“Shoqëria shqiptare nuk ka pëfituar asgjë nga politika e pandershme dhe as nga politika e kompromiseve të pamoralshne. Mendoj se ato kanë qenë dhe do të jenë të dëmshme, fshehin interesat meskine të drejtuesve të partive për të bërë plaçkë.

Ideja e qeverisë teknike, është ftesë për pazar.

Mendoj se në të gjithë ftesat e Berishës, ftesën për “Lëvizjen Bashkë” e ka paraditur se do ta refuzonim, bëhet fjalë për parti fund e kryer të korruptuar, parti ku drejtuesit janë objekte të hetimeve dhe parti sevile të oligarkisë.

Ajo që më bën çudi, është që të ndikuar nga pozicioni i “Lëvizja Bashkë”, edhe parti që kanë dalë ose nga partia e Berishës ose nga çadra e Bashës, kanë refuzuar Berishën.

Berisha dhe disa parti të vogla janë në koalicion për Bashkinë e Tiranës, mbështetëse të Florian Binaj, de facto kandidat i Berishës.

Ne me Berishën, Ramën, oligarkinë ekonomike nuk ka bashkuar asgjë dhe nuk do të na bashkojë ndonjëherë.

Po organizohemi për protesta të reja përpara Kuvendit të Shqipërisë, që kërkojnë shkarkimin dhe heqjen e imunitetit të Ballukut dhe shkarkimin e Ramës.

Mendoj se na duhet bashkimi i qytetarëve të ndershëm, përmes një alternative që reflekton të kundërtën e asaj me të cilën jemi mësuar, pazaret.

Unë sa herë kam mundësi do t’i bëjë thirrje qytetarëve t’i bashkohen aksionit tonë protestues ndaj një qeverie të korruptuar dhe të diskretituar. Kryeministri de facto është Balluku, sepse Rama ka marrë rrugët e Evropës.

Në kohën e krizës më të madhe, Balluku po drejton vendin”- tha Qori.

The post “Ideja e qeverisë teknike është ftesë për pazar”, Arlind Qori i përgjigjet ftesës së Berishës appeared first on Albeu.com.

“Nuk më duket vendim i drejtë ky i Gjykatës Kushtetuese dhe unë dyshoj se anëtarët nuk e kanë patur lirinë për të menduar dhe vendosur si gjykatës. Është tejet absurd mendimi se ti mund ta mbash një zyrtar të zgjedhur edhe katër vjet në burg dhe në paraburgim dhe ai të qëndrojë në detyrë, sepse sipas këtij vendimi, sikur Erion Veliaj të mbahej i paraburgosur për një ditë pasi të ishte zgjedhur, ne duhej ta mbanim në kurriz katër vjet të plota përsëri si kryetar bashkie.

Gjithsesi unë besoj se Edi Ramës i kanë dalë llogaritë keq që ta shkarkonte Veliajn dhe të kishte zgjedhje të parakohshme në Tiranë. Në muajt e fundit kanë ndodhur disa ndryshime në jetën politike të Tiranës që kjo arroganca dhe mendjelehtësia e Ramës për të thirrur zgjedhje në Tiranë po i dilte si bumerang. Rama ndoshta nuk e ka pritur që Veliaj të rezistonte, ta padiste në Gjykatën Kushtetuese dhe t’i qëndronte me kryeneçësi vendimit të vet, nuk e ka pritur që SPAK të merrej kaq herët me Belinda Ballukun, që është graduar si zv/kryeministre vetëm pak muaj më parë. Po ashtu ka patur shenja të përçarjes brenda PS në Tiranë, kritika dhe pakënaqësi. Faktori më i rëndësishëm për zgjedhjet ka të bëjë me kandidaturat. Manastirliu është kandidatura më e dobët. Ajo është përfaqësuese e një partie të korruptuar, një personazh pa autonomi, e akuzuar për disa vepra. Rama mund të kandidonte më mirë një nëpunëse të rangut të ulët. Rama nisi të shpërndante njoftimet e saj në FB për ta mbështetur.

Kandidatura ime, Lëvizja Bashkë, i mori zgjedhjet me seriozitet dhe në disa sondazhe. Një televizion armiqësor me ne, botoi një sondazh dhe më nxirrte 12.5 për qind në Tiranë. Pika më e keqe për Ramën ishte të shihej me tre alternativa. Alternativa e tretë për qytetarët unë besoj se për Ramën kjo është ndodhia më e keqe e mundshme. Edi Rama është bërë pishman që zgjodhi të hynte në zgjedhjet e Tiranës, ndaj mendoj se vendimi i Gjykatës Kushtetuese është porositur nga Rama”- tha Qori.

The post “U bë pishman për zgjedhjet në Tiranë”, Arlind Qori: Rama porositi vendimin e GJK pro Veliajt appeared first on Albeu.com.

Ai shprehu disa nga premtimet e tij, sa i përket punës në bashki, nëse zgjidhet nga qytetarët e Tiranës.
“Falënderoj nga zemra anëtarët e këshillit koordinues që më besuan këtë detyrë që besoj do të nderonte secilin prej nesh. Falënderoj edhe qytetarët e Tiranës që së fundmi më kanë inkurajuar që ta marr përsipër këtë garë.

Në rast se qytetarët e Tiranës do të më votojnë për kryetar bashkie, unë betohem që me gjithë forcat e mia do tu shërbej atyre dhe të ndihmoj që qyteti ynë të bëhet i jetueshëm…”, tha ai në një pjesë të fjalimit.

The post Arlind Qori shpall kandidaturën për kryebashkiak në Tiranë appeared first on Albeu.com.

Ai bëri të ditur se vendimi për kandidaturën, do të merret nga Këshilli Koordinues i Lëvizjes Bashkë.

Muçi tha se nëse zgjidhet për kandidat, mandati i tij në Parlament do t’i kalojë Arlind Qorit, i cili është i dyti në listën e deputetëve të kësaj force politike.

“Kur të shpallet data e zgjedhjeve, do të dalim me kandidatin tonë, që mund të jetë kushdo prej nesh. Nuk është detyrimisht Arlind Qori, mund të jem edhe unë, por edhe dikush tjetër si Mirela Ruko, Jani Marka.

Ka një sërë figurash që mund të jenë të denja për kreun e Bashkisë së Tiranës. Vendimi do të merret brenda Lëvizjes Bashkë dhe unë do t’i bindem kolektivit. Nëse unë zgjidhem, vendin tim në parlament do ta marrë Arlind Qori”, tha Muçi.

The post Redi Muçi: Nëse unë kandidoj për Tiranën, vendin tim në parlament e zë Arlind Qori appeared first on Albeu.com.

Me anë të një shkrimi në rrjete sociale, Qori ka treguar se pensionistët janë shtresa më e shtypur në Shqipëri teksa mbijetojnë me një pension që zor kalon pragun e minimumit jetik. Teksa thotë se qeveria ka mjaftueshëm para për të shpërndarë tek oligarkët dhe krimi, ai thotë që ky pushtet po tallet me pensionistët me një bonus qesharak që u ofron një herë në vit.

“PROTESTA E MADHE E PENSIONISTËVE

Bonusi hileqar i Edi Ramës nuk i jep zgjidhje varfërisë së thellë të pensionistëve shqiptarë. Përmes këtij bonusi vetëm një muaj në vit pensionistët shqiptarë do të kenë mundësi të marrin një pension që e kalon pragun e minimumit jetik. Për njëmbëdhjetë muajt e tjerë qeveria parashikon që pensionistët të vazhdojnë të rrojnë në zgrip të urisë ose të mbijetojnë prej solidaritetit familjar.

Kjo situatë revolton çdo pensionist dhe indinjon çdo qytetar të ndershëm të vendit tonë. Shqipëria e arritjeve imagjinare të qeverisë nuk ka lidhje me Shqipërinë e vërtetë të vuajtjeve dhe poshtërimit të përditshëm që ndjejnë shumica dërrmuese e pensionistëve shqiptarë. Vendi ynë mbetet i fundit në Ballkan e më gjerë për nivelin e pensioneve.

Shqipërinë tonë e kanë uzurpuar një grusht pushtetarësh të korruptuar dhe oligarkësh të pangopshëm. Për oligarkët ka qindra milionë euro koncesione. Ka subvencione dhe ligje të posaçme. Ka favore fiskale dhe tolerim për mospagim taksash. Ka edhe shkelje syri për informalitetin në punë e paga. Ndërkohë që për pensionistët dhe shumicën dërrmuese të shoqërisë qeveria e korruptuar e një kryeministri edhe më të korruptuar ka vetëm një gjë: “Noc Rrokun”.

Në këto kushte është e domosdoshme që pensionistët të bashkohen sërish në protestë. Të ngrenë zërin me mijëra përpara mureve të pushtetit të shurdhër e grabitqar.

Lëvizja BASHKË dhe Pensionistët Bashkë ftojnë të gjithë pensionistët dhe qytetarët që t’i bashkohen protestës sonë të mërkurën më 27 nëntor përpara kryeministrisë për të kërkuar pensione dinjitoze dhe vendosjen e minimumit jetik. BASHKË!”, shkruan Lëvizja BASHKË.

The post Një ditë pas Sali Berishës, Arlind Qori paralajmëron protestë në Tiranë appeared first on Albeu.com.

Qori u shpreh se familja e tij humbi një shenjt, ndërsa bota një njeri të ndershëm.

Më tej, ai bëri me dije se varrimi do të bëhet sot në orën 11:00 në varrezat e Tufinës.

“Sot u nda nga jeta im atë. Familja humbi të shtrenjtin e vet. Bota, një njeri të ndershëm.
Nisja për në varrezat e Tufinës bëhet nesër (e hënë) në orën 11:00 nga shtëpia funerale Memorial Home Univers”, shkruan Qori.

The post E trishtë, Arlind Qori humb njeriun e shtrenjtë appeared first on Albeu.com.

Destinacioni ishte Dortmundi dhe pasagjeri “special”, supozohet të jetë kryebashkiaku Erion Veliaj.

“Bashkia e Tiranës ka blerë me urgjencë një biletë avioni vajtje-ardhje për në Dortmund/Dyseldorf duke harxhuar 3.5 milionë lekë (të vjetra). Kjo shumë është e barabartë me 44 pensione minimale. Udhëtari “special” niset sot dhe kthehet pasnesër, me shumë gjasë për të parë ndeshjen Shqipëri-Itali”, shkruan Qori.

Më tej, aktivisti i “Lëvizjes Bashkë”, thotë se si një keqbërës që e pret dita-ditës burgun, Erion Veliaj, i lejon vetes të paguajë nga taksat e qytetarëve të Tiranës 3.5 milionë lekë të vjetra për të udhëtuar drejt Gjermanisë, për ndeshjen e parë të Kombëtares.

“Kjo është vjedhje. Po edhe më keq se vjedhje, ky është poshtërimi i fundit që Erion Veliaj u bën qytetarëve të Tiranës. Me sa duket, si një keqbërës i rrethuar që pret dita-ditës burgun, Erion Veliaj ka humbur tërësisht logjikën dhe sensin e masës, duke i lejuar vetes lapërdhitë e fundit”, vijon reagimi i tij.

Kjo biletë me vajtje në datë 14 Qershor (sot) dhe kthim dy ditë më pas (më datë 16 Qershor), përkon me nisjen e Europianit dhe ndeshjen e parë të Kombëtares shqiptare, e cila do të jetë më datë 15 Qershor, pikërisht në Dortmund.

Siç duket, kryebashkiaku Erion Veliaj, ka vendosur që t’u bashkohet deputetëve të Kuvendit të Shqipërisë në Gjermani për të parë kuqezinjtë, të cilët edhe seancën plenare të së enjtes e zhvilluan të mërkurën, në mënyrë që të mos kenë asnjë angazhim tjetër dhe të shohin Kombëtaren.

Por ndryshe nga deputetët që do ta paguajnë vetë biletën për në Gjermani, kryebashkiaku Erion Veliaj, e ka faturuar çmimin prej më shumë se 3.5 milionë lekësh të vjetra (pa llogaritur TVSH) në buxhetin e institucionit që drejton.

The post Bleu me 3.5 milionë lekë biletë për ndeshjen e Europianit, Arlind Qori: Si një keqbërës që pret burgun, kjo është vjedhje, por edhe më keq, ky është poshtërimi i fundit që Erion Veliaj u bën qytetarëve të Tiranës appeared first on Albeu.com.

Qori thotë se Veliaj është në ditën më të keqe, ndaj po përpiqet të viktimizohet dhe të mbrohet me të njëjtat argumenta që përdorte Rama, kur SPAK i burgoste vartësit.

Ai thotë se Veliaj po ndjen “dihatjen e ligjit pas veshit” dhe ka frikë se “shefi i madh” do ta lëshojë.

Nder te tjera, Qori shkruan; “Përveç Qatove me shokë, Veliaj harxhoi një pjesë të fjalës së vet për t’i dalë në krah dhe thurur lavde Edi Ramës. Nuk është e çuditshme që sa më shumë i shtrëngohet laku, aq më patetike i ka ditirambet për Ramën”.

Reagimi:

“ERION VELIAJ NË DITË TË HALLIT

Pak më herët Erion Veliaj lexoi në ekran një mesazh që kishte për qëllim të justifikonte pafajësinë/padijeninë e tij për skandalin korruptiv të drejtorëve kryesorë të Bashkisë së Tiranës. Çka më bëri përshtypje, në radhë të parë, ishte mbrojtja e punës, sipas tij të shkëlqyer, të drejtorëve të tij. Në jerm e sipër nisi të përmendë çlirimin e hapësirave te Parku i Liqenit. Seriozisht?! Te parku brenda të cilit çdo vit jepen leje ndërtimi për kulla, aty ku çdo parking po bëhet gati për kullën e radhës? Margaritari tjetër veçonte arritjet e ujësjellësit të Tiranës, të një qyteti ku uji i rubinetit nuk pihet; sa edhe vetë bashkia e blen të ambalazhuar për nevojat e veta.

Çfarë e shtrëngon Veliajn fytyrëprishur të mbrojë shokët e vet të korruptuar? Ndjenja e kameraderisë?! Nuk besoj. Tipa të tillë janë të zhveshur nga çdo ndjenjë. Përmes këtyre vlerësimeve, Erion Veliaj po u çon mesazhin e tërthortë: “Unë nuk do t’ju lë në baltë. Prandaj as ju mos tregoni!”

Përveç Qatove me shokë, Veliaj harxhoi një pjesë të fjalës së vet për t’i dalë në krah dhe thurur lavde Edi Ramës. Nuk është e çuditshme që sa më shumë i shtrëngohet laku, aq më patetike i ka ditirambet për Ramën. I premton besnikëri, duke dyshuar sakaq se Shefi i Madh mund ta bëjë kurban, nëse bëhet patate më e nxehtë se ç’duhet. Po meqenëse në kopenë e hienave askush nuk mund t’i besojë deri në fund kurrkujt, përmes paralelizmave të shpeshtë Veliaj e njëson fatin e tij me të Ramës. “Siç po ma bëjnë mua, do të ta bëjnë edhe ty. Ndaj më dil për zot sot, që të mos hap thesin për ty nesër!”

Si çdo keqbërës në ditë të hallit, edhe Veliaj nuk mund të mos përdorte taktikën e vetëviktimizimit. Disa herë e krahasoi veten me viktimat e përndjekjes së “kohës së Enverit”, madje shkoi edhe më larg në histori duke u shfaqur si një Galile i ditëve tona përballë Inkuizicionit. Po kush qenka Inkuizicioni në ditët tona? Pushteti? Kleri? Gjyqësori? Jo, ata që kanë në dorë çelësat a kashtës: akuzuesit nga studiot televizive. Domethënë ata pak vetë që në akoma edhe më pak televizione u lejohet të përmendin përkohësisht bëmat e kryebashkiakut më heshtues të mediave të historisë së Shqipërisë.

Pikërisht kjo “viktimë” e allasojtë e Inkuizicionit vetëshpallet, edhe në emër të partisë së vet, si aleat strategjik i institucioneve të drejtësisë. Ose i shpëtoi goja, ose është edhe një i injorant nga ç’njihet: Në një shtet të së drejtës pushtetet janë të pavarura dhe gjyqësori i duhur nuk është aleat i pushtetit ekzekutiv, por qen roje i ligjshmërisë.
Erion Veliaj është sot në ditën e vet më të keqe. Jo vetëm se shokët e parasë e pushtetit i ka në burg, as thjesht se emri i tij është përmendur si bashkëpronar i një hoteli në Durrës. Ai po ndjen dihatjen e ligjit pas veshit dhe dyshon se Shefi i Madh do ta lëshojë. Kur të bjerë, dhe do të bjerë keq, askush nuk do t’i dalë në krah. As pronarët e televizioneve të cilëve ua ka mbyllur gojën me leje ndërtimi”, shkruan ai.

The post Arlind Qori bën deklaratën e fortë: Erioni ndjen dihatjen e ligjit pas veshit, dyshon se Shefi i Madh do ta lëshojë… appeared first on Albeu.com.

Sot në mëngjes padishahu u ngrit me nerva. “Një grupth që endet nëpër Tiranë me misionin e shpëtimit të Shqipërisë nga murtaja kapitaliste” ia kishte dalë të niste një zinxhir reagimesh te qytetarët dhe opinionbërësit shqiptarë që kundërshtojnë ngritjen e përbindëshit të radhës prej betoni në qendër të Tiranës. Përveç mllefit të shumë qytetarëve që do të hanë pluhur për të paktën shtatë vjet, nisën të bëzajnë edhe media që i ka nën kontroll, edhe gazetarë që i kanë shërbyer për vite me radhë. Çka duhet të kalonte si një krim i pazëshëm ndaj qytetit dhe qytetarëve u shndërrua në krim ku viktimat e ardhshme protestojnë, madje ulërijnë, në mes të gushtit, atëherë kur padishahu ka shkuar me pushime. “Qerrata milet!”

Padishahu surratvrerosur nuk kishte reaguar kurrë kështu, me një editorial të tërë të shkruar rromapërtoma, as kur e goditën me vezë në oborrin e Fakultetit të Shkencave Sociale, as kur dhjetëra mijëra studentë bllokuan Rrugën e Durrësit, as kur mijëra qytetarë iu mblodhën poshtë sarajit me rastin e rritjes së çmendur të çmimeve. Diç e ka bezdisur më shumë se zakonisht: orvatja e prishjes së një ëndrre, realizimi i të cilës do ta shndërrojë në njeriun më të pasur në Ballkan dhe, në delirin e tij të pashërueshëm, do ta bëjë njëkohësisht edhe figurën më të rëndësishme të historisë së Shqipërisë. “Si guxojnë këta jezitër?!”

Padishahu ynë është oksidental në propagandë. Për ta përligjur përbindëshin më të lartë të Ballkanit, iu referua një konkursi ndërkombëtar, me juri të ububushme, me firma daneze, me mijëra inxhinierë, madje edhe me një shqiptar të mrekulluar nga drejtësia e padishahut. Mirëpo kulla, edhe në qoftë më e bukura e historisë së kullave, nuk do të ngrihet në shkretëtirë, si piramidat e paraardhësve të tij imagjinarë, por në mes të një qyteti me dendësi urbane gjithnjë e më të papërballueshme. Në këtë kuptim, diskutimi mbi bukurinë arkitekturore fsheh faktin që qyteti dhe qytetarët e Tiranës do të kenë një park më pak, do të helmohen për vite të tëra nga pluhuri dhe grimca të rrezikshme për jetën dhe shëndetin, do të shohin copëza gjithnjë e më të ngushta qielli – të burgosur në një qytet që ngrihet lart, intensifikohet në qendër, zhduk trotuare e hapësira publike, shfaros këndet e lojërave dhe fushat për fëmijë dhe ku të gjithë janë të ftuar të blejnë me para që nuk kanë.

Padishahu ynë është vizionar. Hajdut, por vizionar. Më deliranti i hajdutëve, më i rrezikshmi i vizionarëve. Ndaj e sheh veten si Faust i ditëve tona, që do të sjellë qytetërimin në fushat e Kurrkundit, do të hedhë dritën e qendrave tregtare mbi shtëpitë e fukarenjve. Po ndryshe nga Fausti që ngrinte diga për të fituar tokë, padishahu ynë zapton tokë për të ngritur kulla. Gjithnjë në emër të progresit. Për projektet e tij është i gatshëm të sakrifikojë gjithkënd e gjithçka, si Fausti dy pleqtë kasollja e të cilëve i bënte hije pallatit të tij. Po pa brerjen e ndërgjegjes së një Fausti, pa përballjen tragjike të asaj epoke midis modernizimit dhe inercisë shoqërore, por si një kodosh i madh në trup dhe i vogël në karakter, që po përpiqet t’i fusë të gjitha vezët në një trastë.

Afërmendsh padishahu nuk mund të jetë vizionar nëse nuk përfytyron përballë një aleancë të madhe të së keqes që nis me Lëvizjen BASHKË dhe mbaron me oborrtarët e tij që kanë nxjerrë gishtin e vogël të këmbës jashtë gardhit. Ne, lakuriqtë e natës, jemi shumë. Po për çudi, për herë të parë në historinë e tij politike, madje edhe në kohën kur padishahu ynë ishte shkrues gazetash, në radhët e lakuriqëve që i dalin përpara shqiponjës nuk përmendet “Non Grata”, derëziu Sali Berishë. Kësaj radhe ka qenë luajal. As ka akuzuar njeri. Madje nuk ka pipëtirë fare. “Rroftë kulla që do të mbajë në këmbë edhe për ca kohë dordolecin me të cilin trembin votuesit tanë tradicionalë!”

Padishahu ynë me gjuhë e kalem oksidentali e di mirë rëndësinë  e pronës private dhe kontratave mes privatëve. Kështu që përdor praktikën e këmbimit të shalqirit dhe 500 lekë për të justifikuar zaptimin e një parku. “Marrëveshje mes privatësh o qerrataj!” Mirë, mirë, po aty kishte një park, hapësirë publike. E sigurt që ai truall i takon një pronari të vërtetë apo është stisur rentieri i radhës? Edhe në qoftë pronë private, çfarë e pengon shtetin ta kthejë truallin në pronësi publike për ta bërë lulishte?! Ligji ia lejon, interesi dhe shëndeti publik e kërkojnë. Po askujt në piramidën e pushtetit nuk i shkon ndër mend. Sepse nga ndërtimi i një parku nuk përfiton askush. Përfitojnë qytetarët, por ata janë askushi në sytë e padishahut. E çojmë arsyetimin edhe më tutje dhe përfytyrojmë një shtet që nuk ka para për ta dëmshpërblyer pronarin e truallit sipas ligjit. Po pse jepet leja për kullë dhe jo, bie fjala, për një fushë tenisi të ndërtuar me paratë e pronarit të truallit, ku ky i fundit do të fitonte si sipërmarrës i vogël dhe jo, siç pretendon padishahu, gjysmën e kullës?! “Ç’më rrokanis kokën?! Ne duam të bëjmë lekë, ti e ke mendjen te njerëzia.”

Nëse ndokush ka pasur një grimcë dyshimi për vizionin e padishahut për zhvillimin, pas çarçaf-jastëk-dyshek reagimit të tij kuptohet qartë se çfarë synon dhe çfarë do të arrijë ai nëse e lëmë në pushtet gjatë. Për të, kullat janë njëlloj si shkollat, spitalet e rrugët – shenja të progresit të pashmangshëm të qytetërimit. Do të thotë dikush se ka plot qytete nëpër Evropë që janë tejet të zhvilluara, por nuk kanë kulla, ose të paktën nuk kanë kulla në qendrën historike të qytetit. “Punë e madhe! Shikoni Manhatanin!” – do të përgjigjej padishahu pa i dalë mirë gjumi, pasi e ka parë veten në ëndërr si Robert Moses-i. Po Moses-i, ky pinjoll kontrovers i modernizmit, vërtet prishte shtëpi përdhese e ngrinte pallate gjigande në Nju Jork, por njëkohësisht hapte plazhe të reja, ndërtonte rrugë të gjera, ura, tunele etj. Ndërkohë që padishahu ynë dhe satrapët e tij nuk po mbarojnë dot unazën e qytetit. Vetëm kulla, kulla e kulla, të gjitha në qendër, gjithnjë e më afër njëra-tjetrës, pa rrugë e infrastrukturë të përshtatshme rreth e përqark, pa parqe e vende çlodhëse. Vetëm beton, pluhur e skela. Kulla jo vetëm si model zhvillimi, por edhe si motor zhvillimi. Kështu e gënjen veten padishahu, pa e vrarë shumë mendjen se sektori i ndërtimit është lokomotivë e (keq)zhvillimit vetëm në vende ku egërsirat në pushtet kanë zhdukur çdo potencial të zhvillimit të bujqësisë, industrisë e shërbimeve, paratë e pista duhen ngurosur dhe lulëzon spekulimi. “Përpara!”

Padishahun e trazon diç më shumë se kaq. I sotmi nuk është fundi i procesit të kullëzimit të qytetit. Me gjasë jemi vetëm në fillim të një procesi shumë të gjatë e tjetërsues. “Nuk keni parë asgjë akoma!” Na e thotë vetë ai: “Kulla tjetër e radhës do të shfaqet me patjetër, si një tjetër fryt i pasionit dhe këmbënguljes për Shqipërinë.” Me fermanin e sotëm padishahu do të përgatisë terrenin për çka do të ndodhë pas ngritjes së kullës së fundit. Ai nuk do kundërshtarë, nuk do as dëshmitarë të plojës së vet urbane. Nuk i duhen qytetarë. I nevojiten vetëm nënshtetas të dorëzuar, që e pranojnë si të natyrshme mbytjen e qytetit, që ndërrojnë temë nga pafuqia dhe në fund detyrohen të brohorasin në kor arritjet e padishahut. Ai do të na vërë jo vetëm përpara faktit të kryer, por edhe përpara fakteve që do të kryhen me domosdoshmërinë e rënies së shiut nga lart-poshtë. Kulla që po ngrihet sot (ndërkohë që po shkruaj këto radhë, më njoftojnë se fadromat kanë nisur qethjen e pemëve) nuk do të jetë e fundit për atë park. Në pjesën tjetër të parkut mund të ngrihet një, dy, pse jo edhe tre kulla të tjera. Ka vend për një kullë edhe te lulishtja përpara Partizanit të Panjohur, ku gojët që lajmërojnë të ligën thonë se po gatuhet leja e ndërtimit. Pastaj e ka radhën Parku Rinia. E mbani mend që pak vite më pare diskutohej që aty do të bëhej parking? Tajvani është pronë private, apo jo?! Hajde një kullë në vend të tij! Pastaj një kullë edhe te shatërvani. Në mbettë ndonjë copëz lulishteje, mund të përdoret si dekor i kullave.

Gjithsesi preja e madhe që po kërkon padishahu është Parku i Liqenit; parku të cilit në 30 vitet e fundit i janë gllabëruar mbi 40 hektarë për të ngritur në hyrje të tij përbindësha prej betoni, aty ku ka ende parkingje e lokale që presin lejen e ndërtimit. Parku të cilit ia kanë vënë syrin të gjithë oligarkët dhe trafikantët e vendit. Parku nuk do të zaptohet i gjithi në një ditë, por çdo vit në të do të nisin punimet për 2-3 kulla, në emër të zhvillimit dhe investitorëve strategjikë, në emër të pronarëve të sajuar, në emër të Progresit të Pararcaktuar nga Ligjet e Hekurta të Historisë.

Në mendjen e padishahut tonë gjithnjë e më të plakur ka gjithmonë vend për diç më shumë se vjedhja, përvetësimi, pastrimi i parave, nginja e oligarkëve, joshja e trafikantëve, kompromentimi i pseudo-opozitës dhe mbajtja në këmbë e një ushtrie jeniçerësh e bashikozukësh që blen e kushtëzon vota. Ai në fund kërkon lavdinë. “Kush qenka Skënderbeu përpara meje?!” Këtë zë dëgjon në kokë. E dëgjon edhe nga eunukët e oborrtarët që e rrethojnë. Si çdo njeri i vogël me pushtet të madh, ai kërkon të hyjë në histori. Pavarësia nuk shpallet përsëdyti. As ndonjë pushtues nuk kemi rretheqark. Emancipimi i shoqërisë, pastaj, nuk është punë padishahësh. Ndaj kërkon t’ia veshë me shkelm derës së historisë si bartës i një qytetërimi të ri shqiptar, atij të kullave, duke fshehur në garazhet e tyre hordhinë e trafikantëve që financojnë ndërtuesit, si ata që denonconte i ndjeri Fernando Villavicencio, kandidat për president i Ekuadorit i vrarë pardje nga mafia rajonale, kur vinte gishtin edhe te mafia shqiptare e trafikantëve të drogës që kishin kapur për fyti vendin e tij.

Padishahu do ta materializojë lavdinë e tij. Ai e ka në kokë kullën e fundit, më të lartën në botë, në majë të së cilës, si në Pallatin e Sovjetëve që nuk arriti të ndërtohej në Moskën e epokës staliniste, do të ngrihet monumenti i Padishahut tonë që sheh nga e ardhmja e ndritur, poshtë këmbëve të të cilit shtrihet Skënderbeu.

“Hosana!”

*Marrë nga Facebook-u i autorit

The post Protesta që i prishi pushimet padishahut appeared first on Albeu.com.

Ai mori 13844 vota, duke lënë pas edhe kandidatin e Partisë Demokratike të Enkelejd Alibeajt, Roland Bejkon.

Qori e ka cilësuar si rezultat të mirë këtë numër votash që ka marrë nga qytetarët e Tiranës dhe shtoi se u ka dhënë njerëzve shpresë.

“Rezultati më duket i mirë. Rezultati që kam marrë unë dhe lëvizja Bashkë i ka bërë njerëzit shpresëplotë. Në këtë kuptim, ndihem mirë. Shpresën e shoh te njerëzit që takoj sa dal në rrugë”, tha ai.

Qori e lidh numrin e lartë të votave me fushatën e mirë zgjedhore që Lëvizja Bashkë bëri.

“Fushata jonë ka qenë më e bukura, më e varfra, më e pasura në ide. Ka qenë një fushatë në këmbë, me autobus, me biçikletë”, tha Qori në emisionin Top Story.

Ai është ndalur është te fakti se qytetarët që e kanë votuar, nga ana tjetër nuk kanë votuar Lëvizjen të cilën ai përfaqqëson.

Numërimi në Tiranë ende nuk ka mbaruar, por “Bashkë” deri më tani nuk merr mandate në Këshillin Bashkiak.

Pasi iu vu në dukje se si një politikan i majtë bën fushatën vetëm për veten dhe jo për partinë, ai tha se po të ishte në dorëne tij, do të bënte të kundërtën.

The post I treti më i votuar në Tiranë, Qori flet për arritjen e Lëvizjes Bashkë: Kishim fushatën më të varfër, por të pasur në ide appeared first on Albeu.com.