Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me persona të panjohur mund të ndikojnë pozitivisht te humori, vetëbesimi dhe ndjesia e lidhjes me të tjerët.

Çdo ditë ndeshemi me dhjetëra njerëz që nuk i njohim, qoftë në autobus, dyqan, park, palestër apo gjatë pritjes së fëmijëve pas një aktiviteti. Megjithatë, në shumicën e rasteve kalojmë pranë tyre pa shkëmbyer asgjë më shumë se një vështrim.

A mund ta ndryshojnë gjendjen tonë emocionale vetëm disa minuta bisedë me një të panjohur dhe të na bëjnë të ndihemi më pranë njerëzve?

Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor. Rregulli ishte i qartë: për shtatë ditë radhazi, ajo duhej të merrte vetë nismën për të biseduar çdo ditë me dikë që nuk e njihte.

Shumë njerëz përreth, por pak komunikim i drejtpërdrejtë

Sipas Chan, bashkëshorti i saj mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet në shtëpi me numrat e telefonit të personave që sapo ka takuar.

Ndërsa ajo vepron krejt ndryshe. Kur shkon për të marrë fëmijët, shpesh vendos kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqet të nisë bisedë me të.

Si shkrimtare, Chan e kalon pjesën më të madhe të ditës përpara ekranit dhe komunikon kryesisht nëpërmjet mesazheve dhe email-eve. Ndërveprimet e saj ballë për ballë kufizohen kryesisht te bashkëshorti, si edhe, herë pas here, te ndonjë prind tjetër.

Kjo rutinë e shtyu të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar bindjen se njohjet e reja kërkonin patjetër shumë energji dhe kohë. Prej kësaj pyetjeje lindi edhe eksperimenti, transmeton Telegrafi.

Dita e parë: Nga një pyetje e zakonshme te kujtimet për emigrimin

Për bisedën e parë, Chan iu drejtua kujdestarit të shkollës ku shkonin fëmijët e saj.

Ajo që nisi si një pyetje e thjeshtë, shpejt u kthye në një rrëfim mbi familjen dhe emigrimin. Kujdestari foli për mënyrën se si kishte mbërritur në Kanada, ndërsa Chan solli në kujtesë historinë e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar disa dekada më parë.

Njeriu që ajo e kishte hasur shumë herë në mjediset e shkollës, papritur nuk ishte më thjesht një fytyrë e njohur, por dikush me një histori të plotë për të ndarë.

Në përfundim të sfidës, pikërisht ky komunikim do të mbetej mes përvojave më të bukura të eksperimentit.

Dita e dytë: Gjithçka nisi nga një pyetje e shkurtër

Një ditë më vonë, teksa priste që vajza të mbaronte kursin e ukuleles, pranë Chan zuri vend një nënë tjetër.

Ajo e hapi bisedën duke e pyetur nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Kaq mjaftoi që mes tyre të lindte natyrshëm një diskutim për fëmijët, lodhjen dhe vështirësitë e prindërimit. Të dyja qeshën dhe, kur u ndanë, kishin përshtypjen se me shumë gjasa do të bisedonin sërish në takimin e ardhshëm.

Nuk ndodhi ndonjë gjë e pazakontë, por ky ishte edhe thelbi i provës: krijimi i një lidhjeje njerëzore nuk varet domosdoshmërisht nga bisedat e gjata.

Dita e tretë: Një ndërveprim i shkurtër nuk do të thotë dështim

Në këndin e lojërave, gazetarja tentoi të komunikonte me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.

Shkëmbimi mes tyre përfundoi shpejt, pasi vëmendja e tij ishte përqendruar te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për një bisedë më të gjatë.

Megjithatë, Chan nuk e konsideroi këtë përvojë si të pasuksesshme.

Ajo po kuptonte se eksperimenti përfshinte edhe një mësim tjetër: jo të gjithë kanë mundësi ose dëshirë të flasin në një moment të caktuar, dhe kjo është plotësisht normale.

Një qen, vizita në palestër dhe disa çaste afrimiteti

Në një prej ditëve të tjera, një qen krijoi rastin për një komunikim të ngrohtë mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.

Në palestër, megjithatë, afrimi me të tjerët rezultoi më i vështirë. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe dukej se ishin të fokusuar në ushtrime, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm disa fjali me një punonjës.

Edhe kjo përvojë i tregoi diçka: disa mjedise e favorizojnë komunikimin, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme për të.

Komplimenti i një të panjohure që i përmirësoi gjithë ditën

Një prej takimeve që e preku më shumë ndodhi në bibliotekë.

Chan dhe fëmijët e saj i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Gjesti i vogël çoi në një bisedë rreth familjes dhe nipërve.

Përpara se të ndaheshin, e moshuara i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.

Ndonëse vinin nga një grua që nuk e kishte takuar kurrë më parë, ato pak fjalë ishin të mjaftueshme për t’ia zbukuruar të gjithë ditën.

Njohja rastësore që u kthye edhe në një këshillë të dobishme

Në ditën e fundit të eksperimentit, Chan iu drejtua një gruaje pranë sektorit të mishit në supermarket.

Gjatë bisedës mësoi se e panjohura ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i tregoi si të dallonte disa pjesë të mishit dhe çfarë duhej të shikonte për të zgjedhur një biftek të mirë.

Më pas, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte biseduar me atë grua.

Në atë çast, gazetarja dalloi edhe një dobi tjetër të takimeve të rastësishme: personat që kalojnë pranë nesh mund të kenë njohuri që nuk do t’i merrnim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim fjalën.

Si ndikojnë te mirëqenia bisedat e shkurtra?

Në psikologji, kontakte të tilla njihen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare apo të miqësive, por përsëri mund të sjellin ndikim pozitiv në mirëqenien e individit.

Psikologu Harry Cohen thotë se ndërveprimet e vogla shoqërore mund të ndihmojnë në përmirësimin e humorit, në zbutjen e vetmisë dhe në forcimin e ndjenjës së përkatësisë.

Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit udhëtarët që folën me një person të panjohur në autobus ose tren raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.

Rezultati pas shtatë ditëve të eksperimentit

Në fund të javës, Chan nuk kishte krijuar shtatë miqësi të reja dhe as jeta e saj nuk ishte transformuar në mënyrë rrënjësore.

Ajo që kishte ndryshuar ishte këndvështrimi i saj ndaj personave që gjendeshin përreth.

Çdo ditë nisi ta priste me kureshtje takimin e radhës, duke menduar se kë mund të njihte dhe çfarë historie mund të dëgjonte.

Mes të gjitha përvojave, kujtimi më i fortë mbeti biseda me kujdestarin e shkollës, një njeri që kishte qenë prej kohësh aty, por të cilin ajo nuk kishte arritur ta njihte vërtet.

Vetëm pak minuta komunikim kishin bërë që të dy ta vazhdonin ditën duke u ndier më mirë.

Nuk është gjithmonë e nevojshme të flasësh gjatë

Këshilla e Cohen është që kontakti të nisë me hapa fare të vegjël, si një buzëqeshje, një “mirëmëngjes”, përshëndetja e një fqinji ose gatishmëria për t’i ardhur dikujt në ndihmë.

Qëllimi nuk është ta detyrojmë veten të bëhemi miq me këdo që takojmë. Ideja është të mos e shpërfillim ndikimin që mund të kenë ndërveprimet e vogla njerëzore.

Pas shtatë ditëve, Chan kuptoi se për të dalë nga zona e rehatisë nuk nevojiten medoemos veprime të mëdha.

Ndonjëherë mjaftojnë disa minuta bisedë me një të panjohur që dita të bëhet më interesante, humori të përmirësohet dhe ne të kujtojmë se i përkasim një bote shumë më të ndërlidhur nga sa mund të mendojmë.

The post Nga një bisedë në ditë për një javë, te zbulimi që nuk e kishte parashikuar appeared first on Albeu.com.

Nevoja për të treguar gjithmonë historinë më të madhe, përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit mund të lidhet me diçka që nuk dallohet menjëherë.

Ju flisni për një ditë të vështirë, por ai pretendon se ka kaluar një ditë edhe më të rëndë. Përmendni një udhëtim dhe rezulton se ai e ka vizituar më parë atë vend. Pavarësisht nëse tema është sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përfundim për të ofruar.

Shumica prej nesh njohin të paktën një njeri me këtë sjellje. Çdo gjë që ndani, ai thotë se e ka parë, kuptuar ose përjetuar shumë kohë para jush. Kur ju ndiheni të lodhur, ai ka qenë edhe më i rraskapitur. Nëse tregoni për një arritje të bukur, suksesi i tij paraqitet si më i madh. Kur përballeni me një vështirësi, ai është i bindur se e di zgjidhjen e saktë, edhe pse nuk i keni kërkuar këshillë.

Komunikimi me një person të tillë mund të bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda humbet karakterin e një shkëmbimi të mirëfilltë. Në vend që të përqendrohet tek ajo që po i thoni, bashkëbiseduesi e shfrytëzon rrëfimin tuaj si një urë për ta zhvendosur vëmendjen tek vetja.

Psikologjia mund ta përkufizojë këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin vazhdimisht drejt vetes. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shumë për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që, kur dëgjojmë dikë të tregojë një ngjarje të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një përjetim i ngjashëm. Duke ndarë historinë tonë, shpesh synojmë t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vijon biseda.

Dikush që kërkon një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale dhe më pas do ta rikthejë fokusin te personi tjetër.

Ai mund të thotë: “Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, personi që dëshiron ta dominojë komunikimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Ai nis të tregojë me hollësi për veten, i vendos përvojat përballë njëra-tjetrës dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Kështu, në fund nuk ndiheni sikur ju kanë dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Përse disa persona ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?

Kjo mënyrë sjelljeje nuk buron gjithmonë nga i njëjti shkak. Ka njerëz që thjesht nuk e kanë mësuar aftësinë e të dëgjuarit dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me historinë ose këshillën e vet.

Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.

Megjithatë, te një pjesë e njerëzve ekziston një dëshirë e theksuar për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë përjetuar një situatë ose se nuk kanë përgjigje mund t’ua ulë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë të pranojnë se janë korrigjuar.

Ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.

I ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojën e tyre.

Çdo çështje e kthejnë në një mundësi për krahasim.

Arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si kërcënim ndaj vlerës që i japin vetes.

Hulumtimet që trajtojnë tiparet narcistike tregojnë se kërkimi i fuqishëm për njohje dhe status mund të shfaqet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa individë e bëjnë hapur të dukshme bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në brendësi ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kërkojnë aprovim dhe e përballojnë me vështirësi faktin që një tjetër di ose arrin më shumë se ata.

Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë burimi i kësaj sjelljeje.

Kur vlerësimi për veten mbështetet në masë të madhe te admirimi dhe aprovimi nga njerëzit e tjerë, kundërshtimi mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa dijet e dikujt tjetër mund të shihen si një kërcënim.

Kjo e shtyn personin të këmbëngulë se “e ka ditur gjithmonë”, “e ka parë më herët” ose “ka përballuar diçka edhe më të rëndë”.

Siguria që shfaqet nga jashtë nuk dëshmon medoemos për vetëbesim të qëndrueshëm. Në disa raste, ajo shërben si mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.

Psikologët bëjnë dallim ndërmjet tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë së vet dhe kërkon admirim. Personi me tipare vulnerabile mund të duket më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikës dhe mënyrës se si vlerësohet nga të tjerët.

Gjithsesi, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një zakon të bezdisshëm gjatë bisedave.

Përse biseda të tilla na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të shëndetshëm, vëmendja lëviz mes të dy personave. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet të kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur fokusi mbetet pa ndërprerje vetëm te një person, bashkëbiseduesi tjetër nis ta ndiejë veten të padukshëm.

The post Kur dikush sillet sikur di gjithçka dhe e përqendron çdo bisedë te vetja: arsyet që mund të qëndrojnë pas kësaj appeared first on Albeu.com.

Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me njerëz të panjohur mund të përmirësojnë humorin, të forcojnë vetëbesimin dhe të shtojnë ndjesinë e lidhjes me të tjerët.

Çdo ditë ndeshemi me dhjetëra persona që nuk i njohim, qoftë në dyqan, park, autobus, palestër apo teksa presim fëmijët pas një aktiviteti. Megjithatë, në shumicën e rasteve kalojmë pranë tyre pa shkëmbyer asgjë më shumë se një vështrim.

A mjafton një bisedë disaminutëshe me një të panjohur për të ndikuar në gjendjen tonë emocionale dhe në mënyrën se si e përjetojmë afërsinë me njerëzit?

Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor. Rregulli ishte i qartë: gjatë secilës ditë, ajo duhej të merrte nismën për të folur me dikë që nuk e njihte.

Përditshmëria mes shumë njerëzve, por me pak komunikim të drejtpërdrejtë

Sipas Chan, bashkëshorti i saj mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet prej andej me numrat e telefonit të personave që sapo ka takuar.

Vetë ajo sillet krejt ndryshe. Kur shkon të marrë fëmijët, shpesh vendos kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqet të nisë bisedë me të.

Profesioni i shkrimtares e detyron të kalojë pjesën më të madhe të ditës përpara ekranit, ndërsa komunikimi i saj zhvillohet kryesisht nëpërmjet email-eve dhe mesazheve. Kontakti ballë për ballë kufizohet zakonisht te bashkëshorti dhe, herë pas here, te ndonjë prind tjetër.

Pikërisht kjo rutinë e shtyu të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar bindjen se çdo marrëdhënie e re kërkon patjetër shumë energji dhe kohë. Prej kësaj pyetjeje mori udhë eksperimenti, transmeton Telegrafi.

Dita e parë: Nga një përshëndetje te rrëfimi për emigrimin

Personi i parë që Chan zgjodhi për të përmbushur sfidën ishte kujdestari i shkollës së fëmijëve.

Ajo që nisi si një pyetje e zakonshme mori shpejt formën e një rrëfimi për familjen dhe emigrimin. Kujdestari foli për ardhjen e tij në Kanada, ndërsa Chan u kthye te historia e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.

Ndonëse e kishte parë shumë herë në mjediset e shkollës, vetëm atëherë ajo zbuloi historinë e plotë që ai mbante me vete.

Në përfundim të shtatë ditëve, ky komunikim do të renditej ndër përjetimet më të bukura të eksperimentit.

Dita e dytë: Një pyetje e thjeshtë hapi rrugën për komunikim

Një ditë më pas, ndërsa vajza e saj ndiqte kursin e ukuleles, një nënë tjetër u ul pranë Chan.

Për ta nisur komunikimin, shkrimtarja vetëm e pyeti nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Kaq u desh që të dyja të flisnin lirshëm për fëmijët, lodhjen dhe vështirësitë e prindërimit. Gjatë bisedës qeshën së bashku dhe, kur u larguan, patën përshtypjen se do të komunikonin sërish në takimin e radhës.

Ndonëse nuk ndodhi asgjë e pazakontë, ky ishte pikërisht thelbi i provës: krijimi i një lidhjeje njerëzore nuk varet medoemos nga një bisedë e gjatë.

Dita e tretë: Një komunikim i shkurtër nuk nënkupton dështim

Në këndin e lojërave, Chan tentoi të hapte një bisedë me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.

Komunikimi përfundoi shpejt, pasi vëmendja e tij ishte e përqendruar te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për të folur gjatë.

Megjithatë, ajo nuk e konsideroi këtë përvojë si një përpjekje të dështuar.

Sfida po i tregonte se njerëzit jo gjithmonë kanë kohën, mundësinë ose dëshirën për të biseduar në një moment të caktuar, dhe se kjo është plotësisht normale.

Një qen, palestra dhe pak minuta afërsi njerëzore

Në një tjetër ditë të eksperimentit, një qen krijoi rastin për një komunikim të përzemërt mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.

Në palestër, ndërkaq, kontakti rezultoi më i vështirë. Thuajse të gjithë mbanin kufje dhe ishin të fokusuar te ushtrimet, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.

Edhe ky rast solli një përfundim të vlefshëm: disa hapësira e favorizojnë komunikimin, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme për të.

Fjalët e një të panjohure që i ndryshuan humorin

Biblioteka u bë vendi i një prej takimeve më emocionuese të gjithë sfidës.

Atje, Chan dhe fëmijët i erdhën në ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Ky veprim i vogël u pasua nga një bisedë rreth familjes dhe nipërve.

Përpara se të ndaheshin, gruaja i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.

Edhe pse erdhën nga dikush që nuk e kishte takuar asnjëherë më parë, ato pak fjalë i mjaftuan gazetares për t’u ndier më mirë gjatë gjithë ditës.

Dita e fundit: Një takim rastësor solli njohuri të dobishme

Në ditën përmbyllëse, Chan iu drejtua një gruaje që ndodhej pranë sektorit të mishit në supermarket.

Gjatë komunikimit mësoi se gruaja ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i tregoi si mund të dalloheshin disa pjesë të mishit dhe çfarë duhej pasur parasysh për të zgjedhur një biftek të mirë.

Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte biseduar me të.

Në atë çast, shkrimtarja dalloi një dobi tjetër të këtyre kontakteve: njerëzit që na kalojnë pranë rastësisht mund të zotërojnë njohuri që ne nuk do t’i merrnim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim fjalën.

Si ndikojnë bisedat e shkurtra në mirëqenien tonë?

Në psikologji, kontakte të tilla përkufizohen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare apo të miqësisë, por sërish mund të japin një ndikim pozitiv në mirëqenie.

Psikologu Harry Cohen thotë se ndërveprimet e vogla sociale mund të përmirësojnë humorin, të pakësojnë vetminë dhe të forcojnë ndjesinë e përkatësisë.

Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit personat që folën me një të panjohur gjatë udhëtimit me autobus ose tren raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.

Si e ndikuan Chan shtatë ditët e eksperimentit?

Në fund të provës, Chan nuk kishte krijuar shtatë miq të rinj dhe as jeta e saj nuk kishte pësuar një transformim rrënjësor.

Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj personave që e rrethonin.

Çdo ditë nisi ta priste me kureshtje takimin e radhës, duke menduar se kë mund të njihte dhe çfarë rrëfimi do të dëgjonte.

Mes të gjitha përvojave, më e paharrueshmja mbeti biseda me kujdestarin e shkollës, një person që kishte qenë prej kohësh aty, por të cilin deri atëherë ajo nuk e kishte njohur vërtet.

Vetëm pak minuta komunikim kishin qenë të mjaftueshme që të dy të vijonin ditën me një gjendje më të mirë.

Nuk është gjithmonë e nevojshme të zhvillohet një bisedë e gjatë

Sipas këshillës së Cohen, hapi i parë mund të jetë fare i vogël: një buzëqeshje, një “mirëmëngjes”, përshëndetja e fqinjit ose gatishmëria për t’i ofruar dikujt ndihmë.

Qëllimi nuk është që çdo takim të kthehet me detyrim në miqësi, por që të mos shpërfillet ndikimi që mund të kenë kontaktet e vogla mes njerëzve.

Pas shtatë ditësh, Chan kuptoi se tejkalimi i zonës së rehatisë nuk nënkupton domosdoshmërisht ndërmarrjen e hapave të mëdhenj.

Ndonjëherë mjaftojnë vetëm disa minuta komunikim me një të panjohur për t’i dhënë më shumë interes ditës, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se bota ku jetojmë është shumë më e ndërlidhur nga sa mund të mendojmë.

The post Për shtatë ditë foli me të panjohur, ndërsa në fund zbuloi diçka të papritur appeared first on Albeu.com.

Prirja për të treguar gjithmonë historinë më të bujshme, për të paraqitur përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit mund të burojnë nga diçka që nuk dallohet menjëherë.

Kur i thoni se dita juaj ka qenë e rëndë, ai përgjigjet se e tija ka qenë edhe më e vështirë. Nëse përmendni një udhëtim, ju bën të ditur se ka shkuar atje para jush. Sapo biseda kalon te sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përgjigje që e konsideron përfundimtare.

Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Pavarësisht se çfarë ndani me të, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë më parë. Lodhja juaj nuk krahasohet me rraskapitjen e tij, arritja juaj zbehet përballë suksesit që ka pasur ai, ndërsa për problemin me të cilin po përballeni e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me një person të tillë bëhet shpejt sfilitës, pasi pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të dëgjojë atë që po i tregoni, ai e shfrytëzon rrëfimin tuaj si një urë për ta zhvendosur vëmendjen sërish te vetja.

Psikologjia e përshkruan këtë model si një prirje për ta drejtuar komunikimin kah vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që rrëfimi i dikujt për një përvojë të bukur ose të vështirë të na kujtojë një situatë të ngjashme nga jeta jonë. Kur tregojmë historinë tonë, synimi shpesh është t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që i ndan këto dy mënyra komunikimi është vazhdimi i bisedës.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta tregojë shkurtimisht përvojën personale dhe më pas do ta vendosë sërish tjetrin në qendër të vëmendjes.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që dëshiron ta zotërojë diskutimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Nis të flasë gjatë për veten, i vë përballë përvojat dhe, jo rrallë, e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Në fund nuk largoheni me ndjesinë se ju kanë dëgjuar, por sikur keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Përse disa persona ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?

Arsyeja që qëndron prapa këtij qëndrimi nuk është e njëjtë për të gjithë. Ka njerëz që thjesht nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se roli i një bashkëbiseduesi të mirë është të japë menjëherë këshillën ose historinë e vet.

Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin duke folur vazhdimisht për veten.

Te një pjesë e njerëzve, megjithatë, ekziston dëshira e fortë për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një përvojë të caktuar ose se nuk e kanë përgjigjen mund t’ua ulë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.

Ofrojnë këshilla edhe pa ua kërkuar askush.

I ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojat e tyre.

Çdo temë e kthejnë në një garë krahasimesh.

Arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si rrezik për vlerën që i japin vetes.

Hulumtimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e theksuar për status dhe njohje mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin hapur bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse thellë brenda vetes ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe nuk e përballojnë lehtë faktin që një tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.

Në disa situata, burimi i një sjelljeje të tillë është pikërisht pasiguria.

Kur vlerësimi për veten mbështetet në masë të madhe te admirimi dhe aprovimi i të tjerëve, kundërshtimi mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa njohuritë e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.

Për këtë arsye, individi këmbëngul të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” apo se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Vetëbesimi që shfaqet nga jashtë nuk është gjithmonë tregues i një sigurie të brendshme të qëndrueshme. Herë pas here, ai shërben si mekanizëm mbrojtës.

Sipas psikologëve, tiparet narcistike ndahen në grandioze dhe vulnerabile. Tipi grandioz e shpreh pa ngurrim ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim, ndërsa personi vulnerabil mund të paraqitet më i pasigurt, por reagon me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh apo i lodhshëm në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli të përhapur dhe të qëndrueshëm sjelljeje, jo thjesht një shprehi të pakëndshme gjatë bisedave.

Përse diskutime të tilla na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të shëndetshëm, vëmendja lëviz në mënyrë të ndërsjellë mes dy personave. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet ta kuptojë; më pas ata shkëmbejnë rolet.

Kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te i njëjti person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndihet sikur nuk ekziston.

The post A e ktheni çdo diskutim te vetja dhe pretendoni se dini gjithçka? Arsyet që mund të fshihen pas kësaj sjelljeje appeared first on Albeu.com.

Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me persona që nuk i njohim mund të përmirësojnë gjendjen shpirtërore, të forcojnë vetëbesimin dhe të shtojnë ndjesinë e lidhjes me të tjerët.

Çdo ditë, shumica prej nesh ndeshen me dhjetëra të panjohur në autobus, dyqan, park, palestër ose teksa presin fëmijët pas një aktiviteti. Megjithatë, këto takime zakonisht përfundojnë vetëm me një shkëmbim shikimesh.

A mund të ndryshojnë humorin dhe ndjesinë tonë të përkatësisë disa minuta bisedë me dikë që nuk e kemi takuar më parë? Për ta zbuluar, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor: çdo ditë, ajo duhej t’i drejtohej vetë një personi të panjohur dhe të hapte një bisedë.

Edhe pse përditshmëria e saj zhvillohej mes shumë njerëzve, komunikimi i drejtpërdrejtë ishte i kufizuar. Chan punonte si shkrimtare dhe pjesën më të madhe të ditës e kalonte para ekranit, ndërsa kontaktet i mbante kryesisht përmes mesazheve dhe email-eve. Bisedat ballë për ballë i zhvillonte më së shumti me bashkëshortin dhe, herë pas here, me ndonjë prind tjetër.

Bashkëshorti i saj, siç tregon ajo, mund t’i çonte fëmijët në futboll dhe të kthehej në shtëpi me numrat e telefonit të personave që sapo kishte takuar. Chan sillej krejt ndryshe: shpesh shkonte për t’i marrë fëmijët me syze dielli dhe kapelë, me shpresën se askush nuk do ta përfshinte në bisedë.

Kjo e shtyu të mendonte nëse gabimisht ishte bindur se njohjet e reja kërkonin patjetër shumë energji dhe kohë. Pikërisht nga kjo pyetje nisi eksperimenti i saj, transmeton Telegrafi.

Në ditën e parë, Chan iu afrua kujdestarit të shkollës ku mësonin fëmijët e saj. Një pyetje e zakonshme hapi rrugën për një rrëfim mbi emigrimin dhe familjen. Ai i tregoi se si kishte mbërritur në Kanada, ndërsa ajo solli ndër mend përvojën e prindërve të vet, të emigruar dekada më parë.

Njeriu që ajo e kishte parë shumë herë në mjediset e shkollës tashmë nuk ishte thjesht një fytyrë e njohur, por dikush me një histori të plotë. Ky takim do të mbetej ndër çastet më të bukura të të gjithë provës.

Ditën e dytë, ndërsa priste që vajza të mbaronte kursin e ukuleles, pranë saj u ul një nënë tjetër. Chan e hapi komunikimin me një pyetje të thjeshtë, duke e pyetur nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Prej aty, biseda kaloi natyrshëm te fëmijët, lodhja dhe vështirësitë e prindërimit. Të dyja qeshën dhe u larguan me përshtypjen se ka të ngjarë të komunikonin sërish në takimin e ardhshëm. Nuk ndodhi asgjë e pazakontë, por ky ishte pikërisht thelbi: afrimi me dikë nuk varet gjithmonë nga një bashkëbisedim i gjatë.

Në ditën e tretë, në këndin e lojërave, ajo u përpoq të fliste me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël. Komunikimi ishte i shkurtër, pasi vëmendja e tij mbetej te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për një bisedë.

Chan nuk e konsideroi këtë përvojë si dështim. Ajo kuptoi se jo të gjithë kanë kohë ose dëshirë të komunikojnë në një moment të caktuar dhe se kjo është krejt normale.

Një ditë tjetër, një qen krijoi rastin për një bashkëbisedim të këndshëm mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar. Në palestër, megjithatë, gjërat rezultuan më të vështira. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe ishin të përqendruar te ushtrimet, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.

Edhe kjo përvojë i dha një tjetër mësim: jo çdo mjedis ofron të njëjtat mundësi për komunikim, pasi disa hapësira e favorizojnë atë më shumë dhe disa më pak.

Një prej përvojave më emocionuese ndodhi në bibliotekë. Chan dhe fëmijët e saj i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Gjesti i vogël çoi në një bisedë rreth familjes dhe nipërve.

Para se të ndaheshin, e moshuara i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte. Ndonëse vinin nga një grua që nuk e kishte parë asnjëherë më parë, ato pak fjalë i mjaftuan për t’ia zbukuruar të gjithë ditën.

Në ditën përmbyllëse të eksperimentit, Chan nisi një bisedë me një grua në supermarket, pranë sektorit ku shitej mishi. Gjatë komunikimit mësoi se ajo ishte kuzhiniere profesioniste.

Gruaja i tregoi si mund të dalloheshin pjesë të ndryshme të mishit dhe si zgjidhej një biftek i mirë. Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte folur me të.

Në atë moment, gazetarja dalloi edhe një dobi tjetër të takimeve të rastësishme: njerëzit pranë të cilëve kalojmë mund të kenë njohuri që nuk do t’i merrnim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim qoftë edhe një fjalë.

Në psikologji, kontakte të tilla njihen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare apo të miqësive, por përsëri mund të japin një kontribut pozitiv në mirëqenien e njeriut.

Sipas psikologut Harry Cohen, ndërveprimet e vogla shoqërore mund ta përmirësojnë humorin, ta zbusin vetminë dhe ta forcojnë ndjenjën e përkatësisë. Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit personat që folën me një të panjohur gjatë udhëtimit me tren ose autobus raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.

Pas shtatë ditësh, Chan nuk kishte krijuar shtatë miqësi të reja dhe jeta e saj nuk kishte pësuar ndonjë transformim rrënjësor. Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj njerëzve që e rrethonin.

Tashmë priste me kureshtje për të parë se kë do të takonte të nesërmen dhe çfarë rrëfimi mund të dëgjonte. Nga të gjitha përvojat, biseda me kujdestarin e shkollës i mbeti më fort në kujtesë. Ai kishte qenë prej kohësh aty, por ajo nuk e kishte njohur kurrë në të vërtetë.

Vetëm pak minuta komunikim u kishin mjaftuar të dyve që ta vazhdonin ditën duke u ndier më mirë.

Cohen sugjeron që hapi i parë të jetë fare i vogël: një buzëqeshje, një përshëndetje për fqinjin, një “mirëmëngjes” ose një ofertë për të ndihmuar. Synimi nuk është që secili të detyrojë veten të krijojë miqësi me çdo njeri që takon, por që të mos shpërfillet ndikimi i kontakteve të vogla njerëzore.

Në përfundim të eksperimentit, Chan kuptoi se largimi nga zona e rehatisë nuk nënkupton medoemos hapa të mëdhenj. Ndonjëherë, disa minuta bisedë me një të panjohur mjaftojnë për ta bërë ditën më interesante, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se jetojmë në një botë shumë më të ndërlidhur nga sa mendojmë.

The post Nga një i panjohur çdo ditë: çfarë zbuloi pas shtatë bisedash të rastësishme appeared first on Albeu.com.

Pas dëshirës për të treguar gjithmonë historinë më të madhe, përvojën më të fuqishme ose për të thënë fjalën e fundit, mund të qëndrojë diçka që nuk dallohet menjëherë.

I thoni se dita juaj ka qenë e vështirë, por e tija paska qenë edhe më e rëndë. Përmendni një udhëtim dhe ai ju tregon se ka qenë më parë në atë vend. Kur tema është sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të rrëfyer, një këshillë për të dhënë dhe një përfundim të prerë.

Pothuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Çdo gjë që tregoni, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur ju jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur arrini një sukses, i tiji ka qenë më i madh; ndërsa kur hasni një vështirësi, ai e di me siguri se çfarë duhet të bëni, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me një person të tillë bëhet shpejt sfilitës, pasi humbet karakterin e një shkëmbimi të mirëfilltë. Në vend që t’ju kushtojë vëmendje, bashkëbiseduesi e merr rrëfimin tuaj vetëm si shkas për ta zhvendosur fokusin te vetja.

Në psikologji, një sjellje e tillë mund të përkufizohet si prirje për ta drejtuar bisedën nga vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shumë për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që, kur dikush ndan me ne një përvojë të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një ngjarje e ngjashme nga jeta jonë. Duke e treguar atë, zakonisht përpiqemi të përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vijon biseda.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale, por më pas do ta kthejë sërish vëmendjen te personi përballë.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që kërkon ta përvetësojë bisedën nuk i rikthehet më historisë suaj. Nis të rrëfejë gjatë për veten, vë përballë përvojat dhe, jo rrallë, ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni ndarë. Në fund, në vend të ndjesisë se dikush ju dëgjoi, ju duket sikur shërbyet vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Përse disa persona ndiejnë nevojën të dinë gjithçka?

Arsyeja që fshihet pas këtij modeli sjelljeje nuk është e njëjtë në çdo rast. Disa persona thjesht nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se të jesh bashkëbisedues i mirë do të thotë të përgjigjesh menjëherë me historinë ose këshillën tënde.

Ka edhe nga ata që nuk ndihen rehat përballë heshtjes, ndaj mundohen ta shmangin duke folur për veten.

Te disa të tjerë, megjithatë, shfaqet një dëshirë e fuqishme për t’u paraqitur si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Të pranojnë se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një situatë ose se nuk e kanë përgjigjen, mund t’i bëjë të ndihen më pak të vlefshëm.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me siguri të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë t’i pranojnë korrigjimet.

Ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.

I ndërpresin të tjerët që të tregojnë përvojat e veta.

Çdo temë e kthejnë në një krahasim.

Arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Kërkimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e theksuar për njohje dhe status mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në thelb janë të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për persona që reagojnë me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave, kanë vazhdimisht nevojë për miratim dhe e përjetojnë keq faktin që dikush tjetër di ose arrin më shumë.

Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë burimi i kësaj sjelljeje.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi te admirimi dhe aprovimi nga të tjerët, kundërshtimi mund të ndihet si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.

Kështu lind përpjekja për të dëshmuar se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Vetëbesimi që shfaqet nga jashtë nuk është medoemos dëshmi e një vetëbesimi të fortë dhe të qëndrueshëm. Në disa raste, ai shërben si mekanizëm mbrojtës.

Psikologët bëjnë dallim mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim. Ndërkaq, tipi vulnerabil mund të paraqitet më i pasigurt, por mbetet shumë i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh apo i lodhshëm të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të pakëndshme gjatë bisedës.

Përse këto biseda na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të shëndetshëm, vëmendja lëviz mes të dy personave. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe mundohet ta kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur fokusi mbetet pa ndërprerje vetëm te njëri person, tjetri nis të ndihet sikur nuk shihet fare.

The post Pse disa njerëz pretendojnë se dinë gjithçka dhe e drejtojnë çdo bisedë te vetja? appeared first on Albeu.com.

A mund të ndryshojnë humorin tonë bisedat e shkurtra me njerëz që s’i njohim? Një gazetare e vuri në provë këtë ide për një javë të tërë, duke zbuluar se takimet e rastësishme mund të kenë një ndikim të thellë në mirëqenien tonë.

Rutina jonë e përditshme na vë përballë dhjetëra fytyrave të panjohura — në radhën e kafes, në stolat e parkut, në stacionin e autobusit apo teksa presim fëmijët pas aktiviteteve të tyre. Megjithatë, rrallëherë shkëmbejmë diçka më shumë se një vështrim të shpejtë.

Shkrimtarja Katharine Chan vendosi ta sfidonte këtë zakon. Për shtatë ditë me radhë, ajo i vuri vetes një detyrë fare të thjeshtë: të niste çdo ditë një bashkëbisedim me dikë që nuk e njihte fare.

Chan e pranon se i shoqi është nga ata njerëz që mund të shkojë t’i lërë fëmijët në stërvitje futbolli dhe të kthehet me numra telefoni të prindërve të tjerë. Ajo, nga ana tjetër, shpesh i merr të vegjlit duke mbajtur kapele dhe syze dielli, me shpresën se askush s’do t’i afrohet për muhabet.

Puna e saj si shkrimtare e mban të izoluar para kompjuterit, ku komunikimi kufizohet kryesisht te email-et dhe mesazhet e shkurtra. Bisedat që zhvillon sy më sy janë thuajse gjithmonë me partnerin e saj dhe herë pas here me ndonjë prind tjetër. Kjo e shtyu të vinte në pikëpyetje bindjen se krijimi i raporteve të reja kërkon medoemos kohë dhe përpjekje të jashtëzakonshme.

Hapin e parë e hodhi duke iu drejtuar kujdestarit të shkollës ku shkonin fëmijët. Ajo që nisi si një pyetje krejt e zakonshme u shndërrua shpejt në një rrëfim prekës rreth emigrimit. Ai i tregoi si kishte ardhur në Kanada, ndërsa Chan solli ndërmend udhëtimin e prindërve të vet, të cilët ishin shpërngulur shumë vite më parë. Një njeri që ajo e kishte parë dhjetëra herë pa i kushtuar vëmendje, tani kishte një histori të tërë për të ndarë.

Të nesërmen, teksa priste të bijën të mbaronte mësimin e ukuleles, u ul pranë një nëne tjetër. Mjaftoi një “si e pate ditën?” që të dyja të përfshiheshin në një bashkëbisedim të lehtë mbi fëmijët, rraskapitjen dhe vështirësitë e prindërimit. Qeshën bashkë dhe u përshëndetën me ndjesinë se ndoshta do të flisnin sërish herën tjetër që do të takoheshin. Nuk kishte ndodhur asgjë madhështore, por mu kjo ishte ideja: njerëzit mund të lidhen pa pasur nevojë për orë të tëra bisede.

Jo çdo përpjekje ishte e suksesshme. Në sheshin e lojërave provoi të fliste me një baba që po ruante vajzën e tij të vogël. Ai ishte shumë i përqendruar te fëmija dhe momenti nuk ishte i përshtatshëm. Chan nuk e quajti dështim. Eksperimenti po i mësonte gjithashtu se ka raste kur njerëzit thjesht s’kanë dëshirë apo mundësi të flasin, dhe kjo është krejtësisht e pranueshme.

Një ditë tjetër, një qen shërbeu si urë lidhëse mes saj, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar. Në palestër, sfida ishte më e madhe. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe dukeshin të zhytur në ushtrimet e tyre. Arriti të këmbejë vetëm pak fjalë me një nga punonjësit, duke kuptuar se disa mjedise janë thjesht më pak mikpritëse për komunikim se të tjerat.

Një nga çastet më prekëse ndodhi në bibliotekë. Ajo dhe fëmijët ndihmuan një zonjë të moshuar që lëvizte me karrocë. Nga një gjest i vogël mirësie lindi një bisedë rreth familjes dhe nipërve. Para se të ndaheshin, gruaja e panjohur e pa në sy dhe i tha se ishte një nënë e shkëlqyer dhe të vazhdonte ashtu siç po bënte. Për Chan, ato pak fjalë nga një person që s’e kishte takuar kurrë më parë i ndriçuan gjithë ditën.

Takimi i fundit ndodhi në supermarket, pranë rafteve të mishit. Zonja me të cilën nisi të fliste doli të ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i shpjegoi si të dallonte prerjet e ndryshme dhe si të zgjidhte një biftek cilësor. Më vonë, vajza e Chan i tha se ishte mirë që kishte biseduar me atë grua. Pikërisht në atë moment, gazetarja kuptoi një tjetër dobi të këtyre takimeve: të huajt që na dalin përpara mund të kenë njohuri që ne nuk do t’i fitonim kurrë po të ruanim heshtjen.

Psikologjia i njeh këto ndërveprime si “lidhje të dobëta” — marrëdhënie që nuk janë të ngushta si ato me miqtë apo familjarët, por që prapëseprapë kanë fuqi të ndikojnë pozitivisht te mirëqenia. Sipas psikologut Harry Cohen, kontaktet e vogla shoqërore mund të na bëjnë të ndihemi më pjesë e komunitetit, të pakësojnë vetminë dhe të përmirësojnë gjendjen shpirtërore. Edhe psikoterapistja Terri Cole përmend një studim ku udhëtarët që biseduan me të panjohur gjatë rrugës në autobus ose tren u ndjenë dukshëm më mirë se ata që udhëtuan në heshtje.

Pas shtatë ditësh, Chan nuk kishte fituar shtatë miq të rinj dhe as jeta e saj nuk pësoi ndonjë transformim rrënjësor. Por kishte ndryshuar thellësisht këndvështrimi i saj ndaj njerëzve që e rrethonin. Tani ajo i priste me kureshtje takimet e rastësishme, duke pyetur veten se çfarë historie do të dëgjonte të nesërmen. Nga të gjitha, çasti që i mbeti më shumë në zemër ishte ai me kujdestarin e shkollës — një njeri që kishte qenë gjithmonë aty, por që ajo nuk e kishte njohur kurrë me të vërtetë. Kishin mjaftuar vetëm pak minuta që të dy të vijonin ditën me një ndjenjë më të lehtë.

Cohen sugjeron të nisemi me hapa fare të vegjël: një buzëqeshje, një përshëndetje për fqinjin, një “mirëmëngjes” apo një ofertë për ndihmë. Qëllimi nuk është të krijojmë miqësi të ngushta me këdo që na del përpara, por të mos e nënvlerësojmë forcën e këtyre lidhjeve të vogla njerëzore. Chan arriti në përfundimin se dalja nga zona e rehatisë nuk kërkon domosdoshmërisht gjeste madhore. Herë pas here, mjaftojnë vetëm disa minuta me një të panjohur për ta bërë ditën më interesante, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se jemi pjesë e një bote shumë më të ndërlidhur nga ç’mendojmë.

The post Eksperimenti 7-ditor që ndryshoi mënyrën si shohim të panjohurit përreth nesh appeared first on Albeu.com.

A mund të ndryshojnë humorin, vetëbesimin dhe ndjesinë e afërsisë me të tjerët vetëm pak minuta komunikim me njerëz që nuk i njohim? Një eksperiment i thjeshtë tregoi se edhe kontaktet e shkurtra mund të kenë ndikim.

Çdo ditë kalojmë pranë dhjetëra të panjohurve, qoftë në autobus, park, dyqan, palestër apo gjatë pritjes së fëmijëve pas aktiviteteve të tyre. Megjithatë, me shumicën prej tyre nuk shkëmbejmë asgjë më shumë se një vështrim.

Për të kuptuar se çfarë efekti mund të kenë këto ndërveprime, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një sfidë shtatëditore. Rregulli ishte i thjeshtë: çdo ditë, ajo duhej të hapte vetë një bisedë me dikë që nuk e njihte.

Për Chan, komunikimi spontan nuk vinte natyrshëm. Ajo tregon se bashkëshorti i saj mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet prej andej me numrat e telefonit të personave që sapo ka takuar.

Ndryshe prej tij, ajo shkonte shpesh për t’i marrë fëmijët me syze dielli dhe kapelë, me shpresën se askush nuk do ta përfshinte në ndonjë bisedë.

Edhe natyra e punës së saj si shkrimtare e mbante pjesën më të madhe të ditës përpara ekranit, ndërsa komunikimi zhvillohej kryesisht përmes mesazheve dhe email-eve. Bisedat e drejtpërdrejta i kishte zakonisht me bashkëshortin dhe, herë pas here, me ndonjë prind tjetër.

Kjo rutinë e shtyu të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar bindjen se njohjet e reja kërkonin medoemos shumë energji dhe kohë. Nga kjo pyetje lindi eksperimenti, transmeton Telegrafi.

Në ditën e parë, ajo iu drejtua kujdestarit të shkollës ku mësonin fëmijët e saj. Një pyetje e zakonshme hapi rrugën për një rrëfim mbi emigrimin dhe familjen.

Kujdestari i tregoi se si kishte mbërritur në Kanada, ndërsa historia e tij e bëri Chan të mendonte për prindërit e saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.

Ndonëse e kishte parë shumë herë në ambientet e shkollës, ajo kuptoi papritur se pas atij personi qëndronte një histori e tërë. Ky komunikim do të mbetej një nga përjetimet më të bukura të sfidës së saj.

Ditën e dytë, mundësia për një tjetër njohje u shfaq teksa Chan priste që vajza e saj të përfundonte kursin e ukuleles. Pranë saj u ul një nënë tjetër dhe gazetarja e pyeti vetëm nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Pyetja e shkurtër u kthye natyrshëm në një bisedë për lodhjen, fëmijët dhe vështirësitë e prindërimit. Të dyja qeshën dhe, kur u larguan, patën ndjesinë se ndoshta do të komunikonin sërish në takimin tjetër.

Nuk ndodhi asgjë e pazakontë, por pikërisht aty qëndronte kuptimi i përvojës: për t’u ndier të lidhur me dikë, jo gjithmonë nevojitet një bashkëbisedim i gjatë.

Përpjekja e ditës së tretë u zhvillua në këndin e lojërave, ku Chan tentoi të fliste me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.

Ky komunikim përfundoi shpejt, pasi vëmendja e burrit ishte e përqendruar te fëmija dhe çasti nuk ishte i përshtatshëm për të biseduar.

Megjithatë, ajo nuk e konsideroi këtë përvojë si dështim. Përkundrazi, kuptoi se jo të gjithë kanë mundësi ose dëshirë të flasin në çdo moment dhe se kjo është krejt normale.

Në një ditë tjetër të eksperimentit, një qen krijoi rastin për një komunikim të ngrohtë mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.

Situata në palestër rezultoi më e vështirë. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe dukeshin të përqendruar në stërvitje, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.

Edhe ky rast i dha një tjetër mësim: disa mjedise e favorizojnë më shumë komunikimin mes njerëzve, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme.

Një prej përvojave më emocionuese ndodhi në bibliotekë. Chan dhe fëmijët e saj i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që përdorte karrocë, ndërsa gjesti i vogël u pasua nga një bisedë rreth familjes dhe nipërve.

Para se të ndaheshin, e moshuara i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.

Ndonëse erdhën nga një grua të cilën nuk e kishte takuar asnjëherë më parë, ato pak fjalë ishin të mjaftueshme për t’ia zbukuruar të gjithë ditën.

Sfida u mbyll me një takim të rastësishëm në supermarket. Pranë sektorit të mishit, Chan nisi të komunikonte me një grua, e cila rezultoi se ishte kuzhiniere profesioniste.

Ajo i tregoi gazetares se si mund t’i dallonte pjesë të ndryshme të mishit dhe çfarë duhej të kishte parasysh për të përzgjedhur një biftek të mirë.

Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte folur me atë grua. Në atë moment, gazetarja kuptoi edhe një vlerë tjetër të takimeve të rastësishme: njerëzit që kalojnë pranë nesh mund të zotërojnë njohuri që nuk do t’i merrnim kurrë nëse nuk do t’u drejtonim fjalën.

Në psikologji, kontakte të tilla njihen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare apo miqësive, por mund të japin një kontribut pozitiv në mirëqenien tonë.

Sipas psikologut Harry Cohen, ndërveprimet e vogla shoqërore mund ta pakësojnë vetminë, ta përmirësojnë humorin dhe ta forcojnë ndjenjën se i përkasim një komuniteti.

Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, në të cilin pjesëmarrësit që kishin komunikuar me një të panjohur gjatë udhëtimit me tren ose autobus raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që kishin qëndruar vetëm.

Pas shtatë ditëve, Chan nuk kishte krijuar shtatë miqësi të reja dhe jeta e saj nuk kishte pësuar ndonjë transformim rrënjësor. Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj njerëzve përreth.

Gazetarja nisi ta priste me kureshtje ditën pasuese, duke pyetur veten se kë mund të takonte dhe cilën histori do të kishte mundësinë të dëgjonte.

Nga të gjitha përvojat, më e paharrueshmja mbeti biseda me kujdestarin e shkollës. Ai kishte qenë prej kohësh aty, por Chan nuk e kishte njohur asnjëherë në të vërtetë.

Vetëm disa minuta komunikim kishin mjaftuar që të dy ta vazhdonin ditën duke u ndier më mirë.

Cohen sugjeron që hapi i parë të jetë fare i vogël: një buzëqeshje, një përshëndetje për fqinjin, një “mirëmëngjes” ose gatishmëria për t’i ofruar dikujt ndihmë.

Qëllimi nuk është që çdo takim të shndërrohet me detyrim në miqësi. Ideja është të mos shpërfillet ndikimi që mund të kenë kontaktet e vogla mes njerëzve.

Në përfundim të eksperimentit, Chan kuptoi se tejkalimi i zonës së rehatisë nuk nënkupton gjithmonë ndërmarrjen e hapave të mëdhenj.

Ndonjëherë, disa minuta bisedë me një njeri të panjohur mjaftojnë për ta bërë ditën më interesante, për të ndikuar pozitivisht në humor dhe për të na kujtuar se bota ku jetojmë është shumë më e ndërlidhur nga sa mund të mendojmë.

The post Nga kujdestari i shkollës te kuzhinierja në supermarket, çfarë zbuloi pas shtatë bisedash me të panjohur appeared first on Albeu.com.

Pas prirjes për të treguar gjithmonë historinë më mbresëlënëse, për të paraqitur përvojën më të fortë ose për të thënë fjalën e fundit, mund të qëndrojë diçka që nuk dallohet menjëherë.

Ju flisni për një ditë të vështirë, por dita e tij ka qenë edhe më e rëndë. Sapo përmendni një udhëtim, ai ju thotë se e ka vizituar tashmë atë vend. Nëse tema është sëmundja, puna apo dashuria, ai ka menjëherë një përvojë për të ndarë, një këshillë për të dhënë dhe një përfundim të prerë.

Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Çdo gjë që rrëfeni, ai pretendon se e ka parë, përjetuar ose kuptuar shumë kohë përpara jush. Kur jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur arrini diçka të mirë, arritja e tij ka qenë më e madhe; ndërsa kur keni një hall, ai është i bindur se e di zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me të bëhet shpejt sfilitës, pasi nuk funksionon më si një shkëmbim i mirëfilltë. Në vend që të dëgjojë atë që po thoni, bashkëbiseduesi e merr rrëfimin tuaj si mundësi për ta zhvendosur vëmendjen sërish tek vetja.

Në psikologji, kjo sjellje mund të përkufizohet si një prirje për ta drejtuar bisedën nga vetja. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që, kur dëgjojmë dikë të tregojë një ngjarje të bukur ose të vështirë, të na vijë ndër mend një përvojë e ngjashme. Duke treguar historinë tonë, zakonisht përpiqemi t’i përcjellim mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e bën ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda.

Dikush që kërkon të krijojë një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurt atë që i ka ndodhur dhe më pas do ta kthejë vëmendjen te personi përballë.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që kërkon ta zotërojë bisedën nuk rikthehet më te rrëfimi juaj. Nis të flasë gjatë për veten, i vë përvojat përballë njëra-tjetrës dhe shpesh e zvogëlon rëndësinë e asaj që sapo keni ndarë. Siç transmeton Telegrafi, në fund nuk ndiheni sikur dikush ju dëgjoi, por sikur shërbyet vetëm si publik.

Përse disa persona kanë nevojë të dinë gjithçka?

Shkaqet që fshihen pas këtij modeli sjelljeje nuk janë gjithmonë të njëjta. Disa nuk kanë mësuar si të dëgjojnë dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me historinë ose këshillën e tij.

Ka edhe nga ata që nuk e durojnë lehtë heshtjen, ndaj mundohen ta mbushin atë duke folur për veten.

Te persona të tjerë mbizotëron dëshira për t’u paraqitur si të aftë, me përvojë dhe të rëndësishëm. Pranimi se nuk dinë diçka, se nuk e kanë provuar ose se nuk kanë një përgjigje, mund t’i bëjë të ndihen më pak të vlefshëm.

Për këtë arsye, ata shpesh shprehen me siguri të madhe edhe pa pasur njohuri të mjaftueshme.

E kanë të vështirë të pranojnë kur dikush i korrigjon.

Ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.

Ua presin fjalën të tjerëve që të tregojnë përvojat e veta.

Çdo çështje e kthejnë në një krahasim.

Arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.

Kërkimet për tiparet narcistike tregojnë se nevoja e fuqishme për njohje dhe status mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa pushim miratim, sepse në thelb ndihen të pasigurt.

A mund të jetë pasiguria ajo që fshihet pas mendjemadhësisë?

Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe nuk e përballojnë mirë faktin që dikush tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.

Në raste të caktuara, burimi i një sjelljeje të tillë është pikërisht mungesa e sigurisë në vetvete.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi te admirimi dhe aprovimi i të tjerëve, një kundërshtim mund të ndihet si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër mund të perceptohen si rrezik.

Kjo i shtyn këta persona të këmbëngulin se “e kanë ditur gjithmonë”, se “e kanë parë më herët” ose se “kanë përballuar diçka edhe më të rëndë”.

Paraqitja e jashtme si shumë i sigurt nuk dëshmon domosdoshmërisht një vetëbesim të fortë dhe të qëndrueshëm. Herë pas here, ajo shërben si mekanizëm për ta mbrojtur vetëbesimin.

Psikologët bëjnë dallim mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë dhe kërkon admirim. Tipi vulnerabil, ndërkaq, mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet shumë i ndjeshëm ndaj kritikave dhe mënyrës se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk është e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm të etiketohet si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli të vazhdueshëm dhe të përhapur sjelljeje, jo thjesht një shprehi të bezdisshme gjatë bisedës.

Përse këto biseda na shterojnë kaq shumë?

Në një komunikim të mirë, vëmendja lëviz mes të dy personave. Fillimisht njëri flet dhe tjetri dëgjon, shtron pyetje e përpiqet të kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te vetëm njëri prej tyre, personi tjetër nis të ndihet sikur nuk ekziston.

The post Pse disa njerëz pretendojnë se dinë gjithçka dhe e zhvendosin çdo bisedë te vetja? appeared first on Albeu.com.

Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me persona të panjohur mund të ndikojnë pozitivisht te humori, vetëbesimi dhe ndjesia se jemi të lidhur me të tjerët.

Çdo ditë, shumica prej nesh ndeshen me dhjetëra të panjohur në autobus, park, dyqan, palestër ose gjatë pritjes së fëmijëve pas aktiviteteve. Megjithatë, këto takime zakonisht përfundojnë pa asgjë më shumë se një shkëmbim shikimesh.

A mund ta ndryshojnë gjendjen tonë emocionale dhe raportin me njerëzit vetëm disa minuta bisedë me dikë që nuk e njohim?

Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor. Rregulli ishte i qartë: për shtatë ditë radhazi, ajo duhej të merrte vetë nismën për të biseduar çdo ditë me një person të panjohur.

Shumë njerëz përreth, por pak komunikim i drejtpërdrejtë

Chan e përshkruan bashkëshortin e saj si një person që mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet në shtëpi me numrat e telefonit të njerëzve që sapo ka takuar.

Vetë ajo sillet krejt ndryshe. Kur shkon të marrë fëmijët, shpesh vendos kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqet të nisë bisedë me të.

Për shkak të punës si shkrimtare, pjesën më të madhe të ditës e kalon përpara ekranit dhe komunikon kryesisht me email ose mesazhe. Ndërveprimet e saj ballë për ballë kufizohen kryesisht te bashkëshorti dhe, herë pas here, te ndonjë prind tjetër.

Kjo rutinë e shtyu të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar idenë se çdo marrëdhënie e re kërkon patjetër shumë energji dhe kohë. Prej kësaj pyetjeje lindi eksperimenti, transmeton Telegrafi.

Dita e parë: Kujdestari i shkollës dhe një histori emigrimi

Për bisedën e parë, Chan iu drejtua kujdestarit të shkollës ku shkonin fëmijët e saj.

Ajo që nisi me një pyetje të zakonshme u kthye shpejt në një rrëfim mbi emigrimin dhe familjen. Kujdestari foli për ardhjen e tij në Kanada, ndërsa Chan solli ndër mend historinë e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.

Ndonëse e kishte parë shumë herë në mjediset e shkollës, ajo kuptoi papritur se pas atij personi qëndronte një histori e tërë, të cilën nuk e kishte njohur më parë.

Në përfundim të shtatë ditëve, pikërisht ky takim do të renditej mes përvojave më të bukura të eksperimentit.

Dita e dytë: Gjithçka nisi nga një pyetje e thjeshtë

Një ditë më pas, teksa Chan priste që vajza të mbaronte kursin e ukuleles, pranë saj u ul një nënë tjetër.

Ajo e hapi bisedën duke e pyetur nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Kaq mjaftoi që mes tyre të lindte natyrshëm një diskutim për lodhjen, fëmijët dhe vështirësitë e prindërimit. Të dyja qeshën dhe u larguan me përshtypjen se, nëse do të takoheshin sërish, me shumë gjasë do të bisedonin përsëri.

Nuk ndodhi ndonjë gjë e pazakontë, por ky ishte pikërisht thelbi: krijimi i një afërsie njerëzore nuk varet gjithmonë nga kohëzgjatja e bisedës.

Dita e tretë: Një ndërveprim i shkurtër nuk do të thotë dështim

Në këndin e lojërave, Chan tentoi të komunikonte me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.

Shkëmbimi i fjalëve përfundoi shpejt, pasi burri e kishte vëmendjen te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për një bisedë më të gjatë.

Megjithatë, ajo nuk e konsideroi këtë përpjekje si të pasuksesshme.

Eksperimenti po i tregonte se jo të gjithë kanë kohë, mundësi ose dëshirë për të komunikuar në një moment të caktuar dhe se kjo është plotësisht normale.

Takime të shkurtra në palestër dhe pranë një qeni

Në një tjetër ditë, një qen krijoi rastin për një bisedë miqësore mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.

Në palestër, përpjekja rezultoi më e vështirë. Pjesa dërrmuese e njerëzve mbanin kufje dhe ishin të përqendruar te ushtrimet, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.

Edhe kjo përvojë i shërbeu si mësim: disa mjedise e favorizojnë më shumë komunikimin, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme për të.

Fjalët e një të panjohure që i ndryshuan humorin

Një prej momenteve më emocionuese të eksperimentit ndodhi në bibliotekë.

Chan dhe fëmijët e saj i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Ai veprim i vogël u bë pikënisja e një bisede rreth familjes dhe nipërve.

Përpara se të ndaheshin, gruaja i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.

Megjithëse vinin nga një njeri që nuk e kishte takuar asnjëherë më parë, ato pak fjalë i mjaftuan gazetares që të ndihej më mirë gjatë gjithë ditës.

Dita e fundit: Një bisedë që solli edhe njohuri praktike

Në ditën përmbyllëse të sfidës, Chan iu drejtua një gruaje që ndodhej pranë sektorit të mishit në supermarket.

Gjatë bisedës mësoi se e panjohura ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i tregoi si mund të dalloheshin disa pjesë të mishit dhe çfarë duhej të kishte parasysh për të zgjedhur një biftek të mirë.

Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte komunikuar me atë grua.

Në atë çast, gazetarja dalloi edhe një dobi tjetër të takimeve të rastësishme: njerëzit që kalojnë pranë nesh mund të zotërojnë njohuri që nuk do t’i merrnim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim qoftë edhe një fjalë.

Si ndikojnë te mirëqenia kontaktet e shkurtra?

Në psikologji, ndërveprime të tilla përkufizohen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare ose të miqësive, por përsëri mund të kenë efekt të dobishëm në mirëqenien e një personi.

Sipas psikologut Harry Cohen, kontaktet e vogla shoqërore mund të përmirësojnë humorin, të zbusin vetminë dhe të forcojnë ndjenjën e përkatësisë.

Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit njerëzit që biseduan me një të panjohur gjatë një udhëtimi me tren ose autobus raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.

Ndryshimi që sollën shtatë ditët

Në fund të sfidës, Chan nuk kishte krijuar shtatë miq të rinj dhe jeta e saj nuk ishte transformuar në mënyrë rrënjësore.

Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj njerëzve që kishte përreth.

Çdo ditë nisi të priste me kureshtje personin që mund të takonte dhe historinë që mund të dëgjonte prej tij.

Mes të gjitha bisedave, më e paharrueshmja mbeti ajo me kujdestarin e shkollës. Ai kishte qenë prej kohësh aty, por Chan nuk kishte arritur ta njihte vërtet deri në atë moment.

Pak minuta komunikim kishin qenë të mjaftueshme që të dy të vazhdonin ditën duke u ndier më mirë.

Hapi i parë mund të jetë shumë i vogël

Cohen sugjeron që gjithçka të nisë me gjeste të thjeshta: një buzëqeshje, një përshëndetje ndaj fqinjit, një “mirëmëngjes” ose një ofertë për të ndihmuar.

Qëllimi nuk është që secili të detyrojë veten të krijojë miqësi me çdo njeri që takon. Mesazhi është të mos shpërfillet ndikimi që mund të kenë kontaktet e vogla mes njerëzve.

Pas shtatë ditësh, Chan arriti në përfundimin se kapërcimi i zonës së rehatisë nuk kërkon në çdo rast veprime të mëdha.

Nganjëherë mjaftojnë vetëm pak minuta bisedë me një të panjohur për ta bërë ditën më interesante, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se bota ku jetojmë është shumë më e ndërlidhur nga sa mund të mendojmë.

The post Nga kujdestari te kuzhinierja profesioniste: Çfarë zbuloi pas shtatë bisedash në shtatë ditë appeared first on Albeu.com.