Ai e mbajti këtë post para shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik.

Sipas burimeve nga mediat e huaja, ai ka vdekur në Moskë në moshën 91-vjeçare.

Ai njihej për ndryshimet e ndërmarra si perestrojka dhe glasnost (reformë dhe hapje).

Agjecitë shtetërore ruse të lajmeve njoftuan se ai vdiq nga një sëmundje e rëndë.

“Mikhail Sergeevich Gorbachev vdiq këtë mbrëmje pas një sëmundjeje të rëndë dhe të zgjatur”, tha Spitali Klinik Qendror, sipas RIA / Novosti të martën./albeu.com/

The post Ndërron jetë presidenti i fundit i Bashkimit Sovjetik (FOTO LAJM) appeared first on Albeu.com.

Politikani, i cili ishte edhe sekretar i përgjithshëm i Partisë Komuniste Sovjetike, është 91 vjeç.

Dmitry Muratov, kryeredaktor i gazetës së pavarur ruse Novaya Gazeta, tha në mars se Gorbaçovi nuk ishte mirë.
“E vizitova Gorbaçovin në spital. Ai sapo mbushi 91 vjeç dhe nuk është mirë, por më konfirmoi se duhet bërë gjithçka që është e mundur për të ndaluar kërcënimin e një lufte bërthamore,” zbuloi ai në një intervistë. Në vitin 2016, ish-presidentit sovjetik bëri një nderhyrje në zemër.

Në të njëjtin vit Gorbaçovi deklaroi gjithashtu se “turpërohej” nga veprimi politik i presidentit aktual rus Vladimir Putin dhe i kryeministrit të atëhershëm Dmitri Medvedev, protagonistët kryesor të kërcënimeve reale ndaj Perëndimit. Ish-udhëheqësi sovjetik kishte denoncuar “arbitraritetin” e praktikuar nga Putini me mbështetjen e qarqeve të errëta: “Zgjedhjet në Rusi që nga viti 1990 janë më pak të lira se në epokën sovjetike dhe dominimi i shërbimeve të sigurisë në shtet është i papranueshëm”, kishte thëne Gorbacov.

The post Nuk është në gjendje të mirë shëndetësore, ish-presidenti i Bashkimit Sovjetik shtrohet në spital appeared first on Albeu.com.

Shkalla e lartë e viktimave, e parë në ofensivën e Donbasit, mund të shpjegohet me një kombinim të taktikave të dobëta të nivelit të ulët, mbulimit të kufizuar ajror, mungesës së fleksibilitetit dhe “një qasje komanduese e cila është e përgatitur për të përforcuar dështimin”.

Ministria e Mbrojtjes parashikon se ato viktima, ndërsa ato vazhdojnë të rriten, do të bëhen më të dukshme për publikun rus dhe “pakënaqësia publike me luftën dhe gatishmëria për ta shprehur atë mund të rritet”.

Është një referencë e theksuar. Bashkimi Sovjetik humbi të paktën 15,000 ushtarë në konfliktin afgan duke u përpjekur të mbështeste një qeveri komuniste. Lufta u bë një ngërç i përgjakshëm dhe shihet si një faktor në rënien e Bashkimit Sovjetik./albeu.com

The post Lufta në Ukrainë, Inteligjenca britanike: Numri i të vdekurve rusë është i barabartë me atë të konfliktit afgan appeared first on Albeu.com.

Është kjo urdhëresa që sapo ka nënshkruar presidenti rus Vladimir Putin, sipas la repubblica.

Njerëzit të cilët bëjnë krahasime të tilla do të gjobiten duke filluar nga 2 mijë rubla ose 15 ditë ditë arrest për personat fizikë deri në 50 mijë rubla për personat juridikë.

Do të gjobiten të gjithë ata që mohojnë rolin vendimtar të popullit sovjetik në humbjen e Gjermanisë naziste dhe misionin humanitar të Bashkimit Sovjetik në çlirimin e vendeve të Europës dhe personat që krahasojnë qëllimet, vendimet dhe veprimet e udhëheqjes, komandës dhe personelit ushtarak të BRSS-së me qëllimet, vendimet dhe veprimet e Gjermanisë naziste./albeu.com

The post Putin: Gjoba kush krahason Bashkimin Sovjetik me nazistët appeared first on Albeu.com.

Ai mbeti jetim në moshën tre vjeçare, por vazhdoi të bëhej një nga njerëzit më të pasur në botë. Tani lidhjet e Roman Abramovich me Vladimir Putin i kanë hequr atij bizneset dhe reputacionin e tij.

“Jam i sigurt se njerëzit do të fokusohen tek unë për tre ose katër ditë, por do të kalojë,” tha miliarderi rus kur bleu Chelsea Football Club në 2003. “Ata do të harrojnë se kush jam dhe kjo më pëlqen”, shtoi më tej ai.

Tani ka pak shanse për anonimitet, duke pasur parasysh ngjarjet e javëve të fundit. Pas vitesh kërkesash për një shqyrtim më të madh të marrëdhënieve të Abramovich, qeveria e Mbretërisë së Bashkuar ka ngrirë asetet e tij në Britaninë e Madhe, duke përfshirë shtëpitë e tij, veprat e artit dhe Chelsea FC -.

Mbretëria e Bashkuar e ka akuzuar atë si bashkëpunëtor me Putinin në pushtimin e Ukrainës.

Kjo rënie nga hiri për një njeri që ka dominuar futbollin britanik, por që tifozët e sportit janë ndarë ashpër në këtë proces, do të brohoritet nga disa. Por ai ka kapërcyer sfida të mëdha më parë, veçanërisht në jetën e tij të hershme.

Nga jetim në manjat

Roman Arkadyevich Abramovich lindi në Saratov në Rusinë jugperëndimore, disa qindra milje larg kufirit me Ukrainën, në vitin 1966. Nëna e tij, Irina, vdiq nga helmimi i gjakut kur ai ishte një vjeç dhe babai i tij vdiq dy vjet më vonë pas një aksident me një vinç ndërtimi. Pas kësaj, Abramovich u rrit nga të afërmit, duke kaluar kohë në Komi, në Rusinë veriperëndimore, ku paratë ishin të pakta dhe temperaturat e ulëta të dimrit.

“Të them të vërtetën, nuk mund ta quaj fëmijërinë time të keqe”, tha ai një herë për Guardian në një intervistë të rrallë. “Në fëmijërinë tuaj nuk mund t’i krahasoni gjërat: dikush ha karrota, tjetri ha karamele, të dyja kanë shije të mirë. Si fëmijë nuk mund të dallosh ndryshimin.”

Si rekrut i ri

Ai la shkollën në moshën 16-vjeçare, punoi si mekanik dhe shërbeu në Ushtrinë e Kuqe përpara se të shiste lodra plastike në Moskë. Ai vazhdoi te parfumet dhe deodorantët, duke ndërtuar pasurinë e tij pasi hapja më e madhe nën udhëheqësin sovjetik Mikhail Gorbachev u dha më shumë hapësirë ​​sipërmarrësve.

‘Lindja e egër’

Shpërbërja e Bashkimit Sovjetik, dhe bashkë me të komanda shtetërore e aseteve minerale, dhanë më shumë mundësi dhe në mesin e të 20-tave, zoti Abramovich pati një fat të mirë.

Ai sekuestroi kompaninë e naftës Sibneft nga qeveria ruse në një ankand të manipuluar në 1995 për rreth 250 milion dollarë (190 milion £). Ai ia shiti atë qeverisë për 13 miliardë dollarë (9.9 miliardë £) në 2005.

Avokatët e tij thonë se nuk ka asnjë bazë për të pretenduar se ai ka grumbulluar pasuri shumë të konsiderueshme përmes kriminalitetit. Megjithatë, në vitin 2012, ai pranoi në një gjykatë në Mbretërinë e Bashkuar se kishte bërë pagesa korruptive për të ndihmuar në realizimin e marrëveshjes Sibneft.

Ai u përfshi në “luftërat e aluminit” të viteve 1990, në të cilat oligarkët – ata që kishin grumbulluar pasuri të mëdha dhe pushtet politik pas rënies sovjetike – luftuan për kontrollin e kësaj industrie të madhe.

“Çdo tre ditë, dikush po vritej,” tha zoti Abramovich në 2011, duke shtuar se ky kërcënim për sigurinë e tij e kishte bërë atë një pjesëmarrës ngurrues.

Por Abramovich tregoi më tej ashpërsinë e tij, duke grumbulluar qindra miliona paund në mes të kaosit.

Hyrja në politikë

Ai u bë një aleat i Presidentit Boris Yeltsin dhe një lojtar në skenën politike post-sovjetike të Moskës, madje duke pasur një apartament në Kremlin për një kohë.

Kur Jeltsin dha dorëheqjen në vitin 1999, Abramovich thuhet se ishte ndër ata që mbështetën kryeministrin dhe ish-spiunin e KGB-së, Vladimir Putin, si pasardhësin e tij.

Ndërsa zoti Putin u vendos, ai u përpoq të pohonte dominimin e tij mbi oligarkët. Disa shkuan në burg dhe të tjerët u internuan nëse nuk treguan besnikëri.

Ai shërbeu si guvernator i Chukotka në ditët e para të Putinit si president

Abramovich në vitin 2000, u zgjodh guvernator i rajonit të privuar të Chukotka, në skajin verilindor të Rusisë. Ai fitoi popullaritet pasi investoi paratë e tij në shërbimet sociale, por dha dorëheqjen në vitin 2008.

Gjatë gjithë kohës, ai vazhdoi interesat e tij të biznesit, duke marrë përsipër veshjet e pasurisë – duke blerë piktura, shtëpi, makina.

Në një lëvizje të pazakontë për një njeri të përshkruar gjerësisht si i qetë, madje i turpshëm, në vitin 2003, Abramovich u bë i famshëm në mbarë botën e futbollit kur bleu Chelsean, klubin më të madh të Londrës perëndimore, në një marrëveshje me vlerë 140 milionë funte.

“E gjithë filozofia ime në jetë është të sjell ekipe profesionale”, tha ai për Financial Times. “Në Chukotka kam ekipe profesionale në terren dhe këtë do ta bëj edhe këtu”.

Nën drejtimin e Jose Mourinhos dhe të tjerëve, pasuria e z. Abramovich e ndihmoi Chelsean drejt pesë Ligave Premier, dy Ligave të Kampionëve dhe pesë Kupave FA./Abcnews.al/

The post Nga jetim në miliarder i sanksionuar, jeta “si në filma” e Roman Abramovich appeared first on Albeu.com.

Ka momente kur pllakat tektonike të historisë zhvendosen nën këmbët tona dhe Evropa ribëhet me dhunë. Është koha të pranojmë se jemi në një moment të tillë. Koha gjithashtu, për të mos thënë se është disi e pabesueshme që kjo mund të ndodhë në vitin 2022.

Nuk është më e pabesueshme tani se sa në 1914 ose 1939, asgjë nuk e paracaktoi që ato do të ishin vite kur errësira do të zbriste. Sigurisht, kjo nuk do të thotë se jemi në buzë të një lufte që do të thithë pjesën tjetër të Evropës apo edhe të botës.

Çështja është se paqja është gjithmonë e brishtë, dhe se ajo që ndodh edhe në qoshet më të largëta të Evropës do të na prekë gjithmonë të gjithë neve.

Të nxjerrësh mësimet e duhura nga ato momente të mëdha kur gjithçka ndryshon nuk është e lehtë.

Komandanti ushtarak francez Ferdinand Foch e quajti fundin e Luftës së Parë Botërore një armëpushim “20-vjeçar”,  sepse ai ndjeu se aleatët fitimtarë e kishin tejkaluar dorën e tyre në trajtimin e Perandorisë Gjermane të mundur. Ai ishte rreth një vit jashtë.

Pyetja për brezin tonë është nëse kemi bërë apo jo një llogaritje të gabuar të ngjashme se si ta trajtojmë Rusinë kur Bashkimi Sovjetik u zhbë. Ne u gëzuam kur Polonia, shtetet baltike dhe të tjerët zunë vendin e tyre midis kombeve të lira të botës, raporton albeu.com

Polonia, Hungaria dhe Republika Çeke, dikur e pushtuar nga sovjetikët, u bashkuan me NATO-n në 1999. Shtetet baltike të Lituanisë, Letonisë dhe Estonisë pasuan pesë vjet më vonë.

Por energjia e errët që drejton Vladimir Putinin është ana tjetër e asaj medalje. Ai e pa Rusinë të pakësuar, të poshtëruar dhe të zhveshur nga ajo që ai e shihte si të drejtën e saj për një zonë tampon shtetesh vartëse.

Ai e ilustron çështjen me një histori, e cila mund të jetë edhe e vërtetë, nga e kaluara e tij e errët. Një ish-kolonel në trupën e kundërzbulimit të KGB-së, Putin u reduktua në veprimin e taksisë me kohë të pjesshme. Dikush imagjinon se ai do të kishte qenë shumë i vështirë.

Në një moment ai konceptoi një koncept pothuajse mistik të rivendosjes së madhështisë së humbur ruse. Ai duhet të jetë inkurajuar nga mënyra se si u largua me aneksimin e Krimesë, nga Ukraina, në 2014. Në fund të fundit, katër vjet më vonë ne po shijonim Kupën e Botës në Rusi.

Reagimi kryesor i Evropës Perëndimore ndaj përfundimit të Luftës së Ftohtë ishte të merrte një festë 30-vjeçare nga shpenzimet serioze të mbrojtjes.

Në një moment, disa vite më parë, vetëm katër nga 128 avionët luftarakë të Gjermanisë ishin gati për luftim dhe holandezët kishin një plan për të asgjësuar çdo tank të tyre të rëndë. Holandezët kanë menduar sërish dhe gjermanët tani po propozojnë të shpenzojnë 100 miliardë euro shtesë për mbrojtje.

Natyrisht është mirë që Gjermania reflekton për të kaluarën e saj, por është edhe më mirë që po mendon edhe për të ardhmen.

Kancelari gjerman Olaf Scholz është një socialdemokrat i cili sigurisht nuk kandidoi për post me një premtim për rritjen e shpenzimeve të mbrojtjes, por ai u është përgjigjur kërkesave historike të momentit në mënyrë mbresëlënëse.

“Me pushtimin e Ukrainës ne jemi në një epokë të re,” i tha ai parlamentit gjerman, duke e përcaktuar sfidën e asaj epoke të re si një pyetje të thjeshtë: “Nëse ne e lejojmë Putinin të kthejë orën pas, apo nëse mobilizojmë pushtetin për të vendosur kufijtë për luftënxitësit si Putini”.

Janë fjalë të jashtëzakonshme nga lideri i një vendi ku politikanët dikur argumentonin se pushtimi nazist i Bashkimit Sovjetik në 1941 e bëri të pamundur qëndrimin ndaj Kremlinit.

Suedia, e cila është e pasur dhe e armatosur mirë, por e paangazhuar ushtarakisht, ishte vendi i parë që ndjeu erëra më të ftohta që frynin nga Lindja dhe ndoshta i pari që veproi. Ajo po rrit shpenzimet e mbrojtjes me një 40% të jashtëzakonshëm në ciklin e saj aktual pesë-vjeçar, duke ngritur regjimente të reja të këmbësorisë dhe duke blerë raketa anti-ajrore amerikane Patriot, raporton albeu.com.

Ministri suedez i Mbrojtjes Peter Hultqvist tha thjesht: “Ne kemi një situatë ku Rusia është e përgatitur të përdorë mjete ushtarake për të arritur qëllimet politike”.

Pra, pikëpamja mjaft dekadente, se arma e vetme që do t’i nevojitej Perëndimit janë sanksionet ekonomike, është jashtë modës tani. Ju nuk mund të luftoni tanket me bankat. Sigurisht, askush nuk dëshiron ta shohë këtë kontinent të kthyer në një kamp të armatosur, por kur ndjen që ato pllaka tektonike të zhvendosen, duhet të zhvendosesh me to. Veprimi tani, blerja e armëve dhe dhurimi i parave, është hapi i lehtë kur goditja e nxehtë e mprehtë e zemërimit është e freskët.

Por kjo epokë e re e kontrollit do të kërkojë shumë më tepër. Vullneti për të qëndruar së pari me ukrainasit, por më pas zhavorri, vizioni dhe fuqia e qëndrimit për të qëndruar roje mbi lirinë kudo dhe kurdo që mund të vijë sulmi i radhës./Përshtati në shqip, Enkeleda Bodini-albeu.com

The post Paqja në Europë, më e brishtë se kurrë appeared first on Albeu.com.

Më 20 dhjetor 1917 themelohet ÇEKA, forca e parë sovjetike e policisë sekrete; Çeka (akronim rusisht për komitetin e emergjencës) u krijua me një dekret të lëshuar nga Vladimir Lenini, dhe u drejtua më pas nga Feliks Xherzhinsky, aristokrat renegat, i kthyer komunist.

Në fund të vitit 1918, qindra komitete ÇEKA ishin krijuar në qytete të ndryshme.

Në vite, shumë mijëra disidentë, dezertorë, apo njerëz të tjerë u arrestuan, torturuan, ekzekutuan nga çekistët.

Pas vitit 1922, ÇEKA pësoi një seri riorganizime e ndryshime emrash. Trupat çekiste ishin përgjigjes për kampet e punës; menaxhimin e sistemit Gulag; miratonin listat me emrat e kundërshtarëve politikë; kryenin arrestime, hetime, tortura, ekzekutime dhe shtypje të çdo pakënaqësie a rebelimi të mundshëm.

Çeka u bë gjithashtu model i organizimit të armës së sigurimit të shtetit në vendet e bllokut komunist.

Mr vdekjen e Xherxhinskit në 1926, organizata u përhap më shpejtësi për të mbajtur dhe riforcuar pushtetin e Josif Stalinit, diktatorit sovjetik.

Deri dhe në kolektivizimin e BRSS ndërhyri kjo organizatë, me pasoja të tmerrshëm në miliona ruse që e kundërshtonin. Ata u ekzekutuan nga skuadrat vrasëse të OGPU-së.

Në 1934, emri i organizatës ndryshoi përsëri, kësaj radhe në NKVD (Komisariati i Popullit për Punët e Brendshme, 1934-1946), i drejtuar nga Jenrik Jagoda, njeri i zgjedhur nga vetë Stalini.

Nën udhëheqjen e Jagodës, NKVD mori një kontroll total të industrisë, profesioneve të ndryshme, punëtoreve, kooperativistëve, të gjitha mjeteve të informacionit publik dhe forcave të policisë. Më një fjalë kontrollonte jetën e çdo gjëjeë të gjallë në Rusinë Sovjetike.

Jagoda ishte bërë figura më e frikshme në Bashkimin Sovjetik pas Stalinit, i fuqishëm dhe i frikshëm.

Ai ekzekutoi të gjithë ata që Stalini donte ti eliminonte, derisa një ditë Stalini paranojak që shihte kudo “armiq të popullit” dhe “agjentë të imperialistëve” e akuzoi për veprimtari subversive dhe e ekzekutoi.

Yagoda u vra faktikisht në zyrën e tij. U mbyt nga duart e zëvendësit të tij, Nikollai Jezhovit, i cili ishte po aq barbar sa Jagoda. Jezhovi ka qenë i njohur historikisht dhe më nofkën “Xhuxhi i Përgjakshëm”.

Por si gjithë limonat që pasi shtrydhen, hidhen në koshin e plehrave dhe Jezhovi u ekzekutua më urdhër të Stalinit në 1938.

Atëherë në krye të NKVD erdhi një njeri shumë i afërt më Stalinin, Lavrenti Beria, i cili qëndroi në krye të NKVD deri pas vdekjes së Stalinit.

Gjatë kohës së Berias, NKVD u quajt MVD (Ministria e Punëve të Brendshme, 1946-1954) dhe një vit pas vdekjes se Stalinit u quajt në KGB.

Zyrat qendrore të KGB janë të njohura dhe si Qendra dhe përveç të tjerave ka nën drejtim dhe GRU (Drejtorinë Qendrore të Zbulimit të Ushtrisë se Kuqe), që merrej më zbulimin dhe kundërzbulimin ushtarak. Të gjitha këto ishin nën mbikëqyrjen e KGB-së.

KGB-ja ishte e plotfuqishme dhe operacionet e saj ishin pa kufizime ligjore dhe rregulla dhe drejtohen dhe kundër popullit rus dhe kundër “armiqve të jashtëm”.

Dega më e frikshme dhe më e fuqishme e KGB-së ishte SMERSH. SMERSH-i është një seksion i armatosur i veçantë i KGB-se që merrej më dënimet dhe ekzekutimet e çdo rusi të cilësuar si “tradhtar”, të çdo informatori apo agjenti që dezertonte në Perëndim, të çdo komunisti që nuk ndiqte vijën e Partisë si dhe një numër të madh viktimash jashtë Rusisë (sovjetikë ose qytetare të shteteve të tjera).

Loja e preferuar e KGB-së ishte futja në kurthin e saj të diplomatëve të huaj dhe në shumicën e rasteve bëhej nëpërmjet seksit.

Në këtë mënyrë KGB-ja komprometoi ambasadorin britanik në Moskë, Sër Xhofri Harison në 1968.

Ambasadori u dashurua pas një gruaje të bukur ruse që punonte si shërbëtore në ambasadën britanike e quajtur Galja. Ajo ishte sigurisht e futur më mision aty nga KGB-ja. Pasi çifti mbaroi punë në një apartament të Leningradit, Harrisonit iu treguan foto të tij më Galian duke bërë seks.

Harrisonin iu komunikua se në qoftë se nuk i jepte KGB-së informacionet që ajo kërkonte, fotot dhe lidhja e tij më Galian do të bëheshin publike.

Në vend që të bashkëpunonte, Harrisoni u kthye në Londër ku pohoi lidhjen në Galian tek oficeret e MI5 (Kundërzbulimi britanik). Ai u nxor në pension menjëherë.

Megjithëse ky lloj kurthi kësaj radhe dështoi, shumë kurthe përpara Harrisonit ishin të suksesshëm.

Një sukses i tillë ishte komprometimi i ambasadorit francez në Moskë, Moris Dezhanit. Çifti Dezhan arriti në Moskë nga Parisi në 1955 i gatshëm për të bërë miq sovjetikë në rangje të larta. Ata u pritën nga shumë persona që thonin se ishin udhëheqës sovjetikë, por në të vërtetë ishin ose oficerë të KGB-së ose spiunë të saj. Një prej tyre ishte dhe gjeneral lejtnant Oleg Mihailoviç Gribanov, i cili u paraqit tek çifti më emrin Gorbunov.

Dezhani i tha në konfidencë Gribanov/Gorbunovit se i pëlqenin femrat e pashme dhe pas kësaj në hapat e ambasadorit, “rastësisht” rreshtoheshin femra të pashme të gatshme të flirtonin më të.

Këto gra, quheshin “Thithëse” nga bosat e KGB-së dhe ambasadorit i ofroheshin nga agjenti i KGB-së Juri Vasilevic Krotkov.

Krotkovi e njohu Dezhanin me disa aktore filmi ruse, njëra prej të cilave quhej “Lora”. Kur Dezhani ishte duke bërë dashuri më të, bashkëshorti i saj imagjinar ia behu në dhomë duke i kapur flagrancë dhe e kërcënoi Dezhanin se do ta çonte në gjyq publik, një skenar i vjetër i KGB-së.

Më vonë atë natë, Dezhani nervoz përsëri në konfidencë i tha shqetësimin e tij Gribanov/Gorbunovit i cili ngrohtësisht nga ana e tij e garantoi se do të përdortë influencën e tij që të qetësonte “bashkëshortin e nxehur”. Ai e informoi Dezhanin pas pak ditësh se çështja e tij ishte vënë në vijë dhe se ambasadori nuk duhet të shqetësohej më. Mirënjohës, Dezhani filloi atëherë më hir ose me pahir të jepte informacion tek Gribanovi.

Loja e KGB-së për ketë çështje, nuk ndaloi me kaq. Ai u përpoq të fuste në kurth dhe gruan e ambasadorit, por pa sukses. Meqë dështoi tek zonja Dezhan, ai komprometoi një diplomat tjetër francez me një nga prostitutat e KGB-së.

Koloneli Lui Gibo, atasheu ajror francez sidoqoftë nuk bashkëpunoi me KGB. Në vend që të jepte informacion dhe të fshihte lidhjen, ai vrau veten. Agjenti Krotkovi më vonë, në 1963 vizitoi Londrën si shoqërues i disa shkrimtarëve sovjetike. Me marifet ai dezertoi dhe u dorëzua tek anglezët ku tha se dezertimi i tij ndodhi nga brejtja e ndërgjegjes për çështjen Gibo.

Në të njëjtin vit, Gribanovi u informua se një spiun i KGB-së ishte kapur në Nju Jork, SHBA. Të dëshpëruar për të pasur një spiun amerikan, që ta shkëmbenin më atë sovjetik, bosat e KGB-se e urdhëruan Gribanovin të gjente një agjent amerikan me porosi.

Atë që oficerët mundën të gjenin ishte një mësues amerikan, Frederik Bargun, një profesor i universitetit të Jeill, i cili ndodhej si turist në Moskë. Agjentët e KGB-se i thanë Gribanovit se fatkeqësisht profesori nuk ishte spiun. “Bëjeni spiun” u bërtiti Gribanovi. Barguni u arrestua, por më vonë doli se ishte mik personal i presidentit Kenedi, i cili i dërgoi një notë protestë Hrushovit. Hrushovi me fytyrë të kuqë nga turpi dhe nga zemërimi, iu kanos Gribanovit dhe e urdhëroi ta lironte menjëherë profesorin.

Diplomatët, të cilët KGB-ja nuk mund ti komprometonte seksualisht për ti dhënë asaj informacion, ishin subjekt survejimi të vazhdueshëm, brenda dhe jashtë ambasadës, duke i ndjekur këmba-këmbës në çdo hap që bënin dhe duke i survejuar në ambasada më aparatura të sofistikuara të cilat ishin fshehur më kujdes në ambasadat e huaja.

Në 1975, Ambasada amerikane në Moskë ishte në krye të listës për përgjime nga ana e sovjetikeve.

Mikrofonat ishin të një sistemi të sofistikuar dhe drejtoheshin duke i komanduar nga jashtë ambasadës me rreze të larta të intensifikuara, nëpërmjet dritareve të ambasadës. Duke shënuar me këto rreze vazhdimisht, dyshohet që teknikët e KGB-së, pa dashje infektuan më helmim radiologjik ambasadorin amerikan Uolltër Stosel.

Stosel u kthye në Uashington ku u shërua nga overdoza e radiacionit, kushte në të cilat jetonin shumica e diplomatëve në BRSS, ngaqë masat dhe kundërmasat e KGB-se për aparaturat e përgjimit sa vinin e bëheshin më të sofistikuara. Një nga arsyet për të damkosur amerikanët si spiunë ishte për të treguar se spiunazhi kundër Revolucionit Sovjetik vazhdonte dhe revolucioni ishte në rrezik të vazhdueshëm. Ishin apo jo spiunë, kjo nuk kishte rëndësi, ata damkoseshin vetëm për terror.

Një rast i tillë ishte dhe çështja e Martha Pitersen, e cila ishte pjesë e trupit diplomatik amerikan. Agjentët e KGB-se raportuan se kishin gjetur mesazhe sekretë të drejtuara asaj në një kuti postare të vdekur (Kuti postare e vdekur në gjuhen e spiunazhit quheshin vendet e fshehta ku agjentët shkëmbenin mesazhet e tyre të shkruara. Këto mund të ishin banjo publike në një restorant të caktuar, një vrimë në një pemë në një park, etj. Në ketë mënyre evitohej komprometimi dhe kapja nga kundërshtaret). Pitersen u dëbua nga Bashkimi Sovjetik.

Të njëjtin fat pati dhe Ricard Ozborn, sekretari i ambasadës amerikane për çështjet ekonomike.

KGB-ja lajmëroi se Ozborni u arrestua në maj 1983, duke thënë se u kap në flagrancë duke transmetuar mesazhe nga një radio tek një satelitë komunikacionesh “Marisat”. Kur ambasada kërkoi prova të mesazheve ose kopje të tyre për të provuar fajësinë e Ozbornit, KGB tha se shënimet e Ozbornit ai i kishte shkatërruar duke i tretur në ujë. Ozborni, e shoqja dhe dy fëmijët u dëbuan nga Bashkimi Sovjetik.

Shumë nga funksionarët e KGB-së që kishin urdhëruar në komprometimin e diplomatëve dhe arrestimet e tyre ishin fare pak të sofistikuar në krahasim më ata që zhvilluan teknologjinë e spiunazhit të KGB-së.

Në të shumtën e rasteve ishin vrasës, brutalë dhe arrogantë që kishin bere vrasjet dhe ekzekutime për llogari të Stalinit, si në kohë të Revolucionit, ashtu dhe më pas. Duke mos pasur më vlerë për të, ata që u kishin shpëtuar shpatës se tij, ishin ngujuar në zyra në KGB.

I tillë ishte për shembull dhe Boris Nikolaevic Ponomarev, i cili ka qenë funksionar i KGB-së që në ditët kur ajo quhej CHEKA. Ishte ky që organizoi tradhëtimin dhe arrestimin e presidentit çekosllovak Aleksandër Dubcekut në Prage në 1968. Ponomarev ka qenë drejtues i departamentit ndërkombëtar të KGB-së, departament që më vonë kaloi në duart e Juri Andropovit.

I ngjashëm më Ponimarevin ka qenë dhe Sergei Kruglov, një nga vrasësit më të besuar të Stalinit dhe dikur anëtari i SMERSH-it. Kruglovi ka qenë në Rojën e Kuqe gjatë Revolucionit. Ai u ngrit në gradën e kolonelit dhe ishte komandant i Gardës së Kremlinit. Nga 1920 deri në 1930 Kruglovi ka qenë i njohur si “këmbëza” e Stalinit, duke ekzekutuar çdo njeri që zgjidhte Stalini. Ai ishte një nga anëtarët e CHEKA-s që i mbijetoi 5 shefave të saj, madje thuhet sikur ai i ka vrarë me dorën e tij Jagodën dhe Jezhovin me urdhra të Stalinit, si dhe thuhet se ka shkaktuar vdekjet misterioze të tre shefave të tjerë të KGB-së.

Dihet nga të gjithë se Kruglovi qëlloi dhe vrau personalisht Marshallin Mihail Nikolajevic Tuhacevski, shefin e përgjithshëm të shtabit të Ushtrisë së Kuqe, pjesë e komplotit stalinian për spastrimet në ushtri në 1937.

Për këtë shërbim, Kruglovi u be gjeneral “nderi” dhe zv/komisar i Punëve të Brendshme. Ai ka pasur dore në të gjitha operacionet kryesore të SMËRSH-it si dhe në vrasjen e Trockit, njërit prej liderëve të Revolucionit që Stalini e urrente pa masë sa askush tjetër në botë.

Kruglovi ishte kaq njeri i besuar i Stalinit, saqë gjatë luftës se dytë botërore, ai u urdhërua nga Stalini të merrej më çështjet e sigurimit në konferencat e Jaltës, Teheranit dhe Potsdamit. Për këtë veprim, Kruglovi u dekorua dhe nga fuqitë perëndimore, ai mori “Urdhrin e Legjionit të Meritës” nga qeveria e SHBA dhe një titull kalorësiak nga Perandoria Britanike. Pas vdekjes se Stalinit, Kruglovi u be ministër i Brendshëm e cila në atë kohe kombinonte më Ministrinë e Sigurimit Shtetëror.

Bosi i KGB-së, Lavrenti Beria, një nga shokët e Kruglovit, e mbështeti hapur atë fillimisht, por duke mos pasur besim tek vrasësi i vjetër ai sugjeroi që Kruglovi kishte mbledhur shumë pushtët rreth vetes. Në prill 1954, Komiteti për Sigurimin e Shtetit u shkëput nga ministria e Kruglovit dhe u vu nën komandën e gjeneralit Ivan Serov, më vonë drejtor i KGB-së. Kështu Kruglovi u hoq nga rruga e Berias për pushtet. Ai u nxor në 1956 në pension dhe u venit nga skena politike ngadalë.

Agjentët e KGB-së kanë qenë nga spiunët më të trajnuar në botë.

Megjithëse midis tyre ka një numër të madh dezertorësh në Perëndim, ata kanë arritur të penetrojnë në mënyrë fantastike që në vitin 1925 në administratat dhe shërbimet sekrete të shumë shteteve si: SHBA (në administratën e Rusveltit), shërbimet sekrete angleze gjatë dhe pas Luftë së Dytë Botërore, në administratën dhe tek diplomatët e Gjermanisë nazistë dhe më pas të Gjermanisë Perëndimore, partitë politike komuniste ose jo në SHBA, Evropën Perëndimore, etj, administratën dhe shërbimet sekrete franceze etj, kanë mundur të rekrutojnë si agjentë të tyre gazetarë, avokatë të dëgjuar në perëndim, personalitete botërore, etj.

Deri dhe në lojërat e ndërkombëtare të shahut të zhvilluara midis lojtarëve sovjetike dhe atyre rusë të arratisur në perëndim ka ndërhyrë KGB-ja më hipnotistët e saj.

Nëpërmjet agjentëve dhe informatorëve të tyre, KGB-ja vodhi nga amerikanët komplet planet dhe sekretet e prodhimit të bombës atomike që në 1943-44.

Në vitet e Luftës së Ftohtë, agjentët e KGB-së janë përgjegjës për vjedhjen dhe marrjen e teknologjisë perëndimore në aq shkallë të lartë, saqë që të arrinte këtë teknologji shteti sovjetik duhet të shpenzonte më miliona orë pune e njerëz dhe miliarda rubla në fushën e kërkim-eksperimentimit.

Pas Ushtrisë Sovjetike, KGB-ja ka pasur gjithmonë buxhetin më të madh që llogaritej në miliarda dollarë çdo vit për të mbajtur stafin e saj burokratik, më dhjetëra mijëra agjentë operativë dhe teknikë të panumërt për t’i mbështetur me teknologji dhe aparatura.

Një nga shefat e CIA-s, Xhon Mwkwhon i raportonte Kongresit amerikan në 1982 se KGB-ja shpenzonte çdo vit 3 deri në 4 miliardë dollarë për të krijuar dizinformacion, propagandë dhe falsifikime (monedhash dhe dokumentesh). Një nga këto falsifikime ishin dhe letrat fallco midis presidentit amerikan Ronald Regan dhe mbretin Huan Karlos të Spanjës, në të cilat Regani ishte kundër pranimit të Spanjës në NATO, fabrikim i KGB-së.

Tjetër fabrikim dhe propagandë e KGB-së ka qenë përhapja e disinformacionit sikur CIA ishte ajo që kishte vrarë presidentin Kenedi dhe më pas në vitet ’70-80, sikur CIA kishte fabrikuar dhe përhapur virusin e SIDA-s. Një nga gazetat që përhapnin dhe shkruanin të tilla lajmë ka qenë dhe e përditshmja italianë “Paese Sera”, e cila ka marrë me miliona dollarë nga KGB-ja gjatë viteve 1975-1986 për të paraqitur dezinformatat dhe propagandën e zezë të saj, transmeton tiranaobserver.

Një tjetër viktimë i KGB-se ka qenë dhe lideri rus Boris Jeltsin, i cili u gjet i dehur dhe i lagur në një nga bodrumet e një stacioni të policisë se Moskës nga ndihmësit e tij në 1990. Jeltsin tha se KGB: “Kërkoi të më vinte poshtë”.

Çuditërisht, Jeltsin do t’ia kalonte disa vite më vonë, presidencën e Federatës Ruse, njërit prej shefave të KGB-së, presidentit aktual rus Vladimir Putin, ndërsa për ministër të jashtëm ose kryeministër do të caktonte një tjetër shef të KGB-së, Jevgjeni Primakov./TemA/

The post Historia e KGB-së mes kurtheve të sek*it dhe vrasjeve (FOTO LAJM) appeared first on Albeu.com.

Në artikullin e David Binder, që bota.al e sjell sot për lexuesit e saj, flitet për përpjekje që fuqitë e mëdha kanë nisur të bëjnë për “të joshur” udhëheqësin komunist, Enver Hoxhën.

Nga njëra anë, Bashkimi Sovjetik që me anë të udhëheqësit të ri, Andropov, i dërgon përshëndetjet më të ngrohta qeverisë së Shqipërisë me rastin e 38-vjetorit të çlirimit.

Dhe nga ana tjetër, SHBA në bashkëpunim me Britaninë dhe Francën, kanë nisur të mendojnë për një plan të kthimit të 36 milion dollarëve të floririt që italianët e kishin marrë me vete gjatë luftës, ndërsa gjermanët e kishin plaçkitur dhe fshehur në një minierë kripe.

Një plan që edhe një herë do të dështonte, ashtu si përpjekja e vitit 1973, kur sinjaleve të lëshuara nga amerikanët për afrim, Enver Hoxha i ishte përgjigjur me spastrimet e të gjithë atyre që kishin shfaqur prirje afrimi me perëndimin…

Për më shumë lexoni artikullin e plote të Neë York Times:

Nga David Binder

Për herë të tretë në nëntë vjet, Shtetet e Bashkuara po përgatiten të bëjnë një propozim zyrtar për rikthimin e marrëdhënieve me Qeverinë Komuniste të Shqipërisë.

Sipas zyrtarëve të lartë të administratës amerikane, plani tani në shqyrtim është të propozojë së shpejti, së bashku me Britaninë dhe Francën, nisjen e negociatave për kthimin Shqipërisë, të më shumë se 36 milion dollarëve në flori, në këmbim të marrëveshjes së saj për të zgjidhur pretendimet me tre aleatët.

Ari u transferua nga forcat pushtuese italiane në Romë gjatë Luftës së Dytë Botërore, u plaçkit nga trupat gjermane në 1943 dhe u depozitua në një minierë kripe në Gjermani, ku përfundimisht u mor nga aleatët.

Ndërsa ka patur diskutime midis Londrës, Uashingtonit dhe Parisit në dekadat e mëparshme rreth mundësisë së negociatave me Shqipërinë, ideja fitoi një farë urgjence pas vdekjes muajin e kaluar të udhëheqësit sovjetik, Leonid I. Brezhnjev.

Në Departamentin e Shtetit u vu re mjaft mirë se udhëheqësi i ri sovjetik, Juri Andropov dërgoi përshëndetje pazakonshmërisht të ngrohta, në adresë të qeverisë së Tiranës në 29 nëntor, me rastin e 38-vjetorit të çlirimit të Shqipërisë nga pushtimi fashist, si dhe një ftesë për të rivendosur marrëdhëniet e prishura në vitin 1961.

Zyrtarë të administratës, që njohin mirë çështjet e Evropës Juglindore thanë gjithashtu se situata në Shqipëri, ku kohët e fundit ka pasur trazira në udhëheqje, nuk kishte kaluar pa u vënë re në përgatitjen e propozimit për negociata. Një faktor tjetër ishte perceptimi në SHBA, se Enver Hoxha, i cili ka udhëhequr Partinë Komuniste Shqiptare që nga viti 1944, është i sëmurë rëndë dhe tashmë po mendon për pasardhësin. Ai është 74 vjeç.

Disa strategë të administratës besojnë se ka elementë në Qeverinë shqiptare që do të mirëpresin lidhje më të ngushta me vendet perëndimore, pak prej të cilave kanë marrëdhënie diplomatike me Tiranën. Një vit më parë kryeministri Mehmet Shehu u vra, ose kreu vetëvrasje, në atë që duket se ka qenë një luftë kundër z.Hoxha, për një hapje me Perëndimin.

Kjo luftë u duk se e pati kulmin muajin e kaluar, me rrëzimin e një numri bashkëpunëtorësh më të ngushtë të Z. Shehu nga postet e partisë dhe qeverisë, dhe shenjave se ata do të gjykoheshin për tradhëti. Në një fjalim në nëntor, zoti Hoxha denoncoi fraksionin e Shehut, në atë që u konsiderua bashkëpunim i fshehtë me fuqitë perëndimore dhe me Jugosllavinë.

Ai dhe disa nga ndihmësit e tij kryesorë sulmuan idenë e rivendosjes së marrëdhënieve me Shtetet e Bashkuara dhe me Bashkimin Sovjetik, duke i përshkruar ato njësoj si ”imperialistë dhe reaksionarë”.

Sidoqoftë, zyrtarët e administratës amerikane mendojnë se kur Hoxha të largohet më në fund nga skena, Shqipëria, mund të zhvendosej nga politika e saj trullosëse. Kjo pikëpamje duket se ndahet edhe në Moskë e Beograd.

Përtej kësaj, strategët e Administratës tashmë e shohin rajonin e Ballkanit gjithnjë e më shumë një arenë të konkurrencës midis Bashkimit Sovjetik dhe Shteteve të Bashkuara, veçanërisht në Jugosllavi. Përballë një krize të rëndë ekonomike, Qeveria e Beogradit është afruar muajt e fundit me Bashkimin Sovjetik si partner tregtar, ndërsa u është drejtuar Shteteve të Bashkuara dhe vendeve të tjera perëndimore për kredi dhe mbështetje financiare.

Specialistët në çështjet e Ballkanit kujtojnë se për shkak të mungesës së informacionit të sifurtë në lidhje me gjendjen reale të punëve në Shqipëri, një propozim zyrtar ndaj Tiranës mund të mos jetë gjëja e duhur dhe as në kohën e duhur.

Në prill të vitit 1973, kujton një specialist amerikan, Kenneth Rush, asokohe Zëvendës Sekretar i Shtetit, tha në një fjalim se nëse Shqipëria do të tregonte interes për bisedime me Shtetet e Bashkuara, ajo “do të na gjejë të përgatitur për t’iu përgjigjur”.

Sidoqoftë, ajo që nuk dinte Departamenti i Shtetit, ishte se Z. Hoxha atëherë po kryente një spastrim të gjerë të zyrtarëve të dyshuar për prirje afrimi me perëndimin, disa prej të cilëve u ekzekutuan dhe shumë të tjerë u dënuan me punë të detyruar.

Shtatë vjet më vonë, oferta e Rushit u përsërit nga një zyrtar tjetër i Departamentit të Shtetit, dhe më pas u zbulua ai po bënte një tjetër spastrim në Tiranë./albeu.com

The post Rikthimi i 36 milion dollarëve, lufta e heshtur e sovjetikëve dhe SHBA për Shqipërinë appeared first on Albeu.com.

Mbi tre milionë e gjysmë gjermanë dhe ushtarë aleatë të mbështetur nga artileria, aviacioni ushtarak dhe tanket, godasin – shpejt, në masë dhe pamëshirë. Aviacioni ushtarak bombardon avionët sovjetikë kur këta ishin në tokë. Linja e frontit shtrihet mes Detit Baltik dhe Detit të Zi në një gjatësi prej më shumë se 1600 km. Ky është fronti më i gjatë në histori.

Sulmi i gjen të papërgatitur ushtarët e Ushtrisë së Kuqe. „Ata dolën me pizhama jashtë kazermave dhe nisën të qëllojnë, u kapën krejt në befasi”, kujton ish-ushtari i Verhmahtit Gerhard Goertz në një video të portalit Online të Dëshmitarëve Okularë nga muzeu „Shtëpia e Historisë (Haus der Geschichte)” në Bon. Paralajmërimet shteti sovjetik dhe kryetari i partisë, Josef Stalin nuk i kishte marrë parasysh. Ai nuk besonte, që Hitleri do të guxonte ta sulmonte këtë perandori gjigande duke neglizhuar kësisoj mobilizimin në kohën e duhur.

Propaganda gjermane e quan sulmin si një goditje parandaluese ndaj agresionit të pritshëm ushtarak të bolshevikëve. Në të vërtetë Hitleri zhvilloi një kryqëzatë të paskrupullt pushtimi, Diktatori ëndërron për „hapësirë të re jetese” në Lindje për gjermanët. Ai ëndërron për një perandori të madhe gjermane nga Atlantiku deri në Urale.

Lufta e Hitlerit si kryqëzatë

Luftën Hitleri e konsideron si luftë mbijetese të botëkuptimeve dhe racave, kryqëzatë kundër Bashkimit Sovjetik, kryqëzatë kundër „hebraizmit” dhe komunizmit. Përkatësisht ofensiva zhvillohet nën emërtimin “Sipërmarrja Barbarossa”. Një aludim ndaj perandorit Friedrich I.(1122-1190 pas Krishtit), i quajtur Barbarossa (Mjekërrkuq). Ai pati udhëhequr në një kryqëzatë perandorinë romano-gjermane.

Kryqëzata e Hitlerit u demaskua si një krim ushtarak në masë. Të karakterizuar prej shpëlarjes së trurit me ideologjinë e „gjakut dhe tokës”, shumë ushtarë besonin, se si „arianë të racës superiore” ata ishin në epërsi kundrejt popujve sllavë. “Eprorët tanë vazhdimisht na thonin, rusët nuk janë njerëz, ata janë të paarsimuar”, thotë ish-ushtari i Verhmahtit, Herbert Baier.

“Lufta e Hitlerit kundër Bashkimit Sovjetik ishte një luftë asgjësuese, sepse ai synonte përtej objektivit ushtarak asgjësimin e planifikuar ideologjik të një shteti të tërë bashkë me popullsinë e tij,” gjykon historiani Chris Helmecke nga Qendra për Shkencat Sociale të Bundesvehrit në Pocdam. “Në përmasat e gjera kriminale lufta gjermano-sovjetike është unike në histori.”

Robërit e luftës si punëtorë me detyrim

5,6 milionë ushtarë sovjetikë ranë rob të gjermanëve dhe u shfrytëzuan si punëtorë me detyrim. 3,3 milionë prej tyre gjetën vdekjen prej stërmundimit. Njësitë SS të mbështetura nga Verhmahti përndiqnin në territoret e pushtuara popullsinë hebreje.

Hebrejtë janë nxjerrë prej shtëpive „dhe atyre u duhej të merrnin me vete lopatën për të hapur vet varrin e tyre”, tregon dëshmitari i kohës dhe ish-ushtari, Willi Hein në një video të ekspozuar në muzeun „Shtëpia e Historisë. “Më pas ata vranë xhandarmërinë.” Po ashtu doli dekreti i ashtuquajtur „Urdhëri komisar”. Ky dekret përcakton, që komisarët politik të Ushtrisë së Kuqe pasi të kapen rob të ekzekutohen.

Fillimisht tek pushtuesit gjermanë mbizotëro besimi në fitore. Vehrmahti pushton Ukrainën dhe zonën e Baltikut. Besohet, se së shpejti do të merret edhe Moska. Por nuk arrihet që të shkatërrohet në thelb Ushtria e Kuqe, aq sa ajo të mos ishte në gjendje të bënte më rezistencë. Shpërthen kësisoj një luftë e ashpër e përgjakshme disa vjeçare. Për dimrin e acartë me temperatura deri në minus 50 gradë Vehrmahti është i papërgatitur.

Pa strategji për një luftë disa vjeçare

Hitleri e pati nënvleftësuar jashtë mase kundërshtarin, konkludon historiani Chris Helmecke. “Faktikisht ushtarët e Ushtrisë së Kuqe luftonin me qëndresë dhe zell të fortë. Komandantët e saj mësonin vazhdimisht. Vehrmahti ishte nisur nga premisa, se „me një luftë të madhe blic me beteja rrethimi afër kufijve do të mund ta mposhtte Bashkimin Sovjetik. Por nuk pati plane të tjera për një opcion të dështimit të këtij koncepti”. Gjithashtu ekonomia gjermane nuk ishte e orientuar për një luftë afatgjatë, shpjegon Helmecke. “Thjesht mungonin burimet.”

Më së voni me humbjen e betejës së Stalingradit më 2 shkurt 1943 planet pushtuese të Hitlerit dështojnë. Rajhu Gjerman kishte ndërmarrë më shumë nga sa i mbante kurrizi duke hapur luftë në fronte kundër aleatëve perëndimorë dhe Bashkimit Sovjetik. Dështimi i sipërmarrjes Barbarossa konsiderohet si pikë kthese në Luftën e Dytë Botërore (1 shtator 1939 – 8 maj 1945). “Nga këndvështrimi i sotëm mund të thuash, që lufta në aspektin strategjik qe e humbur qysh në vitin 1941″, nënvizon historiani Helmecke.

Bashkimi Sovjetik pagoi një çmim të tmerrshëm për „luftën e madhe për atdheun”: Me 27 milionë të vrarë, prej tyre 14 milionë civilë, duke pasur kështu numrin më të madh të viktimave ndër të gjitha vendet e përfshira në Luftën e Dytë Botërore.

Pasojat e kësaj lufte në Europën Qendrore dhe Lindore ndihen ende sot. Që nga ndryshimet e kufijve e deri tek mënyra e përkujtimit të së shkuarës. “Lufta në shtete post-sovjetike, jo vetëm ato të Federatës Ruse, por edhe shteteve të tjera, mbetet e gjallë”, thotë për DW drejtori i Muzeut Ruso-Gjerman Jörg Morré. „Të gjitha gjurmët – të vdekurit, të traumatizuarit, të plagosurit, të zhvendosurit. Të gjitha këto përmbajnë histori familjesh dhe tashmë po mbërrijnë në brezin e tretë, të katërt e të pestë.”

E kaluara e përgjakshme luan një rol të rëndësishëm në marrëdhëniet bilaterale me shtetet e ish-Bashkimit Sovjetik – kryesisht sa i përket nivelit politik. Nga ana qeveritare thuhet, se „ne nuk mund ta harrojmë këtë”, thotë drejtori i Muzeut Ruso-Gjerman. E po ashtu ngrihen pretendime të llojit politik. “Por kjo është më shumë një formë e shfrytëzimit të historisë në dobi të interesave aktuale politike.”

Sipas mendimit të Morrés pavarësisht vuajtjeve të paimagjinueshme, pajtimi duhet të jetë pa kushte./DW

The post Qielli nxinte, toka dridhej: 80 vjet më parë, kur Gjermania naziste pushtonte Bashkimin Sovjetik appeared first on Albeu.com.