“Më e tmerrshmja për jetën e shumë banorëve të rajonit të Kievit, ishte viti i kaluar”, tha ai.

Ushtria ukrainase rimori qytetet e vogla të Irpin dhe Bucha jashtë kryeqytetit Kiev në fund të marsit të vitit të kaluar.

Hetuesit ndërkombëtarë po mbledhin tani prova në Irpin, Bucha dhe zona të tjera ku, sipas Ukrainës, trupat ruse kryen mizori të përhapura. Rusia i mohon këto pretendime.

“Për shumë banorë në rajonin e Kievit, viti i kaluar ka qenë më i tmerrshmi i jetës së tyre. Dhe çlirimi i rajonit të Kievit u bë simbol i faktit se Ukraina do të arrijë ta fitojë këtë luftë”, shkroi në anglisht Presidenti Volodymyr Zelensky në aplikacionin e mesazheve Telegram.

“Ngjarjet që askush nuk mund t’i imagjinonte në shekullin 21 u bënë realitet në qytetet periferike të Kievit – Butsa dhe Irpin. Trupat ruse përparuan në kryeqytetin ukrainas nga veriu dhe sollën vdekje dhe shkatërrim”, shtoi ai.

Zelensky postoi mesazhin e tij nën një video që tregon ndërtesa dhe automjete të dëmtuara në Bucha dhe Irpin.

Videoja përfshin gjithashtu intervista me të mbijetuarit që flasin për përvojat e tyre gjatë okupimit, si dhe imazhe të trupave të rreshtuar në tokë me thasë të zinj.

Videoja, e prodhuar nga iniciativa ukrainase për mbledhjen e fondeve UNITED24, e vendos numrin e viktimave civile në zonat e Kievit të çliruara nga forcat ruse në 1,137, duke përfshirë 461 të vrarë në Bucha.

Përparimi i forcave ruse, të cilët pushtuan Ukrainën më 24 shkurt të vitit të kaluar, u ndalua jashtë kryeqytetit, me trupat që më pas u tërhoqën. Megjithatë, rajoni i Kievit është shpesh shënjestër e sulmeve me raketa dhe dron, ndërkohë që luftimet janë ndezur në vende të tjera të vendit. /albeu.com

The post Zelensky: Viti i kaluar ishte më i vështiri për banorët e Kievit appeared first on Albeu.com.

Dy minuta më vonë, një zë i mbytur lutej përmes qetësisë së mëngjesit. Përgjigja e pamëshirshme ishte: “FOL!!! FOL!!!”.

Ishte një mëngjes gri dhe i ftohtë, data 4 mars, në Bucha të Ukrainës. Deri në mbrëmje, të paktën nëntë persona do të përshkonin rrugëtimin e vdekjes drejt godinës nr 144 në rrugën Yablunska, objekt të cilin rusët e kishin shndërruar në një tjetër epiqendër të dhunës që do të trondiste mbarë botën.

Ajo çfarë ndodhi atë ditë në Bucha, quhej nga ushtarët rusë “zachitska” gjatë telefonatave të regjistruara – fjala do të thotë spastrim. Ushtarët rusë kapnin persona emrat e të cilëve gjendeshin në lista të përgatitura nga shërbimet e tyre të zbulimit, si dhe shkonin derë më derë për të identifikuar dhe vrarë personat që konsideroheshin me rrezikshmëri. Agjensia e lajmeve Associated Press dhe emisioni “Frontline” i rrjetit PBS siguruan pamje të kamerave të survejimit në Bucha, ku shfaqet për herë të parë se si u bënë operacionet e spastrimit në Ukrainë.

Vetëm përgjatë rrugës Yablunska, policia ukrainase gjeti rreth 40 kufoma. Prokurorët kanë arritur të identifikojnë deri më tani 12 prej tyre. Gazetarët e AP-së dokumentuan një trup të 13-të në shkallët e njërës prej godinave të kompleksit, me filmime dhe fotografi të marra më 3 prill.

Në kuadrin e një investigimi të përbashkët, agjensia e lajmeve Associated Press dhe emisioni “Frontline” shqyrtuan qindra orë filmime nga kamerat e survejimit në Bucha dhe verifikuan regjistrimet e telefonatave nga ushtarët rusë në bashkëpunim me Qendrën Dossier, një organizatë investigative me seli në Londër. Gjithashtu, kompania nga Nju Jorku SITU Research, rindërtoi rrjedhën e ngjarjeve duke përdorur një model tre dimensional të qytetit Bucha.

Në 3 mars, një autokolonë ruse që dukej se nuk kishte fund arriti në Bucha përgjatë shinave të trenit. U dha urdhëri për evakuim.

Në kaosin e krijuar gjatë përparimit të forcave ruse, tetë vullnetarë ukrainas u veçuan nga të tjerët. Ata u fshehën në një shtëpi me tulla aty pranë dhe dëgjonin në heshtje kërcitjet e armëve dhe lëvizjen e tankeve ruse.

Rreth orës 10 të mëngjesit të ditës tjetër, vullnetari Andrii Dvornikov i telefonoi gruas së tij, Yulia Trubas, dhe i tha që të fshinte të gjitha gjurmët e komunikimit me njëri-tjetrin.

Pak më vonë, ushtarët rusë thyen derën e shtëpisë dhe morën nëntë persona me vete, duke i akuzuar se po ndihmonin ushtrinë e Ukrainës. Dy ushtarë rusë i drejtuan burrat nën kërcënimin e armëve në rrugën e lagësht dhe të akullt për në adresën 144 Yablunska, duke i sharë ndërsa ata lëviznin me këmbët e mbathura vetëm me çorape.

Ushtarët i detyruan të gjunjëzoheshin. Më pas, shoferi i taksisë Ivan Skyba pa se si ngritën personin që qëndronte pranë tij dhe e qëlluan me plumb në kokë.

Gjatë orëve në vazhdim, ushtarët rusë dërguan gjithnjë e më shumë persona drejt godinës në rrugën Yablunska, përfshirë 20-vjeçarin Dmytro Chaplyhin, një punonjës dyqani me fytyrë fëminore, të cilin të gjithë e quanin Dima. Ndërsa ushtarët e morën Dimën, gjyshja e tij, Natalia Vlasenko, ra në gjunjë dhe iu lut më kot që të mos e preknin.

“Gjyshe, mos u shqetëso!”, thirri Dima, ndërsa u nis me ushtarët drejt godinës 144 në rrugën Yablunska. “Do të kthehem!”

Kjo ishte hera e fundit që ajo e pa të gjallë.

Kur rusët morën Iryna Volynetsën në rrugën Yablunska, ajo njohu një nga burrat e rreshtuar në rrugë si shokun e saj të vjetër të shkollës, Andrii Verbovyin. Ai qëndronte i rrëzuar mënjanë dhe i rridhte gjak. Ajo vuri se ai po dridhej dhe u panë sy më sy.

E tronditur, zonja Volynets nuk e vuri re menjëherë se djali i saj, Slava, ishte gjithashtu i gjunjëzuar në po atë rrjesht. Më në fund, ajo e njohu nga xhaketa dhe pantallonat. Ai kishte marrë një goditje në brinjë dhe po merrte frymë rëndë.

Ajo ishte në panik dhe donte me dëshpërim të negocionte për lirimin e të birit. Rusët sollën një djalë të ri për ta parë më nga afër.

“A është ky?” e pyetën ata.

“Jo, jo ky”, u përgjigj i riu.

Sllava jetoi. Rusët lejuan shumicën e civilëve të iknin atë ditë, por jo vullnetarët.

Skyba u godit aq fort në fytyrë, saqë i ranë dhëmbët. Vetullat e tij u çanë dhe gjaku iu derdh përmbi fytyrë. Rusët ia lidhën duart pas shpine, i vunë një kovë mbi kokë dhe e gjunjëzuan pas një muri. E goditën në kokë derisa humbi ndjenjat.

“Çfarë duhet të bëjmë me këta?”, Skyba dëgjoi një rus të thotë. “Vritini”, u përgjigj një tjetër. “Por largojini së pari që të mos dergjen këtu”.

Ushtarët rusë i çuan vullnetarët në një oborr të vogël aty pranë, ku gjendej tashmë një trup i pajetë. Në vazhdim, dy ushtarë filluan të qëllonin.

Skyba ndjeu një plumb që e shpoi anash dhe u përplas në tokë. Ai bëri sikur kishte vdekur, ndërsa kishte frikë se rusët do të vinin re avullin nga frymëmarrja e tij.

“Po prisja errësirën”, tregon ai. “E tmerrshme … nuk mund ta shpjegoj … Thjesht e tmerrshme”.

Pasi heshti, Skyba liroi kyçet e duarve nga shiriti që i lidhte, u zvarrit përmes kufomave të shokëve të tij dhe mori çizmet nga trupi i të vetmit prej tyre që i mbante ende veshur. Ai vrapoi drejt një shtëpie ngjitur.

Pastaj dëgjoi zëra. Ishin rusët.

“A është dikush këtu në shtëpi?”, thirri njëri prej tyre. Skyba bëri sikur ishte i zoti i shtëpisë.

Duke besuar se ai ishte një civil i plagosur, ushtarët e kthyen atë sërish tek godina në 144 Yablunska, këtë herë për trajtim mjekësor, tha Skyba. E çuan në bodrum, ku mbaheshin më shumë se 100 persona.

Për tre ditët në vazhdim, Skyba u mbajt atje, pa i treguar askujt për plagën e tij nga plumbi. I vetmi tualet që ekzistonte ishte i prishur. Fëmijët qanin. Të rriturit luteshin.

Më 7 mars, Skyba dhe të tjerët u lejuan të largoheshin nga bodrumi. Të gjithë të tjerët që ishin kapur me të, përveç atij që u dha informacion rusëve, ishin të vdekur. Ai mori syzet e tij, të cilat i kishin rënë pranë një trupi dhe doli jashtë.

Ushtarët rusë u treguan familjeve të tyre në telefonata për masakrën. Një ushtar i quajtur Maksym i tha gruas së tij më 21 mars: “Mendoj se po çmendem. Unë tashmë kam vrarë kaq shumë civilë”.

Tashmë familjet e qytetit Bucha presin një drejtësi që mund të vijë ose jo. Gruaja e zotit Dvornikov, Truba, së bashku me Skyban dhe të afërmit e dy personave të tjerë të vrarë në rrugën Yablunska, kanë ngritur një padi kundër Rusisë në Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut.

“E gjithë bota e civilizuar duhet të pranojë se ishin vrasje”, tha ajo. “Dua të vërtetoj se nuk janë gënjeshtra dhe se me të vërtetë kanë ndodhur”./voa

The post Si u bë operacioni i spastrimit nga ushtarët rusë në qytetin Bucha appeared first on Albeu.com.

“Shtatë civilë u torturuan nga rusët dhe më pas u ekzekutuan në mënyrë frikacake me një plumb në kokë”, ka shkruar në Facebook shefi i policisë rajonale të Kievit, Andriy Nebytov.

“Ky varr u zbulua sot në një zonë ku trupat ruse ishin të vendosura pranë fshatit Myrotske”, shkruan ai, duke shtuar se policia “po punon për identifikimin e të ndjerit”.

Qyteti i Buçës u pushtua nga trupat ruse gjatë javëve të para të pushtimit. Pasi qyteti u çlirua në fillim të prillit, u gjetën të paktën 500 trupa të vdekur, shumë prej tyre në varre të improvizuara dhe masive.

Rusia, e cila u tërhoq nga qyteti më 30 mars, ka hedhur poshtë vazhdimisht akuzat për krime lufte në Bucha, duke këmbëngulur se ato janë “falsifikime” nga Ukraina, e mbështetur nga aleatët e saj në Perëndim./albeu.com

The post Gjendet një tjetër varr masiv në Bucha, trupat e pajetë me këmbë e duar të lidhura appeared first on Albeu.com.

Shefi i policisë Vitaliy Lobas ishte ulur në tavolinën e një shkollë të braktisur në Bucha, duke mbledhur të dhënat e viktimave.

Çdo disa minuta, shefi Lobas, me shpatulla të gjera dhe flokë të errët të shkurtër, dhe rrallë përdor një fjalë të panevojshme, kryente disa telefonata të shkurtra, të cilat të gjitha kishin thuajse një përmbajtje: Një vendndodhje, disa detaje, një numër telefoni, një i afërm apo mik?!

Para se të vinin rusët, Lobas ishte një shef i zakonshëm i policisë lokale, kreu i Distriktit 1 të Buchanksy, i cili i kaloi ditët e tij duke u marrë me krimin e zakonshëm vendas dhe vrasjet e herëpashershme. Që nga çlirimi i Buchas, ai i ka kaluar ditët në këtë shkollë të braktisur, ku ende varen në mure postera të nxënësve, duke koordinuar operacionin masiv për gjetjen e të vdekurve. Përpara Lobas në tavolinën e shkollës ishte një hartë e Buchas. Një periferi, dikur paqësore dhe pak e njohur e Kievit, që tani është një skenë e tmerrshme krimi. Zona u pushtua nga forcat ruse për një muaj teksa ata tentuan të sulmonin Kievin dhe çlirimi i saj pak më shumë, nxori në dritë një proces të ngadaltë dhe të dhimbshëm të zbulimit të tmerreve dhe trupave të pajetë të varrosur në varre masive nëpër pyje.

Sa herë që binte telefoni, Lobas konsultonte hartën përpara tij dhe në një copë letër të thjeshtë shkruante informacionin e nevojshëm me një shkrim të pastër dore, një rresht për çdo viktimë. Nga mesi i mëngjesit, ai kishte mbushur njërën faqe të letrës  A4 dhe kishte kaluar në anën e tjetër. Një ditë më parë kishte 64 trupa, tha ai. Një ditë më parë, 37. Ai nuk e dinte se sa do të ishin atë ditë, por priste që numri të rritej me rreth 40, sepse aty afër po gërmohej një varr masiv. Lobas është përgjegjës vetëm për një pjesë të këtij rajoni dhe shumë trupa të tjerë po gjenden jashtë juridiksionit të tij.

Lobas ndalonte herë pas here për të shkuar në këndin e lojërave të shkollës për të pirë një cigare, por edhe këto momente ndërpriteshin nga thirrjet e trupave apo probleme që kishin të bënin me mbledhjen e kufomave. Binte shi në Bucha dhe një nga furgonë që transportonte kufomat në morg kishte ngecur në baltë. Një traktor duhej gjetur shpejt, sepse kishte një numër të kufizuar furgonash dhe një numër të madh trupash. Lobas përgjithësisht ua delegon punën në terren zëvendësve të tij, por në rastet e krimeve veçanërisht të rënda, shkon vetë.

“Kur njerëzit janë qëlluar në kokë me duart e lidhura pas shpine, për shembull, unë do të shkoj vetë në vendngjarje… Kur janë djegur trupa, shkoj sërish unë”, tha ai.

Rreth mesditës, erdhi një telefonatë nga Dmytro Kushnir, një zëvendës policie 24-vjeçar në një nga njësitë e Lobas, për të regjistruar një trup që ishte raportuar pas një pallati në periferi të Bucha.

Kur Kushnir mbërriti në ndërtesë, e cila qëndronte vetëm në një zonë të gjelbër të pazhvilluar në buzë të pyllit, ai gjeti dy burra pas ndërtesës në vendin ku muri rrethues i  pronës ndahej me pyllin. Ata mbanin veshur doreza kirurgjikale blu dhe qëndronin mbi trupin pjesërisht të dekompozuar të një burri që dukej se ishte qëlluar në pjesën e pasme të kokës. Trupi shtrihej mbi një jorgan të bardhë, me lule të kuqe dhe ishte i rrethuar nga shishe bosh birre dhe pije alkoolike. Dorezat blu kirurgjikale fillimisht u jepnin burrave pamjen e zyrtarëve mjekësorë, por ata u prezantuan si Volodymyr dhe Serhiy Brezhnev, babai dhe vëllai i të vdekurit. I shtrirë në batanije ishte Vitaliy Brezhnev, një ish-kuzhinier 30-vjeçar, i cili, derisa erdhën rusët, jetoi një jetë paqësore me të dashurën e tij në katin e gjashtë të pallatit që tani ngrihej mbi kufomën e tij.

Volodymyr dhe Serhiy kishin humbur kontaktet me Vitaliy një muaj më parë, kur rusët morën kontrollin e Bucha dhe komunikimet u ndërprenë. Ishte e pamundur të hyje në periferi për të kontrolluar ndërtesën e tij, kështu që ata e kërkuan për një muaj në internet, më kot tentuan në rrjetet sociale për të gjetur prova se ai ishte gjallë.

Kur rusët më në fund u tërhoqën, pak më shumë se një javë më parë, Serhiy mori një telefonatë nga e dashura e Vitalit dhe ajo u tregoi historinë. Rusët kishin sulmuar ndërtesën e apartamenteve dhe kishin mësyrë  në çdo apartament me një armë gjahu, tha ajo, duke kërkuar që njerëzit të dorëzonin kartat e tyre SIM dhe çelësat. Ata e morën dhe Vitaliy në dhoma të veçanta, e rrahën dhe qëlluan qenin e tij, tha ajo. Pastaj e zbritën në bodrum me një grup banorësh të tjerë dhe mbyllën derën, por Vitaliy-n e morën veçmas dhe i thanë se nuk do ta shihte më, dhe ajo nuk e pa…

Kur ushtria ukrainase e shpalli Buchan të sigurt për të rihyrë, Volodymyr dhe Serhiy u nisën për në banesën e njeriut të tyre të zemrës. Brenda, ata gjetën gjak në dysheme, në shkallët dhe fotografi personale nga banesat e njerëzve të shpërndara përreth.

Në çdo derë mund të shihje vrimat nga shpërthimet e armëve, ndonjëherë një, ndonjëherë katër ose pesë. Në një derë druri, ku brava ia kishte lënë vendin të shtënave të përsëritura, ushtarët rusë dukej se ishin të frustruar dhe kishin hapur një vrimë në mes të derës në apartament. Pas një dere tjetër, ishte e qartë se pronarët e shtëpisë kishin shtyrë një tavolinë të rëndë pas dere, në një përpjekje të dështuar për të mbajtur pushtuesit jashtë. Kur Volodymyr dhe Serhiy arritën në katin e gjashtë, panë se ishte përdorur armë edhe në derën e apartamentit 83. Nga brenda vinte një erë e rëndë. Rusët e kishin shkatërruar apartamentin dhe kishin hapur kanalet e aspirimit dhe madje edhe tubacionet e tualetit duke kërkuar para. Kur hyri në dhomën e gjumit të Vitali-t, ai pësoi goditjen, sepse shpresonte ta gjente të vëllanë gjallë. Mbi jastëk kishte një njollë të thellë gjaku, madje kishte edhe gjak të spërkatur në muret pas shtratit. Mes rrëmujës në dysheme kishte dy gëzhoja plumbash, 7.62 mm, kalibri i përdorur nga ushtria ruse në armët e tyre. Ata e kuptuan se kishte pasur një viktimë, por nuk po gjenin trupin.

Kështu Volodymyr dhe Serhiy filluan të kërkonin për Vitaliy, duke e ditur se kërkimi i tyre tani ishte ndoshta për një trup dhe jo për një djalë e vëlla që mund të përqafoheshin sërish të tre bashkë. Serhiy mbante një fotografi pasaporte të Vitaliy në dorë.

“Ne kërkuam, e kërkuam… në fillim po kërkonim fytyrën e tij…”, rrëfen i vëllai.

Pas ndërtesës, pranë pyllit, gjetën atë që dukej si varr i cekët dhe filluan të gërmojnë. U desh kohë për të zhvarrosur mbetjet atje. Së pari ata panë jorganin e bardhë me lule të kuqe, që nuk e njihnin se i kujt ishte, dhe kjo u dha pak shpresë se aty mund të ishte një trup tjetër… Por kur e nxorën trupin, panë se brenda jorganit, ishte një perde nga banesa e Vitalit. Pastaj panë këpucët, dhe ato këpucë i njihnin. Por errësira po binte dhe ata duhej të ishin në shtëpi para orës policore, kështu që e mbuluan trupin me çarçaf, ndërsa aty pranë tij lanë ndezur shpresën.

“Sot ishte prekja e fundit. Sot ia hoqëm këpucët dhe i pamë këmbët”, tha Serhiy të nesërmen, teksa i zbuluan plotësisht trupin.

Për shkak se këmbët e Vitaliy-t ishin të veshura me çorapeve dhe këpucë, ato u ruajtën më mirë se pjesa tjetër e trupit të tij që pas një muaji në tokë kishte nisur të dekompozohej.

“Ne pamë formën e këmbëve të tij. Pastaj pamë formën e hundës dhe të duarve dhe ne e dinim se ishte gjaku jonë”, tha Serhiy.

Volodymyr kishte blerë apartamentin e vogël në Bucha dy vite më parë, një investim për të ardhmen e djalit të tij. Vitaliy kishte qenë kuzhinier në një restorant në Kiev, derisa nisi pandemia. Ai bënte disa punë dhe ishte në kërkim të diçkaje më të qëndrueshme. Kishte një të dashur që e donte dhe një qen, dhe tani një apartament në një lagje të bukur. Atij i pëlqente të peshkonte dhe të gjuante, të merrte foragjere dhe kërpudha në kohën e lirë dhe t’i gatuante.

Në pjesën e përparme të ndërtesës, oficeri Kushnir po plotësonte raportin e tij të policisë. Volodymyr shkoi në makinën e tij dhe mori dy copa të vogla kartoni dhe shkroi emrin e tij dhe numrin e telefonit dhe emrin dhe adresën e Vitaliy në secilën prej tyre. Pastaj ai u kërkoi disa fqinjëve shirit të pastër, këtë herë pa doreza kirurgjikale, për të lidhur një copë kartoni në kyçin e këmbës së Vitaliy-t dhe një për kyçin e dorës së tij… /BW/

The post BBC/ Dëshmitë e familjarëve që kthehen në Bucha për të identifikuar trupat e pajetë: Djalin e njoha nga këmbët… (FOTO LAJM) appeared first on Albeu.com.

Gjatë një konference, Anatoliy Fedoruk tha sot se ishte shumë herët që banorët të ktheheshin në qytet, pasi ushtarët rusë u tërhoqën në fund të muajit të kaluar.

Reuters dhe Guardian nuk mundën të verifikonin komentet e Fedoruk për numrin e njerëzve të gjetur të vdekur në Bucha, shkruajnë mediat, përcjell abcnews.al.

Autoritetet filluan gjetjen e trupave nga një varr masiv pranë një kishe në qytet, që  u vizitua javën e kaluar nga presidentja e Komisionit Evropian Ursula von der Leyen.

Rusia ka mohuar se ka shënjestruar qëllimisht civilët. Presidenti rus Vladimir Putin e ka përshkruar sot situatën në Bucha si të rreme, sipas citimeve të transkriptuara nga agjencia e lajmeve Tass./albeu.com

The post Masakra Ruse, kryebashkiaku i Bucha: Rreth 403 trupa të gjetur deri më tani appeared first on Albeu.com.

“Kurrë nuk e kam menduar se kjo e drejtë ishte kaq e kushtueshme. Këto janë vlera njerëzore, në mënyrë që Rusia të mos zgjedhë se çfarë duhet të bëjmë ne dhe si do t’i përdor të drejtat e mia”, tha ai.

Më tej, Zelensky tha se në një vizitë të fundit në Bucha, ku Rusia është akuzuar për krime lufte, ai ishte dëshmitar i “vdekjes, vetëm vdekjes”./albeu.com

The post Zelensky: Po mbrojmë të drejtën për të jetuar appeared first on Albeu.com.

Iryna Aramov, qëndron jashtë rrënojave të shtëpisë së saj në Bucha, ku bashkëshorti i saj u vra.

“Do të doja të më kishin vrarë dhe mua”, thotë ajo mes lotëve.

Iryna Abramov, tregoi më tej se trupat ruse sulmuan shtëpinë e tyre barbarisht, i vunë flakën dhe e nxorrën burrin e saj jashtë.

“E vranë para syve të mi”, tha gruaja.

Oleg Abramov, një saldator 40-vjeçar, i cili jetoi një jetë të qetë në Bucha, me sa duket u qëllua me plumb pas koke jashtë shtëpisë së tij, vetëm pak çaste pasi trupat ruse mbërritën.

“Burri im nuk ishte ushtar. Ai kurrë nuk kishte mbajtur armë. Ai ishte një njeri paqësor,” tha Iryna.

“Ata e morën nga shtëpia jonë me pantofla, i kërkuan të hiqte këmishën, i kërkuan të gjunjëzohej në tokë dhe e vranë”.

Kur ajo vrapoi dhe gjeti trupin e tij të shpërfytyruar, katër ushtarët rusë që e tërhoqën zvarrë po qëndronin në këmbë duke pirë ujë, tha ajo.

Ajo u bërtiti atyre për ta qëlluar, dhe njëri ngriti armën e tij, pastaj e uli, pastaj e ngriti përsëri dhe e uli, derisa Volodymyr e tërhoqi zvarrë brenda.

The post “Më vrisni dhe mua”, gruaja nga Bucha rrëfen se si rusët i torturuan dhe vranë bashkëshortin appeared first on Albeu.com.

Sipas BBC, duke folur në Word Tonight, kryetari i bashkisë Anatoli Fedoruk tha se kishte parë personalisht ekzekutimet e disa njerëzve nga forcat ruse.

“Kam parë disa episode. Ishin tre makina civile që përpiqeshin të evakuoheshin drejt Kievit dhe ata u qëlluan brutalisht. Ishte një grua shtatzënë, burri i së cilës bërtiste duke i kërkuar të mos e qëllonte, por ata thjesht e qëlluan brutalisht,” -tha Fedoruk.

Fedoruk gjithashtu pretendoi se forcat ruse kishin gjuajtur politikanë vendas gjatë pushtimit të tyre.

Ai i bëri thirrje ministrit të jashtëm rus Sergei Lavrov, i cili ka mohuar akuzat për krime lufte nga trupat e Moskës.

“Lavrov të vij në qytetin e Bucha dhe të shohë trupat e njerëzve të vdekur dhe të shikojë në sy familjet, nënat, burrat dhe fëmijë që mbetën jetimë,”-tha Fedoruk.

The post Kryetari i bashkisë: Forcat ruse vranë 320 civilë në Bucha appeared first on Albeu.com.

Rreth orës 11:00 të datës 17 mars, Yuriy Nechyporenko dhe babai i tij, Ruslan, po shkonin me biçikletë për në ndërtesën e administratës së Bucha ku po shpërndaheshin ndihma. Energjia elektrike, gazi dhe uji ishin ndërprerë dhe gjërat elementare ishin në mungesë në qytet, një nga të parët që u pushtua nga forcat ruse ndërsa përparonin drejt kryeqytetit të Ukrainës, Kiev.

Yuriy dhe babai i tij shpresonin të merrnin disa ilaçe dhe ushqim. Yuriy tha se një ushtar rus e ndaloi atë dhe babain e tij në rrugën Tarasivska. Ata ngritën menjëherë duart.

Në një rrëfim për BBC, së bashku me nënën e tij, Alla, 14-vjeçari tregoi atë që ndodhi më pas.

“Ne u thamë se nuk kishim armë dhe se nuk përbënim ndonjë rrezik”, tha ai.

“Pastaj babai im ktheu kokën nga ana ime, dhe atëherë ai u qëllua … Ai u qëllua dy herë në gjoks, pikërisht aty ku është zemra. Pastaj ai ra në tokë.”

Në atë moment, tha adoleshenti, ushtari e qëlloi në dorën e majtë dhe edhe ai ra. Ndërsa ishte në tokë, tha ai, u qëllua sërish, këtë herë në krah.

“Isha shtrirë në bark, nuk mund të shihja asgjë që po ndodhte rreth meje. Ushtari ka qëlluar sërish, duke i synuar kokën, por plumbi kaloi nëpër kapuçin tim. I njëjti ushtar qëlloi përsëri, këtë herë në kokën e babait të tij, por ai ishte i vdekur. Kam pasur një sulm të vogël paniku, i shtrirë aty me krahun tim të plagosur. Pashë që dora më rrjedh gjak”, tha Yuriy.

Vetëm pasi ushtari u kthye në tokë, tha ia, u çova dhe ika me vrap.

BBC nuk i ka verifikuar në mënyrë të pavarur detajet e rrëfimit të Yuriy-t, por kjo vjen pasi shtohen provat e mizorive të kryera nga forcat ruse ndërsa ata kishin nën kontroll Bucha dhe qytete të tjera në veri të Kievit.

Vetëm në Bucha, trupa të të vdekurve u gjetën rrugëve, shumë prej të cilëve me plagë të mëdha. Disa ishin qëlluar nëpër tempuj, ishin ekzekutuar. Të tjerë i kishin duart ose këmbët të lidhura pas shpine. Disa prej tyre ishin goditur qartë nga tanket.

Shumë prej trupave u panë përgjatë një shtrirjeje të rrugës Yablonska, vetëm 2 km (një milje) nga rruga ku thuhet se u vra Ruslan.

Nëna e Yuriyt, Alla, tha për BBC se si kishte shkuar për të parë burrin e saj pasi adoleshentja u kthye në shtëpi dhe i tregoi se çfarë kishte ndodhur. Ajo mendoi se Yuriy mund të kishte gabuar dhe se Ruslan ishte i plagosur dhe kishe nevojë vetëm për ndihmë mjekësore.

“Djali im më lutej të mos e bëja. Ai tha se do të më vrisnin edhe mua”, tha Alla, ndërsatregon se kur u nis për të bashkëshorti, fqinjët e ndaluan duke i thënë se rusët po vrisnin të gjithë ata që ju dilnin para.

Të nesërmen në mëngjes, Alla mori nënën e saj për të ndihmuar. Të veshur me shalle të bardha, ata shkuan në vendin e të shtënave. Nëna e saj foli me ushtarët rusë dhe ata arritën të kalonin. Më në fund mblodhën trupin e Ruslanit dhe e sollën në shtëpi.

Një fotografi e trupit pjesërisht të mbuluar, e marrë nga Alla dhe e ndarë me BBC, duket se konfirmon dëshminë e Yuriyt. Ajo tregon një plagë me armë zjarri në anën e djathtë të gjoksit, afër zemrës.

Ruslan, 49 vjeç, ishte me profesion avokat. Ai ishte shumë aktiv në komunitet, sipas Allës, i cili nuk rrinte në shtëpi dhe të priste, por doli vullnetar për të ndihmuar njerëzit.

Alla tregon se atë e varrosën në kopshtin e familjes.

Yuriy tha se ushtari që e vrau ishte qartazi rus. Uniforma e tij ishte jeshile e errët, tha ai, tipike për ushtrinë ruse. “Pashë që në xhaketën e tij ishte shkruar “Rusia” në rusisht”, tha ai.

“Ne nuk ishim rrezik për ushtrinë, ne ishim civilë, të veshur me shalle të bardha për ta treguar këtë,” tha Yuriy. “Është marrëzi”/Marrë nga BBC, albeu.com

The post Rrëfimi rrëqethës i 14-vjeçarit nga Bucha: Si rusët më vranë babain para syve appeared first on Albeu.com.

Si në Srebrenicë, si në Reçak, si në teatrin Bataclan, Bucha do të jetë një nga emrat që do të mbetet si simbol i tragjedisë së luftës dhe i zhvlerësimit të njeriut në ketë lloj situate.

Varre masive me qindra civilë, përballë kishës ku ata zakonisht luteshin, kufoma në çdo cep, në çdo rrugicë, shpesh herë me duart e lidhura dhe një plumb pas shpine, pasojë e një ekzekutimi me gjak të ftohtë.

“Një skenë filmi horror”, dëshmojnë gazetarët e parë që u dërguan në Kucha, pas tërheqjes së trupave ruse. Por kush janë autorët e kësaj masakre, që po shtyn vendet perëndimor edhe SHBA të cilësojnë Vladimir Putin si kriminel lufte?

Sipas disa grupeve aktivistësh në terren, të bazuar a në dëshmitë e të mbijetuarve por edhe në pamjet satelitore, me shumë gjasa lideri i “kasapëve” mund të jetë koloneli Omurekov Azatbek Asanbekovich, që drejton njësinë 51460, pjesë e brigadës së 64-t të artilerisë së motorizuar.

Një njësi që vjen nga larg, nga skajet më të largëta ruse, në atë Siberinë aziatike ku panorama është po e njëjtë dhe asgjë nuk ndodh dhe do të ndodhë ndonjëherë.

Sipas burimeve, njësia 51460 vinte nga fshati Knyaze-Volkonskoye, në territorin e Çabarovskit, sipër Koresë së Veriut.

Dhe pamjet e para që qarkullojnë në rrjet të kësaj njësie, tregon pikërisht të rinj me karakteristikat fizike të atyre zonave, teksa valëvisin flamurin e republikës ruse të Sahasë (ose Jakutia), një territor i stërmadh që kronikat ndërkombëtare njohin më së shumti për të ftohtin e madh dhe për fildishin e mamutëve prehistorikë që zbulohet herë pas here nga shkrirja e permafrostit.

Duket e pabesueshme që në ato fytyra të qeshura mund të kenë kryer vrasje, përdhunime dhe ekzekutime brutale grash, të moshuarish dhe fëmijësh, por të dhënat tregojnë pikërisht për praninë e kësaj njësie në Bucha. Emrat e tyre po shpërndahen në rrjet nga aktivistët, dhe nuk do të kalojë shumë kohë para se ata të përballen me akuzën e krimeve të luftës.

Ndoshta, është thjesht një rastësi, por nuk mund të mos rrëqethë koincidenca, e hulumtuar nga A2 CNN, që fshati Knyaze-Volkonskoye, ku zakonisht rri njësia, është kryesisht i njohur në mediat ruse për një ushtarë i asaj kazerme, Artyom Grabovoi, i njohur si maniaku i Knyaze-Volkonskoye dhe i akuzuar për përdhunimin dhe vrasjen me metoda brutale të disa grave në vitin 2014./A2News/

The post Njësia 51460, “kasapët” që akuzohen për masakrën që tronditi botën në Bucha (FOTO LAJM) appeared first on Albeu.com.