Shpërndarë pa fund dhe pa fillim,
Si zogjtë e korbit nëpër botë,
Mallkuar qofsh, o vendi im,
Që as me bukë nuk na mban dot.

Ca sharlatan, ca ujqër,
Na turpëruan njëmijë breza,
Moj, rrënjë dala Shqipëri,
Ç’mi pate ditët kaq e zeza.

Gjithë djalëria që t’i nxore,
Dhe nuk i ndave kurrë prej pragut,
Shkrihen çdo ditë si vesë dëbore,
Se bëjnë punën e zezakut.

Një pikë ujë t’u kërkosh,
Dot nga asnjë nuk merr përgjigje,
Ndaj lidh në kokë shami të zezë,
Dhe ulëri brigje më brigje.

Vitet në shekuj pa mëshirë,
Moj, Shqipëri ty të tretën,
Që kur ka lindur Europa,
Ti si një qyqe mbete vetëm.

Sikur të biesh në greminë,
Kjo botë-kurvë s’lëviz as gishtin,
Rron Izraeli shumë më mirë,
Edhe pse ka vrarë Jezu Krishtin.

The post Mallkuar qofsh o vendi im, që as me bukë nuk na mban dot! appeared first on Albeu.com.