Bajramin me urimet më të përzemërta, në emrin tim personal, dhe të Komunitetit Mysliman të Shqipërisë!

Paçim të gjithë sëbashku sa më shumë mbarësi e begati në familjet tona dhe në vendin tonë të dashur, Shqipërinë.

Shëndet e mirësi për secilin!

Gëzuar!/albeu.com

The post Kreu i KMSH uron besimtarët myslimanë për Bajram: Paçim sa më shumë mbarësi e begati në familjet tona appeared first on Albeu.com.

Teksa Basha ka premtuar se do të mbështesë artistët dhe të drejtën e tyre, aktori Asqeriu ka thënë se populli shqiptar meriton më të mirën ai është i zhgënjyer nga politika.

Ndër të tjera ai ka theksuar se shqiptarët të zgjedhin mes sundimtarit dhe shërbestarit. “Me vullnetin që me votën e tyre të vendosin fatin e tyre. Të zgjedhin mes sundimtarit dhe shërbestarit. Në Shqipëri duhet të jetë populli zot i arit, detit dhe tokës, dhe ai që do të zgjidhet të jetë në shërbim të këtij populli, që është shumë i zhgënjyer nga politika. Dua që çdo shqiptar ta shikoj të lumtur. Tashmë në Tiranë është shkatërruar Teatri, duhet ta çoni teatrin aty ku ishte dhe siç ishte. Ato kanë një urrejtje ndaj artistëve”, ka thënë Asqeriu.

Ndërkohë Basha ka deklaruar se do të mbështesë mirëqenien e artistëve shqiptarë që të jenë me të barabartë me të gjithë artistët në rajon.

“Respekti që ka Vlora dhe Shqipëria për ty ka kuptuar se në jetën tënde artistike, ku ke lartësuar në piedestal figurat më të njohura historike të vendi tonë. Duke lartësuar figurat historike që nuk jetojnë më. Unë jam zotuar dhe do e bëj teatrin ku dhe siç ishte. Një komb pa artistë është pa shpirt. Është e tmerrshme që nuk është gjetur koha për artistët. Një nga gjërat e para që do të ndryshoj është se për artin dhe kulturën do të kenë të njëjtin trajtim në rajon. Nuk ka artist në rajon që është i nëpërkëmbur”, ka thënë Basha.

Bujar Asqeriu: Çdo njeriu duhet t’i ndërtojë me djersën e ballit, dua të shoh çdo shqiptar të pasur, të qeshur të lumtur dhe zot të familjes së tij, të pronës së tij

Lulzim Basha: Ky respekt vjen nga shkrirjet në mendjet e njerëzve, ku roli që ke luajtur si artist dhe personit tënd. Njerëzit me personat që nuk jetojnë më, e mishërojnë nëpërmjet artistëve.

Bujar Asqiriu: Artistët janë të pakënaqur nga politika, sepse i ka anashkaluar, edhe një teatër e rrafshuan. Tirana është pa teatër, kërkesa e BE thotë që për 100 mijë banorë duhet të ketë një tetarë, edhe atë që kishim e shkatërruan. Kërkojmë të ktheni teatrin aty ku ishte?

Lulzim Basha: Është zotimi im, aty ku ishte dhe ashtu siç ishte.

Bujar Asqeriu: Hajde prish një kishë dhe xhami, nuk e bën dot. Ata kanë dhe urrejtje për artistët.

Lulzim Basha: Ata e kanë bërë nga kompleksi që ka për artin dhe artistët. Minimumi që ky vjet ka detyrim është vlerësimi për ju. Një komb pa artistë, është një komb pa shpirt. Është e tmerrshme që nuk kanë gjetur kohën dhe respektin për artistët sepse paratë janë. Unë ju jap fjalën që kjo do të jetë një nga gjërat e para që do të ndryshojë. Artistët që kanë dhënë jetën për artin dhe kulturën do të kenë vlerësimin si në rajon.

Bujar Asqeriu: Kam dëgjuar me vëmendje planin tuaj për ekonominë, por shqiptarët duhet të jenë të qartë që nesër të gjithë ata që kanë vënë dorë mbi pronën publike dhe kanë mbushur xhepat, të gjithë të shkojnë përpara ligjit, vetëm atëherë ky popull do të bindet që ka drejtësi. Ndryshe nuk bëhet ky vend.

Lulzim Basha: Të garantoj që investimi ynë i parë është pavarësia e drejtësisë, duke bërë reformë të vërtetë dhe jo fallso. Pa luftuar korrupsionin Shqipëria nuk bën dot përpara, për këtë keni premtimin tim të hekurt dhe mbështetjen e ndërkombëtarëve. Të gjithë do të përplasen me ligjin, prandaj dhe 25 prilli është një garanci më shumë.

Bujar Asqeriu: Kam dhe një plagë në zemrën time, të parën e kam për naftëtarët, të cilët i kanë dhënë miliona euro këtij vendi dhe sot treten, dobësohen dhe nuk jetojnë as me shtëpia të mira, as me jetesë të mirë. Cinizmi që dil nga greva dhe më takoni mua është cinizëm dhe urrejtje njerëzore. Nuk mund të jesh drejtues i një shteti pa dashur shqiptarin, vetëm me dashuri fitohet beteja. Pagat për ta duhet të jenë dinjitoze dhe minatorët e Bulqizës që jetojnë në kushte të mjerueshme, këto janë plagët e mia.

Lulzim Basha: E drejtë, është zotimi im që do të kujesem për këtë kategori.

The post Bujar Asqeriu takon Bashën, flet për dy “plagët” që ka në zemër nga qeveria (VIDEO) appeared first on Albeu.com.