Tare draws attention to a historical episode from 1822, which he links to the political developments and protests in Tirana.

Tare writes about what he calls the “Battle of Athens,” recalling the clash between two forces on the plains of Athens, where Albanians were on both sides of the conflict.

“On one side was Captain Jani Gura, the son of an Albanian family settled in Thessaly, the leader of the forces that history would call Greek.

On the other side stood Omer Pasha Vrioni, scion of the great Vrioni family, an Albanian general in the service of Ali Pasha Tepelena, the Khedives of Egypt and the Ottoman Empire, sent to crush the Greek uprising.

On the plains of ancient Athens, it was not only two armies that met. It was two Albanians, each under a flag that was not his own. One fought for Istanbul, the other for Athens. Albania was in neither camp,” Auron Tare writes, among other things.

Auron Tare’s post:

“The Battle of Athens”

As the Boulevard protest enters its second month, it is worth pausing for a moment on a page of history, one of those that Albanians write with their blood, but that are usually read by others.

Albanians have had a strange fate. They have built empires, upheld kingdoms, led uprisings and revolutions, but when it comes to their own country, they always remain spectators. They are masters at making the history of other nations and poor students when it comes to writing the history of Albania. Perhaps, I say this with hope, this protest will bring a different Albania, where Albanians will finally learn to fight for themselves too.

In July 1822, on the plains of Athens, where the ancient Athenians once halted the advance of undefeated Persia, two armies clashed. But if we were to remove the flags and uniforms, we would see a strange picture: on both sides stood Albanians.

On one side was Captain Jani Gura, the son of an Albanian family settled in Thessaly, the leader of the forces that history would call Greek.

On the other side stood Omer Pasha Vrioni, scion of the great Vrioni family, an Albanian general in the service of Ali Pasha Tepelena, the Khedives of Egypt and the Ottoman Empire, sent to crush the Greek uprising.

On the plains of ancient Athens, it was not only two armies that met. It was two Albanians, each under a flag that was not his own. One fought for Istanbul, the other for Athens. Albania was in neither camp.

This is our long tragedy. History preserved both their names, but also changed their homeland. One was declared a hero of Greece, the other was left on the pages of Ottoman history. Albania could claim neither of them.

This is, perhaps, our greatest curse. Albanians have known how to win battles for everyone, except they have not known how to win them for themselves.

And when a nation gives its sons to the history of others, it should not be surprised if, one day, its own history remains written by others.

As always.

The post Citizens’ revolt for Rama’s removal / Auron Tare: This protest will bring a different Albania, where Albanians will finally learn to fight for themselves too! appeared first on Albeu.com.

Tare sjell në vëmendje një episod historik të vitit 1822, të cilin e lidh me zhvillimet politike dhe protestat në Tiranë.

Tare shkruan për atë që e quan “Beteja e Athinës”, duke kujtuar përplasjen mes dy forcave në fushat e Athinës, ku në të dyja anët e konfliktit ndodheshin shqiptarë.

“Në njërën anë ishte Kapedan Jani Gura, bir i një familjeje shqiptare të vendosur në Thesali, prijësi i forcave që historia do t’i quante greke.

Më anën tjetër qëndronte Omer Pashë Vrioni, pinjoll i derës së madhe të Vrionasve, gjeneral shqiptar në shërbim të Ali Pasha tepelenes, Khediveve te Egjyptit dhe Perandorisë Osmane, i dërguar për të shuar kryengritjen greke.

Në fushat e Athines se lashtë nuk u ndeshën vetëm dy ushtri. U ndeshën dy shqiptarë, secili nën një flamur që nuk ishte i tiji. Njëri luftonte për Stambollin, tjetri për Athinën. Shqipëria nuk gjendej në asnjërin kamp”,shkruan ndër të tjera Auron Tare.

Postimi i Auron Tares:

“Beteja e Athines”

Teksa protesta e Bulevardit po hyn në muajin e dytë, ia vlen të ndalemi një çast në një faqe historie, nga ato që shqiptarët i shkruajnë me gjakun e tyre, por që zakonisht i lexojnë të tjerët.

Shqiptari ka pasur një fat të çuditshëm. Ka ngritur perandori, ka mbajtur në këmbë mbretëri, ka udhëhequr kryengritje e revolucione, por kur vjen puna te vendi i vet, mbetet gjithnjë spektator. Është mjeshtër për të bërë historinë e kombeve të tjera dhe nxënës i dobët kur duhet të shkruajë historinë e Shqipërisë. Ndoshta, e them me shpresë, kjo protestë do të sjellë një Shqipëri tjetër, ku shqiptari të mësojë më në fund të luftojë edhe për veten.

Më korrik te 1822 , në fushat e Athines, aty ku dikur athinasit e lashtë ndalën hovin e Persisë së pamposhtur, u përplasën dy ushtri. Por, nëse do të hiqnim flamujt dhe uniformat, do të shihnim një pamje të çuditshme, në të dy anët qëndronin shqiptarë.

Në njërën anë ishte Kapedan Jani Gura, bir i një familjeje shqiptare të vendosur në Thesali, prijësi i forcave që historia do t’i quante greke.

Më anën tjetër qëndronte Omer Pashë Vrioni, pinjoll i derës së madhe të Vrionasve, gjeneral shqiptar në shërbim të Ali Pasha tepelenes, Khediveve te Egjyptit dhe Perandorisë Osmane, i dërguar për të shuar kryengritjen greke.

Në fushat e Athines se lashtë nuk u ndeshën vetëm dy ushtri. U ndeshën dy shqiptarë, secili nën një flamur që nuk ishte i tiji. Njëri luftonte për Stambollin, tjetri për Athinën. Shqipëria nuk gjendej në asnjërin kamp.

Kjo është tragjedia jonë e gjatë. Historia ua ruajti emrat të dyve, por ua ndërroi edhe atdheun. Njërin e shpalli hero të Greqisë, tjetrin e la në faqet e historisë osmane. Shqipëria nuk i mori dot asnjërin.

Ky është, ndoshta, mallkimi ynë më i madh. Shqiptari ka ditur të fitojë beteja për të gjithë, veçse nuk ka ditur t’i fitojë ato për veten.

Dhe kur një komb i fal bijtë e tij historisë së të tjerëve, nuk duhet të habitet që, një ditë, historia e vet i mbetet e shkruar nga te tjere.

Ashtu si perhere.

The post Revolta e qytetarëve për largimin e Ramës/ Auron Tare: Kjo protestë do të sjellë një Shqipëri tjetër, ku shqiptari të mësojë më në fund të luftojë edhe për veten! appeared first on Albeu.com.

While sharing an exchange from a meeting with Sergei Khrushchev, the son of former Soviet Union leader Nikita Khrushchev, Tare drew a parallel between the period when Enver Hoxha’s communist Albania broke off relations with the Soviet Union and today’s poor relations with Russia.

The researcher says that Albania, both during the dictatorship and now, suffers from the idea that the world revolves around our country and that everyone is thinking about how to harm it.

He also says that these are the kinds of statements made whenever there are problems they cannot solve, so they invent foreign enemies.

The full text:

“The Russians and the Bear”

Professor Sergei Khrushchev was waiting for me in front of the entrance to the University of Rhode Island. I had made a long journey to meet him. I was driven by an old curiosity, to hear not only his memories of his father, Nikita Khrushchev, the former leader of the Soviet Union, but also what he might know about Albania, that small country which, according to our old habit, we have always imagined as the axis around which world history revolves.

After we greeted each other, he showed me the way. I followed behind him. The professor’s steps were slow, but his mind was clear.

As soon as we sat down, I asked him about the visit his father had made to Albania.

“I remember it,” he said. “I was a teenager, but I remember it well. My father stayed for about three weeks.”

Three weeks! It struck me as an unusual length of time.

What could the leader of a superpower do for three weeks in Albania? I asked him.

The professor smiled.

“He was simply curious. He wanted to get to know the country. Besides, he was received with great honors.”

I could not resist the temptation.

“And yet later Enver Hoxha accused him of wanting to destroy Albania. He said Khrushchev wanted to leave Albanians without bread by advising them to plant oranges instead of wheat.”

The professor laughed softly, with the laugh of people who have heard political madness many times before.

“When I was helping my father prepare his memoirs, he mentioned Albania to me. He did not think highly of Hoxha. He called him ungrateful and obsessed with his own grandeur. But tell me, for what reason would the Soviet Union have wanted to harm Albania? What interest did it have? Albania was a small country about which very little was known in Moscow,” he paused for a moment and, after taking a sip of coffee, continued, “My father thought your climate was suitable for citrus fruits. Oranges and mandarins had a guaranteed market. Wheat you could get through exchange. For the Soviet Union, supplying Albania with wheat posed no burden at all. So the accusation that he wanted to leave Albania to die of hunger was, at best, a political fantasy.”

Time, as often happens, has delivered its own judgment. Today, southern Albania is known not for wheat fields, but for the citrus plantations covering its hills and plains.

Then I asked him:

So why didn’t the Soviets overthrow Hoxha?

The professor looked at me with his blue eyes.

“My son, the Soviet Union had far bigger troubles than dealing with Albania. Do you really think it could not have overthrown a provincial dictator, if that had truly been its aim?”

This conversation has come back to me these days, when in Tirana we hear that the hand of the Russians is behind the protests.

It seems as though history has only one habit: it changes the scenery, but leaves the same actors in place.

Once it was said that the Russians wanted to destroy us with oranges; today it is said that they want to destroy our tourism.

And yet the professor’s question remains as simple as it is uncomfortable:

Why would Russia have such a great interest in Albania?

Could it be that the Kremlin lies awake at night because of the Albanian prime minister’s visits to Ukraine?

Or because of promises by the Municipality of Tirana to build a couple of schools there?

Could it be that Putin cannot sleep because Zelensky (the corrupt leader according to American intelligence agencies) honored our mother with the Princess Olga Medal?

I am no expert in geopolitics and I will not presume to lecture on the great affairs of the world. But one thing seems clear to me: great powers do not waste their energy on provincial myths. When they have major interests, they act; when they do not, they leave us to deal with the shadows created by our own imagination.

Albania has long suffered from an old illness, the belief that the world wakes up every morning thinking about us. It is a conceit we inherited from propaganda, not from history.

Guys, perhaps it is not the Russian bear disturbing our forest.

Perhaps our forest is disturbed more by our own jackals, who, whenever they lack an answer to the country’s troubles, rush to invent a distant enemy. And when the forest empties out, when citizens grow poorer and trust fades, they always look for the blame somewhere far away, with the Bear.

The post From Oranges to Tourism / Auron Tare Mocks Rama and Balla: It Is Not the Russian Bear Disturbing Our Forest, but Our Own Jackals appeared first on Albeu.com.

Tare teksa ka ndarë një bisedë nga një takm me Sergej Hrushov, djalin e ish-liderit të Bashkimit Sovjetik, Nikita Hrushov ka bërë një paralelizëm mes periudhës kur Shqipëria komuniste e Enver Hoxhës, prishi marrëdhëniet me Bashkimin Sovjetik dhe marrëdhënieve jo të mira me Rusinë.

Studiuesi deklaron se Shqipëria si në periudhën e diktaturës dhe tani, vuan nga ideja se bota rrotullohet rreth vendit tonë dhe të gjithë mendojnë sesi të dëmtohet vendi.

Po ashtu, ai thotë se këto janë deklarata që sa herë ka probleme të cilat nuk i zgjidhin dot shpikin armiq të jashtëm.

Shkrimi i plotë:

“Rusët dhe Ariu”

Profesor Sergej Hrushov më priste përpara hyrjes së Universitetit të Rhode Island. Kisha bërë një udhëtim të gjatë për ta takuar. Më shtynte një kureshtje e vjetër, të dëgjoja jo vetëm kujtimet për të atin, Nikita Hrushovin, ish-udhëheqësin e Bashkimit Sovjetik, por edhe ç’mund të dinte ai për Shqipërinë, atë vend të vogël që, sipas zakonit tonë të hershëm, e kemi përfytyruar gjithnjë si boshtin rreth të cilit rrotullohet historia e botës.

Pasi u përshëndetëm, më tregoi udhën. E ndoqa pas. Profesori hapat i kishte të ngadalshëm, por mendjen të kthjellët.

Sapo u ulëm, e pyeta për vizitën që i ati kishte bërë në Shqipëri.

“E mbaj mend”, – tha. “Isha djalosh, por më kujtohet mirë. Babai qëndroi afërsisht tri javë.”

Tri javë! M’u duk një kohë e pazakontë.

Ç’mund të bënte për tri javë në Shqipëri udhëheqësi i një superfuqie? – e pyeta.

Profesori buzëqeshi.

“Ishte thjesht kureshtar. Donte ta njihte vendin. Për më tepër, e pritën me nderime të mëdha.”

Nuk i shpëtova tundimit.

“Megjithatë, më vonë Enver Hoxha e akuzoi se donte ta shkatërronte Shqipërinë. Thoshte se Hrushovi kërkonte t’i linte shqiptarët pa bukë, duke i këshilluar të mbillnin portokalle në vend të grurit.”

Profesori qeshi lehtë, me atë qeshjen e njerëzve që e kanë dëgjuar shumë herë marrëzinë politike.

“Kur e ndihmoja babanë të përgatiste kujtimet, më ka përmendur Shqipërinë. Nuk e çmonte Hoxhën. E quante mosmirënjohës dhe të dhënë pas madhështisë së vet. Por më thuaj, për ç’arsye Bashkimi Sovjetik do të donte ta dëmtonte Shqipërinë? Ç’interes kishte? Shqipëria ishte një vend i vogël, për të cilin në Moskë dinin fare pak”, – pushoi pak dhe, pasi piu një gllënjkë kafe, vazhdoi – “Babai mendonte se klima juaj ishte e përshtatshme për agrume. Portokallet e mandarinat kishin treg të sigurt. Grurin mund ta merrnit me shkëmbim. Për Bashkimin Sovjetik, furnizimi i Shqipërisë me grurë nuk përbënte asnjë barrë. Prandaj, akuza se donte ta linte Shqipërinë të vdiste urie ishte, në rastin më të mirë, një fantazi politike”.

Koha, siç ndodh rëndom, e ka dhënë gjykimin e vet. Sot Jugu i Shqipërisë nuk njihet për arat me grurë, por për plantacionet e agrumeve që mbulojnë kodrat e fushat.

Pastaj e pyeta:

Po përse sovjetikët nuk e rrëzuan Hoxhën?

Profesori më vështroi me sytë e tij blu.

“Biri im, Bashkimi Sovjetik kishte halle shumë më të mëdha sesa të merrej me Shqipërinë. Mos vallë mendoni se nuk mund ta rrëzonte një diktator provincial, po ta kishte vërtet atë qëllim?”

Kjo bisedë më është kujtuar këto ditë, kur në Tiranë dëgjojmë se pas protestave fshihet dora e rusëve.

Duket sikur historia ka vetëm një zakon, ndryshon dekorin, por lë të njëjtët aktorë.

Dikur thuhej se rusët donin të na shkatërronin me portokalle, sot thuhet se duan të na shkatërrojnë turizmin.

E megjithatë, pyetja e profesorit mbetet po aq e thjeshtë, sa edhe e pakëndshme:

Përse Rusia do të kishte një interes kaq të madh për Shqipërinë?

Mos vallë Kremlini nuk fle natën nga vizitat e kryeministrit shqiptar në Ukrainë?

Apo nga premtimet e Bashkisë së Tiranës për të ndërtuar nja dy shkolla atje?

Mos vallë Putinin nuk e zë gjumi se Zelenski (lideri i korruptuar sipas agjencive të inteligjencës amerikane) nderoi maminë tonë me Medaljen e Princeshës Olga?

Nuk jam njohës i gjeopolitikës dhe nuk marr përsipër të jap mësime për punët e mëdha të botës. Por një gjë më duket e qartë, fuqitë e mëdha nuk harxhojnë energjitë e tyre për mite provinciale. Kur kanë interesa të mëdha, veprojnë, kur nuk kanë, na lënë të merremi me hijet që krijon vetë imagjinata jonë.

Shqipëria ka vuajtur gjatë nga një sëmundje e vjetër, bindja se bota zgjohet çdo mëngjes duke menduar për ne. Është një mendjemadhësi që e kemi trashëguar prej propagandës, jo prej historisë.

Çuna, ndoshta nuk është ariu rus ai që na trazon pyllin.

Mbase pyllin tonë e trazojnë më fort çakenjtë tanë, që sa herë u mungon një përgjigje për hallet e vendit, nxitojnë të shpikin një armik të largët. E kur pylli zbrazet, kur qytetarët varfërohen dhe besimi shuhet, fajin e kërkojnë gjithmonë diku larg, te Ariu.

The post Nga portokallet te turizmi/ Auron Tare ironizon Ramën dhe Ballën: Nuk është ariu rus që po na shqetëson pyllin, por çakenjtë tanë appeared first on Albeu.com.

“The Bënja Baths between revelry and the ruin of Albanian nature”

The images shared a day earlier, showing people singing, dancing and celebrating atop the ruins of Albanian nature in the Langarica Canyon, brought to mind the film “The Fall of Rome.”

In one of the most powerful scenes of that 1960s cinematic masterpiece, the citizens of Rome dance drunk with joy while the barbarian hordes are already at the city gates. The ending is known: Rome is sacked, civilization collapses, and Europe enters what history knows as the Dark Ages.

Today, the Langarica Canyon and the thermal waters of Bënja are a living example of how we Albanians, as a nation, are heading toward a Dark Age in the protection of natural heritage. Bënja is a reflection of how a visionless government, aggressive toward nature and blind to heritage, can destroy the essence of a country called Albania.

I first went to Bënja around 1987, with the Partizani basketball team. From that time on, returning there became a ritual, a pilgrimage to one of Mother Nature’s masterpieces. The landscape was untouched. Green meadows, shady trees, Mato Gruda’s water mill, and a cobbled road built during the Ottoman period led you toward the mouth of the canyon. There stood the elegant stone bridge, a masterpiece of local architecture. Beneath it, the natural pools, surrounded by river-smoothed stones, gathered the healing waters. It was a landscape that brought to mind Japanese shrines, where nature and the human spirit coexist in silence. Anyone who saw Bënja in those years was left breathless. Years later, I also had the good fortune to explore more than ten still unstudied caves, where traces of human life go back as far as the Early Paleolithic. An archaeological, scientific and tourist treasure, almost unknown.

The damage to the area began when the medieval cobbled road was covered with asphalt. It was the first blow to the site’s historical memory.

The second blow came two years ago. The Albanian Development Fund, with financing of more than two million euros from the World Bank, launched an intervention that not only destroyed the natural character of the area, but turned Bënja into a symbol of a development philosophy that confuses concrete with development. Excavators entered the bed of the Langarica. The river’s ecosystem was altered. Centuries-old stones were removed and turned into retaining walls. The natural pools were replaced with concrete basins, alien to tradition and unsuitable even for the thermal springs themselves. The Ottoman bridge did not escape either. Its smooth stones, which had carried hundreds of caravans, were replaced with slabs, creating a restoration that respects neither history nor the basic principles of conservation. Across this landscape rose a giant parking lot, several alpine-style buildings and, of course, a restaurant. As if every public project in Albania is somehow fated to end with a restaurant. But the greatest damage is not aesthetic. It is economic. Anyone who knows rural tourism understands well that after spending more than two million euros, the economic impact for the local community will be almost negligible.

This area has been designed to become a camper van parking lot. Anyone involved in tourism knows that camper tourists spend little. They usually travel with their own food, use very few local services, and do not create a sustainable economy for residents. The numbers may rise, but the community’s well-being will not.

Meanwhile, just a few kilometers away lies the medieval village of Bënja. The monumental houses made of tuff stone are collapsing. The village’s medieval church is falling into ruin. The school was closed long ago and has turned into a pile of stones. And this is where the question arises. What if those two million euros had been invested in reviving this village? What if the houses were restored and turned into guesthouses? What if local families were supported with gardens, livestock and produce that would supply these guesthouses? What if the church were restored and opened to visitors? What if, through this benevolent work of the government, emigrant families returned and, with them, the voices of children to the village school? What if Bënja became a center of mountain tourism, with well-maintained trails and local guides? What if the ten caves of Langarica were studied by international universities, bringing students, professors and scientific expeditions that would stay for weeks in the village’s guesthouses? What if they were followed by cultural tourists, the kind who seek authenticity and not asphalt? That would be development, not only for tourism, but also as an example for other areas.

These are two completely different visions for Albania. One sees nature as a space where concrete must be poured. The other sees it as a heritage that must be preserved, because authenticity is precisely the greatest wealth we have. Let the reader judge for himself.

Therefore, Mr. Prime Minister, Bënja is not a debate about thermal waters. It is a debate about the way we understand civilization. A people that begins to celebrate the destruction of its own natural beauty is not yet ruined. But it has begun to grow accustomed to ruin. And this is the most dangerous stage of any barbarism. Those citizens dancing in your colorful photographs do not know that music over ruins is the last hymn of a civilization.

The post Auron Tare harshly criticizes Edi Rama: The interventions at the “Bënja Baths” are a reflection of how a visionless government, blind to nature and heritage, destroys the essence of a country called Albania appeared first on Albeu.com.

“Banjat e Benjës midis Harese dhe rrënimit të natyrës shqiptare”

Pamjet e shpërndara një ditë më parë, ku njerëz këndonin, vallëzonin e festonin mbi rrënojat e natyrës shqiptare në Kanionin e Langaricës, më sollën ndër mend filmin “Rënia e Romës”.

Në një nga skenat më të fuqishme të asaj kryevepre të kinematografisë së viteve ’60, qytetarët e Romës vallëzojnë të dehur nga hareja, ndërsa hordhitë barbare ndodhen tashmë te portat e qytetit. Fundi dihet Roma plaçkitet, qytetërimi shembet dhe Europa hyn në atë që historia e njeh si Epoka e Errët.

Kanioni i Langaricës dhe ujërat termale të Benjës janë sot një shembull i gjalle se si Ne Kombi i shqiptareve jemi drejt Epoke te Erret ne Mbrojtjen e Trashegimise Natyrore. Benja eshte pasqyra se si një qeverisje pa vizion, agresive ndaj natyrës dhe e verbër ndaj trashëgimisë, mund të shkatërrojë thelbin e një vendi që quhet Shqipëri.

Për herë të parë kam shkuar në Benjë rreth vitit 1987, me ekipin e basketbollit të Partizanit. Që prej asaj kohe, kthimi atje u bë një ritual, një pelegrinazh drejt një prej kryeveprave të nënës natyrë. Peizazhi ishte i paprekur. Livadhe të gjelbëra, pemë hijerënda, mulliri me ujë i Mato Grudës dhe një udhe me kalldrëm, ndërtuar në periudhen otomane, të çonin drejt grykës së Kanionit. Atje ngrihej ura elegante prej guri, një kryevepër e arkitekturës vendase. Poshtë saj, vaskat natyrore, të rrethuara nga gurë të lëmuar prej lumit, mblidhnin ujërat shëruese. Ishte një peizazh që të kujtonte faltoret japoneze, ku natyra dhe shpirti i njeriut bashkëjetojnë në heshtje. Kushdo që e pa Benjën në ato vite mbeti pa frymë.Vite më vonë pata fatin të eksploroja edhe mbi dhjetë shpella ende të pastudiuara, ku gjurmët e jetës njerëzore zbresin deri në Paleolitin e Hershëm. Një thesar arkeologjik, shkencor dhe turistik, pothuajse i panjohur.

Dëmtimi i zones filloi kur rruga mesjetare me kalldrëm u mbulua me asfalt. Ishte goditja e parë ndaj kujtesës historike të vendit.

Goditja e dytë erdhi dy vjet më parë. Fondi Shqiptar i Zhvillimit, me financim prej mbi dy milionë eurosh nga Banka Botërore, nisi një ndërhyrje që jo vetëm shkatërroi karakterin natyror të zonës, por e ktheu Benjën në simbol të një filozofie zhvillimi që ngatërron betonin me zhvillimin. Eskavatorët hynë në shtratin e Langaricës. U ndryshua ekosistemi i lumit. Gurët shekullorë u hoqën për t’u kthyer në mure mbajtëse. Vaskat natyrore u zëvendësuan me pellgje betoni, të huaja për traditën dhe të papërshtatshme edhe për vetë burimet termale. As ura Otomane nuk shpëtoi. Gurët e saj te lemuar qe kishin mbajtur me qindra karvane u zëvendësuan me pllaka , duke krijuar një restaurim që nuk respekton as historinë, as parimet elementare të konservimit. Mbi këtë peizazh u ngritën një parking gjigant, disa godina alpine dhe, natyrisht, një restorant. Sikur çdo projekt publik në Shqipëri ta ketë të shkruar në fat që duhet medoemos të përfundojë me një restorant. Por dëmi më i madh nuk është estetik. Është ekonomik. Per nje person qe e njeh turizmin rural e di mire se pas shpenzimit të mbi dy milionë eurove, ndikimi ekonomik për komunitetin vendas do të jetë pothuajse i papërfillshëm.

Kjo zonë është projektuar për t’u kthyer në një parking kamperash. Kush merret me turizëm e di se turistët me kampera shpenzojnë pak. Ata zakonisht udhëtojnë me ushqimet e tyre, përdorin shumë pak shërbime lokale dhe nuk krijojnë ekonomi të qëndrueshme për banorët. Numrat mund të rriten, por mirëqenia e komunitetit jo.

Ndërkohë, vetëm pak kilometra më larg ndodhet fshati mesjetar i Benjës. Shtëpitë monumentale prej guri shtufi po shemben. Kisha e Mesjetare e fshatit po rrënohet. Shkolla është mbyllur prej kohësh dhe është kthyer në një grumbull gurësh. Dhe këtu lind pyetja.Po sikur ato dy milionë euro të ishin investuar për ringjalljen e këtij fshati? Po sikur të restauroheshin shtëpitë dhe të ktheheshin në bujtina? Po sikur të mbështeteshin familjet vendase me kopshte, blegtori dhe prodhime që do të furnizonin këto bujtina? Po sikur Kisha të restaurohej dhe të hapej për vizitorët? Po sikur nga kjo veper mirdashese e Qeverise të riktheheshin familje emigrantësh dhe bashkë me to edhe zërat e fëmijëve në shkollën e fshatit? Po sikur Benja të bëhej një qendër e turizmit malor, me shtigje të mirëmbajtura dhe guida vendase? Po sikur dhjetë shpellat e Langaricës të studioheshin nga universitete ndërkombëtare, duke sjellë studentë, profesorë dhe ekspedita shkencore që do të qëndronin me javë të tëra në bujtinat e fshatit? Po sikur pas tyre të vinin turistët e kulturës, ata që kërkojnë autenticitetin dhe jo asfaltin? Ky do të ishte zhvillim, Jo vetëm turistik, por edhe shembull per zona te tjera.

Këto janë dy vizione krejt të ndryshme për Shqipërinë. Njëri sheh natyrën si një hapësirë ku duhet derdhur beton. Tjetri e sheh atë si një trashëgimi që duhet ruajtur, sepse pikërisht autenticiteti është pasuria më e madhe që kemi. Lexuesi le të gjykojë vetë.

Prandaj Zoti Kryeministër, Benja nuk është një debat për ujërat termale. Por eshtë një debat për mënyrën se si e kuptojmë qytetërimin. Një popull që fillon të festojë shkatërrimin e bukurisë së vet natyrore nuk është ende i rrënuar. Por ka filluar të mësohet me rrënimin. Dhe kjo është faza më e rrezikshme e çdo barbarie. Ata qytetare qe vallzonin ne fotografite Tuaja plot ngjyra nuk e dinë se muzika mbi rrenoja është himni i fundit te një qytetërimi.

The post Auron Tare kritikon ashpër Edi Ramën: Ndërhyrjet në “Banjat e Bënjës”, pasqyra se si një qeverisje pa vizion, e verbër ndaj natyrës dhe trashëgimisë, shkatërron thelbin e një vendi që quhet Shqipëri appeared first on Albeu.com.

Tare said his vision would be of a state that decides its own fate and does not move according to momentary interests, sometimes making concessions to one side and sometimes to another. According to him, only a sovereign state that protects its own interests can earn respect.

He said that Europe, America, Israel and Turkey respect you only when you are master of your own country and act in line with its interests.

According to Tare, the question that should be asked is whether our state is working for the interests of the young people who have come out onto the boulevard or for the interests of others. He raised concern that continuous concessions are being made, mentioning refugees, the MEK camp, the camps in Shëngjin and the cemeteries, which he said are being opened according to the wishes of other countries. Tare recalled that until 2013, the MEK was considered a terrorist organization and added that they were brought here because no one else wanted them. For this reason, according to him, the country is without a backbone, and that is precisely why those people are protesting: because they are demanding dignity and a state that makes decisions for their country, without leaving decision-making in the hands of others.

He also said that he does not believe this is the same Rama he knew before, but that, in his view, we are dealing with a different Rama.

Tare went on to stress that attention is being diverted away from the fundamental issues. According to him, the focus should be on the boulevard and the protesters’ demands, not on the debate over whether Dritan Goxhaj was or was not part of the KLA. He said that for those who know Dritan, including himself, it is known that he was, but he considered this a very distant story and added that Dritan himself should come forward and defend himself against any accusations that may have been made against him.

Tare called this a classic shift of attention, adding that there is nothing unusual about this way of operating. According to him, for a moment people fell into that trap, but he believes they are returning once again to the debate that carries real weight: the boulevard, the demands and the calls for the political class to go home. As for Dritan Goxhaj, he said that he is continuing with his life, is free, takes part in the protest and that there is nothing wrong with that.

The post Auron Tare: The debate should remain focused on the protesters’ demands, not on Dritan Goxhaj appeared first on Albeu.com.

Tare tha se vizioni i tij do të ishte një shtet që vendos vetë për fatet e tij dhe nuk lëviz sipas interesave të momentit, duke bërë herë lëshime ndaj një pale e herë ndaj një tjetre. Sipas tij, vetëm një shtet sovran, që mbron interesin e vet, mund të fitojë respekt.

Ai u shpreh se Europa, Amerika, Izraeli dhe Turqia të respektojnë vetëm kur je zot i vendit tënd dhe vepron në funksion të interesave të tij.

Sipas Tares, pyetja që duhet shtruar është nëse shteti ynë po punon për interesat e të rinjve që kanë dalë në bulevard apo për interesat e të tjerëve. Ai ngriti shqetësimin se po bëhen lëshime të vazhdueshme, duke përmendur refugjatët, kampin e MEK-ut, kampet në Shëngjin dhe varrezat, për të cilat tha se po hapen sipas dëshirave të vendeve të tjera. Tare kujtoi se deri në vitin 2013, MEK-u ka qenë organizatë terroriste dhe shtoi se ata u sollën këtu sepse nuk i donte askush tjetër. Për këtë arsye, sipas tij, vendi është pa bosht dhe pikërisht për këtë protestojnë ata njerëz: sepse kërkojnë dinjitet dhe një shtet që vendos për vendin e tyre, pa ua lënë të tjerëve në dorë vendimmarrjen.

Ai tha gjithashtu se nuk beson se ky është i njëjti Rama që ka njohur më parë, por, sipas tij, kemi të bëjmë me një Rama tjetër.

Në vijim, Tare theksoi se vëmendja po largohet nga çështjet themelore. Sipas tij, në qendër duhet të jenë bulevardi dhe kërkesat e protestuesve, jo debati nëse Dritan Goxhaj ka qenë apo jo pjesë e UÇK-së. Ai tha se për ata që e njohin Dritanin, përfshirë edhe veten e tij, është e ditur që ka qenë, por e konsideroi këtë një histori shumë të largët dhe shtoi se është vetë Dritani ai që duhet të dalë e të mbrojë veten për akuzat që mund t’i jenë bërë.

Tare e quajti këtë një zhvendosje klasike të vëmendjes, duke shtuar se nuk ka asgjë të pazakontë në këtë mënyrë veprimi. Sipas tij, për një moment njerëzit ranë në atë kurth, por ai mendon se po i kthehen sërish debatit që ka peshë reale: bulevardit, kërkesave dhe thirrjeve që klasa politike të shkojë në shtëpi. Ndërsa për Dritan Goxhajn, ai tha se ai vazhdon jetën e tij, është i lirë, merr pjesë në protestë dhe se në këtë nuk ka asgjë të keqe.

The post Auron Tare: Debati duhet të mbetet te kërkesat e protestuesve, jo te Dritan Goxhaj appeared first on Albeu.com.

Me anë të një postimi në Facebook, Tare sjell disa argumente që sipas tij hedhin poshtë pretendimet e kreut të qeverisë.

Sipas tij mungesa e paralajmërimeve nga ana e ambasadës amerikane, siç ajo bën zakonisht tregon se nuk ka rrezik për vizitorët e huaj.

Ai argumenton më tej se protestat paqësore mund të kenë edhe një efekt pozitiv, pasi dëshmojnë një shoqëri aktive dhe qytetarë të angazhuar në jetën publike.

“Sot në mëngjes, në Portin e Sarandës mbërriti kroçera amerikane Seabourn. Në industrinë e turizmit dihet mirë se, kur një vend konsiderohet i pasigurt ose i përfshirë nga trazira serioze, të parat që ndryshojnë itineraret janë anijet turistike. Arsyeja është e thjeshtë: kompanitë e kroçerave përballen me kosto shumë të larta siguracionesh dhe shmangin çdo destinacion që klasifikohet si problematik.

Po të ishte Shqipëria një vend i përfshirë nga trazira dhe pasiguri, kjo kroçerë nuk do të ankorohej sot në Sarandë. Përkundrazi, pas saj janë planifikuar të mbërrijnë edhe anije të tjera turistike, sipas kalendarit të zakonshëm të sezonit.

Një tregues tjetër domethënës është fakti se Ambasada Amerikane nuk ka lëshuar asnjë paralajmërim për rrezikshmërinë e protestave në Shqipëri. Kjo tregon qartë se situata nuk perceptohet si kërcënim për vizitorët e huaj.

Madje, mund të thuhet se protestat paqësore e bëjnë një shoqëri më interesante në sytë e turistëve, sepse dëshmojnë se qytetarët janë aktivë dhe të angazhuar në jetën publike të vendit”, shkruan Tare.

Sipas Tares, kërcënimi real për turizmin shqiptar nuk janë protestat, por betonizimi i zonave të mbrojtura, dëmtimi i peizazheve natyrore, ndërtimet pa identitet arkitektonik dhe humbja e trashëgimisë kulturore.

“Kërcënimi i vërtetë për turizmin shqiptar nuk janë protestat. Kërcënimi i vërtetë është betonizimi i zonave të mbrojtura, shkatërrimi i peizazheve natyrore, ndërtimet pa asnjë lidhje me arkitekturën dhe traditën vendase, si dhe transformimi i Shqipërisë në një destinacion pa identitet kulturor.

Turistët nuk udhëtojnë mijëra kilometra për të parë betonin që mund ta gjejnë kudo. Ata vijnë për natyrën, historinë, kulturën dhe veçantinë e këtij vendi. Pikërisht këto janë pasuritë që duhen mbrojtur, nëse duam një turizëm të qëndrueshëm dhe afatgjatë.

Prandaj protesta për te mbrojtur natyrën shqiptare trashëgiminë dhe kulturën tone është jo vetëm një e drejte legjitime por nje shërbim i çmuar qe i behet ketij vendi te rraskapitur nga klasa e vet politike”, mbyll postimin e tij historiani.

The post Sheshet dhe rrugët të mbushura plot për largimin e Ramës/ Auron Tare: Protestat nuk dëmtojnë turizmin, kërcënimi i vërtetë është betonizimi i zonave të mbrojtura appeared first on Albeu.com.

Historiani Auron Tare, u shpreh për News24 se i ndjeri është një personazh që rrallë i vjen një shoqërie, ndërsa theksoi se është një nga koleksionistët më të mëdhenj në Ballkan dhe më unikalët në Europë.

“Nuk është kollaj të flasësh në këtë ditë, por unë dhe miqtë e ngushtë tij kemi vendosur ta kujtojmë duke qeshur e duke treguar histori humori. Mendoj se ishim me fat që Lamja ishte pjesë e jetës sonë private dhe publike. I kujtojmë me humor të gjitha betejat dhe debatet që ziheshim, pasi në fund sërish e merrnim në telefon njëri tjetrin.

Lamja është një personazh që rrallë i vjen një shoqërie.

Është një koleksionistët më të mëdhenj në rajon dhe unikal në Europë në lidhje me atë që ka koleksionuar.

Ai donte që koleksioni i tij t’i mbetet popullit shqiptar”, tha Tare.

Ai ka theksuar se Lame nuk e mendoi kurrë që nuk do të vinte, sepse deri në ditën e fundit jepte porosi në lidhje me muzeumin.

The post Homazhet në nder të Artan Lames/ Auron Tare: Nuk e mendoi kurrë që mund të mos kthehej më në Shqipëri, një nga koleksionistët më unikalë në Europë appeared first on Albeu.com.